sobota, 31 maja 2014


Rozdział 6

            Markus stał oparty o ścianę budynku w ciemnej alejce między klubami i patrzył na rozgrywającą się przed nim scenę. Wampir będący jej bohaterem układał ciało martwej dziewczyny na ziemi.
- Brawo! – Markus wyszedł z cienia, leniwie klaszcząc w dłonie. – Ile miała lat?
            Wampir był zaskoczony. Nie spodziewał się tutaj nikogo. Chciał zaatakować.
- Nie robiłbym tego na twoim miejscu. – uprzedził go czarownik. – Tak naprawdę nie interesuje mnie ta dziewczyna. – wskazał na ciało. – Jesteś mi potrzebny.
- Kim jesteś i czego ode mnie chcesz? – zapytał wampir z furią w głosie.
- Niepotrzebnie się złościsz, Damien. – Markus się uśmiechnął.
- Skąd znasz moje imię? – wampir był coraz bardziej wściekły. Nie był przyzwyczajony, że ktoś obcy przeszkadza mu w kolacji.
            Markus przyglądał mu się w milczeniu. Widział każdy mięsień drgający w ciele wampira. Tak, Damien na pewno był przyjacielem potwora mieszkającego w Shannonie.
- Jeśli zaraz nie powiesz, czego chcesz, źle to się dla ciebie skończy. – odezwał się wampir.
- Chcę, żebyś pomógł swojemu przyjacielowi wrócić z Miasta Umarłych. – Markus postanowił skończyć z gierkami.
- Shannon nie żyje? – zapytał od niechcenia. Spuścił wzrok i patrzył na martwą dziewczynę.
           Markus przez ułamek sekundy widział szok malujący się w oczach wampira. Nie dał się nabrać na pusty ton, jakim Damien wymawiał imię jego siostrzeńca. Skinął potakująco głową.
- Czego de mnie oczekujesz? – Damien wpatrywał się w Markusa z zaciekawieniem, ale i smutkiem malującym się w oczach.
- Chcę, żebyś pomógł pewnej dzewczynie sprowadzić go do domu. Jesteś demonem, więc przy tobie nic jej tam nie grozi.
            Damien roześmiał się i pokręcił głową.
- To nie do końca prawda. – powiedział. – Mogę jej pomóc, ale nie obiecuję, że stamtąd wyjdzie.
- Wie czego się spodziewać. Już tam była.
- Jak to? – wampir był coraz bardziej zainteresowany.
- Dowiesz się, jeśli ze mną pójdziesz. – odparł zniecierpliwiony czarownik. – Pomożesz nam?
            Damien zamyślił się na chwilę. Shannon był jego jedynym przyjacielem, bez względu na to, która natura dochodziła do głosu. Był mu to winien.
- Zgoda. – powiedział. – Zaprowadź mnie do niej, a zrobię wszystko co będę mógł, żeby wrócić z nimi do domu.
            Markus uśmiechnął się.
- Spójrz mi w oczy. – powiedział do wampira.
            Damien zrobił to, o co poprosił go czarownik. Oczy nieznajomego odbijały gwiazdy. Po chwili Damien poczuł, że traci grunt pod nogami. Zagubił się w ciemności i stracił poczucie czasu.
            Za chwilę mieli znaleźć się w domku nad jeziorem.

niedziela, 18 maja 2014


Rozdział 5

            Vicky od dłuższego czasu stała w drzwiach i wpatrywała się w ciało leżące na jej łóżku, bojąc się podejść bliżej. Shannon. Jej ukochany. Nie żyje. Jej wzrok z twarzy chłopaka przeniósł się na kołek sterczący z jego piersi. Straciła panowanie nad sobą. Płacząc podbiegła do łóżka i padła na kolana. Jej świat runął.
- Shann... Shannie... - łkała, tuląc się do jego martwego ciała. Było takie zimne. - Tak bardzo mi przykro... - zamilkła. Nie wiedziała, co jeszcze mogłaby powiedzieć. - Tak bardzo za tobą tęsknię. - wyszeptała po dłuższej chwili. - Obiecuję, że zrobię wszystko, żeby sprowadzić cię do domu. - mówiła, bezustannie gładząc chłopaka po twarzy.
- Nie rób tego. - doszedł ją stanowczy głos. Tak dobrze jej znany, tak bardzo kochany.
            Dziewczyna powoli odwróciła się w stronę głosu. Nie wierzyła w to, co zobaczyła. Shannon stał na środku jej pokoju, wpatrując się w nią. W jego oczach zobaczyła miłość, tęsknotę i strach. Bał się.
- Shannon? - zapytała, niepewnie wstając z podłogi.
            Uśmiechnął się kiedy podeszła do niego z niedowierzeniem na twarzy. Delikatnie dotknęła palcami jego policzka, chcąc się upewnić, że nie śni. Wtulił się w jej dłoń, poddając się jej dotykowi po czym ujął ją za rękę i złożył na niej delikatny pocałunek, w który włożył całe swoje uczucie. Vicky rzuciła się chłopakowi na szyję, śmiejąc się i płacząc ze szczęścia.
- Jesteś tu... Naprawdę... - powtarzała wtulając się w niego.
- Tak, jestem. - wymruczał w jej włosy. Nagle odsunął ją od siebie na odległość ramion. - Nie rób tego. - powtórzył poważniejąc.
- Czego mam nie robić? - zapytała zdezorientowana.
- Nie możesz tam iść. - powiedział ze zniecierpliwieniem. - Nie możesz mnie szukać.
            Vicky zamarła. A więc jego tu nie ma. To tylko złudzenie. Jej oczy ponownie wypełniły się łzami. Odwróciła się i jej wzrok padł na ciało leżące na łóżku.
- Vicky spójrz na mnie! - złapał ją za rękę i odwrócił w swoją stronę. - Nie mam za dużo czasu. Proszę cię, odpuść. Nie szukaj mnie. Odkąd tu jestem, dowiedziałem się wielu rzeczy. Musisz zająć się Diegiem.
- Jak możesz prosić mnie, żebym odpuściła? - wyszeptała głosem pełnym bólu.
- Och, Vicky... - chłopak wziął ją w ramiona. - Proszę, nie płacz.
- Shannon, nie powstrzymasz mnie. - jej głos odzyskał zdecydowany ton. Zignorowała temat Diega. - Zrobię to, co uważam za słuszne i nikt mi nie przeszkodzi. Nawet ty! - krzyknęła i wyrwała się z jego objęć. Natychmiast tego pożałowała. Chciała tam tkwić do końca świata, ale musiała pokazać mu, że jest silna.
            Chłopak pokręcił głową.
- Zdajesz sobie sprawę, że dla mnie chcesz narazić całą swoją rodzinę? – zapytał. – Jeśli nie powstrzymasz Diega, będziesz mieć na sumieniu mnóstwo istnien.
- Powiedziałam, co miałam do powiedzenia. – odparła stanowczo. – Nie zmienię zdania. A teraz idę spać, jestem zmęczona. – dodała i ułożyła się kanapie pod oknem.
            Shannon pokręcił głową z rezygnacją, po czym podszedł do niej i położył się obok. Vicky przytuliła się do niego. Spróbował jeszcze raz.
- Możemy zawrzeć umowę? – wyszeptał jej do ucha.
            Dzieczyna westchnęła. Wiedziała, że Shannon tak łatwo się nie podda.
- Jaką? – wymruczała.
- Jeśli od jutra skupisz się na Diegu i pomożesz Jaredowi i Markusowi, wtedy nie będę miał nic przeciwko temu, żebyś po mnie przyszła. Zgoda?
            Vicky zastanowiała się przez chwilę. Shannon myślał, że zasnęła i zadecydował odłożyć tą sprawę na później, ale ona odpowiedziała cicho:
- Zgoda.
            Zaskoczyło go, że zgodziła się bez oporów, więc postanowił się upewnić.
- Obiecujesz?
            Chwila ciszy.
- Tak.
            Odetchnął z ulgą. Wiedział, że jeśli Vicky zajmie się czymś innym, to nie będzie miała szans go odnaleźć. Wtedy nie zostanie z niego nic innego jak błąkająca się w ciemnościach Miasta Umarłych świadomość. Zdecydował, że tak będzie dla niej najlepiej. Przyjrzał się jej twarzy, po czym pogładził ją po policzku, zamknął oczy i zasnął.
            Vicky otworzyła oczy. Wcale nie miała zamiaru wywiązać się z obietnicy złożonej ze skrzyżowanymi palcami. Uśmiechnęła się pod nosem. W końcu udało jej się przechytrzyć samego Shannona.
            Spojrzała przez okno na pierwsze oznaki nadchodzącego świtu, po czym wtuliła się bardziej w leżącego obok chłopaka i zasnęła.

Rozdział 4
 
            Tom wszedł do sypialni i spojrzał na wściekłą na cały świat żonę siedzącą na łózku.
- Gdzie Chris? – odezwała się Kate.
- Poszedł do siebie. Jest zmęczony. - odpowiedział. - Co to mało być, tam na górze? –  zapytał żonę.
- O co ci chodzi? – odpowiedziała zaczepnie.
- Dobrze wiesz. – powiedział. – Kate, dlaczego tak się zachowujesz?
- Niby jak?
- Wściekasz się nie wiadomo o co, ranisz naszą córkę i po prostu sobie idziesz! – krzyknął.
- A co miałam według ciebie zrobić? – czuła, że traci panowanie nad sobą. – Miałam pogłaskać ją po głowie i powiedzieć, że nic się nie stało? Otóż stało się, Tom! Nasza córka jest potworem! Nie chcę jej takiej, rozumiesz? Nie tak miało być, nie to obiecaliśmy jej przy narodzinach! Nie udało nam się uchronić jej przed tym, a ty robisz mi wyrzuty? Jeśli chcesz wiedzieć, wcale mnie nie obchodzi ta zgraja krwiożerców, a najmniej Shannon. – powiedziała spokojnym tonem. – Cieszę się, że nie żyje.
- Jak możesz tak mówić? Dobrze wiesz, co czuje do niego Vicky. Ona też cię nie obchodzi?
- Nie. – powiedziała po dłuższej chwili. – Już nie. Nie tak miało to wyglądać. – dodała, po czym odwróciła się i zniknęła w łazience
            Tom nie wierzył własnym uszom. Nie poznawał swojej żony. Stał przez chwilę w sypialni, nie wiedząc co ze sobą począć. Postanowił zejść do salonu i dołączyć do reszty. Schodząc po schodach zauważył jak Vicky wchodzi do domu w towarzystwie Gerarda. Jedno spojrzenie na jej twarz wystarczyło, żeby upewnić się, że to nie koniec kłopotów.
- Gdzie możemy go zostawić? – odezwał się Jared do zamyślonej dziewczyny.
            Vicky otrząsnęła się z chodzących po jej głowie myśli i wróciła do rzeczywistości.
- Zanieście go do mojego pokoju. – powiedziała. Na widok ciała Shannona łzy zapiekły ją w oczy.
- Hej, nie płacz. – powiedział Tom, przytulając ją mocno. – Obiecuję, że znajdziemy sposób na to, żeby wrócił.
- Dziękuję, tato. – wyszeptała mu w ramię. – Za wszystko.
- Och, Vicky… Moja mała dziewczynko - mógłby tak stać i tulić ją do siebie całe życie. – Zrobię wszystko, żebyś była szczęśliwa.
- Ja już wiem, co zrobić. – powiedziała. Odsunęła się i rzucając mu spojrzenie pełne wdzięczności, poszła na górę.
           Tom został sam z Gerardem i Frankiem. Nikomu nie spieszyło się do rozmowy. Stali w milczeniu przez kilka chwil, aż w końcu odezwał się Tom.
- Pewnie jesteście zmęczeni. – skinęli potakująco. – Chodźcie, pokażę wam, gdzie możecie odpocząć. Mamy kilka pokoi dla gości. – dodał, prowadząc ich w głąb korytarza. Z szafy wyciągnął zapasowe koce. Otwierał każde mijane drzwi. – Te pokoje są do waszej dyspozycji. – powiedział. Położył koce na jednym z łóżek. – Czujcie się jak u siebie. Jutro czeka nas długi dzień. – wyszedł, zostawiając ich samych.
           Udał się do swojej sypialni i położył do łóżka. Kate już spała.
           Zasnął jak tylko przyłożył głowę do poduszki.

niedziela, 4 maja 2014


Rozdział 3

            Vicky otworzyła oczy. Czuła się zagubiona. Gdzie jest? Czy ktoś z nią jest? Co się stało? Nie wiedziała. Spróbowała się poruszyć i jęknęła. Bolało ją gardło. Zewsząd dochodził do niej zapach krwi. Spanikowała. Usłyszała jakieś głosy, gdzieś blisko. Próbowała odróżnić słowa ale nie potrafiła się skupić. W końcu udało jej się wychwycić kilka słów: "Shann, nie umieraj." powtarzanych jak modlitwę. W ciągu kilku sekund wspomnienia zalały jej umysł. Shannon. Las. Wzgórze. Dotarło do niej znaczenie powtarzanych słów. Shannon był ranny. Umierał. To podziałało na nią jak kubeł zimnej wody. Zerwała się na równe nogi zaskakując się swoją szybkością. Rozejrzała się dookoła zdziwiona, że widzi wszystko aż tak wyraźnie. Nikt na nią nie zwracał uwagi. Jej rodzice i Chris siedzieli pod drzewem, pocieszając się nawzajem. Wilki wpatrywały się w nią z zainteresowaniem, ale jej wzrok padł na trzecią grupkę osób obecnych na polanie. Podeszła do nich zadowolona, że porusza się bezszelestnie, nie zwracając na siebie niczyjej uwagi. Bała się tego, co zobaczy. I słusznie. Shannon leżał w objęciach brata, z piersi wystawał mu kołek. Kurczowo trzymał się nikłej iskierki życia, którą Vicky zobaczyła, kiedy na nią spojrzał.
- Vicky... - wyszeptał, po czym zamknął swoje piękne oczy i umarł.
- Nie! - krzyknęła dziewczna i rzuciła się w jego stronę. - Spójrz na mnie! - krzyczała. - Shannon, spójrz na mnie!
            Chłopak nie reagował na jej wołanie. Rozpłakała się, a z nieba zaczął padać deszcz, jakby natura łączyła się z nią w bólu. Wszyscy obecni na polanie otoczyli ją i martwego chłopaka tkwiącego w jej ramionach. Nikt się nie odezwał, kiedy raz po raz wołała jego imię, za każdym razem coraz ciszej. W końcu zamilkła i szlochała tuląc jego zimne ciało. Jej wzrok zatrzymał się na drewnianym kołku. Ujęła go delikatnie, nie chcąc zrobić chłopakowi większej krzywdy, po czym próbowała go wyciągnąć.
- Nie rób tego. - szepnął głos za nią, kładąc dłoń na jej dłoni. Vicky odwróciła się powoli i spojrzała prosto w twarz nieznajomego wampira. Zdziwił ją ból malujący się na jego twarzy.
- Dlaczego? - zapytała również szeptem. - To jedyna rzecz, która nie pozwala mu wrócić.
            Wampir był wstrząśnięty jej wyrazem twarzy. W oczach dziewczyny dostrzegł czające się szaleństwo.
- Jeśli to zrobisz, jego ciało rozsypie się w proch. - powiedział. - Znam inny sposób. - szepnął wprost do jej ucha tak, że nikt inny nie mógł tego usłyszeć. - Chodź. - wziął ją pod rękę, by pomóc jej wstać. Vicky ani na chwilę nie chciała rozstawać się z ciałem chłopaka, ale posłusznie wstała, pozwalając, by wampir ją podniósł. - Możemy zabrać ciało mojego syna do waszego domu? - zwrócił się do Toma, oddając Vicky pod opiekę Jareda, który natychmiast objął ją ramieniem.
- Nie ma mowy! - odezwała się Kate, po raz pierwszy odkąd jej córka umarła na jej oczach. - To przez niego tutaj jesteśmy, to przez niego to wszystko się stało! To przez niego moja córka jest tym, czym jest! Zasłużył na to, żeby zniknąć! - z każdym kolejnym słowem była coraz bardziej wściekła. Miała ochotę rzucić się na leżące w trawie ciało i wyrwać z niego kołek. Chciała, żeby rozsypał się w proch. Jednak Tom, jakby czytając jej w myślach, wzmocnił uścisk na jej ramieniu.
            Vicky patrzyła na matkę szeroko otwartymi oczami.
- A więc jestem dla ciebie czymś? - odezwała się cicho. Zaczynała narstać w niej złość. Zerwał się wiatr, napędzany jej emocjami.
            Kate chciała coś powiedzieć, ale przerwał jej Tom.
- Dosyć tego wszystkiego. To była długa noc, pora wracać do domu. Wszyscy się w nim pomieścimy. - zwrócił się również w stronę wilków, które zdążyły już przybrać swoją ludzką postać. - Shannon też.
            Kate spojrzała na męża z wściekłością, odwróciła się i pomaszerowała w stronę domu. Chris bez słowa ruszył za nią, nie oglądając się za siebie. Tom przez chwilę patrzył w ślad za nimi, po czym podszedł do nadal obejmującej się dwójki. Jared puścił dziewczynę i odsunął się. Nadal miał ochotę go zabić.
- Vicky, zawsze będziesz naszą córką. - odezwał się, patrząc jej prosto w oczy. - Nadal cię kochamy. Wszyscy. - dodał obejmując ją ostrożnie. - Jared. - zwrócił się w stronę wampira. Czuł bijącą od niego wrogość. - Przepraszam. Nie chciałem, żeby do tego doszło.
            Jared prychnął, po czym minął Toma i poszedł pomóc wilkom, które zabrały jego brata i ruszyły za Kate i Chrisem.
- Tato, chcę porozmawiać z Gerardem. - odezwała się Vicky. - Możesz sprawdzić co z mamą i moim bratem? Zaraz was dogonimy.
            Tom zastanawiał się przez chwilę, spoglądając to na wampira, to na Vicky i oceniając, czy coś jej grozi.
- Jasne. - powiedział, po czym jeszcze raz ją uścisnął i pobiegł za resztą.
            Gerard powiedział coś szeptem do Markusa. Czarownik wysłuchał go, po czym zniknął w ciemnościach. Wampir minął Vicky i powoli ruszył za Tomem. Dziewczyna poszła za nim i po chwili szli obok siebie w milczeniu. W końcu nie wytrzymała.
- Jaki to sposób? - zapytała.
            Wampir nadal milczał. Vicky już otwierała usta żeby powtórzyć pytanie kiedy Gerard odpowiedział.
- Miasto Umarłych.
            Dziewczyna stanęła jak wryta. Wampir zatrzymał się kawałek dalej.
- Słucham? - myślała, że się przesłyszała.
- Miasto Umarłych. - powtórzył. - Miejsce, do którego odchodzą dusze istot nadprzyrodzonych i do którego nikt z żywych nie ma wstępu. - dodał. - Myślę, że już tam byłaś. - uśmiechnął się i ruszył dalej.
            Vicky nie odpowiedziała. Resztę drogi pokonali w milczeniu. Dopiero dochodząc do domu dziewczyna zatrzymała się i ponownie odezwała.
- Jak mam się tam dostać?
- W sposób jaki nikomu się nie spodoba. - powiedział, nie zatrzymując się. Był już przy drzwiach.
- Czyli? - ta odpowiedź nie wróżyła niczego dobrego.
- Musisz umrzeć. - odpowiedział, przytrzymując jej drzwi.
            Vicky zrobiłaby wszystko, żeby sprowadzić Shannona do domu. Wbiegła po schodach, wiedząc juz, co zrobi.

Rozdział 2

            Shannon nie miał siły wstać. Wiedział, że niebawem umrze, ale zanim to nastąpi będzie musiał cierpieć. Kołek wystrzelony przez ojca Vicky nie przebił jego serca – utkwił niedaleko, przy każdym ruchu przesuwając się coraz bliżej. Ból był nie do wytrzymania, rozchodził się po całym jego ciele, paląc żywym ogniem.
            Wśród gorączki, która ogarnęła jego udręczony umysł, przebijały się strzępy rozmów. Nic z nich nie rozumiał, nawet nie chciał zrozumieć. Rozmowy przeplatały się z jego wspomnieniami – najbardziej z tymi pięknymi chwilami, które przeżył z Vicky. Nagle usłyszał stanowczy krzyk Markusa, skierowany w stronę jego brata i na chwilę odzyskał jasność umysłu.
- Jared…? – odezwał się, stanowczo zbyt cicho. Już myślał, że brat go nie usłyszał, ale Jared pojawił się przy nim kilka sekund później.
- Jestem. – padła odpowiedź.
            Chłopak z wysiłkiem otworzył oczy. Znów ogarniała go ciemność. Walczył.
- Vicky… - powiedział. – Ona… Nie wróciła…? – zadał to pytanie, ale w głębi obolałego serca znał już odpowiedź.
- Nie, Shann, nie wróciła. – potwierdził Jared.
- Może… się… odnajdziemy… - uśmiechnął się słabo, po czym zamknął oczy. Wypowiedzenie tych kilku słów kosztowało go mnóstwo wysiłku.
            Pogrążył się w ciemności, ale nie umarł.
            Jeszcze nie teraz.
            Marzył, żeby jeszcze raz, ostatni raz zobaczyć Vicky.