sobota, 9 listopada 2013


Rozdział 20

              Całą drogę pokonali w milczeniu. Tom prowadził w skupieniu, pogrążony we własnych myślach. Kate zastanawiała się jaką broń mają w domku i czy wystarczy, żeby się obronić przed Diegiem. Już kilka lat temu zgromadzili okazały arsenał kołków i innych przydatnych rzeczy w komórce pod schodami. W wolnych chwilach, gdy dzieci były w szkole lub na dodatkowych zajęciach chodzili na kurs samoobrony, który połączyli z przydatnym szkoleniem na łowców.
              Kate przerwała rozmyślania męża:
- Potrzebujemy kilku rzeczy do domku. Nie wiemy, jak długo tam będziemy.
- Wszystko kupimy na miejscu. Nie możemy wrócić.
              Kate przyznała mu rację, jednak nie była do końca przekonana. Ich dom stał w lesie, daleko od głównej drogi i innych domów. Muszą się pospieszyć. Odwróciła się do tyłu, żeby porozmawiać z dziećmi.
- Jak tam? – zagadnęła.
              Chris i Vicky nie odzywali się odkąd rodzice wsiedli do samochodu. I tym razem odezwał się tylko Chris, Vicky nadal zawzięcie patrzyła w okno.
- W porządku. – rzucił krótko.
              Po tych słowach znów zapadła niezręczna cisza. Przed zjazdem na ich posesję Kate w końcu nie wytrzymała i dała upust swoim emocjom:
- Słuchajcie, nie możecie karać nas za to, że chcieliśmy cię żywą. – odczekała chwilę obserwując córkę.
              Vicky powoli odwróciła się w stronę matki.
- Masz rację. – odpowiedziała. – Ale nie zamierzam też z wami rozmawiać.
- Vicky… - zaczęła Kate. – Zrozum nas… Postaw się na naszym miejscu. Czy gdybyś ty miała wybór, najmniejszy cień szansy na ocalenie życia swojego dziecka… Nie zgodziłabyś się? – zatrzymali się przed domem. Chris wysiadł, nie chcąc usłyszeć odpowiedzi siostry. Bał się tego co może powiedzieć.
              Dziewczyna popatrzyła matce głęboko w oczy. Kate nie mogła się nadziwić, jak szybko Vicky się zmieniała. Jej oczy nadal były niebieskie, jednak można było zobaczyć w nich szkarłatny nalot.
- Pozwoliłabym mu umrzeć, a później odwiedzałabym jego grób, jak normalna matka. – odpowiedziała. – Nigdy nie musiałoby patrzeć na rodziców z pogardą. – odwróciła wzrok i wysiadła z samochodu.
              Kate poczuła, że łzy spływają jej po twarzy. Odwróciła się na siedzeniu i wpatrzyła w przednią szybę, tracąc wszelką nadzieję na odzyskanie córki. Tom w uspokajającym geście położył jej dłoń na kolanie.
- Wszystko będzie dobrze. – szepnął. – Musi sobie to wszystko przemyśleć i poukładać. Oswoi się z tym i nam wybaczy. – powiedział z przekonaniem.
- Chciałabym w to wierzyć równie mocno jak ty, Tom. – odpowiedziała nadal patrząc przed siebie.
- Przejdziemy przez to. Razem. – powiedział, pocałował żonę w policzek i wysiadł z zamiarem wypakowania bagaży.
              Kate otarła łzy wierzchem dłoni i wysiadła z samochodu w ślad za mężem. Pomogła Tomowi zanieść bagaże do domku, po czym wspomnieli Chrisowi, że jadą na zakupy.
              Vicky stała w oknie i patrzyła na odjeżdżający samochód. Z oczu płynęły jej łzy wściekłości i żalu. Czuła ogromną pustkę. Miała tylko Chrisa, swojego ukochanego brata.
- Pojechali na zakupy. – obwieścił Chris, stając w drzwiach jej pokoju. – Chcesz pogadać?
              Vicky zastanowiła się chwilę. Najbardziej czego teraz chciała to zostać sama, ale Chris i tak by nie wyszedł.
-Wystarczy, że ze mną zostaniesz. – szepnęła nie odwracając się od okna.
              Chrisa przeraził ogrom bólu w jej głosie. Nie umiał sobie wyobrazić tego, co teraz przeżywała jego mała siostrzyczka. Nie mógł siedzieć w ciszy podczas gdy ona tak cierpiała.
- Vicky… - zaczął. – Na pewno im nie wybaczysz?
-A ty byś wybaczył coś takiego komuś, komu ufasz? – wyrzuciła z siebie gwałtownie odwracając się do brata. – Co oni w ogóle wtedy myśleli?
- Kochali cię… - przypomniał jej Chris, obejmując ją. – Chcieli, żebyś żyła.
- Mówisz jak oni. – wyszeptała w jego bluzę.
- Wiem. Ale żeby sobie z tym poradzić, musimy trzymać się razem. Musisz być po naszej stronie.
              Vicky przez chwilę się nie odzywała. W końcu odsunęła się od brata i patrząc mu w oczy powiedziała:
- Masz rację. Ale nie wiem, czy będę potrafiła im to wybaczyć. Na pewno nie teraz…
- Rozumiem. Nic na siłę. Nie musisz się spieszyć. – ponownie objął siostrę, chcąc dodać jej otuchy i pokazać, że ją wspiera.
              Vicky uspokoiła się i przypomniała sobie, że musi zrobić coś ważnego. Wyswobodziła się z uścisku brata.
- Muszę zadzwonić do Shannona, żeby się nie martwił
- Nie lubię tego typa, ale nie mieszaj go do tego. – odparł Chris.
              Vicky chwilę się zastanowiła.
- Masz rację – powiedziała. – Powiem mu, że pojechałam na wakacje. – i wyszła z pokoju.
              Chris przez chwilę patrzył w ślad za siostrą, myśląc o tym, jak ich życie się zmieniło. W końcu również opuścił pokój i poszedł do salonu rozpalić ogień w kominku. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że są obserwowani przez kogoś ukrywającego się w lesie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz