sobota, 23 stycznia 2016


Rozdział 22

       Vicky siedziała skulona pod ścianą. Wydawało jej się, że odkąd zebrała wszystkie siły, żeby usiąść minęły wieki. W lochu niemiłosiernie śmierdziało. Długo zastanawiała się, co to za zapach. Po kolei wykluczała wszystkie możliwości. W końcu doszła do wniosku, że tak pachnie śmierć. Nie pocieszyło jej to. Poruszyła się, chcąc zmienić pozycję, ale to tylko pogorszyło sytuację. Z trudem uśmierzony ból odezwał się ze zdwojoną siłą. Jęknęła. Myślała, że skoro jest martwa, to nic nie może ją boleć. Jak bardzo pomyliła się w tej kwestii.
       Jakby tego było mało, Helena i Shannon nie odzywali się do niej. Nie wyczuwała ich obecności odkąd ostatni raz słyszała głos Heleny w Sali. Wpadła w panikę. Skoro się nie odzywali, to znaczyło tylko jedno – zostawili ją.
       Wzięła głęboki wdech, żeby opanować strach.
- Nie zostawiliśmy cię. – odezwał się Shannon.
       Vicky zamknęła oczy i poczuła, jak po policzkach spływają jej łzy.
- To nie tak miało być. – zaszlochała. – Mieliśmy cię znaleźć i zabrać do domu. Nie było mowy o żadnych demonach, lochach i bólu. – mówiła dalej. Poczuła muśnięcie dłoni na policzku.
- Wiemy. – delikatny głos Shannona dochodził z zewnątrz, nie z jej głowy. Gwałtownie otworzyła oczy i spojrzała prosto w orzechowe oczy ukochanego. Uśmiechał się do niej, jakby mieli jakąś tajemnicę, o której zapomniała. Za nim stała również uśmiechnięta Helena.
- Zawiodłam cię. – szepnęła. – Zawiodłam was oboje.
- Bzdura. – zaprzeczył. Ujął jej dłonie w swoje i pomógł jej wstać. Bała się poruszyć, ale o dziwo, kiedy stanęła wyprostowana, nie czuła żadnego bólu. Shannon objął ją delikatnie, a ona czuła każdy jego dotyk. Wtuliła się w niego.
- Co teraz mam zrobić? – zapytała słumionym głosem.
- Nie zapominaj, że jesteś czarownicą. – Odezwała się Helena. – A co najważniejsze, jesteś martwa.
       Vicky zamurowało. Czyż mogła być aż tak głupia? Roześmiała się.
- Demony są żywe. – krzyknęła. Jej głos odbił się echem. – Nie mogą zabić mnie, ale ja mogę je zabijać.
- To nie do końca prawda. – zaprzeczyła czarownica. – Może i nie mogą cię zabić, ale mogą uwięzić tu twoją duszę na zawsze. Musisz użyć magii, żeby się stąd wydostać.
- Wydostać stąd NAS. – podkreśliła.
- Vicky… - zaczął Shannon, ale nie dała mu dokończyć.
- Nie. – powiedziała. – Bez Damiena stąd nie wyjdę. Dobrze o tym wiecie.
- Dlaczego musisz być tak cholernie uparta? – wściekł się. – Damien jest u siebie.  Nic mu tu nie grozi. Czy nie rozumiesz, że Władcy chodziło o ciebie? Chciał ciebie i myśli, że Damien cię do niego przyprowadził! – potrząsnął nią. – Musisz się ratować. Ratować siebie!
       Vicky patrzyła na niego jak zaczarowana. To niemożliwe, żeby Władcy zależało na niej.
- Po co niby zależałoby mu na mnie? – spytała spokojnie.
       Shannon przeczesał palcami włosy. Był to gest, który tak bardzo uwielbiała.
- Od dłuższego czasu planuje przejąć panowanie nad wszystkimi rasami na ziemi. Chce zostać władcą nie tylko świata umarłych ale też i żywych. – powiedział. – Do tego jesteś mu potrzebna.
       Dziewczyna w milczeniu przetrawiła słowa Shannona. Pokręciła głową.
- Bez niego nie wracam. – powiedziała.
       Shannon warknął. Uderzył pięścią w ścianę, wkładając w to całą swoją złość.
- Zdajesz sobie sprawę, że kładniesz na szali nie tylko swoje życie, ale życie tysięcy istot? – zapytała Helena.
- Wiem, co robię. – powiedziała. – Mylicie się co do Damiena. On nie jest tu bezpieczny. Już nie.
       Dalszą dyskusję przerwał hałas zbliżających się kroków. I to nie jednego demona.
       Helena na powrót wniknęła w ciało Vicky. Dziewczyna poczuła łaskotanie i przyjemne ciepło. Spojrzała na Shannona. Widziała w jego oczach złość. Jeśli jej plan się nie powiedzie, będzie miała na sumieniu tysiące zniewolonych nadnaturalnych, a co najgorsze – straci Shannona.
- Proszę. – szepnęła. 
        Wampir westchną z rezygnacją. Podszedł do niej i musnął dłonią jej policzek i wniknął w nią. W porównaniu z lekkim wietrzykiem, jaki poczuła kiedy Helena weszła w jej ciało, wniknięcie Shannona było niczym zderzenie z pociągiem. Dziewczyna skuliła się zaskoczona. Chwilę później drzwi jej lochu otworzyły się z impetem. Stanął w nich sam Książę Ciemności. Vicky podniosła wzrok. Szukała w jego oczach choćby odrobiny dawnego Damiena, ale nie znalazła nic. Patrzył na nią jak na robaka, którego pragnął rozdeptać.
- Zabrać ją do Sali. – rozkazał. Demony minęły go i wyciągnęły Vicky z lochu. Powlekli ją po schodach na górę.
       Miała stanąć przed obliczem Władcy.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz