wtorek, 12 listopada 2013


Rozdział 23
 
              Tom i Kate wrócili do domu po godzinnej nieobecności. Kate od razu zauważyła, że coś jest nie tak.
- Tom, coś mi tu nie gra. – powiedziała rozglądając się dookoła.
              Tom wyciągnął paczki z zakupami z samochodu i stanął obok żony.
- Co masz na myśli? – zapytał. Jemu też zaczął udzielać się nastrój Kate.
- Nie wiem. – odparła, kręcąc głową. – Wydaje mi się, że jest za cicho jak na środek lasu. – wstrząsnął nią dreszcz.
- Masz rację. – powiedział Tom. – Ale uważam, że tutaj nic nam nie grozi. Nikt nie wiem o tym miejscu.
- Wiem. – Kate wydawała się trochę spokojniejsza. – Wejdźmy do środka.
              Udało im się wnieść wszystkie zakupy, nie robiąc przy tym za dużego hałasu. Było już późno.
- Myślisz, że dzieci już śpią? – zapytała cicho.
- Nie śpimy. – z salonu dobiegł ich głos Chrisa. –Zrobiliśmy kolację, ale nie doczekaliśmy się na was. Jest w lodówce. – wstał i zaczął wchodzić po schodach.
- Gdzie Vicky? – zapytał Tom.
- Powiedziała, że musi odetchnąć świeżym powietrzem. – odpowiedział chłopak. – Chyba jest na dachu. – dodał z wahaniem. – Dobranoc.
- Dobranoc – odpowiedzieli chórem, po czym spojrzeli na siebie zaniepokojeni.
- Pójdę do niej. – odezwała się Kate.
- Nie. – zaprotestował Tom. – Ja do niej pójdę.
              Wspiął się po schodach, zostawiając na dole zdziwioną Kate. Skierował się w stronę balkonu, skąd łatwo można było wejść na dach, po czym się zawahał. Bał się, że Vicky nie będzie chciała z nim rozmawiać. Postanowił zaryzykować.
- Vicky? – zawołał. – Jesteś tam?
              Odpowiedziała mu cisza. Odczekał jeszcze chwilę i już miał wracać na dół, kiedy ją usłyszał.
- Jestem.
              Tom wszedł na dach i usiadł koło córki. Przez chwilę się nie odzywał, nie wiedząc, co powiedzieć.  W końcu odezwał się niepewnie onieśmielony milczeniem Vicky i tym, że nawet na niego nie spojrzała.
- Posłuchaj, wiem co czujesz. – zaczął. – Potrzebujesz czasu na to, żeby oswoić się z tą sytuacją, ale wierzę, że uda ci się przezwyciężyć nienawiść jaką darzysz mnie i matkę i nam wybaczysz.
              Vicky odwróciła się i popatrzyła na ojca. Tom zauważył łzy w oczach córki. Chciał ją objąć pocieszyć ale wiedział, że to się może źle skończyć.
- Nic nie wiesz. – powiedziała.
- Wiem, że to dla ciebie trudne. Ale nie mieliśmy innego wyjścia.
              Vicky zignorowała słowa ojca. Chciała zadać mu tylko jedno pytanie. Pytanie, które dręczyło ją, odkąd dowiedziała się, czym jest.
- Powiedz mi, o czym wtedy myśleliście? – w jej głosie Tom wyczuł żal i złość.
- O tobie, Vicky. – odpowiedział.
              Dziewczyna zaśmiała się, bo spodziewała się takiej odpowiedzi.
- Nie, tato. – powiedziała. – Nie myśleliście o mnie.
- Nie rozumiem. – Tom poczuł się zagubiony.
- Nie myśleliście o mnie. – powtórzyła. – Myśleliście o sobie.
              Po tych słowach zapadła cisza. Tom nie był przygotowany na to, że Vicky powie coś takiego. Nigdy nie myśleli o sobie.
- To nieprawda. – odpowiedział. – Chcieliśmy, żebyś żyła. Tylko to się dla nas liczyło. Myśleliśmy, że on o tobie zapomni.
- To źle myśleliście. – Vicky wstała. – I teraz ponosicie tego  konsekwencje. – dodała.
- Vicky, córeczko… - zaczął Tom. Chciał ją zatrzymać i przekonać, że nie chcieli dla niej źle.
- Nie jestem już twoją córką. – powiedziała, zatrzymując się przy drzwiach. – Wasza córka umarła siedemnaście lat temu. I to wy ją zabiliście. – tymi słowami zakończyła rozmowę i weszła do domu, zostawiając go samego.
              Tom westchnął z rezygnacją. Uświadomił sobie, że Vicky nigdy im nie wybaczy. Czuł się bezradny. Wstał i jeszcze przez chwilę patrzył w gwiazdy rozmyślając, po czym wrócił do domu.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz