Rozdział 3
Vicky
otworzyła oczy. Czuła się zagubiona. Gdzie jest? Czy ktoś z nią jest? Co się
stało? Nie wiedziała. Spróbowała się poruszyć i jęknęła. Bolało ją gardło.
Zewsząd dochodził do niej zapach krwi. Spanikowała. Usłyszała jakieś głosy, gdzieś
blisko. Próbowała odróżnić słowa ale nie potrafiła się skupić. W końcu udało
jej się wychwycić kilka słów: "Shann, nie umieraj." powtarzanych jak
modlitwę. W ciągu kilku sekund wspomnienia zalały jej umysł. Shannon. Las.
Wzgórze. Dotarło do niej znaczenie powtarzanych słów. Shannon był ranny.
Umierał. To podziałało na nią jak kubeł zimnej wody. Zerwała się na równe nogi
zaskakując się swoją szybkością. Rozejrzała się dookoła zdziwiona, że widzi
wszystko aż tak wyraźnie. Nikt na nią nie zwracał uwagi. Jej rodzice i Chris
siedzieli pod drzewem, pocieszając się nawzajem. Wilki wpatrywały się w nią z
zainteresowaniem, ale jej wzrok padł na trzecią grupkę osób obecnych na
polanie. Podeszła do nich zadowolona, że porusza się bezszelestnie, nie
zwracając na siebie niczyjej uwagi. Bała się tego, co zobaczy. I słusznie.
Shannon leżał w objęciach brata, z piersi wystawał mu kołek. Kurczowo trzymał
się nikłej iskierki życia, którą Vicky zobaczyła, kiedy na nią spojrzał.
- Vicky... - wyszeptał, po czym zamknął swoje piękne
oczy i umarł.
- Nie! - krzyknęła dziewczna i rzuciła się w jego
stronę. - Spójrz na mnie! - krzyczała. - Shannon, spójrz na mnie!
Chłopak
nie reagował na jej wołanie. Rozpłakała się, a z nieba zaczął padać deszcz,
jakby natura łączyła się z nią w bólu. Wszyscy obecni na polanie otoczyli ją i
martwego chłopaka tkwiącego w jej ramionach. Nikt się nie odezwał, kiedy raz po
raz wołała jego imię, za każdym razem coraz ciszej. W końcu zamilkła i
szlochała tuląc jego zimne ciało. Jej wzrok zatrzymał się na drewnianym kołku.
Ujęła go delikatnie, nie chcąc zrobić chłopakowi większej krzywdy, po czym
próbowała go wyciągnąć.
- Nie rób tego. - szepnął głos za nią, kładąc dłoń na
jej dłoni. Vicky odwróciła się powoli i spojrzała prosto w twarz nieznajomego
wampira. Zdziwił ją ból malujący się na jego twarzy.
- Dlaczego? - zapytała również szeptem. - To jedyna
rzecz, która nie pozwala mu wrócić.
Wampir
był wstrząśnięty jej wyrazem twarzy. W oczach dziewczyny dostrzegł czające się
szaleństwo.
- Jeśli to zrobisz, jego ciało rozsypie się w proch. -
powiedział. - Znam inny sposób. - szepnął wprost do jej ucha tak, że nikt inny
nie mógł tego usłyszeć. - Chodź. - wziął ją pod rękę, by pomóc jej wstać. Vicky
ani na chwilę nie chciała rozstawać się z ciałem chłopaka, ale posłusznie
wstała, pozwalając, by wampir ją podniósł. - Możemy zabrać ciało mojego syna do
waszego domu? - zwrócił się do Toma, oddając Vicky pod opiekę Jareda, który
natychmiast objął ją ramieniem.
- Nie ma mowy! - odezwała się Kate, po raz pierwszy
odkąd jej córka umarła na jej oczach. - To przez niego tutaj jesteśmy, to przez
niego to wszystko się stało! To przez niego moja córka jest tym, czym jest!
Zasłużył na to, żeby zniknąć! - z każdym kolejnym słowem była coraz bardziej
wściekła. Miała ochotę rzucić się na leżące w trawie ciało i wyrwać z niego
kołek. Chciała, żeby rozsypał się w proch. Jednak Tom, jakby czytając jej w
myślach, wzmocnił uścisk na jej ramieniu.
Vicky
patrzyła na matkę szeroko otwartymi oczami.
- A więc jestem dla ciebie czymś? - odezwała się
cicho. Zaczynała narstać w niej złość. Zerwał się wiatr, napędzany jej
emocjami.
Kate
chciała coś powiedzieć, ale przerwał jej Tom.
- Dosyć tego wszystkiego. To była długa noc, pora
wracać do domu. Wszyscy się w nim pomieścimy. - zwrócił się również w stronę
wilków, które zdążyły już przybrać swoją ludzką postać. - Shannon też.
Kate
spojrzała na męża z wściekłością, odwróciła się i pomaszerowała w stronę domu.
Chris bez słowa ruszył za nią, nie oglądając się za siebie. Tom przez chwilę
patrzył w ślad za nimi, po czym podszedł do nadal obejmującej się dwójki. Jared
puścił dziewczynę i odsunął się. Nadal miał ochotę go zabić.
- Vicky, zawsze będziesz naszą córką. - odezwał się,
patrząc jej prosto w oczy. - Nadal cię kochamy. Wszyscy. - dodał obejmując ją
ostrożnie. - Jared. - zwrócił się w stronę wampira. Czuł bijącą od niego
wrogość. - Przepraszam. Nie chciałem, żeby do tego doszło.
Jared
prychnął, po czym minął Toma i poszedł pomóc wilkom, które zabrały jego brata i
ruszyły za Kate i Chrisem.
- Tato, chcę porozmawiać z Gerardem. - odezwała się
Vicky. - Możesz sprawdzić co z mamą i moim bratem? Zaraz was dogonimy.
Tom
zastanawiał się przez chwilę, spoglądając to na wampira, to na Vicky i
oceniając, czy coś jej grozi.
- Jasne. - powiedział, po czym jeszcze raz ją uścisnął
i pobiegł za resztą.
Gerard powiedział coś szeptem do Markusa. Czarownik
wysłuchał go, po czym zniknął w ciemnościach. Wampir minął Vicky i powoli
ruszył za Tomem. Dziewczyna poszła za nim i po chwili szli obok siebie w
milczeniu. W końcu nie wytrzymała.
- Jaki to sposób? - zapytała.
Wampir
nadal milczał. Vicky już otwierała usta żeby powtórzyć pytanie kiedy Gerard
odpowiedział.
- Miasto Umarłych.
Dziewczyna
stanęła jak wryta. Wampir zatrzymał się kawałek dalej.
- Słucham? - myślała, że się przesłyszała.
- Miasto Umarłych. - powtórzył. - Miejsce, do którego
odchodzą dusze istot nadprzyrodzonych i do którego nikt z żywych nie ma wstępu.
- dodał. - Myślę, że już tam byłaś. - uśmiechnął się i ruszył dalej.
Vicky
nie odpowiedziała. Resztę drogi pokonali w milczeniu. Dopiero dochodząc do domu
dziewczyna zatrzymała się i ponownie odezwała.
- Jak mam się tam dostać?
- W sposób jaki nikomu się nie spodoba. - powiedział,
nie zatrzymując się. Był już przy drzwiach.
- Czyli? - ta odpowiedź nie wróżyła niczego dobrego.
- Musisz umrzeć. - odpowiedział, przytrzymując jej
drzwi.
Vicky
zrobiłaby wszystko, żeby sprowadzić Shannona do domu. Wbiegła po schodach,
wiedząc juz, co zrobi.