piątek, 31 maja 2013


Rozdział 10
 
              Tom długo zastanawiał się czy pojechać do domu czy od razu do szpitala. Chciał mieć już to wszystko za sobą. Bał się jak zareaguje Vicky na to, co mają jej do powiedzenia.
- Możemy się zatrzymać? – odezwał się Chris. – Jestem głodny. Jedziemy już pół dnia.
- Zgadzam się z Chrisem. – poparła brata Vicky. – Przydałoby się trochę rozruszać. Kości mi się zastały.
- W porządku. – Tom po krótkim namyśle zgodził się z dziećmi. – Może być tutaj? – wskazał palcem na małą restauracyjkę na poboczu.
- Jak najbardziej. – odpowiedział Chris.
              Tom skręcił na pusty parking przed budynkiem. Nie spodobało mu się tutaj. Vicky wysiadła z samochodu i westchnęła z ulgą. Wreszcie mogła rozprostować nogi. Chris natomiast ociągał się z wyjściem z samochodu. Miał złe przeczucia.
- Wyjdziesz w końcu czy zamierzasz tam tak siedzieć? – Vicky nachyliła się do okna od strony brata.
- Już idę. – odburknął Chris i wygramolił się z samochodu.
              Tom stał na środku parkingu i bacznie się rozglądał. Wstrzymał oddech widząc jakiś ruch wśród drzew za stacją benzynową po drugiej stronie ulicy. Postać poruszyła się kiedy usłyszała głos Vicky jednak zaraz natychmiast zniknęła.
- Dobra dzieciaki, nie mamy całego dnia. – odezwał się podenerwowany. – Nie chcę tu siedzieć dłużej niż to konieczne. Pospieszcie się. – poganiał dzieci.
              Chris wszedł do budynku pierwszy. Wiedziony przeczuciem zajął stolik w kącie. Vicky jeszcze przez chwilę stała przed drzwiami. Doszło do niej, że są w niezbyt ciekawym miejscu. Wszędzie dookoła był sam las. Przeszedł ją dreszcz. Tom wydał zniecierpliwione chrząknięcie przytrzymując córce drzwi.
- Co się stało? – zapytał.
- Miałam wrażenie, że ktoś jest po drugiej stronie ulicy. – odpowiedziała. – Nieważne. – dodała i weszła do środka.
              Zajęła miejsce obok brata podczas gdy Tom podszedł do lady zamówić hamburgery. Czekając aż właściciel wyda mu resztę jeszcze raz spojrzał na zewnątrz. O mało nie upuścił pieniędzy widząc przed stacją zakapturzoną postać. Nagle do jego umysłu spłynęły uspokajające myśli: „Nie panikuj. Nic wam nie grozi. Czuwam nad wami.” Postać nagle zniknęła podobnie jak głos w jego głowie. Tom się rozluźnił. Nie wiedział skąd zna ten głos ale był pewien, że już kiedyś go słyszał. Był spokojny wiedząc, że mają anioła stróża. Dosiadł się do stolika i uśmiechnął do dzieci.
- Cóż, wydaje mi się, że nic nam nie grozi. – powiedział.
- Skąd ta pewność? – Chris nie był przekonany. – Mam złe przeczucia. Niepotrzebnie się zatrzymywaliśmy.
- Chris nie dramatyzuj. – ofuknęła go Vicky. – Ja nie czuję niebezpieczeństwa. – odwróciła się do ojca. – Skąd wiesz, że nic nam nie grozi?
- Mamy anioła stróża. – odparł Tom.
Dzieci popatrzyły na niego jakby był niespełna rozumu.
- Anioła stróża? O czym ty mówisz? – Chris wydawał się bardziej zdenerwowany niż przed chwilą.
- Nieważne. – powiedział Tom. – Zaufajcie mi. Wszystko jest w jak najlepszym porządku.
              Kelner przyniósł hamburgery i postawił na stole po czym odszedł pospiesznie. Nie polubił tych obcych ludzi. Miał przeczucie, że ciągnie się za nimi śmierć.
              Tom i dzieci jedli nie odzywając się do siebie ani słowem. Chris co chwilę niespokojnie wyglądał przez okno po drugiej stronie baru. Ciszę przerwał Tom:
- Czas na nas. Jesteśmy już niedaleko miasta. Jedziemy do domu czy od razu do szpitala?
- Do szpitala. – zdecydowali jednogłośnie.
- Jak dobrze, że jesteście bliźniakami. – westchnął z rozbawieniem Tom.
              Zabrali swoje rzeczy i bez słowa wyszli na zewnątrz. Chris nadal był ponury. Uczucie niepokoju nie chciało się od niego odczepić. Wiedział, że ten dzień się źle skończy ale nie wiedział dokładnie w jaki sposób. Wsiedli do samochodu i ruszyli bez pośpiechu. Vicky również się nie odzywała zatopiona we własnych myślach. Zauważyła, że coś się z nią dzieje. Miała lepszy wzrok i słuch. Zastanawiała się też kim był chłopak w jej pokoju. Miała też dziwne wrażenie, że w to wszystko zamieszany jest Shannon. Czuła, że jakieś wspomnienie  błądzi jej po umyśle ale jak już prawie była blisko przywołania go - natychmiast umykało. Zdecydowała, że zajmie się tym później.

Rozdział 9

              Kiedy kobiety weszły do budynku Shannon o mało nie podskoczył ze szczęścia. Nie mógł dłużej znieść zapachu Kate mimo wciągniętego powietrza.
              „Kate” pomyślał, „to ty jesteś matką Vicky. To po tobie ma taki słodki zapach. I te oczy…” chłopak odwrócił się gwałtownie wyczuwając czyjąś obecność i spiął wszystkie mięśnie gotowy do ataku. Jednak przeciwnik był szybszy,
- Spokojnie braciszku, to tylko ja. – odezwał mu się do ucha najbardziej przez niego kochany i równie mocno znienawidzony wampir. – Spodziewałem się szybszej reakcji. Starzejesz się. – Jared uwolnił brata z uścisku.
- Chyba aż ty. – mruknął pod nosem Shannon rozmasowując  nadgarstki.
- Tylko nie mów, że nadal się na mnie gniewasz za tą dziewczynę. – Jared udawał zmartwionego. – Jak ona się nazywała? Claire, prawda?
- Jak już naprawdę chcesz wiedzieć to Emily. – odparował Shannon. – Czego chcesz?
              Jared przez chwilę się zastanawiał po czym odpowiedział uśmiechając się od ucha do ucha:
- Czego chcę? Lepiej dla ciebie, żebyś nie zagłębiał się w zakamarki mej duszy i nie widział o mych pragnieniach, braciszku. Ale do rzeczy. – spoważniał. – Diego się niecierpliwi. Chce ją już mieć po swojej stronie. Chciał, żebym cię odnalazł i przekazał ci, że zawiodłeś… Po raz drugi. Twój czas minął. Diego cię wzywa.
- Jak to? Więc co zamierza zrobić Diego? – Shannon nie dał po sobie poznać, że jest wytrącony z równowagi.
- Hmm… Zamierza powierzyć to zadanie mnie. – Jared ponownie się uśmiechnął. – Mogłeś dać jej chwilę zapomnienia… Mogło się to odbyć bezboleśnie… Ale sam dokonałeś tego wyboru. Vicky jest teraz moja.
- Nie zgadzam się! -  chłopak przestał panować nad emocjami. – Kłamiesz!
- Ja? Jakże bym mógł cię okłamać? – Jared świetnie się bawił. – Nie kłamię. Cóż, miałem w tym trochę swojego udziału… Wiesz, że uwielbiam robić ci na złość, więc tym większą przyjemność sprawiło mi wystraszenie jej matki. Vicky uciekła, Diego się wkurzył… Zawiodłeś. – powtórzył Jared.
- Nie pozwolę ci jej skrzywdzić Jared. – wycedził przez zęby Shannon.
- To ty ją skrzywdziłeś zwlekając tak długo, braciszku. – odparł wampir.
- Przestań tak do mnie mówić. Nie pozwolę ci jej tknąć choćby małym palcem! – chłopak był wściekły.
- Czyżby? Więc chodź i spróbuj mnie powstrzymać. – Jared wiedział, że jego brat od dawna nie polował. Był jednak świadomy tego, że Shannon był od niego o wiele silniejszy nawet bez regularnego picia krwi.
- Nie prowokuj mnie. – odpowiedział. – Wiem, że tylko na to czekasz, żebym przekroczył tą granicę… Jednak nie uda ci się. Nie tobie.
- Zobaczymy, braciszku, zobaczymy... Vikcy wraca do domu. Dopiero  teraz będzie zabawa!
- Nie wiem, dlaczego taką przyjemność sprawia ci zadawanie mi bólu, ale proszę cię po raz ostatni, zostaw Vicky w spokoju. Wiem, że jej nienawidzisz a ty wiesz, że jeśli ją zmienisz to ciebie będzie słuchać…
- Nie wiesz? – Jared był wściekły. – Czyżby? Pomyśl trochę! To nie boli. – zbliżył się do brata i patrząc mu prosto w oczy wycedził – Wiem, że będzie mnie słuchać. Każę jej cię znienawidzić, tak jak ja cię nienawidzę. A później będę stał z boku i przyglądał się jak cierpisz. Tak jak ty mi to zrobiłeś. – Jared odsunął się. – Teraz już wiesz?
- Samatha… - szepnął Shannon. – To dlatego się mścisz? Dobrze wiesz, że to nie była moja wina! Nie byłem sobą, nawet nic z tego nie pamiętam!
- Wiem. Jednak świadomość tego co z nią zrobiłeś każe mi zrobić ci to samo… Chcę, żebyś zobaczył jak to jest. Już niedługo moje marzenie się spełni.
              Jared odwrócił się i zniknął jakby go nigdy nie było.
              „Samantho… Co ja ci zrobiłem?” Shannon po raz pierwszy od kilkuset lat czuł się zbity z tropu. Jednak po chwili porzucił próby przypomnienia sobie tamtych czasów i wrócił myślami do Vicky. Myśląc o niej rozpłynął się w nicość

Rozdział 8

              Tom w skupieniu prowadził samochód. Od dłuższego czasu nikt się nie odzywał, każdy pogrążony był we własnych myślach. Nagle ciszę przerywa Chris:
- Tato, powinniśmy wrócić do domu.
- Do domu? – Vicky gwałtownie odwraca się do brata.
- Tak siostrzyczko. Mama jest w niebezpieczeństwie.
              Tom przez chwilę rozważa słowa syna. Przed oczami ma wyraz twarzy jaki Kate miała gdy się żegnali i spojrzenie pełne łez.
              „Co chciałaś mi powiedzieć kochanie?” myśli gorączkowo. „Miałaś nadzieję w oczach. A może chciałaś się pożegnać?” Nagle, jakby z oddali słyszy w głowie głos żony: „Kocham cię. Żegnaj.”
              „Nie ma mowy! Musimy walczyć o naszą córkę! Razem!” krzyczy w duchu.
- Tato? – Chris patrzy na ojca ze zniecierpliwieniem.
- Chris ma rację. – przyznaje czekając na reakcję Vicky.
              Vicky przez chwilę milczy po czym. Chris widzi jak siostra zmaga się z myślami po czym podejmuje być może najważniejszą decyzję, która może na zawsze odmienić życie ich wszystkich.
- Zgadzam się z wami. Musimy wrócić do mamy. Przetrwamy to razem. Nic mi nie grozi. Jestem prawie dorosła. Dam sobie radę.
- Tak kochanie, nic ci się  nie stanie. – Tom jest dumny ze swojej córki.
              „Czy aby na pewno TWOJEJ córki?” pyta szyderczy głos w jego głowie. Głos Diega.
              „Mojej.” ucina Tom, po czym gwałtownie zawraca.
- Obronimy cię siostrzyczko. W końcu jestem starszy. – dodaje Chris z uśmiechem.
- Tak, naprawdę, o całe 5 minut. – Vicky również się uśmiecha.
- Zadzwonię do mamy. – Tom przerywa dzieciom wymianę zdań.
- Dzwoń. – odpowiadają chórem.
              Tom przez dłuższą chwilę szuka telefonu. W końcu znajduje go pod siedzeniem pasażera i natychmiast dzwoni do żony.
              „Katie odbierz tym razem.” bezgłośnie prosi Tom. Jednak jego prośby się nie spełniają.
- Mama nie odbiera. – komunikuje dzieciom. – Spróbuję zadzwonić do Mary.
              Cierpliwie przeczekuje parę sygnałów po czym odzywa się do telefonu:
- Mary? Tak, tak to ja, Tom. Jest gdzieś w pobliżu Kate? Muszę z nią pilnie porozmawiać. Nie, nic się nie stało. Przekaż jej tylko, żeby jak najszybciej oddzwoniła. Pa.
              Nie minęło nawet 5 minut kiedy telefon Toma się odezwał. Pospiesznie odbiera widząc, że dzwoni Kate.
- Kate? Nic się nie stało. Wracamy do domu. Owszem mogę. Dzieci tego chcą. Vicky wie. Nie mogę. Uparli się. Do zobaczenia. – rozłącza się nie zważając na słowa żony.
- Tato, masz przechlapane.  – Chris szczerzy zęby w uśmiechu.
- Przestań Chris! – Vicky zanosi się śmiechem na widok miny ojca.
- Chris, masz rację. Mam przechlapane. – Tom wybucha śmiechem. – Wracamy do domu! Trzymajcie się!
              Tom przyspieszył chcąc jak najszybciej dotrzeć do miasteczka i mieć już wszystko za sobą.

Rozdział 7

              Był już środek dnia. Kate odkąd przyjechała do szpitala miała pełne ręce roboty. Nie miała czasu myśleć o swojej rodzinie, którą parę godzin temu pożegnała. Teraz, mając chwilę przerwy wyszła tylnymi drzwiami na podwórko za szpitalem, by odetchnąć świeżym powietrzem i uspokoić nerwy.
- Kate? Kate! – za Kate biegnie jej przyjaciółka Mary.
„No to chwilę ciszy szlag trafił.” Pomyślała poirytowana Kate odwracając się w stronę Mary.
- Słucham?
- Przed chwilą dzwonił Tom. – kobieta próbuje złapać oddech. – Pytał czy jesteś w pracy, bo nie może się do ciebie dodzwonić.
- Dzwonił? – Kate pospiesznie wyciąga telefon. – Faktycznie, mam kilka nieodebranych połączeń. Mówił coś konkretnego?
- Nie, prosił tylko żebyś jak najszybciej oddzwoniła. – Mary przypatruje się przyjaciółce. – Wszystko w porządku Katie? – pyta zatroskana.
- W jak najlepszym. – Kate udało się uśmiechnąć. – Dziękuję za fatygę.
              Kate trzęsącymi się rękoma wybiera numer do męża i dzwoni.
Pierwszy sygnał…
Drugi…
„Tom odbierz!” krzyczy w duchu.
Trzeci…
„Coś musiało się stać…” rozmyślania Kate przerywa głos męża:
- Tom? Co się stało? Co? Nie! Nie możesz! Tom, nie! Posłuchaj… Co? Vicky? Tom, nie wracaj. Jedź dalej. Co? Nie obchodzi mnie to! Musisz jechać dalej. Tom? Tom! – Kate patrzy z niedowierzeniem na telefon – Rozłączył się! – wściekła rzuca telefonem o ziemię.
              Mary jest wytrącona z równowagi. Nigdy jeszcze nie widziała przyjaciółki w takim stanie.
- Co się stało? Tom wyjechał? Wszystko między wami w porządku?
              Kate próbowała się uspokoić. Denerwowało ją to, że Mary zadaje pytania w tempie karabinu maszynowego.
- Wszystko w porządku. Dzieci mają wolne od szkoły, chciały spędzić trochę czasu z ojcem. – Kate kłamała jak z nut.
- A co z Vicky? Wydajesz się przerażona. – Mary nie dawała za wygraną. Wiedziała, że dzieje się coś poważnego, znała Kate nie od dziś i wiele razem przeszły.
- Tom mówił, że muszą wracać, bo Vicky zapomniała laptopa. – Kate modli się w duchu, żeby to przesłuchanie w końcu się skończyło i żeby jej odpowiedzi usatysfakcjonowały Mary. Kate dobrze znała przyjaciółkę i wiedziała, że Mary tak łatwo się nie poddaje. – No nic kochanie, wracajmy do pracy. Pacjenci czekają. – Kate ucina rozmowę.
- Ehh, masz rację. – Mary wydaje się zmęczona. – Mam jeszcze mnóstwo pacjentów. A ty?
- Ja również. Mam nadzieję, że nie będę tu dziś nocować. – Kate żartuje przytrzymując przyjaciółce drzwi.
              Kiedy Kate wchodziła do szpitala miała dziwne uczucie, że ktoś je obserwował. Jednak szybko o tym zapomniała rzucając się w wir pracy.
              Nie była świadoma, że w lesie za szpitalem czaiło się prawdziwe niebezpieczeństwo.

środa, 29 maja 2013

Rozdział 6

            Tom stara się znaleźć stację, na której nie nadawali by wiadomości. Po nieudanych próbach przeklina w duchu i szybko wyłącza radio.
- Tato? – Chris przerywa ciszę. – O jakich ofiarach oni mówili w wiadomościach? Wiesz coś o tym?
- Co? Ach, to… - Tom intensywnie myśli. – To… To pewnie jacyś zwykli bandyci, porachunki gangów… - skłamał.
- Gangów? – pyta zdziwiona Vicky. – Gangów? Tato oni było pozbawieni krwi! Bez żadnych obrażeń…
- Vicks, przestań, niedobrze mi… - Chris przerywa siostrze.
- Chris to nie żarty. – ofuknęła brata. – Tato o co chodzi? I co ma z tym wspólnego mama? – Vicky nie daje za wygraną.
- Okey, powiem wam. – Tom się poddaje. – Wasza mama od jakiegoś czasu ma koszmary, których nie pamięta… - Tom przerywa.
- I? – pyta Vicky.
- I? – wtóruje jej Chris.
- Dotyczą ludzi, którzy zostają bestialsko zamordowani przez tajemnicze stworzenia. Potwory rodem z horroru…
- Skąd wiesz? – Vicky przerywa ojcu.
- Po prostu wiem. – ucina Tom.
            W samochodzie długo panuje cisza. Chris nie wytrzymuje napięcia:
- I co dalej? Jakie potwory?
- Co? Ach, tak. Chodzi o… wampiry. – Tom się rumieni.
- Wampiry? To jakiś żart? Jeśli tak to nie śmieszny. – Chris ledwo powstrzymuje się wygłoszenia długiej opinii.
- Nie, to nie żart. Mówię poważnie. – Tom czuje się głupio mówiąc o tym dzieciom.
- Po czym tak wnioskujesz? – pyta Vicky.
- Kochanie uspokój się… - Tom próbuje załagodzić sytuację.
- Po czym?! – Vicky nie daje za wygraną.
- Okey… Chcesz wiedzieć? Proszę bardzo! – Tom jest zły. – Sny waszej matki to odzwierciedlenie tego co było lub tego co się dopiero wydarzy… Widzi w nich mężczyznę o zębach jak u drapieżnika i czarnych oczach…
- Tato, chyba sam w to nie wierzysz. – Przerywa mu Chris.
- Ja… Ja wierzę… - szepcze Vicky.
- Co?! – pytają chórem Tom i Chris.
- Ja wierzę. – powtarza głośniej Vicky.
- Vicks, żartujesz?! – pyta siostrę – Wierzysz w te bajki?
- To nie bajki… - Vicky przerywa.
- Vicky, skarbie, o co chodzi? – pyta łagodnie Tom.
- On… On był u mnie… - łka dziewczyna.
- Kto?! – pyta przerażony Tom.
- Nie wiem… Miał zęby… Czarne oczy… Wszedł przez okno - głos jej się załamuje – On coś powiedział… - przerywa.
- Co powiedział? – Tom zbladł.
- Powiedział… Powiedział: „Ty będziesz jedną nas.” – odpowiada dziewczyna.
            W samochodzie na długo zaległa cisza.

wtorek, 28 maja 2013


Rozdział 5
 
              Kate załamana wraca do domu. Pozwala sobie na chwilę słabości przeklinając w duchu, że pozwolili wkroczyć Diegowi w ich życie. Patrząc na zdjęcia na kominku wie, że najprawdopodobniej nie zobaczy już więcej swojej rodziny. Nie spodziewając się, że wrócą szybciej niż myśli, pada na kolana i modli się. Dziwnie się z tym czuje, bo przez ostatnie lata nie czuła w pobliżu obecności Boga. Po chwili znajduje siłę by wstać, zabiera swoje rzeczy i wychodzi z domu. Wie, że jest tu po raz ostatni i zastanawia się, czy Tom dobrze odczytał jej spojrzenie, w którym próbowała mu przekazać trzy proste słowa: „Żegnaj. Kocham cię"

Rozdział 4
 
              Dzień zapowiadał się pięknie. Świeciło słońce, wiał ciepły wietrzyk. Nad Los Angeles nadchodziła wiosna. Kate w kuchni przygotowywała śniadanie, Chris i Vicky siedzieli przy stole czekając na ulubione naleśniki, Tom schodził po schodach zawiązując krawat. Nic nie wskazywało na to, że nadciąga niebezpieczeństwo. Nagle wszyscy usłyszeli brzęk tłuczonego szkła.
- Mamo? – chórem zawołali Chris i Vicky wstając z krzeseł.
- Kate? – Tom podbiega do żony. – Co się stało kochanie?
- Nic, nic. Tylko zrobiło mi się słabo. – Kate patrzy mężowi w oczy.
- Dzieci siadajcie do stołu, zaraz przyniosę śniadanie. – mówi stanowczo Tom.
- Na pewno nic ci nie jest mamo? – jeszcze raz pyta Vicky.
- Nic, kochanie, już mi przeszło. – Kate stara się uśmiechnąć do córki. – Dołącz do brata.
              Vicky odchodzi i siada koło Chrisa podejmując przerwaną walkę na najlepszy dowcip dnia.
              Kate odwraca się do Toma i z przejęciem opowiada co się stało:
- Tom, przypomniałam sobie sen. Pamiętasz Diega?
- Diega? Takiej twarzy się nie zapomina…  - mruczy Tom. – Co on ma z tym wspólnego?
- Te sny… Nie pamiętam żadnego słowa, pamiętam obrazy. Tom, Diego idzie po naszą córkę! – Kate o mało nie krzyczy.
-Ciszej, dzieci usłyszą. – strofuje żonę. – Katie to niemożliwe. Powiedział, że wcześniej będziemy wiedzieć kiedy to nastąpi. Miały być jakieś znaki… - Tom przerywa.
- Mamo! Tato! Widzieliście wiadomości? – Chris wchodzi do kuchni.
- Podobno znaleźli jakieś ciała pozbawione krwi. – dodaje Vicky stając koło brata.
              Kate znacząco patrzy na męża. Ten z niedowierzeniem kręci głową.
- No to mamy znaki. – mówi do siebie wychodząc z kuchni.
Kate podąża za mężem.
- Tom co robisz?
- Jadę do pracy. Wezmę urlop. Tobie radzę to samo. Zabierzemy dzieci na wakacje.
- Tom nie mogę teraz wziąć wolnego. – Kate nie wierzy własnym uszom. – To bez sensu. Diego i tak nas znajdzie.
- W takim razie co chcesz zrobić?! – Tom nie wytrzymuje.
- Zabierz dzieci. Jedź. Ja zostanę. Wtedy nie będzie was szukał… - Kate odwraca się i woła dzieci. – Idźcie się spakować. Pojedziecie na wakacje z tatą.
- A ty? – pyta Vicky.
- Ja dołączę jak załatwię parę dni wolnego. No już! Pakujcie się.
              Gdy Vicky i Chris zniknęli na górze Tom bierze dłoń żony i mówi:
- Kate to zły pomysł.
- Lepszego nie mam. Twoja walizka jest w bagażniku? – Kate zmienia temat, wiedząc, że Tom miał dziś jechać w delegację.
- Tak… - Tom przerywa. – Kate…
- Nic nie mów. Dzieci idą. - Kate mu przerywa.
- Chodźmy. – rzuca Tom.
- Wycieczka! – cieszy się Chris.
              Kate odprowadza rodzinę do samochodu. Gdy wszyscy już siedzą w środku, nachyla się do okna męża, całuje go w usta i patrząc mu prosto w oczy mów:
- Tom, zobaczymy się za kilka dni. Odnajdę was. – szeptem dodaje – Nie dzwoń.
Tom ma wątpliwości, ale mówi:
- W porządku. Będziemy czekać. – uśmiecha się – Będzie fajna zabawa. Kocham cię.
- Ja ciebie też. – Kate ma łzy w oczach.
              Przez chwilę spoglądają sobie w oczy zdając sobie sprawę z tego, że być może już się nie zobaczą. Po chwili Kate odwraca się do dzieci, posyła im całusy i mówi:
- Bądźcie grzeczni. Słuchajcie się taty. Niedługo się zobaczymy. Kocham was.
- My też cię kochamy mamo. – odpowiadają chórem. – Uważaj na siebie.
- Obiecuję. Ruszaj Tom. – Kate nie może powstrzymać łez, widząc, że Tom również ma z tym trudności.
              Tom odjeżdża zostawiając żonę na podjeździe ich domu, do którego już nie wrócą.
Rozdział 3
 
Nocną ciszę przerwał przeraźliwy krzyk:
- Nie! Nie! Przestań! Zostaw ją!
- Katie! Obudź się do cholery! – Tom krzyczy szarpiąc żonę.
- Co? Ja? Dlaczego mnie budzisz? Hę…? – pyta rozespana kobieta.
- Znowu krzyczałaś przez sen. Musisz koniecznie umówić się na wizytę u Mary. Mam tego dość.
- Kochanie, zapominasz, że sama jestem lekarzem. A poza tym to niemożliwe, że krzyczałam. – mówi uparcie Katie. – Pamiętałabym o tym. – dodaje.
              Drzwi sypialni otwierają się powoli.
- Tato? Co się stało? – do pokoju wchodzą Vicky i Chris.
- Nic takiego. Mama miała zły sen. – uspokaja dzieci Tom. – Wracajcie do łóżek, jest środek nocy.
- Okey, dobranoc. – odpowiada Chris. – Chodź Vicks.
              Bliźniaki zamykają drzwi. Tom czeka aż na korytarzu ucichną kroki po czym zwraca się do żony:
- Widzisz? Obudziłaś dzieci. Zrób coś z tym bo oni się boją. Ja też się boję. O ciebie.
- Dobrze, dobrze. Pójdę zapisać się z samego rana. Teraz śpij. Dobranoc. – zdenerwowana Kate obróciła się do męża plecami udając, że śpi.
- Dobranoc kochanie. – Tom całuje żonę w ramię. – Dobranoc.
              Tom gasi światło nie zauważając, że za oknem czai się roześmiana ciemna postać.

poniedziałek, 27 maja 2013

Rozdział 2
 
              Nadchodził wieczór. Vicky była szczęśliwa, że spędzi go z Shannonem. Tylko Chris chodził jak struty i cały czas prosił ją, żeby pierwszy wieczór wakacji spędzili w domu tak jak zawsze. Po kilku odmowach siostry w końcu dał za wygraną i zamknął się w swoim pokoju. Dziewczyna była podekscytowana i miała nadzieję, że dziś wydarzy się to, o czym zawsze marzyła – Shannon pocałuje ją jak dziewczynę a nie przyjaciółkę. Pół godziny przed umówionym spotkaniem wzięła prysznic, ubrała się w najlepsze ciuchy, umalowała i spięła włosy w koński ogon. Przyjrzała sięsobie krytycznie w lustrze.
- Jeśli spotykasz się z Shannonem to radzę ci, rozpuść włosy. Tak będziesz bardziej atrakcyjnie. – Kate przyglądała się córce z uśmiechem. Wiedziała, że Vicky jest w nim zakochana.
- Dzięki mamo. – Vicky poszła za radą matki i rozpuściła włosy. – Tak lepiej?
- O niebo lepiej. Jesteś śliczna.
Tom wszedł do pokoju, spojrzał na córkę i powiedział:
- Po kimś to ma.
Rozmowę przerwał dzwonek do drzwi.
- O to pewnie on! – krzyknęła Vicky. – Dobra, lecę. Miłego wieczoru! – pocałowała matkę i ojca w policzek na pożegnanie po czym zbiegła po schodach.
- Nie wróć za późno! – krzyknęła za nią Kate.
- W porządku! – odkrzyknęła matce Vicky po czym otworzyła drzwi. – Cześć. – rzuciła z niepewnym uśmiechem widząc Shannona za drzwiami.
              Shannon westchnął na widok przyjaciółki. Przez dłuższą chwilę stał jak sparaliżowany patrząc na Vicky. Nie potrafił wykrztusić z siebie słowa. Wiedział, że dziewczyna jest ładna ale nie spodziewał się tego co zobaczył. Vicky przestraszyła się widząc minę chłopaka.
- Shan? Coś nie tak?
Shannon zamrugał parę razy, odchrząknął i w końcu się odezwał:
- Nie, wszystko w jak najlepszym porządku. – uśmiechnął się czarująco. Vicky uwielbiała ten uśmiech. – Ślicznie wyglądasz.
- Dziękuję. – dziewczyna się zarumieniła. Shannon zawsze potrafił sprawić, że rumieniła się z byle powodu.
- Idziemy? – zagadnął podając jej rękę.
- Oczywiście. Nie możemy się spóźnić na film. – Vicky pewnie chwyciła wyciągniętą dłoń, marząc o tym, żeby jednak się spóźnili. Gdy dotknęła jego ręki poczuła przyjemne mrowienie. Chłopak również to odczuł i uśmiechnął się z satysfakcją.
              Shannon poprowadził ją do samochodu i pomógł jej wsiąść po czym zajął miejsce za kierownicą. Do kina jechali w milczeniu. Wszelkie słowa były zbędne i oboje dobrze o tym wiedzieli. Po 15 minutach zatrzymali się na parkingu i wysiedli z samochodu.
- Mamy minutę zanim zamkną salę. – odezwał się Shannon przerywając ciszę. – Pospieszmy się! – po raz kolejny złapał Vicky za rękę i pobiegli w stronę wejścia. Kupili bilety i w ostatniej chwili zdążyli wejść na salę.
              Po półtoragodzinnym seansie wyszli z kina.
- Na co teraz masz ochotę? – chłopak zwrócił się do Vicky kierując się w stronę samochodu – Może pójdziemy do wesołego miasteczka?
- Ciekawy pomysł, ale chyba już będzie zamknięte. – Vicky zwolniła szukając telefonu w torebce. Shannon stał przy samochodzie i czekał na nią.
- Auć!- krzyknęła zaskoczona. Jakiś chłopak potrącił ją łokciem.
              Shannon odwrócił się spięty i gotowy do ataku.
- Popatrz Claire, kogo my tu mamy! – krzyknął rozradowany Ben do swojej towarzyszki.
              Vicky ścierpła skóra. Nie znosiła tej dwójki. Być w ich towarzystwie zawsze oznaczało dla niej kłopoty. Claire uśmiechnęła się złowrogo.
- No, no, no. – powiedziała. – Czyż to nie nasza słodka Vicky?
- Odczep się ode mnie. – powiedziała Vicky z podniesioną głową.
- Nie mam zamiaru. – Claire popchnęła dziewczynę. Vicky zatoczyła się upadłaby gdyby nie silne ręce Shannona. Chłopak pomógł Vicky złapać równowagę po czym odezwał się lodowatym tonem, od którego Vicky przebiegł dreszcz po plecach:
- Przeproś ją.
              Claire patrzyła na niego  z niedowierzeniem.
- Słucham? – odezwała się. – Nie zamierzam jej przepraszać.
- Koleś, odczep się. – dodał Ben. – To nie twoja sprawa.
- Ben ma rację. – powiedziała Claire. – Nie radzę ci go denerwować. Może cię uszkodzić. A szkoda by było takiego przystojniaka. – puściła oczko do Shannona.
              Chłopak nie wytrzymał, stracił kontrolę nad sobą i zaczął się przemieniać. Odwrócił się gwałtownie do Bena. Chwycił go i z całych sił rzucił nim o pobliskie drzewo. Vicky wstrzymała oddech. Chciała krzyknąć ale głos uwiązł jej w gardle. Natomiast Claire widząc twarz Shannona zaczęła potwornie krzyczeć. Chłopak ruszył w stronę Bena z zamiarem wykończenia go na miejscu jednak do jego uszu doszedł głos Vicky:
- Shannon, nie… - wyszeptała.
              Shannon oprzytomniał. Przypomniał sobie gdzie i z kim jest i momentalnie wypaliła się w nim żądza mordu, która przed chwilą go ogarnęła. Stanął i odwrócił się do Vicky. Dziewczyna stała sparaliżowana ze strachu. Patrzyła na potworną maskę, która była twarzą jej ukochanego. Shannon znienawidził się za to, że była świadkiem tego zajścia. Podszedł do niej, jednak dziewczyna zaczęła się cofać przed nim.
- Vicky, proszę… - zaczął wyciągając do niej ręce. Chciał ją wziąć w objęcia jak jeszcze nigdy wcześniej – Nie bój się mnie.
              Vicky stanęła i pod wpływem jego słow. Patrzyła na niego jak urzeczona mając przed oczami jego nadal zmienioną twarz. Podeszła do niego i przywarła całym ciałem, tonąc w jego objęciach. Już się nie bała. Całe zajście zaczęło zacierać się w jej pamięci.
              Shannon wykorzystał swoją moc i wymazał z pamięci trójki ludzi co się przed chwilą wydarzyło. Obejmował Vicky z całych sił. Dziewczyna czuła się ospała i pozwoliła by Shannon usadowił ją w samochodzie. Jak przez mgłę widziała, że chłopak wrócił się do pozostałej dwójki, pochylił się nad Benem przyciskając mu nadgarstek do ust i to, że mówił coś do Claire, która siedziała jak w transie patrząc na niego swoimi dużymi oczami. Po chwili Shannon pomógł jej się położyć na trawie, zostawiając ich pogrążonych we śnie. Wrócił do samochodu i ruszył do domu Vicky. Pod domem jego towarzyszka oprzytomniała.
- Już jesteśmy w domu? – zapytała sennie.
- Tak, śliczna. – odparł chłopak patrząc jej prosto w oczy. Przy niej zapominał o wszystkich złych rzeczach, które miały miejsce przed chwilą.
- No cóż… - powiedziała Vicky speszona, że tak się w nią wpatrywał. – Ten wieczór był wspaniały i… - przerwała gdy Shannon położył jej palec na ustach.
- Ciii… - szepnął po czym pochylił się i pocałował ją długo i namiętnie.
              Vicky zaskoczył ten pocałunek jednak poddała się przyjemności odwzajemniając go. Po chwili z wielkim trudem oderwała się od jego ust i przytuliła do niego. Gest ten kosztował ją bardzo wiele wysiłku. Shannon gładził jej plecy leniwymi ruchami. Świadomi tego, że ta chwila nie może trwać wiecznie odsunęli się od siebie. Vicky nie chcąc psuć nastroju, bez słowa pocałowała go jeszcze raz, wysiadła z samochodu i ruszyła do domu nie oglądając się za siebie. Shannon patrzył aż dziewczyna zniknie w domu po czym ruszył przeklinając się w duchu za to, co się dzisiaj stało.
              Vicky po cichu weszła do domu. Wszyscy już spali. Przynajmniej tak jej się wydawało. W jej pokoju czekał Chris.
- Chris? – Vicky była zaskoczona obecnością brata w jej pokoju. – Dlaczego nie śpisz?
- Chciałem się upewnić, że wrócisz cała i zdrowa. – odpowiedział brat.
- Jak widać, nic mi nie jest. – powiedziała rozdrażniona. – Idź spać. Dobranoc.
              Chris wstał z fotela, zatrzymał się w drzwiach i powiedział:
- Vicks, uważaj na siebie. Dobranoc. – wyszedł z jej pokoju udając się do siebie.
              Vicky przez chwilę patrzyła w zamknięte drzwi, za którymi zniknął jej brat po czym poszła do łazienki wziąć prysznic. Przebrała się w piżamę i położyła do łóżka. Cały czas rozmyślała o tym, dlaczego nie pamięta niczego co się wydarzyło po wyjściu z kina oraz o tym, co się wydarzyło w samochodzie pod jej domem. Zastanawiała się czy przypadkiem jej brat nie ma jakiegoś szóstego zmysłu. Zasnęła jak tylko przyłożyła głowę do poduszki.

niedziela, 26 maja 2013


Rozdział 1

Ostatni dzień szkoły zapowiadał się wspaniale. Chris i Vicky odebrali swoje świadectwa, po czym jak najprędzej chcieli pojechać do domu i pochwalić się swoimi ocenami.
              Vicky i Chris są nastoletnimi bliźniakami. Oboje mają blond włosy, szczupłą sylwetkę i całkiem odmienne charaktery. Na pierwszy rzut oka są tacy sami, jednak już po chwili można zauważyć, że dziewczyna nieświadomie roztacza wokół siebie aurę tajemniczości. Nikogo nie dziwi również fakt, że Vicky ma intensywnie błękitne oczy niespotykane wśród ludzi, podczas gdy jej brat ma oczy koloru szmaragdów.
              Długo czekali na parkingu na Shannona, który obiecał, że po nich przyjedzie.
- Vicks, zadzwoń do niego. Jestem głodny. – Chris powoli zaczynał tracić cierpliwość. – Mogłem zabrać swój samochód.
- Nie przesadzaj. -  ofuknęła go Vicky. – Zobacz, już jedzie.
              Vicky uśmiechnęła się na myśl, że znów zobaczy tego niezwykłego chłopaka. Zaczynało jej na nim poważnie zależeć i wydawało jej się, że z wzajemnością. Chris przypatrywał się siostrze i zastanawiał się, co takiego niezwykłego w nim widzi.
              Shannon podjechał swoim czarnym ferrari pod szkołę, czym wzbudził zazdrość u chłopaków. Chłopak wysiadł z samochodu i ruszył w stronę bliźniaków. Dziewczyny od razu zauważyły jego niecodzienną urodę i zaczęły gorączkowo szeptać między sobą.
              Chłopak poniekąd był podobny do Vicky. Miał równie niebieskie oczy, szlachetne rysy twarzy, był blady i oszałamiająco przystojny. Vicky z nikim nie czuła się tak  dobrze i swobodnie, oczywiście nie licząc Chrisa.
              Wiedziała, że wszystkie dziewczyny w szkole jej zazdroszczą. Najbardziej cieszyło ją to, że jej odwieczny wróg, którym była Claire nie ma żadnego wpływu na Shannona. Chłopak nie widział nikogo innego poza Vicky, dlatego też była w pełni usatysfakcjonowana gdy Shannon podszedł do niej i na oczach wszystkich zebranych mocno ją uściskał.
- Dzień dobry śliczna. – przywitał się. – Jak tam mija dzień?
- Teraz o niebo lepiej przystojniaku. – rzuciła z uśmiechem do przyjaciela.
              Shannon odwrócił się do Chrisa przywitał się z nim skinieniem głowy. Chris niechętnie odwzajemnił ruch. Nie darzył zbytnią sympatią tego chłopaka, który niewiadomo skąd się wziął w tym miasteczku rok temu. W jego towarzystwie nie czuł się najlepiej i z początku jego znajomości z Vicky starał się ograniczać ich kontakt. Dał za wygraną kiedy siostra zrobiła mu szczerą awanturę po kolacji po wyjściu Shannona. Rodzice również byli zniesmaczeni zachowaniem Chrisa gdy ten w niegrzeczny sposób dał gościowi do zrozumienia, że go nie lubi podając mu sałatkę z czosnkiem, na którą chłopak był rzekomo uczulony. Tłumaczył się później, że o tym zapomniał czym doprowadził Vicky do szewskiej pasji. Pogodził się z przegraną i nie utrudniał im kontaktu. Próbował nawet polubić chłopaka, jednak nie było to łatwe.
- Jedziemy? – rzucił do Shannona. – Spieszy nam się.
- Oczywiście. Obiecałem waszym rodzicom, że odstawie dzieci na czas do domu. – puścił oczko do Vicky. Dziewczyna zachichotała. Vicky uwielbiała gdy chłopak żartował z jej brata.
- Ha ha. Bardzo zabawne. – Chris wsiadł do samochodu i nie odezwał się aż do samego domu.
- Masz jakieś plany na wieczór? – Vicky zwróciła się do Shannona.
- A co proponujesz? – chłopak nie odrywał wzroku od drogi.
- Moglibyśmy pójść do kina. Grają nowy film o wampirach.
              Shannon uśmiechnął się pod nosem. Wiedział jak Vicky uwielbia filmy o wampirach.
- W takim razie jesteśmy umówieni. – powiedział. – Przyjadę po ciebie pod wieczór. Może wyskoczymy przy okazji na lody… - urwał. – Możesz zabrać brata jeśli chce. – powiedział patrząc we wsteczne lusterko.
              Chris nie zareagował na zaczepkę usilnie wpatrując się w okno. Po 10 minutach byli już pod domem. Chłopak wysiadł z samochodu i poszedł do domu nawet się nie odwracając. Shannon odprowadził go wzrokiem.
- Dlaczego twój brat aż tak mnie nie lubi? – zapytał urażonym głosem.
              Vicky szczerze się roześmiała na widok miny chłopaka. Chłopak jej zawtórował.
- Nie mam pojęcia. – powiedziała. – Wydaje mi się, że jest o ciebie zazdrosny…
- Zazdrosny? O mnie? – Shannon popatrzył na Vicky z ciekawością. – Niby dlaczego?
- No wiesz, zawsze spędzaliśmy ze sobą każdą wolną chwilę… - Vicky przerwała. – Teraz spędzam dużo czasu s tobą. Dlatego jest zazdrosny.
- Chyba masz rację. No coż, czas się zbierać. Mam jeszcze parę spraw do załatwienia. – objął Vicky i pocałował ją w nos na do widzenia. – Cieszę się, że się zobaczymy wieczorem.
- Ja też się cieszę. – Vicky się uśmiechnęła. – Do zobaczenia.
- Do zobaczenia śliczna. -  Shannon wsiadł do samochodu i odjechał.
              Vicky przez chwilę patrzyła za odjeżdżającym samochodem, po czym zabrała swój plecak i szczęśliwa wbiegła po frontowych schodach do domu.