niedziela, 28 lipca 2013


Rozdział 17

               Jared już od dłuższego czasu siedział w swojej komnacie zamknięty na cztery spusty zaklęciami Markusa. Dziwiło go, że nie widział Shannona odkąd przybył do zamku. Bart zawsze stawał w jego obronie gdy miał problemy z ojcem. Był też wściekły na to, że po tylu latach kiedy planował zemstę na bracie miało mu się nie udać. Jego przemyślenia przerwał odgłos kroków na korytarzu i szeptane zaklęcia. Drzwi stanęły otworem i Jared ujrzał Markusa w towarzystwie kilku innych czarowników.
- Twój ojciec czeka na dole. – odezwał się nie przekraczając progu komnaty.
              Jared bez słowa wyszedł na korytarz. Czuł, że otacza go moc. Nawet gdyby chciał nie udałoby mu się uciec. W ślad za nim ruszyli pozostali.
- O co chodzi mojemu ojcu? – dopytywał się Markusa. – Dlaczego traktujecie mnie jak więźnia w moim własnym domu? – wampir kipiał z wściekłości.
- Wszystkiego dowiesz się na dole. – odpowiedział czarownik.
              W milczeniu przeszli do głównego holu. Jared świadomy, że jego ojciec prawie nigdy nie opuszczał swojego gabinetu ruszył w stronę drzwi.
- Tam go nie ma. – powiedział Markus. – Czeka na ciebie na dole.
              Jared z ociąganiem ruszył w stronę schodów prowadzących na dół. Lochy. Nie wróżyło to nic dobrego.
Po chwili znaleźli się w ulubionej komnacie Diega. Średniowiecznej sali tortur.
              Wampir lekko skłonił się przed ojcem. Markus i pozostali wycofali się.
- Diego, mogę wiedzieć o co chodzi? – Jared od razu przeszedł do rzeczy.
- Chciałem z tobą porozmawiać. – odezwał się Diego wstając.
- Porozmawiać?  – Jared się uśmiechnął. – W tej sali?
- Tak, w tej Sali. – odpowiedział Diego. – Prowadzisz ze mną grę, synu.
              Uśmiech Jareda zbladł. Nie podobało mu się to.
- Gdzie jest Shannon? – to pytanie cały czas kołatało mu się w głowie.
- Już niedługo się zobaczycie, masz na to moje słowo. – tym razem Diego uśmiechnął się tajemniczo. – Jak wspomniałem, grasz ze mną w pewną grę chłopcze. Nie podoba mi się to. Narobiłeś sporego zamieszania. Dlaczego nigdy mnie nie słuchasz? – dodał z udawanym wyrzutem.
- Zgaduję, że chodzi o Vicky. – powiedział Jared.
              Diego udał zaskoczenie.
- Vicky? Skąd ten pomysł?
- Nie udawaj, ojcze. – Jared zaczynał się złościć. – Dobrze wiesz co chciałem zrobić.
               Diego w milczeniu wpatrywał się w syna.
- W porządku. – powiedział. – Koniec zabawy. Tak, chodzi mi o Vicky. Skąd w ogóle ten pomysł, żebyś ty ją przemienił?
- Dobrze wiesz, że nienawidzę Shannona. – powiedział Jared. – Zrobię wszystko, żeby się na nim zemścić. Wiem, że kocha tą dziewczynę. Chcę żeby cierpiał. Tak jak ja cierpiałem kiedy zabił Samanthę.
- Jared, Jared… Zapomnij o tym. To było dawno a ty tak naprawdę jej nie kochałeś. Była twoją zabawką. – Diego ponownie się uśmiechnął. – Z resztą, nie o tym chcę rozmawiać. – spoważniał. – Zostaw Vicky w spokoju.
- To wszystko czego chcesz? – wycedził przez zęby. Był na granicy furii.
- Między innymi. Przede wszystkim chcę cię ukarać za nieposłuszeństwo. Do tej pory nie zwracałem na to uwagi ale teraz to inna sprawa. Vicky jest mi potrzebna. Zapamiętaj to sobie. – skinął na Markusa. – Przyprowadź go. I bądź gotowy.
              Markus wyszedł. Do Jareda powoli zaczęło docierać dlaczego są w lochach i dlaczego nie widział na zamku Shannona.
- Ingerowanie w moje sprawy było twoim największym błędem, synu. – odezwał się Diego patrząc Jaredowi głęboko w oczy. – Ktoś chce z tobą porozmawiać na ten temat.
              Zanim Jared zdążył odpowiedzieć do komnaty wszedł Shannon.

niedziela, 14 lipca 2013


Rozdział 16

              Vicky pomogła bratu zejść po frontowych schodach. Odkąd opuścili szpital cały czas czuła charakterystyczne mrowienie na skórze – ktoś ich obserwował. Nie przejęła się tym. Była pewna, że w razie potrzeby może obronić Chrisa. Odczuwała również ogromną ulgę po wyjściu na powietrze, uwolniła się od intensywnych zapachów szpitala, przez które przebijał się ten najsłodszy – zapach krwi.
              Poprowadziła Chrisa przez parking w stronę ich samochodu po czym pomogła mu wygodnie usadowić się na siedzeniu. Uderzyła ją cisza panująca wokół budynku. Rozejrzała się dookoła z ciekawością. Wśród drzew wypatrzyła znajomą postać. Jared. Vicky nieświadoma zrobiła kilka kroków w stronę lasu. Coś, jakaś niewidzialna siła przyciągała ją do tego wampira. Jednak po chwili zatrzymała się, zauważyła inną ciemną postać za Jaredem. Chciała krzyknąć, ostrzec go przed niebezpieczeństwem ale było za późno. Zanim zdążyła cokolwiek zrobić już ich nie było. Westchnęła zaskoczona.
- Vicky? Co się stało? – głos jej brata. Jakby z daleka. Vicky wróciła do rzeczywistości.
- Nic. Wydawało mi się, że kogoś widziałam. – uśmiechnęła się do Chrisa po czym zajęła miejsce po jego prawej stronie. Cała się trzęsła, była zdenerwowana. Myślała o Jaredzie.
- Boisz się? – Chris zadał pytanie, które tłukło mu się po głowie odkąd wyszli z gabinetu matki.
- Nie. – skłamała nie patrząc mu w oczy.
- Vicks, spójrz na mnie. – podniosła głowę, niechętnie. – Boisz się?
- Okey. Boję się. Bardzo. – odpowiedziała szczerze. – Ale to niczego nie zmienia. Jestem zła na rodziców, że zrobili mi coś takiego. Już wolałabym umrzeć niż stać się potworem!
- Nie mów tak! – Chris złapał ją za rękę. – Nie jesteś potworem i nim nie będziesz. Jesteś moją siostrą i zawsze nią będziesz. Zapamiętaj to sobie.
- Chris, jesteś najlepszym bratem na świecie, ale to już się zaczęło. Twoje słowa tego nie zmienią. Staję się potworem i pogódź się z tym. Nigdy już nie będzie jak dawniej. Zmieniam się. Moje zmysły się wyostrzają, wszędzie czuję krew. Nawet teraz słyszę jak szumi w twoich żyłach, słyszę bicie twojego serca. Z trudem panuję nad sobą. Boisz się mnie a ja się za to nienawidzę. – Vicky odwróciła głowę. Po policzkach płynęły jej łzy. Nienawidziła się za swoją słabość.
             Chris milczał. Bał się jej i nic nie mógł na to poradzić. Powtarzał sobie, że to Vicky, jego siostra, która nigdy by go nie skrzywdziła ale mało mu to pomogło.
- Idą. – odezwała się Vicky.
              Chłopak odwrócił się i popatrzył przez tylną szybę. Vicky miała rację. Na schodach stała Kate a po chwili dołączył do niej Tom i razem ruszyli w stronę samochodu.
- Bez względu na to co się stanie – zaczął Chris – ufam ci i wiem, że mnie nie skrzywdzisz. Zawsze będziesz moją drugą połówką, bratnią duszą.
- Wiem. Dziękuję za zaufanie. – uśmiechnęła się.
              Tom i Kate wsiedli do samochodu i bez słowa ruszyli w stronę domku nad jeziorem.

sobota, 13 lipca 2013


Rozdział 15
 
              Jared stał w ukryciu i czekał. Zastanawiał się co zdarzyło się między nim a Vicky w ciągu tych kilku minut w szpitalu. Czuł się jak zahipnotyzowany. Jeszcze nikt nigdy nie miał nad nim takiej władzy, nawet Diego. Był tak pochłonięty obserwowaniem bliźniaków wychodzących ze szpitala, że nie zwrócił uwagi na postać stojącą za nim. Zanim się zorientował, że ma towarzystwo było po wszystkim – siedział pod drzewem unieruchomiony mocą. Zdezorientowany spojrzał w twarz napastnika:
- Markus? Co robisz? – zapytał ostrzej niż zamierzał.
- Twój ojciec chce się z tobą widzieć.. Mam cię zabrać do zamku.
- Okey, w porządku. – Jared wzruszył ramionami. – Pójdę sam, nie musisz mnie zmuszać.
              Markus zastanowił się chwilę po czym wypuścił wampira z uwięzi.
- Tylko nie próbuj żadnych sztuczek bo cię zabiję. – ostrzegł.
              Jared podniósł się z ziemi i stanął twarzą w twarz z czarownikiem.
- Zabijesz? – jego zęby błysnęły w uśmiechu. – Nie możesz. Ojciec by ci tego nie darował.
- Właśnie to twój ojciec kazał mi cię zabić w razie potrzeby. – odparł Markus.
              Jared przestał się uśmiechać. Coś mu nie pasowało. Bardzo nie pasowało. Stał nieruchomo i ze spokojem przypatrywał się Markusowi.
- Dlaczego to robisz? – zapytał. – Dobrze wiem, że go nienawidzisz.
              Markus spojrzał mu prosto w oczy.
- Nienawidzę go bardziej niż myślisz. Jednak muszę go słuchać. Nie masz pojęcia jaka to udręka. – wycedził przez zęby.
- Za co? Dlaczego mu służysz? Możesz odejść wolno, jesteś czarownikiem, nie znajdzie cię.
- To nie takie proste jak ci się wydaje. A teraz chodźmy, nie mam czasu na pogawędki. – Markus bez mrugnięcia okiem otoczył ich mocą. Wyszeptał kilka słów i zniknęli.
              Jedyną rzeczą jaką Jared zdążył zauważyć przed zniknięciem były błękitne oczy Vicky. Później ogarnęła go ciemność.