piątek, 31 maja 2013


Rozdział 9

              Kiedy kobiety weszły do budynku Shannon o mało nie podskoczył ze szczęścia. Nie mógł dłużej znieść zapachu Kate mimo wciągniętego powietrza.
              „Kate” pomyślał, „to ty jesteś matką Vicky. To po tobie ma taki słodki zapach. I te oczy…” chłopak odwrócił się gwałtownie wyczuwając czyjąś obecność i spiął wszystkie mięśnie gotowy do ataku. Jednak przeciwnik był szybszy,
- Spokojnie braciszku, to tylko ja. – odezwał mu się do ucha najbardziej przez niego kochany i równie mocno znienawidzony wampir. – Spodziewałem się szybszej reakcji. Starzejesz się. – Jared uwolnił brata z uścisku.
- Chyba aż ty. – mruknął pod nosem Shannon rozmasowując  nadgarstki.
- Tylko nie mów, że nadal się na mnie gniewasz za tą dziewczynę. – Jared udawał zmartwionego. – Jak ona się nazywała? Claire, prawda?
- Jak już naprawdę chcesz wiedzieć to Emily. – odparował Shannon. – Czego chcesz?
              Jared przez chwilę się zastanawiał po czym odpowiedział uśmiechając się od ucha do ucha:
- Czego chcę? Lepiej dla ciebie, żebyś nie zagłębiał się w zakamarki mej duszy i nie widział o mych pragnieniach, braciszku. Ale do rzeczy. – spoważniał. – Diego się niecierpliwi. Chce ją już mieć po swojej stronie. Chciał, żebym cię odnalazł i przekazał ci, że zawiodłeś… Po raz drugi. Twój czas minął. Diego cię wzywa.
- Jak to? Więc co zamierza zrobić Diego? – Shannon nie dał po sobie poznać, że jest wytrącony z równowagi.
- Hmm… Zamierza powierzyć to zadanie mnie. – Jared ponownie się uśmiechnął. – Mogłeś dać jej chwilę zapomnienia… Mogło się to odbyć bezboleśnie… Ale sam dokonałeś tego wyboru. Vicky jest teraz moja.
- Nie zgadzam się! -  chłopak przestał panować nad emocjami. – Kłamiesz!
- Ja? Jakże bym mógł cię okłamać? – Jared świetnie się bawił. – Nie kłamię. Cóż, miałem w tym trochę swojego udziału… Wiesz, że uwielbiam robić ci na złość, więc tym większą przyjemność sprawiło mi wystraszenie jej matki. Vicky uciekła, Diego się wkurzył… Zawiodłeś. – powtórzył Jared.
- Nie pozwolę ci jej skrzywdzić Jared. – wycedził przez zęby Shannon.
- To ty ją skrzywdziłeś zwlekając tak długo, braciszku. – odparł wampir.
- Przestań tak do mnie mówić. Nie pozwolę ci jej tknąć choćby małym palcem! – chłopak był wściekły.
- Czyżby? Więc chodź i spróbuj mnie powstrzymać. – Jared wiedział, że jego brat od dawna nie polował. Był jednak świadomy tego, że Shannon był od niego o wiele silniejszy nawet bez regularnego picia krwi.
- Nie prowokuj mnie. – odpowiedział. – Wiem, że tylko na to czekasz, żebym przekroczył tą granicę… Jednak nie uda ci się. Nie tobie.
- Zobaczymy, braciszku, zobaczymy... Vikcy wraca do domu. Dopiero  teraz będzie zabawa!
- Nie wiem, dlaczego taką przyjemność sprawia ci zadawanie mi bólu, ale proszę cię po raz ostatni, zostaw Vicky w spokoju. Wiem, że jej nienawidzisz a ty wiesz, że jeśli ją zmienisz to ciebie będzie słuchać…
- Nie wiesz? – Jared był wściekły. – Czyżby? Pomyśl trochę! To nie boli. – zbliżył się do brata i patrząc mu prosto w oczy wycedził – Wiem, że będzie mnie słuchać. Każę jej cię znienawidzić, tak jak ja cię nienawidzę. A później będę stał z boku i przyglądał się jak cierpisz. Tak jak ty mi to zrobiłeś. – Jared odsunął się. – Teraz już wiesz?
- Samatha… - szepnął Shannon. – To dlatego się mścisz? Dobrze wiesz, że to nie była moja wina! Nie byłem sobą, nawet nic z tego nie pamiętam!
- Wiem. Jednak świadomość tego co z nią zrobiłeś każe mi zrobić ci to samo… Chcę, żebyś zobaczył jak to jest. Już niedługo moje marzenie się spełni.
              Jared odwrócił się i zniknął jakby go nigdy nie było.
              „Samantho… Co ja ci zrobiłem?” Shannon po raz pierwszy od kilkuset lat czuł się zbity z tropu. Jednak po chwili porzucił próby przypomnienia sobie tamtych czasów i wrócił myślami do Vicky. Myśląc o niej rozpłynął się w nicość

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz