niedziela, 24 stycznia 2016


Rozdział 24
 
       Vicky gwałtownie zaczerpnęła powietrza i poczuła ostre kłucie w klatce piersiowej. Spojrzała na dół i zobaczyła kołek. Wspomnienia zalały ją jak tsunami. Zakręciło jej się w głowie. Z jękiem wyrwała z piersi kawałek drewna i z obrzydzeniem rzuciła nim w kąt. Strasznie bolała ją głowa, jakby miała w niej za mało miejsca. Nie mogła jasno myśleć. Wzrok jej się zamazywał, jakby ktoś inny dzielił z nią jej własne oczy. Zrobiło jej się niedobrze. Nie wiedziała, co się z nią dzieje. Z trudem usiadła i zgięła się w pół. Ktoś coś do niej mówił, ktoś klepał ją po plecach. Nic do niej nie docierało. Nie mogła oddychać. Dusiła się. Zacisnęła mocno powieki.
- Oddychaj dziewczyno! – ostry głos przywołał ją do rzeczywistości. Posłuchała. Po kilku sekundach udało jej się  zgrać oddech z oddechem osoby siedzącej obok.
- Spójrz na mnie. – rozkazał ten sam głos. Vicky otworzyła oczy i spojrzała prosto w twarz Gerarda. – Dobrze, bardzo dobrze. – pochwalił. Uśmiechnął się do niej. – Witaj z powrotem.
- Przepuśćcie mnie! – ktoś próbował przecisnąć się do niej. W końcu mu się udało. Vicky przeniosła wzrok z twarzy Gerarda na ojca.
- Tato? – wychrypiała.
       Tom rzucił się do przodu i zamknął córkę w niedźwiedzim uścisku.
- Udało ci się. Jesteś. Wróciłaś. – mamrotał. Odsunął ją od siebie. Vicky zauważyła zmarszczki wokół jego oczu i ust, których wcześniej nie było.
- Co się stało? – zapytała patrząc na ojca.
- Nie pamiętasz? – zaniepokoił się Gerard.
- Nie, nie o to mi chodzi. – odpowiedziała nie patrząc na wampira. Wpatrywała się w ojca bez mrugnięcia okiem. – Gdzie mama? – wstała i rozejrzała się dookoła w poszukiwaniu znajomej twarzy. Czuła jak dławi ją niepokój. Jak na zawołanie, ze schodów zbiegła Kate. Rzuciła się córce na szyję. Ulga, którą odczuła widząc matkę aż bolała.
- Wróciłaś. Nareszcie wróciłaś… - mówiła. Odsunęła się od córki, obejrzała ją od stóp do głów, szukając jakiegokolwiek zadrapania czy siniaka. – Nigdy. Więcej. Tego. Nie. Rób. – powiedziała akcentując każde słowo. – Nie zniosę tego po raz kolejny.
       Vicky przewróciła oczami.
- Mamo. – powiedziała i roześmiała się. Popatrzyli na nią, jakby oszalała.
- Córeczko, dobrze się czujesz? – zaniepokoił się Tom.
- Lepiej być nie może. – odpowiedziała, uśmiechając się szeroko. – Jestem taka szczęśliwa! – wyściskała zaskoczonych rodziców i pobiegła na górę. Jeśli wszystko się udało, w jej pokoju czekała nagroda.
        Po cichu weszła do pokoju i z bijącym sercem zamknęła za sobą drzwi. Bała się odwrócić. Przyciskała czoło do chłodnego drewna i czekała na jakikolwiek odgłos. Doczekała się. Drzwi do łazienki zamknęły się z cichym trzaskiem.
- Vicky? - odezwał się za nią głos, który najbardziej w tym momencie pragnęła usłyszeć. Odwróciła się powoli i ujrzała go – pięknego jak zawsze, ze zmierzwionymi włosami, lekko bladą cerą, orzechowymi oczami i uśmiechem czającym się w kącikach ust, a co najważniejsze – jak najbardziej żywego. Trzymał w jednej ręce zakrwawioną koszulkę, a w drugiej kołek, który po chwili namysłu odrzucił. Podeszła do niego i wtuliła się w jego chłodne ciało. Otoczył ją ramionami. Rozpłakała się, a on tulił jej drobne ciało, lekko kołysząc na boki, pozwalając jej oczyścić duszę z wszelkich zmartwień i trosk. Po kilku minutach umilkła i odsunęła się od niego na krok. Otarła twarz rękoma, pozbywając się resztek łez. Spojrzała mu w oczy.
- Wszystko w porządku? – zapytał, ujmując w dłonie jej twarz i uśmiechając się lekko.
       Nie odpowiedziała. Stanęła na palcach i pocałowała go, wkładając w ten pocałunek całą miłość, tęsknotę, desperację… Objęła go rękami, przysunęła się bliżej niego. Czuła jego napięte mięśnie. Czuła jak bardzo jej pragnie. Chciała więcej. Chciała go czuć całą sobą.
       Shannon lekko zaskoczony odwzajemnił pocałunek z równą mocą. Błądził rękami po jej ciele, w końcu wsunął dłonie pod jej koszulkę i przyciągnął jeszcze bliżej. Czuł jak drżała pod jego dotykiem. Chciał więcej.
       Po chwili usłyszeli krzyk dobiegający z dołu. Spojrzeli po sobie i w tym samym momencie uświadomili sobie, o czym oboje zapomnieli. Kolejny okrzyk – tym razem zaskoczenia i bólu – zmusił ich do działania.
       Damien został pokonany przez Ojca.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz