sobota, 28 czerwca 2014


Rozdział 9

            Vicky nie spodziewała się takiego obrotu spraw. Gerard nic nie wspominał o żadnej pomocy z zewnątrz. Uparcie wpatrywała się w chłopaka, który dopiero co wszedł do domu. Wolała patrzeć na niego niż na wściekłego Shannona, który zapewne teraz miał ochotę ją zamordować. Chciała wszystkim na spokojnie wyjaśnić co zamierza, ale teraz nie miała już takiej możliwości. Chłopak stojący na środku salonu zrobił to za nią. I to bardzo efektywnie.
- Nic nie powiesz? – zapytał Damien z udawanym zawodem.
- Ty powiedziałeś już za dużo. – odgryzła się. Nie znała go ale przeczuwała, że będą z nim same kłopoty.
- Co to za Miasto Umarłych? – zapytała Kate wychodząc z kuchni. Po reakcji Franka domyśliła się, że to nic dobrego.
             Vicky westchnęła z rezygnacją. Nadal starała się nie patrzeć na Shannona, chociaż było to trudne.
- Skoro już zacząłeś to może łaskawie wyjaśnij wszystkim, co to za miejsce. – powiedziała.
             Damien wyszczerzył zęby w uśmiechu.
- To takie miejsce, w którym nadprzyrodzone dusze cierpią w niewyobrażalnych męczarniach a ból jest nie do zniesienia… - zaczął. Vicky mogłaby przysiąc, że dostrzegła w jego oczach czerwony blask, tak, jakby odbijał się w nich ogień.
- Damien chciał powiedzieć – przerwał mu Markus – że tam trafiają nadprzyrodzone istoty po śmierci. – zgromił demona wzrokiem.
            Vicky zbladła. Shannon ani słowem nie wspomniał, że to boli. Przeniosła wzrok na chłopaka. Tym razem on unikał jej wzroku.
- Shannon… szepnęła. Chciała, żeby na nią spojrzał. Chciała zobaczeć, co kryje się w jego oczach. Shannon w końcu podniósł wzrok. To, co zobaczyła było nie do zniesienia. Wstała i bez słowa pobiegła na górę.
Shannon poszedł za nią. Przez chwilę nikt się nie odezwał.
- Co musi zrobić, żeby się tam dostać? – Tom zadał pytanie, które chodziło mu po głowie.
- Musi umrzeć. – powiedział Gerard lodowatym tonem.
            Tom otworzył usta chcąc zaprotestować i powiedzieć, że Vicky nigdzie nie pójdzie, ale Kate powstrzymała go, kładąc dłoń ja jego ramieniu. Odwrócił się by na nią spojrzeć. Była blada, ale kręcił powoli głową. Tom doskonale zrozumial ten gest. Nic nie mógł poradzić, Vicky i tak zrobi, co zechce. Zrezygnowany opuścił głowę.

***

            Vicky trzasnęła drzwiami do pokoju. Spojrzała na ciało Shannona leżące na jej łózku i do oczu napłynęły jej łzy. Usiadła na ziemi, oparła się o łóżko i się rozpłakała. Wszystkie emocje nagromadzone w ciągu ostatnich kilkunastu godzin znalazło ujście we łzach spływających jej po policzkach.         
            Strach. Żal. Rozpacz. Złość. Bezradność.
            Nie mogła przestać płakać. Schowała twarz w dłoniach i siedziała tak przez dłuższą chwile, próbując uporać się z uczuciami.
- Vicky… - Shannon podszedł do niej i uklęknął obok. Żadnej reakcji. – Vi… - szepnął, gładząc ją po włosach.
- Zostaw mnie! – krzyknęła, zrywając się na równe nogi.
- Dlaczego? – zapytał łagodnym głosem.
- Jeszcze pytasz?! Jak mogłeś mnie okłamać w tak ważnej sprawie?! – krzyczała.
- Okłamać? – zapytał. – Nie okłamałem cię… Nie powiedziałem ci tylko całej prawdy…
- Tylko?! Wiesz jak ja się czuję?! Próbowałeś namówić mnie do zostawienia cię w tamtym miejscu! Dlaczego? – zapytała. Zdała sobie sprawę, że krzyczy jak histeryczka.
- Vicky, proszę cię, uspokój się i porozmawiajmy… - próbował ją uspokoić. Chciał ją przytulić, ale wyrywała się.
- Dlaczego? – powtórzyła pytanie, próbując uwolnić się spod jego dotyku.
- Bo cię kocham! – powiedział głośniej niż zamierzał.
            Vicky zaniemówiła. Po raz pierwszy odkąd się znali powiedział na głos, co do niej czuje. Uspokoiła się. Podeszła do niego i wtuliła się w jego ramiona.
- Ja ciebie tez. – szepnęła. – Dlatego zrobię wszystko, żeby sprowadzić cię do domu.
            Shannon pogodził się z przegraną. Wiedział, że nic jej nie powstrzyma przed tą szaloną wyprawą.
- Zdaje się, że okłamaliśmy się nawzajem. – powiedział.
- Więc jesteśmy kwita. – odpowiedziała. - Bardzo boli? – zapytała odsuwając się na odległość ramion.
- Przy tobie prawie w ogóle. – odpowiedział z uśmiechem na ustach.
            Skinęła głową. Popatrzyła mu głęboko w oczy, chcąc się upewnić, czy znów jej nie okłamuje.
- Więc czekaj na mnie i nie próbuj znikać. – powiedziała z pełną powagą.
- Nigdzie się nie wybieram.
- Masz szczęście. – uśmiechnęła się. – Chodźmy na dół. Mamy jeszcze mnóstwo rzeczy do omówienia. Chcę jak najszybciej znaleźć się… tam. – powiedziała.
            Wyszli z pokoju i udali się do salonu, który stawał się miejscem obrad.

poniedziałek, 2 czerwca 2014


Rozdział 8

            Po kilku godzinach snu Vicky się obudziła. Shannona nie było obok. Przerażona gwałtownie usiadła na łóżku.
- Dzień dobry, spiąca królewno. – doszedł ją znajomy głos.
            Odwróciła się w kierunku, z którego dochodził i zobaczyła uśmiechniętego chłopaka.
- Dzień dobry. – odpowiedziała, po czym podeszła do niego i mocno się przytuliła.
            Shannon mógłby tak ją tulić godzinami, ale nie mieli na to czasu. Niechętnie odsunął ją od siebie.
- Wszyscy już są na dole. – powiedział. – Czekają na ciebie.
            Vicky westchnęła z rezygnacją. Nie miała ochoty stąd wychodzić.
- To jeszcze poczekają. – oznajmiła, po czym poszła do łazienki. Wzięła szybki prysznic, rozczesała mokre włosy i owinięta tylko w ręcznik weszła do sypialni. Podeszła do szafy, wyciągnęła z niej swój ulubiony dres i zaczęła się ubierać. Shannon śledził każdy jej ruch, a ona nie przejmowała się tym, że widzi ją nago.
- Teraz jestem gotowa. – powiedziała po związaniu włosów w luźny kok. Uśmiechnęła się na widok miny chłopaka. Shannon wrócił do rzeczywistości. Zauważyła w jego oczach smutek. Domyśliła się, o co chodzi, ale powstrzymała się od przytulenia go i zapewnienia, że niedługo znów będzie wśród żywych. Lepeiej, żeby dowiedział się o tym na dole, kiedy nie będzie sama. W przeciwnym razie, mógłby ją związać, zakneblować i wywieźć tam, gdzie nikt jej nie znajdzie. Uśmiechnęła się na samą myśl o tym. Już sobie wyobrażała jego złość i wyrzuty, które będzie jej robił.
- Idziemy? – zapytała nadal się uśmiechając.
- Tak. – odpowiedział.
            Zeszli na dół. Tak jak mówił, wszyscy byli już w salonie – dziewięcioosobowa grupa. Kiedy zeszła ze schodów i stanęła w drzwiach, wszyscy obecni zamikli i skierowali na nią wzrok. Poczuła się dziwnie.
- Dzień dobry. – powiedziała, lekko się uśmiechając.
- Dzień dobry, śpiochu! – krzyknął Jared, co wywołało falę śmiechu. Te trzy słowa rozładowały napięcie gromadzące się od zeszłej nocy.
            Tom i Kate podeszli do niej. Tom objął ją i pocałował w policzek.
- Wyspałaś się? – zapytał z troską w głosie.
- Tak. – odpowiedziała. Spojrzała na matkę.
            Kate westchnęła.
- Przepraszam. – powiedziała. – Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Zachowałam się okropnie. – przerwała. – Wybaczysz mi? – zapytała z nadzieją w głosie.
- Oczywiście, mamo. – Vicky przytuliła Kate.
- Dziękuję córeczko. – po jej policzkach spływały łzy ulgi. Znów byli rodziną.
- Pora na śniadanie! – powiedziała Kate odsuwając się od Vicky. Zniknęła w kuchni. Mikey, Ray i Tomo poszli jej pomóc.
            Jared skinął na Vicky. Dziewczyna usiadła między nim a Chrisem.
- Gerard powiedział mi, co zamierzacie zrobić. – powiedział. – Jesteś pewna? – zapytał.
- O co chodzi? – wtrącił się Tom.
            Vicky spojrzała na wampira karcącym wzrokiem. Miała ochotę go udusić.
- O to, że Vicky chce iść do Miasta Umarłych i przyprowadzić Shannona. – dobiegł ich obcy głos od strony drzwi frontowych. – A ja zamierzam jej pomóc. – przybysz uśmiechnął się diabolicznie.
            Za nim stał Markus.

niedziela, 1 czerwca 2014


Rozdział 7

            Gerard nerwowo spacerował po pokoju. Nie mógł skupić się na niczym innym. Dopracowywał każdy punkt planu, analizował każdy szczegół. Nie mogło się nie udać. Teraz najważniejsze, żeby Markus odnalazł Damiena.
            Doszły go głosy z sąsiedniego pokoju. Stłumione, oburzone. Czyżby Frank miał kłopoty ze swoją sforą? Gerard postanowił to sprawdzić. Nie miał zamiaru narażać wilki na zemstę Diega. Był gotów dokończyć sam to, co zaczęli w grupie.
            Podszedł do pokoju sfory i słysząc o czym rozmawiają – zapukał do drzwi.

***

            Frank, Ray, Mikey i Tom zrobili krótką naradę w jednym z pokoi. Śmierć Shannona pokrzyżowała ich plany.
- Jestem pewien, że Gerard będzie chciał najpierw odzyskać syna, a dopiero później wywiązać się z naszej umowy. – odezwał się Ray. Mikey i Tomo kiwnęli głowami na znak, że zgadzają się ze słowami Ray’a.
            Frank stał przy oknie i obserwował las. Myślał nad zaistniałą sytuacją.
- Nie wątpię, że tak zrobi. – odezwał się po chwili. – Wy zapewne zrobilibyście to samo.
- My jesteśmy honorowi. – zaprzeczył Mikey. – Jeśli zawieramy z kimś pakt, dotrzymujemy go.
- A kto powiedział, że Gererad nie dotrzyma umowy? – wtrącił się Tomo.
- Nie chodzi o to, że nie dotrzyma umowy. Chodzi o to, że jeśli Diego dowie się, że Gerard namówił nas do pozbycia się go, wtedy nas zabije. – wytłumaczył Ray. – A na pewno się dowie, zanim Gerard odzyska syna.
- Niekoniecznie. – odezwał sie Frank.
- Co masz na myśli? – zapytał Tomo.
- Domyślam się, co planuje zrobić Gerard. Jestem pewien, że już wciągnął w to Vicky. – powiedział. – Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, nie potrwa to dłużej niż dwa dni, a my w tym czasie… - przerwał.
            Usłyszeli pukanie do drzwi.
- Wejść. – powiedział Frank.
            Do pokoju wszedł Gerard. Obrzucił wszystkich krótkim spojrzeniem, po czym skupił się na Franku.
- Nie zamierzam narażać was na gniew mojego brata. – powiedział. – Jeśli chcecie możecie się wycofać, a ja dokończę to sam. Diego nie dowie się, że braliście w tym udział.
- Obawiam się, że na to jest już za późno. – odezwał się Ray. – Szpiedzy Diega obserwowali nas w miasteczku, więc na pewno ruszyli za nami i są niedaleko. Diego na pewno już o nas wie.
- Nie zostaje nam nic innego, jak pomóc ci przywrócić Shannona. – podjął Frank. – Vicky już wie, co ją czeka?
- Wie. – powiedział Gerard. – Była w stanie zgodzić się na wszystko, żeby tylko wrócił. – zawahał się. – Oni naprawdę się kochają.
- W takim razie postanowione. – Frank westchnął. – Gdzie Markus?
- Realizuje pierwszy punkt planu. – odparł tajemniczo Gerard, po czym wyszedł z pokoju.