Rozdział
22
Diego szedł szybkim krokiem do komnaty Jareda,
rozmyślając nad sytuacją, w której się znalazł. zdawał sobie sprawę z tego, że
jak żyje, jeszcze nigdy nie miał takich kłopotów. Po raz pierwszy w życiu miał
wyrzuty sumienia. Nie żałował ludzi, których mógł zabić Shannon. Żałował, że
doprowadził syna do tego stanu przez swoje głupie podejrzenia odnośnie Gerarda.
Doniesiono mu, że kilka razy widziano jego brata w różnych zakątkach kraju i
Europy ale nie mógł w to uwierzyć, bo widział jego śmierć. Przecież sam go
zabił więc to niemożliwe, żeby Gerard żył.
Nie przerywając swoich rozmyślań,
wszedł do komnaty syna i zamknął za sobą drzwi. Markus już tam był.- Mamy poważny problem. – odezwał się. – Shannon zniknął.
Markus się nie odezwał, Jared był wściekły jak jeszcze nigdy w życiu.
- Jak mogłeś na to pozwolić?! – krzyknął na ojca. – Dobrze wiedziałeś, do czego to doprowadzi! Mało ci było ostatnim razem?! – wampir nie potrafił opanować złości.
- Nie krzycz na mnie! – oczy Diega pociemniały. – Dobrze wiedziałem, co robię!
- Czyżby? – Jared się zaśmiał. – Właśnie widzę. Zdajesz sobie sprawę, że sprowadziłeś szalonego potwora o wiele bardziej niezrównoważonego niż ostatnio? Jak mogłeś zrobić to własnemu synowi?!
Diego stracił panowanie nad sobą. Nie mógł dłużej znieść wyrzutów Jareda, bo wiedział, że ma rację. Rzucił się na syna, odsłaniając zęby.
- Nie będziesz mnie pouczał. – syknął. – Nie masz najmniejszego pojęcia o tym, co się dzieje.
Markus miał już dość tej bezsensownej kłótni. Musieli odnaleźć Shannona, zanim ten zrobi coś głupiego. Czas nie był ich sprzymierzeńcem a kłótnie tylko pogarszały sytuację.
- Nie kłóćcie się. – powiedział spokojnym tonem, stając między wampirami. Uświadomił sobie, że to dość ryzykowne posunięcie. – To nic nie da. Musimy go odszukać. Natychmiast.
Słowa sługi ostudziły emocje obu wampirów. Diego odsunął się od Jareda, wpatrując się w niego uparcie, ale nie odezwał się ani słowem. Musiał pomyśleć.
- Masz rację. – odezwał się Jared, odwracając wzrok od ojca. Spojrzał na Markusa. – Jeśłi go nie znajdziemy, może być za późno.
- Zgadza się. – przyznał niechętnie Diego. – Nie mógł uciec daleko. – ruszył w stronę drzwi.
- Mamy jeszcze jeden problem, o którym zapewne zapomniałeś, ojcze. – odezwał się Jared lodowatym tonem.
Diego zatrzymał się z ręką na klamce. Nie miał pojęcia, o czym mówi Jared.
- Umysł Shannona na pewno zaczął już wymazywać wspomnienia. – kontynuował chłopak. – Jeśli szybko go nie znajdziemy, stanie się bezlitosną maszyną do zabijania. Gorszą niż ostatnio.
Markus zadrżał w duchu na wspomnienie tamtych dni. Nie chciał sobie wyobrażać, co ich czeka tym razem.
- Dlaczego tak ci na nim zależy? – zapytał Diego szeptem, nie odwracając się od drzwi. – Przecież go nienawidzisz.
Jared patrzył na ojca, jakby widział go pierwszy raz w życiu.
- Masz rację. – przyznał. – Gdyby nie fakt, że to przez ciebie zginęła Samantha, nienawidziłbym go jeszcze bardziej. Ale to mój brat i mimo wszystko go kocham.
- Tylko to chciałem usłyszeć. – odpowiedział Diego. – Teraz wiem, że nie pozwolisz na to, żeby Shannon zrobił coś głupiego. – dodał i wyszedł z komnaty.
Jared przypomniał mu o zdolności Shannona do wymazywania wspomnień, więc zaczął wysyłać synowi nakaz zabicia Vicky w nadziei, że chłopak to zrobi. Tymczasem musi upewnić się, że Gerard żyje i opracować nowy plan pozbycia się go raz na zawsze.
***
- Masz jakiś pomysł? – zapytał sługę. – Cokolwiek?
- Wysłałem kilku magów na poszukiwania. Mają sondować okolicę i szukać jakichkolwiek śladów. – odparł Markus. – Jared, nie ufam już twojemu ojcu.
Wampir popatrzył na sługę. Nie mógł uwierzyć, że słyszy te słowa z ust najwierniejszego sługi ojca. Był ciekaw, o co dokładnie chodzi.
- Nie ufasz mu? – zapytał. – Dlaczego?
Markus zastanowił się przez chwilę. Wiedział o obsesji Diega na temat jego brata, chociaż wydawało mu się to śmieszne, bo Gerard nie żył. Słyszał o plotkach, że był widziany w kilku miejscach i pomimo nadziei rodzącej się w jego sercu – nie mógł w to uwierzyć. Postanowił, że najwyższy czas o wszystkim powiedzieć Jaredowi.
- Wiem, dlaczego Diego kazał twojemu bratu się zmienić.
Jared nie wierzył własnym uszom. Markus o wszystkim wiedział i nic mu nie powiedział! Poczuł, że wzbiera w nim kolejna fala złości.
- Dlaczego? – zapytał ostro.
Markus wahał się jeszcze przez chwilę. Nie wiedział, od czego zacząć.
- Chodzi o Gerarda, jego brata. – odpowiedział. – Diego myśli, że Gerard żyje i będzie chciał się zemścić, dlatego zmienił Shannona i dlatego potrzebuje Vicky.
- A co ma z tym wspólnego ta dziewczyna? – Jared czuł się coraz bardziej zagubiony. Nie wiedział, że Diego miał brata.
Markus westchnął zrezygnowany. Zdawał sobie sprawę, że czas nagli ale musiał to wszystko wyjaśnić Jaredowi.
- Vicky jest pół wampirem, pół czarownicą. Jej matka o tym nie wie, ale pochodzi w czystej linii od Matki czarownic, Heleny. Tylko Vicky ma moc zniszczenia Najstarszego. Dlatego Diego zadał sobie tyle trudu, żeby odnaleźć Kate i uratować jej małą córeczkę, dzieląc się z nią krwią. – odetchnął głęboko i kontynuował. – Diego chce ją mieć po swojej stronie w razie, gdyby plotki na temat Gerarda były prawdziwe. Boi się, że jego brat, o ile faktycznie żyje, może wykorzystać dziewczynę przeciw niemu.
Jared zaniemówił. Nie spodziewał się czegoś takiego. Przez chwilę nie mógł wykrztusić ani słowa. Analizował wszystkie informacje z prędkością światła.
- Czyli twierdzisz, że ojciec sam ukręcił sobie stryczek? – zapytał z powątpiewaniem.
- Można tak powiedzieć. – odparł Markus. – Chce, żebyście to wy zmienili Vicky. Wtedy będzie po jego stronie.
- Rozumiem… Czyli nie możemy dopuścić do tego, żeby znalazł ją ktoś od Gerarda, o ile ten żyje.
- Zgadza się. – przytaknął Markus.
- A jeśli to wszystko prawda i Gerard nas ubiegnie? – chciał wiedzieć Jared.
- Wtedy możesz zacząć się bać, chociaż wątpię, żeby tobie i Shannonowi coś groziło ze strony Gerarda. Niemniej Vicky nas zniszczy, bo tego chciałby Gerard. Dlatego musimy chronić dziewczynę. Odłóż na bok nienawiść do brata. Tylko wy dwaj możecie ją chronić. I siebie nawzajem. Dlatego Diego pytał, co naprawdę czujesz do brata.
- Okey, teraz nie rozumiem. – Jared się pogubił. – Co ma do rzeczy to, co czuję do Shannona?
Markus westchnął zniecierpliwiony. Nie spodziewał się, że tak długo to potrwa.
- Jeśli nadal darzycie się braterską miłością, choćby nikłym uczuciem, wasza więź jest nierozerwalna. We dwójkę możecie zdziałać wszystko.
- Skąd pewność, że Shannon również darzy mnie, jak to ująłeś, „braterską miłością”?
- Diego zadał mu to samo pytanie co tobie, a on odpowiedział podobnie jak ty. Jesteście związani Magicznym Słowem.
- Jak to - Magicznym Słowem? – Jared plątał się w wyjaśnieniach Markusa.
- Wasze deklaracje zostały wypowiedziane przy mnie, czarowniku. To wiele znaczy.
Jaredowi głowa pękała od nadmiaru informacji.
„Za dużo tego wszystkiego jak na jeden dzień.” pomyślał.
- Czego oczekujesz ode mnie? – zapytał. – Dlaczego mówisz mi to wszystko właśnie teraz?
- Bo ty możesz temu wszystkiemu zapobiec. – odpowiedział Markus. – Twój ojciec ma obsesję na punkcie Gerarda. A ja chcę zakończyć to szaleństwo. – dodał po chwili.
- Chcesz zdradzić Diega? – zapytał z niedowierzeniem Jared.
- Można to ująć w ten sposób.
- Dlaczego?
- Jared, nie mamy czasu na tę część historii. – odpowiedział coraz bardziej zniecierpliwiony Markus. – Opowiem ci po drodze.
- W takim razie znajdźmy Shannona i Vicky zanim rzekomo zrobi to Gerard. – Jared wyszedł.
Markus podążył za wampirem. Miał nadzieję, że nie jest za późno. Ufał Jaredowi i swojemu osądowi.
Bał się jak Jared zareaguje na pozostałą część historii.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz