Rozdział
24
Markus ze wszystkich sił próbował
dotrzymać kroku Jaredowi. Chciał powiedzieć mu całą prawdę odnośnie Diega i
Gerarda, ale nie mógł się do tego zmusić. Długo czekał na tą chwilę i nadal nie
był odpowiednio przygotowany. W końcu nie wytrzymał.
- Jared,
zaczekaj! – zawołał. Chłopak odwrócił się zaniepokojony zdenerwowanym głosem Markusa. Nie chciał czekać. Teraz liczyło się tylko odnalezienie Shannona.
- Co się stało? – zapytał.
- Muszę ci powiedzieć całą prawdę. – odparł Markus doganiając go na dziedzińcu zamku.
- Nie możesz z tym poczekać do czasu, aż odnajdziemy mojego brata? – zdenerwował się Jared.
- Mogłem. Nawet chciałem. Ale to ważne i wydaje mi się, że i tak za długo czekałem. – Markus odzyskał spokój. – Ale opowiem ci w drodze. Poszukamy go razem.
***
Diego stał w oknie i obserwował Jareda i Markusa. Nie spodziewał się, że razem pójdą szukać Shannona, dlatego zakiełkowało w nim ziarenko niepokoju. Mimo swojej potęgi obawiał się szkód, których mógł narobić Markus. W końcu sługa miał powód, żeby zemścić się na nim. Nie było nocy, żeby Diego nie myślał o tym, co zrobić, żeby Markus nigdy nie wyjawił prawdy jego synom. Pocieszał się faktem, że uratował Markusowi życie, więc ich więź nie pozwalała czarownikowi na zdradzenie go bez poniesienia konsekwencji. Jeśli to zrobi – sam zginie.
Zauważył, że Markus jakby świadomy tego, że są obserwowani, odwrócił się w jego stronę, po czym mówiąc coś ruszył z Jaredem w stronę lasu. Diego wysłał mu telepatyczną myśl: „Nie pogrywaj ze mną.”
Wiedział, że Markus go usłyszał, jednak nie doczekał się odpowiedzi.
***
Biegli obok siebie przez las.
Żaden się nie odezwał. Markus myślał nad tym, jak zacząć, a Jared mimo
zdenerwowania nie chciał go ponaglać.
- Diego
nie jest waszym ojcem. – odezwał się w końcu Markus.Jared gwałtownie się zatrzymał. To co usłyszał brzmiało jak żart. Wcale nie śmieszny.
- O czym ty mówisz? – zapytał z niedowierzeniem.
- Diego nie jest waszym ojcem. – powtórzył cierpliwie Markus. Kolejne zdanie było trudniejsze do wypowiedzenia. – Waszym ojcem jest Gerard.
Po tych słowach w lesie zapadła cisza. Nawet ptaki przestały śpiewać. Zdawało się, że cały las zastygł w oczekiwaniu na rozwój wypadków.
- Nie, nie, nie… Nie wierzę ci. – Jared poczuł się zagubiony i bezbronny jak małe dziecko, którym kiedyś był. – Żartujesz sobie ze mnie, prawda? – zapytał. Czuł, że wypełnia go znajome uczucie – gniew.
- Nie, Jared. – westchnął Markus, nieświadomy tego co zaraz nastąpi. – Nie żartuję…
Jared rzucił się na sługę. Był wściekły. Właśnie się dowiedział, że jego życie było kłamstwem, że wszyscy dookoła o tym wiedzieli, a on i jego brat żyli w nieświadomości, że ich prawdziwy ojciec został zamordowany.
- Ty potworze! – syknął odsłaniając zęby. – Wiedziałeś o wszystkim i nic nie powiedziałeś! Okłamywałeś nas! – miał ochotę rozszarpać Markusa na kawałki.
- Jared, daj mi coś powiedzieć. – odparł spokojnie Markus. Wiedział, że wystarczy jedno źle wypowiedziane słowo i zginie, a Jared nie pozna prawdy. Nie mógł do tego dopuścić. Poczuł, że Jared zwalnia uścisk. – Już dawno próbowałem wam o tym powiedzieć. Chcę, żebyś poznał całą prawdę. – dokończył.
Jared się zawahał. Zauważył determinację w oczach Markusa. Puścił go, mimo tego, iż miał ochotę go zabić.
- Mów. – rozkazał.
- Zanim zacznę, musisz mi coś obiecać. – Markus był świadomy tego, co się z nim stanie po skończeniu opowieści.
- Ja? Tobie? – Jared się roześmiał. – Chyba żartujesz.
- Jared, nie żartuję! – sługa zaczynał się denerwować. – Jeśli mi tego nie obiecasz, nic ci nie powiem.
- Czego chcesz?
- Obiecaj mi, że znajdziesz Shannona i Vicky i dołączycie do Gerarda. – powiedział Markus. – Musicie zniszczyć Diega.
- A ty? Chcesz uciec?
- Mnie już tu nie będzie. – odparł tajemniczo. – Diego uratował mi życie. Łączy nas więź. Jeśli go zdradzę, zginę. A to, co powiem jest zdradą. Nie wiem ile czasu mi jeszcze zostanie.
Jared przypatrywał mu się przez chwilę. Jeszcze niedawno chciał go zabić, a teraz wcale nie chciał, żeby Markus umierał. Podjął decyzję.
- Mów.
- Jak już mówiłem, waszym ojcem jest Gerard. – zaczął Markus. – Waszą matką natomiast była moja siostra, Amanda…