poniedziałek, 4 stycznia 2016


Rozdział 17

       Diego krążył po komnacie. Był wściekły. Miał ochotę wymordować wszystkich zamieszkujących zamek, ale w porę przypomniał sobie, że to jego najlepsi wampirzy słudzy, dlatego swój gniew wyładował na dwóch nieszczęśnikach, którzy przynieśli mu wieści o niepowodzeniu misji. Stracił niewielki oddział swoich najlepszych wojowników. Wojowników, którzy służyli mu odkąd został stworzony. Nic nie jest w stanie wynagrodzić mu tej straty.
       Musiał pogodzić się z tym, że poniósł klęskę.
       Zatrzymał się i przyjrzał swojemu odbiciu w ogromnym lustrze. Wyglądał pięknie i potężnie. Uśmiechnął się do swojego odbicia. Potraktuje swoją porażkę jako rozgrzewkę.
       Jego następny krok zapamiętają do końca swojego nędznego życia, którego nie zostało im już zbyt wiele.

***

       Kate krzyczała i drapała, ale nie była w stanie wyzwolić się ze stalowego uścisku Jareda. Jej krzyki przyprawiały go o ból głowy.
- Zamknij się, albo skręcę ci kark. – warknął.
- On ją zabił. – szlochała. - Zabił moją córkę.
- Dobrze wiedziałaś, że prędzej czy później to nastąpi, więc przestań się mazać i pomóż jej.
-Jak mam jej pomóc? – była autentycznie zdziwiona. – Ona nie żyje, więc jak mam jej pomóc?
       Jared westchnął.
- Jesteś czarownicą, pamiętasz? – postukał ją w czoło. – Diego ma mnóstwo przyjaciół, którzy pomogą mu nas zniszczyć i uwierz mi, zrobią to z przyjemnością. Rusz głową i zwołaj swoje przyjaciółki czarownice.
       Kate zastanowiła się nad jego słowami. Pokręciła głową.
- To tak nie działa. – powiedziała. – Nie należę do żadnego kowenu, wyrzekłam się swojej mocy. Czarownice nie będą ryzykować życiem, żeby pomóc komuś, kto w zasadzie nie istnieje.
- Zawsze wiedziałem, że czarownice są głupie. – prychnął. – W takim razie przynajmniej naucz swojego syna jak się czaruje. Lepiej marna czarownica niż żadna. – odepchnął ją od siebie i podszedł do Damiena. Przyjrzał się Vicky i zdał sobie sprawę, że teraz jest jeszcze piękniejsza niż za życia. Otrząsnął się z tych mysli.
- I co teraz? – zwrócił się do czuwającego przy niej wampira.
- Jeszcze nie jest gotowa. – odpowiedział. – Jej czarodziejska dusza chce utrzymać się przy życiu za wszelką cenę.
- Rozmawiasz z jej duszą? – zdziwił się.
- Oczywiście. – Damien się uśmiechnął. – Zapomniałeś, że jestem demonem?
       Jared machnął ręką. Oczywiście, że o tym nie zapomniał.
- Shannon tu jest? – chciał wiedzieć.
- Nie. – wampir pokręcił głową. – Shannon zniknął chwilę po waszym wyjściu na polowanie. Nie miał siły dłużej tu być. Dlatego podjąłem decyzję, żeby przyspieszyć nasz wypad do Miasta.
- Im szybciej wrócicie, tym szybciej rozprawimy się z Diegiem. – Jared nieświadomie pogłaskał Vicky po głowie.
- Poddała się. – Damien się wyprostował i podniósł wzrok. Ujrzał wściekłą dziewczynę stojącą obok Jareda. Uśmiechnął się przepraszająco. – Pora ruszać Vi. – wyciągnął rękę. Vicky jeszcze raz obrzuciła go wściekłym spojrzeniem, po czym z westchnieniem ujęła jego dłoń. Damien zaczął znikać.
- Zaczekaj. – Jared chwycił go za ramię. Wampir uniósł pytająco brew. – Przyprowadź ich w całości.
- Masz na to moje słowo. – Damien zniknął. Dłoń, która przed chwilą ściskała ramię wampira teraz zacisnęła się w pięść.
- Obyś go dotrzymał. – szepnął w pustkę.
       Odwrócił się na pięcie. Los Vicky został oddany w ręce nieobliczalnego pół demona. Już nie miał na to wpływu. Teraz mieli inne zmartwienie.
       Musieli przewidzieć kolejny krok Diega.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz