Rozdział
16
Biegli przez ciemność, silni, wolni,
nieśmiertelni. Wydawałoby się, że nic ani nikt nie jest w stanie ich zniszczyć.
Nikt z wyjątkiem jego.
Diego.Vicky przez tą okrutnie krótką wizytę w mieście zapomniała o wszystkich problemach. Kiedy spojrzała na dom, wszystko wróciło ze zdwojoną siłą.
Wojna. Śmierć. Ból.
Zatrzymała się nagle przed schodkami wiodącymi do drzwi frontowych domu. Jej domu. Teraz wydawał jej się jakiś obcy. Wpatrywała się w swój dom, do którego przyjeżdżała w każde wakacje ze swoją rodziną. Rodziną, którą teraz łączą bardzo cienkie więzy, gotowe w każdej chwili pęknąć. Czy to możliwe, że życie może się tak odmienić z dnia na dzień?
- O co chodzi? – Jared przerwał jej rozmyślania. – Coś nie tak? – rozejrzał się czujnie.
- Ten dom… - zaczęła, ale nie wiedziała, jak ująć w słowa te wszystkie myśli kotłujące się w głowie. – Ten dom jest jakiś inny.
Jared spojrzał na budynek. Piękny drewniany dom, w którym czuć było miłość i ciepło mieszkających w nim od lat osób, wypełniające każdy kąt.
- Dom jest taki, jak zawsze. – powiedział w końcu. – To ty się zmieniłaś. Od teraz już nic, co znałaś wcześniej nie bedzię takie, jak kiedyś. Lepiej zastanów się, co powiesz Shannowi na temat swojego nowego przyjaciela. – burknął wskazując na Theo.
- A co niby mam powiedzieć? – oburzyła się.
- Och, daj spokój. – prychnął. – Przyciągnął cię do siebie. To nie był twój świadomy wybór. Od razu było widać, że między wami coś zaiskrzyło.
- Gadasz bzdury. – odgryzła się i ruszyła po schodach. Dwa wampiry ruszyły za nią. – Mam nadzieję, że Gerard nigdzie nie poszedł. – zmieniła temat. – Chciałabym jeszcze dziś znaleźć się w Mieście. Nie zostało już zbyt wiele czasu.
- Jesteś chyba jedynym wampirem, który tak się pali do tego, by umrzeć. – stwierdził Jared otwierając drzwi. Przepuścił ją przodem.
- Bo tylko w śmierci odnajdę tego, którego kocham. – przypomniała mu. Weszli do środka. Nie spodziewali się, że zobaczą ściany uwalane krwią i stos ciał na środku salonu.
- Co tu się stało? – Vicky ocknęła się z szoku. Podbiegła do matki siedzącej na krześle. – Mamo? Jesteś ranna? Krwawisz? Gdzie tata i Chris? Gdzie wszyscy? – cała się trzęsła.
- Nie, nic mi nie jest. – Kate posłała córce zmęczony uśmiech. – Wszyscy mają się dobrze. Dzięki Damienowi. – rzuciła w stronę wampira ukradkowe spojrzenie.
Vicky zwróciła się w stronę Damiena.
- Kim oni są i co oni tu robią? – wskazała na ciała.
- Przyszli po Shannona. – powiedział. Krótko, zwięźle i na temat. To było zupełnie niepodobne do niego.
- Co? Jak to? Gdzie on jest? – dziewczyna rzuciła się w stronę schodów, ale Damien złapał ją za rękę.
- Jest u ciebie. Nic mu nie grozi. Diego chciał cię złamać. Tylko w ten sposób by mu się udało, prawda? – patrzył na nią wyczekująco. Vicky przełknęła łzy. Odszukała wzrokiem Theo.
- Prawda.
- Więc nie traćmy czasu, którego i tak nie mamy. – szepnął, i nim ktokolwiek zdążył się zorientować, wbił kołek w serce zaskoczonej dziewczyny. – Trzymaj się mnie, a nic ci się nie stanie. – pogłaskał ją po policzku.
Ból jaki ją ogarnął był nie do zniesienia. Całe ciało stanęło w ogniu. Każda komórka domagała się ukojenia. Czuła jak rozpada się na kawałki. Słyszała głosy. Ktoś ją wołał. Ale ona została uwięziona w pełnych szaleństwa oczach wampira. Nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Gdyby nie silne ręce Damiena, upadłaby na podłogę. Chciała coś powiedzieć, ale z jej ust wydobył się tylko cichy jęk.
- Ciii, nie bój się, jeszcze tylko chwila. – szepnął jej do ucha. Poczuła jak bierze ją na ręce, a chwilę później kładzie na kanapie.
Zdążyła wziąć ostatni wdech, zanim pogrążyła się w ciemności.
Umarła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz