czwartek, 14 kwietnia 2016

Rozdział 25
 
       Shannon i Vicky zbiegli na dół. To co zobaczyli zmroziło dziewczynie krew w żyłach. Zerknęła na wampira stojącego obok. Patrzył prosto przed siebie z zaciśniętymi do granic możliwości ustami. Wiedziała o czym teraz myśli.
- Co tu się stało? – zapytała drżącym głosem.
- A na co to wygląda?! – wrzasnął zakrwawiony Jared.
       Vicky przełknęła ślinę. Shannon stał niewzruszny wybuchem brata. Jared z prędkością światła znalazł się przed nimi.
- Co z nim zrobiliście? – warknął patrząc tylko na Vicky, jakby wiedział, że to jej wina.
- Nasza wyprawa wymknęła się spod kontroli… - zaczęła, ale Shannon jej przerwał.
- Nie musimy ci się tłumaczyć. – uciął. – Gdzie on poszedł?
       Jared jeszcze przez chwilę wpatrywał się w Vicky, po czym przeniósł wzrok na brata.
- A skąd mam wiedzieć? – odpowiedział pytaniem na pytanie.
       Shannon minął go, ciągnąc Vicky za sobą. Podeszli do Thea siedzącego obok Toma. Theo rzucił jej ukradkowe spojrzenie. Nie uszło to uwagi wampira.
- Wszystko w porządku? – zapytał Shannon. Przyglądał się Tomowi szukając jakichkolwiek ran, ale nic nie znalazł. Najwyraźniej Jared już się nim zajął.
- Nic mi nie jest. – odparł zakłopotany Tom.
- Muszę go znaleźć. – szepnęła zniecierpliwiona Vicky. Odwróciła się z zamiarem odejścia, ale Shannon złapał ją za rękę. Jared przyglądał się ich starciu.
- Sama na pewno nigdzie nie pójdziesz. – warknął.
- A niby z kim mam iść? – zapytała. – Nie ma tu nikogo, kto mógłby mi pomóc. Chyba, że umiesz czarować. – odgryzła się.
- Nie pójdziesz sama, czy ci się to podoba czy nie. – upierał się.
       Vicky przewróciła oczami.
- Ty się ze mną kłócisz, a on być może właśnie morduje pół miasta! – krzyknęła. – Nie ma czasu na pogawędki. Ja go tu sprowadziłam, więc ja się nim zajmę. – wyrwała rękę z uścisku wampira i wyszła z domu.
       Shannon i Jared wyszli za nią.
- Już go szukają. – powiedział Jared. – Ale bezskutecznie.
- Nie znajdą go. – odparła. – Jak długo tu był?
- Był tu zanim się obudziłaś. Zachowywał się normalnie.
- To skąd ta krew i to wszystko? – machnęła ręką.
- Odbiło mu. Rzucił się na twojego ojca, razem z Theo próbowaliśmy go odciągnąć, stąd to wszystko. – przerwał. – Powiecie mi w końcu, co tu jest grane?
       Vicky westchnęła.
- Damien został opętany przez Ojca. – odpowiedział za nią Shannon.
       Zapadło milczenie. Jared patrzył na nich niedowierzająco. W końcu nie wytrzymał.
- Oszalałaś?! – zwrócił się do dziewczyny. -  Wiedziałaś, że ma w sobie najpotężniejszego demona i zabrałaś go ze sobą? Nie, nie mieści mi się to w głowie. – złapał się za głowę. – Jak mogłaś być tak głupia?
- Przestań. – rzucił ostrzegawczo Shannon.
       Jared chodził w tę i z powrotem. W końcu się zatrzymał.
- To już po nas. – stwierdził.
- Nieprawda. – odezwała się Vicky. – Nie pozwolę mu zapanować nad tym światem.
       Jared roześmiał się.
- Niby jak chcesz tego dokonać? – prychnął.
- Znajdę go i zamknę w magicznej klatce. – powiedziała niezrażona. – Znajdę spodób, żeby wypędzić z niego Ojca.
- Spróbuj szczęścia. – powiedział.
- Pomożesz nam czy nie? – zapytał Shannon.
       Jared pokręcił głową.
- Zwariuję z wami. Naprawdę. – zastanowił się. – Nie mam wyjścia. Idę.
       Wbiegli do lasu. Vicky wyczuwała ślad, jaki pozostawił demon, jednak z każdą chwilą, ślad stawał się coraz słabszy. W końcu przestała czuć jego obecność. Zatrzymała się i rozejrzała.
- Co jest? – zapytał Shannon.
- Starciłam go.
- Och, świetnie. – mruknął Jared.
- I co teraz?! – krzyknęła wściekła.
- Zlokalizuj go. – głos w głowie. – Tak, jak Shannona.
- Helena? – Vicky była zaskoczona.
- Co mówi? – dopytywał się Shannon.
- Kto? – Jared nie wiedział o co chodzi.
- Ciii. – uciszyli go oboje. Jared rozłożył ręce w geście rezygnacji.
- Co mówi? – powtórzył Shannon.
- Każe mi go zlokalizować, jak ciebie.
- Więc na co czekasz? – ponaglił ją.
       Vicky zamknęła oczy i głęboko odetchnęła. Przywołała wspomnienie Damiena – jego ciemne oczy, w których migały iskierki rozbawienia, jego piękną twarz, szeroki uśmiech i to, co najpiękniejsze – skrzydła. Poczuła szarpnięcie. W jej głowie wytworzyła się nić połączenia z demonem. Otworzyła szeroko oczy.
- Tędy. – rzuciła. Ruszyła biegiem przed siebie. Wampiry pobiegły za nią.
       Po kilku minutach czuła, że jest już blisko.
- O mój Boże. – szepnął Jared.
       Wokół nich leżały ludzkie ciała pozbawione krwi. Na szczęście nie było ich zbyt wiele.
- Damien! – krzyknęła Vicky. – Wiem, że tu jesteś!
- Wiedziałem, że do mnie przyjdziesz Wybranko. – odezwał się za ich plecami demon. Odwrócili się jak na komendę. Damien się uśmiechał.
- Nie przyszłam do ciebie. – warknęła. – Przyszłam odzyskać przyjaciela.
- Obawiam się, że już go nie ma skarbie. – podszedł bliżej stojącej obok siebie trójki.
- Myslisz się. – do rozmowy włączył się Shannon.
        Demon zaszczycił wampira zaciekawionym spojrzeniem.
- A więc to ciebie szukał mój syn. – odezwał się. – Zastanawiam się, czy warto było za ciebie umrzeć?
- Och, dość tych pogadanek. – rzucił Jared. Chwycił niedługą gałąź i cisnął nią w demona. Ten bez problemu złapał gałąź.
- Musiałbyś się bardziej postarać. – uśmiechnął się, by po chwili skrzywić się z zaskoczenia. Tym razem Shannon zaatakował.
       Bracia atakowali demona na zmianę, chcąc go zdekoncentrować i pomóc Vicky w rzuceniu zaklęcia. Dziewczyna odczekała chwilę, po czym wyszukała odpowiedni moment. Czuła pulsującą Moc, która domagała się uwolnienia. W końcu wspólnie z Heleną, rzuciła zaklęcie. Demon upadł na kolana. Szarpał się, chciał się uwolnić, ale dzięki Helenie zaklęcie było dostatecznie mocne. Warczał ze złosci, rzucał się, ale bezskutecznie. Vicky rzuciła drugie zaklęcie. Demon stracił przytomność.
- Teraz mamy taszczyć go do domu? – zapytał Jared.
- Też się cieszę, że nam się udało. – skrzywiła się.
       Shannon roześmiał się.
- Dobrane z nas trio. – objął Vicky ramieniem. Przybili sobie piątki jak małe dzieci.
- Wracajmy bo zgłodniałem. – odezwał się Jared.
       Bez problemu znaleźli drogę powrotną. Zamknęli demona w piwnicy. Vicky zabezpieczyła drzwi, okna i ściany przed siłą Władcy.
       Udało im się.
       Była zadowolona.
       Jednak czuła, że to nie koniec kłopotów.

niedziela, 24 stycznia 2016


Rozdział 24
 
       Vicky gwałtownie zaczerpnęła powietrza i poczuła ostre kłucie w klatce piersiowej. Spojrzała na dół i zobaczyła kołek. Wspomnienia zalały ją jak tsunami. Zakręciło jej się w głowie. Z jękiem wyrwała z piersi kawałek drewna i z obrzydzeniem rzuciła nim w kąt. Strasznie bolała ją głowa, jakby miała w niej za mało miejsca. Nie mogła jasno myśleć. Wzrok jej się zamazywał, jakby ktoś inny dzielił z nią jej własne oczy. Zrobiło jej się niedobrze. Nie wiedziała, co się z nią dzieje. Z trudem usiadła i zgięła się w pół. Ktoś coś do niej mówił, ktoś klepał ją po plecach. Nic do niej nie docierało. Nie mogła oddychać. Dusiła się. Zacisnęła mocno powieki.
- Oddychaj dziewczyno! – ostry głos przywołał ją do rzeczywistości. Posłuchała. Po kilku sekundach udało jej się  zgrać oddech z oddechem osoby siedzącej obok.
- Spójrz na mnie. – rozkazał ten sam głos. Vicky otworzyła oczy i spojrzała prosto w twarz Gerarda. – Dobrze, bardzo dobrze. – pochwalił. Uśmiechnął się do niej. – Witaj z powrotem.
- Przepuśćcie mnie! – ktoś próbował przecisnąć się do niej. W końcu mu się udało. Vicky przeniosła wzrok z twarzy Gerarda na ojca.
- Tato? – wychrypiała.
       Tom rzucił się do przodu i zamknął córkę w niedźwiedzim uścisku.
- Udało ci się. Jesteś. Wróciłaś. – mamrotał. Odsunął ją od siebie. Vicky zauważyła zmarszczki wokół jego oczu i ust, których wcześniej nie było.
- Co się stało? – zapytała patrząc na ojca.
- Nie pamiętasz? – zaniepokoił się Gerard.
- Nie, nie o to mi chodzi. – odpowiedziała nie patrząc na wampira. Wpatrywała się w ojca bez mrugnięcia okiem. – Gdzie mama? – wstała i rozejrzała się dookoła w poszukiwaniu znajomej twarzy. Czuła jak dławi ją niepokój. Jak na zawołanie, ze schodów zbiegła Kate. Rzuciła się córce na szyję. Ulga, którą odczuła widząc matkę aż bolała.
- Wróciłaś. Nareszcie wróciłaś… - mówiła. Odsunęła się od córki, obejrzała ją od stóp do głów, szukając jakiegokolwiek zadrapania czy siniaka. – Nigdy. Więcej. Tego. Nie. Rób. – powiedziała akcentując każde słowo. – Nie zniosę tego po raz kolejny.
       Vicky przewróciła oczami.
- Mamo. – powiedziała i roześmiała się. Popatrzyli na nią, jakby oszalała.
- Córeczko, dobrze się czujesz? – zaniepokoił się Tom.
- Lepiej być nie może. – odpowiedziała, uśmiechając się szeroko. – Jestem taka szczęśliwa! – wyściskała zaskoczonych rodziców i pobiegła na górę. Jeśli wszystko się udało, w jej pokoju czekała nagroda.
        Po cichu weszła do pokoju i z bijącym sercem zamknęła za sobą drzwi. Bała się odwrócić. Przyciskała czoło do chłodnego drewna i czekała na jakikolwiek odgłos. Doczekała się. Drzwi do łazienki zamknęły się z cichym trzaskiem.
- Vicky? - odezwał się za nią głos, który najbardziej w tym momencie pragnęła usłyszeć. Odwróciła się powoli i ujrzała go – pięknego jak zawsze, ze zmierzwionymi włosami, lekko bladą cerą, orzechowymi oczami i uśmiechem czającym się w kącikach ust, a co najważniejsze – jak najbardziej żywego. Trzymał w jednej ręce zakrwawioną koszulkę, a w drugiej kołek, który po chwili namysłu odrzucił. Podeszła do niego i wtuliła się w jego chłodne ciało. Otoczył ją ramionami. Rozpłakała się, a on tulił jej drobne ciało, lekko kołysząc na boki, pozwalając jej oczyścić duszę z wszelkich zmartwień i trosk. Po kilku minutach umilkła i odsunęła się od niego na krok. Otarła twarz rękoma, pozbywając się resztek łez. Spojrzała mu w oczy.
- Wszystko w porządku? – zapytał, ujmując w dłonie jej twarz i uśmiechając się lekko.
       Nie odpowiedziała. Stanęła na palcach i pocałowała go, wkładając w ten pocałunek całą miłość, tęsknotę, desperację… Objęła go rękami, przysunęła się bliżej niego. Czuła jego napięte mięśnie. Czuła jak bardzo jej pragnie. Chciała więcej. Chciała go czuć całą sobą.
       Shannon lekko zaskoczony odwzajemnił pocałunek z równą mocą. Błądził rękami po jej ciele, w końcu wsunął dłonie pod jej koszulkę i przyciągnął jeszcze bliżej. Czuł jak drżała pod jego dotykiem. Chciał więcej.
       Po chwili usłyszeli krzyk dobiegający z dołu. Spojrzeli po sobie i w tym samym momencie uświadomili sobie, o czym oboje zapomnieli. Kolejny okrzyk – tym razem zaskoczenia i bólu – zmusił ich do działania.
       Damien został pokonany przez Ojca.

sobota, 23 stycznia 2016


Rozdział 23

       Vicky po niedługiej chwili stała wśród grupy demonów z Damienem na czele. Czuła się nieswojo. W Sali znajdowały się setki demonów wpatrzonych tylko w nią. Każdy z nich chciał wyssać z niej jej moc, wzbogacić się krwią Wybrańca. Słyszała jak szepczą do siebie w ich szkaradnym języku, słyszała jak wciągają powietrze, chcąc nasycić się jej zapachem. Chaos ten trwał jeszcze tylko przez chwilę.    
       Próbowała zwrócić na siebie  uwagę Damiena, ale on w ogóle nie patrzył w jej stronę. Stał dumnie wyprostowany, oczekując przyjścia Ojca.
       Po chwili dało się słyszeć szczęk otwieranych wrót. Do Sali wkroczył Władca. Tłum rozstąpił się, robiąc przejście swojemu Panu. Demon niespiesznie przeszedł całą Salę, po czym dostojnie zasiadł na Tronie. Vicky miała tylko chwilę, żeby mu się przyjrzeć. Był niezwykle piękny i co najgorsze – niezwykle ludzki. Dziewczyna szybko rozejrzała się wokół i to co zobaczyła przeraziło ją nie na żarty. Wszystkie demony zrzuciły swoją dotychczasową powłokę, wszystkie, co do jednego stały się na swój sposób ludźmi. Zanim zdążyła to sobie poukładać w głowie, została bezceremonialnie wypchnięta na środek Sali, tuż przed Tron i siedzącego na nim Władcę. Rozejrzała się szybko. Nie miała żadnej opcji ucieczki. Mogła mieć tylko nadzieję, że Damien udaje i że jej plan się powiedzie.
       Demon podszedł do niej i dwójki jej strażników. Machnięciem ręki odprawił obydwu a sam stanął naprzeciwko niej. Spojrzał jej prosto w oczy. W tym momencie uświadomiła sobie, że to się nie uda. Damien ją opuścił.
- Złóż ukłon swemu Panu, Wybranko. – powiedział lodowatym tonem.
- Nigdy w życiu. – odpowiedziała. Czuła, jak Moc pulsuje jej w żyłach.
- Opanuj się. – szepnęła Helena. Vicky posłuchała.
       Damien uśmiechnął się okrutnie.
- Pokłoń się, albo cię do tego zmuszę. – zagroził.
- Więc będziesz musiał mnie zmusić. – odpowiedziała uśmiechem.
       Demon bez słowa złapał ją za włosy i kopnął w kolano. Dziewczyna ciężko opadła na kolana. Narastała w niej wściekłość. Moc domagała się uwolnienia.
- Jeszcze nie teraz. – rozległ się w jej głowie obcy głos.
       Damien.
       Vicky miała ochotę rozpłakać się ze szczęścia, ale musiała dalej stawiać opór.
- Panie mój, wspólnie z moim bratem przyprowadziliśmy ci Wybrankę. – obok nich stanął demon, który wtrącił dziewczynę do lochu. Wymienili znaczące spojrzenia, których Vicky nie zrozumiała. – Twoje życzenie zostało spełnione.
       Władca wstał z Tronu i podszedł do nich. Stanął tuż przed Vicky.
- Wasza lojalność zostanie wynagrodzona, Synu. – powiedział. Uniósł głowę Vicky tak, by mogła spojrzeć mu w oczy. Widziała w nich śmierć. – Wiesz po co tu jesteś, dziecko? – zapytał łagodnie.
- Gdybym wiedziała, zapewne nie byłoby mnie tu. – odpowiedziała lodowato. Szarpnęła głową, by pozbyć się palącego dotyku palców demona, ale ten tylko wzmocnił chwyt.
- Staniesz się moją bronią. – powiedział. – Moją przepustką do świata żywych. – kontynuował. – Dzięki tobie będę rządził nie tylko Królestwem Śmierci ale i Życia. Przyczynisz się do mojej wiecznej chwały. – odwrócił się do niej plecami. Zapewne chciał wygłosić jakąś niezwykle motywującą mowę, ale nie było mu dane dokoczyć. Damien rzucił w jej stronę tylko jedno słowo – teraz! – na które Vicky czekała. Uwolniła palącą Moc. Odepchnęła od siebie braci i stanęła wyprostowana.
- Chciałeś powiedzieć zguby, nie chwały. – warknęła.
       Władca odwrócił się gwałtowniew jej stronę.
- Brać ją! – krzyknął.
       Demony rzuciły się na nią, ale światło, które wydobywało się z jej dłoni skutecznie zabijało każdego, który się do niej zbliżył. Demony stawały w płomieniach, ich krzyki rozchodziły się po całej Sali. Po chwili płonęła już cała Sala. Damien złapał ją za rękę, chciał ją stąd wyprowadzić, ale za ich plecami odezwał się sam Władca.
- Jeśli ją stąd zabierzesz, okryjesz się hańbą na wieki. Już nigdy nie będziesz mógł przekroczyć progu do świata żywych,na zawsze pozostaniesz w ciemności.
       Damien się zawahał, ale podjął szybką decyzję.
- Nigdy nie powinieneś nawet marzyć o panowaniu nad żywymi. Twoim królestwem jest tylko śmierć. – odepchnął od siebie Vicky. Brat Damiena uchronił ją przed upadkiem. Jego przeobrażenie było błyskawiczne. Władca podjął wyzwanie. Jego skrzydła były potężniejsze i – o ile to w ogóle było możliwe – bardziej czarne. Oboje wyszli na środek Sali, która dla któregoś z nich miała stać się grobowcem.
       W ich dłoniach pojawiły się miecze – lśniące, mroczne, potężne i ostre. Rzucili się na siebie w tym samym czasie. Władca był jednak silniejszy i szybszy. Ciął Damiena pomiędzy skrzydła, w miejsce najsłabsze u każdego z królewskiego rodu. Damien krzyknął z bólu, zatoczył się i upadł na jedno kolano. O mało nie wypuścił z dłoni miecza. Krew ciekła z rany sklejając pióra. Damien podniósł się z trudem i odparował kolejny atak ojca. Jednak mimo tego, że był najsilniejszym i najstarszym jego synem, nie miał szans i dobrze o tym wiedział. Władca pchnął mieczem, przebijając Damiena na wylot. Wyciągnął miecz z jego ciała. Damien upadł na ziemię. Tym razem jego miecz potoczył się po podłodze z głuchym łoskotem. Władca chciał, żeby demon cierpiał, dlatego zamachnął się mieczem, by odciąć skrzydła przeciwnikowi. W tym samym momencie został uderzony Mocą i potoczył się po posadzce jak szmaciana lalka. Z trudem się podniósł i spojrzał prosto w oczy Vicky.
- Myślisz, że mnie pokonasz wiedźmo? – zapytał drwiąco.
- Już jesteś pokonany. – roześmiała się. – Jakieś ostatnie życzenie? – Moc w jej dłoni formowała się w kulę, to znów przyjmowała inny kształt. Czekała tylko, żeby się uwolnić.
- Dopadnę cię. – powiedział. Kula światła ze świstem przecięła powietrze i uderzyła prosto we Władcę Miasta Umarłych. Jego ciało zmieniło się w kupkę popiołu, ale duch wzniósł się i wniknął w ciało Damiena.
- Damien! – Vicky krzyknęła i podbiegła do niego.
- Uciekaj. – wychrypiał. Odepchnął ją od siebie. Vicky ze łzami w oczach patrzyła, jak Damien zmaga się z duchem ojca. Cofała się w sronę drzwi. Chiała mu pomóc, ale nie była w stanie.
-Uciekaj! – krzyknął w jej stronę.
       Vicky odwróciła się i puściła biegiem. Dopadła wrót, ale nie miała na tyle sił, żeby je otworzyć. Z pomocą przyszli jej bracia Damiena. Chciała od nich uciec, ale jeden z nich złapał ją.
- Uciekaj, póki nie jest za późno. – powiedział ten, który wtrącił ją do lochu.
- Dlaczego mi pomagacie? – zapytała.
- To zbyt skomplikowane. Nie ma czasuna wyjaśnienia. – odpowiedział. – Znasz drogę. Idź. – wypchnął ją za drzwi.
- Dziękuję. – tylko tyle zdążyła powiedzieć, zanim wrota ponownie się zatrzasnęły.
       Odwróciła się i pobiegła przed siebie. Potykała się i przewracała, ale w końcu udało jej się dotrzeć do Bramy. Była na tyle wykończona, że nie zwróciła uwagi na ciszę jaka panuje w Mieście. Postanowiła się nad tym nie zastanawiać. Przebiegła polanę i po chwili znalazła się między drzewami. Dopiero tu mogła chwilę odetchnąć. Oparła się o pień ogromnego drzwa i osunęła się po nim. Kawałek dalej widziała Janą plamę, która była przejściem do świata żywych. Rozpłakała się.
- Idź. – powiedział Shannon.
-Nie mogę. – zaszlochała. – Zawiodłam go. Miałam go ocalić a go zawiodłam. – mocno objęła się rękami w obawie, że zaraz rozpadnie się na kawałki.
- Nie zawiodłaś. – pocieszył ją. – Będzie teraz Królem.
- On tego nie chciał! – krzyknęła. – Chciał wrócić do domu!
- Tu jest jego dom. – powiedział. – Idź.
       Vicky z bolącym sercem podniosła się na nogi i ruszyła w stronę światła.
- Nie pożegnasz się? – doszedł ją głos zza pleców.
       Błyskawicznie się odwróciła.
- Damien?
- A kogo się spodziewałaś? – uśmiechnął się. To nie był jego uśmiech. – Damien odszedł.
- Nie, to niemożliwe.
       Demon szedł w jej stronę. Ona stała jak zaczarowana. Po chwili zatrzymał się.
- Vicky pospiesz się, dłużej nie dam rady.
       Tym razem to był Damien. Vicky podjęła decyzję. Podeszła do niego.
- Co robisz? – zapytał. Chciał się cofnąć, ale nie był w stanie.
- Zabieram cię do domu. – odpowiedziała.
       Z jej dłoni wystrzelił jasny obłok światła. Damien upadł. Vicky z trudem przyprowadziła go do Przejścia. Trzymając w dłoni jego dłoń weszła w obłok.
       Wrócili do domu.

Rozdział 22

       Vicky siedziała skulona pod ścianą. Wydawało jej się, że odkąd zebrała wszystkie siły, żeby usiąść minęły wieki. W lochu niemiłosiernie śmierdziało. Długo zastanawiała się, co to za zapach. Po kolei wykluczała wszystkie możliwości. W końcu doszła do wniosku, że tak pachnie śmierć. Nie pocieszyło jej to. Poruszyła się, chcąc zmienić pozycję, ale to tylko pogorszyło sytuację. Z trudem uśmierzony ból odezwał się ze zdwojoną siłą. Jęknęła. Myślała, że skoro jest martwa, to nic nie może ją boleć. Jak bardzo pomyliła się w tej kwestii.
       Jakby tego było mało, Helena i Shannon nie odzywali się do niej. Nie wyczuwała ich obecności odkąd ostatni raz słyszała głos Heleny w Sali. Wpadła w panikę. Skoro się nie odzywali, to znaczyło tylko jedno – zostawili ją.
       Wzięła głęboki wdech, żeby opanować strach.
- Nie zostawiliśmy cię. – odezwał się Shannon.
       Vicky zamknęła oczy i poczuła, jak po policzkach spływają jej łzy.
- To nie tak miało być. – zaszlochała. – Mieliśmy cię znaleźć i zabrać do domu. Nie było mowy o żadnych demonach, lochach i bólu. – mówiła dalej. Poczuła muśnięcie dłoni na policzku.
- Wiemy. – delikatny głos Shannona dochodził z zewnątrz, nie z jej głowy. Gwałtownie otworzyła oczy i spojrzała prosto w orzechowe oczy ukochanego. Uśmiechał się do niej, jakby mieli jakąś tajemnicę, o której zapomniała. Za nim stała również uśmiechnięta Helena.
- Zawiodłam cię. – szepnęła. – Zawiodłam was oboje.
- Bzdura. – zaprzeczył. Ujął jej dłonie w swoje i pomógł jej wstać. Bała się poruszyć, ale o dziwo, kiedy stanęła wyprostowana, nie czuła żadnego bólu. Shannon objął ją delikatnie, a ona czuła każdy jego dotyk. Wtuliła się w niego.
- Co teraz mam zrobić? – zapytała słumionym głosem.
- Nie zapominaj, że jesteś czarownicą. – Odezwała się Helena. – A co najważniejsze, jesteś martwa.
       Vicky zamurowało. Czyż mogła być aż tak głupia? Roześmiała się.
- Demony są żywe. – krzyknęła. Jej głos odbił się echem. – Nie mogą zabić mnie, ale ja mogę je zabijać.
- To nie do końca prawda. – zaprzeczyła czarownica. – Może i nie mogą cię zabić, ale mogą uwięzić tu twoją duszę na zawsze. Musisz użyć magii, żeby się stąd wydostać.
- Wydostać stąd NAS. – podkreśliła.
- Vicky… - zaczął Shannon, ale nie dała mu dokończyć.
- Nie. – powiedziała. – Bez Damiena stąd nie wyjdę. Dobrze o tym wiecie.
- Dlaczego musisz być tak cholernie uparta? – wściekł się. – Damien jest u siebie.  Nic mu tu nie grozi. Czy nie rozumiesz, że Władcy chodziło o ciebie? Chciał ciebie i myśli, że Damien cię do niego przyprowadził! – potrząsnął nią. – Musisz się ratować. Ratować siebie!
       Vicky patrzyła na niego jak zaczarowana. To niemożliwe, żeby Władcy zależało na niej.
- Po co niby zależałoby mu na mnie? – spytała spokojnie.
       Shannon przeczesał palcami włosy. Był to gest, który tak bardzo uwielbiała.
- Od dłuższego czasu planuje przejąć panowanie nad wszystkimi rasami na ziemi. Chce zostać władcą nie tylko świata umarłych ale też i żywych. – powiedział. – Do tego jesteś mu potrzebna.
       Dziewczyna w milczeniu przetrawiła słowa Shannona. Pokręciła głową.
- Bez niego nie wracam. – powiedziała.
       Shannon warknął. Uderzył pięścią w ścianę, wkładając w to całą swoją złość.
- Zdajesz sobie sprawę, że kładniesz na szali nie tylko swoje życie, ale życie tysięcy istot? – zapytała Helena.
- Wiem, co robię. – powiedziała. – Mylicie się co do Damiena. On nie jest tu bezpieczny. Już nie.
       Dalszą dyskusję przerwał hałas zbliżających się kroków. I to nie jednego demona.
       Helena na powrót wniknęła w ciało Vicky. Dziewczyna poczuła łaskotanie i przyjemne ciepło. Spojrzała na Shannona. Widziała w jego oczach złość. Jeśli jej plan się nie powiedzie, będzie miała na sumieniu tysiące zniewolonych nadnaturalnych, a co najgorsze – straci Shannona.
- Proszę. – szepnęła. 
        Wampir westchną z rezygnacją. Podszedł do niej i musnął dłonią jej policzek i wniknął w nią. W porównaniu z lekkim wietrzykiem, jaki poczuła kiedy Helena weszła w jej ciało, wniknięcie Shannona było niczym zderzenie z pociągiem. Dziewczyna skuliła się zaskoczona. Chwilę później drzwi jej lochu otworzyły się z impetem. Stanął w nich sam Książę Ciemności. Vicky podniosła wzrok. Szukała w jego oczach choćby odrobiny dawnego Damiena, ale nie znalazła nic. Patrzył na nią jak na robaka, którego pragnął rozdeptać.
- Zabrać ją do Sali. – rozkazał. Demony minęły go i wyciągnęły Vicky z lochu. Powlekli ją po schodach na górę.
       Miała stanąć przed obliczem Władcy.

Rozdział 21

       Wzburzone głosy Heleny i Shannona nieustannie rozbrzmiewały w jej głowie. Raz prosiły, raz groziły, ale Vicky uparcie milczała. Wróciła na miejsce, z którego Damien pokazał jej bramę do Grobowca. Rozejrzała się, szukając wskazówki, która zaprowadziłaby ją na ścieżkę wiodącą do głownej bramy. Była pewna, że tam zabrali pokonanego – i miała nadzieję, że żywego - demona.
       Po niedługim czasie plątania się wśród drzew i krzaków, odnalazła obiecującą ścieżkę. W międzyczasie uświadomiła sobie, że głosy w jej głowie milczą od kilku  minut.
- Cóż za miła odmiana. – mruknęła pod nosem. Zanim ktokolwiek zdążył jej odpowiedzieć, usłyszała za sobą czyjeś kroki. Nie zdążyła się odwrócić i zareagować. Duża, obrzydliwie ciepła dłoń zatkała jej usta. Nie mogła krzyczeć. Serce waliło jej jak młotem. Poczuła ciepły oddech na policzku. Demon głęboko wciągnął powietrze. Domyśliła się, że napawał się jej zapachem. Zadrżała z obrzydzenia. Odwrócił ją twarzą do siebie i zacinął dłoń na jej gardle. Teraz mogła krzyknąć, ale nie była w stanie. Patrzyła prosto w oczy swojemu przyjacielowi. W oczy, które płonęły czystą żądzą mordu.
       Chciał ją zabić.
- To nie Damien. – odezwał się Shannon.
- Jak miło, że raczyłeś się odezwać. – fuknęła.
       Shannon prychnął. Był wściekły.
- To nie zwykły demon. To jeden z braci Damiena. – powiedział. – Rozluźnij się. Poddaj się. Zabierze nas do Ojca. Chyba w końcu tego chcesz.
       Dziewczyna bez dyskusji rozluźniła wszystkie mięśnie. Zamknęła oczy modląc się w duchu, żeby Shannon miał rację. Nie pomylił się.
       Demon mocniej zacisnął dłoń na jej gardle, ale widząc, że Vicky się poddaje, warknął i pchnął ją na ziemię.
- Złóż mu pokłon. – podpowiedziała Helena.
- Co? – dziewczyna myślała, że się przesłyszała.
- Pokłoń mu się do cholery! – warknął Shannon.
       Vicky zacisnęła zęby, ale posłusznie opuściła głowę i złożyła pokłon. Demon nie spuszczał z niej oczu. Po chwili – która dziewczynie wydawała się wiecznością – demon chwyciał ją za włosy i poderwał z ziemi. Vicky krzyknęła z zaskoczenia, wzburzenia i bólu. Chciała się bronić, ale Shannon jej zabronił. Demon powlókł ją za sobą. Z ledwością za nim nadążała. Na szczęście chwilę później byli już pod główną bramą. Nawet nie zdążyła się jej przyjrzeć.
       Ciągnął ją za sobą po mrocznym kamiennym dziedińcu. Vicky czuła, że są obserwowani. Nie myliła się. Demony kryły się w mroku. Czuła się pożerana wzrokiem. Kiedy myślała, że dłużej tego nie wytrzyma, przed nimi otworzyły się ciężkie zamkowe wrota. Znaleźli się w ogromnej Sali, oświetlonej bladym, błękitnym światłem, które sączyło się z ciał młodych dziewczyn przykłutych do masywnych kolumn podtrzymujących sklepienie. Były wycieńczone, większość z nich trwała w agonii.
- O mój Boże! – Helena zaszlochała.
- Kto to? – Vicky rzuciła szybkie pytanie. Nie mogła oderwać oczu od dziewczyn.
- Córki największych czarodziejskich rodów, które stąpają po Ziemi. – wyjaśniła Helena. – One nadal żyją.
       Vicky zacisnęła pięści. Chciała im pomóc, zabrać je stąd, ale wiedziała, że nie ma na tyle siły. Przegrałaby bez wątpienia.
       Spojrzała przed siebie. Na końcu Sali stał olbrzymi tron z czarnego marmuru. Na tronie siedział Władca Miasta Umarłych. Przed nim klęczał demon, który wydawał się niczym w porównaniu z potęgą siedzącego na tronie.
       Tym demonem był Damien.
       Vicky westchnęła z ulgą widząc go w jednym kawałku. Musiał ją usłyszeć, bo wyraznie się spiął. Zauważyła to tylko ona.
- Przyprowadziłem ją, jak kazałeś Ojcze. – odezwał się demon i cisnął nią na ziemię. Vicky próbowała zamortyzować upadek, ale i tak o mało nie połamała sobie rąk, lądując obok Damiena. Nawet na nią nie spojrzał.
- Zostaniesz wynagrodzony, jak obiecałem. – odpowiedział. Spojrzał na Vicky swoimi szkarłatnymi oczami. Stanęło jej przed oczami całe życie. Nigdy jeszcze nie czuła się gorzej.
- A co z nim? – dopytywał się demon. Można było się domyśleć, że jest zazdrosny o swojego brata i stoi niżej rangą. Chciał zająć jego miejsce.
- Zostanie mu wybaczone. – orzekł Ojciec.
       Demon warknął ze złością, ale widocznie został nauczony nie podważać decyzji Ojca, więc skłonił się lekko z zamiarem odejścia.
- Zabierz ją do lochu. – powiedział Władca.
       Demon bez słowa poderwał Vicky z ziemi i powlókł za sobą. Damien nawet się nie obejrzał.
       Vicky została brutalnie zepchnięta ze schodów wgłąb lochów. Demon z furią złapał poobijaną dziewczynę za rękę, podniósł ją i przycisnął do ściany.
- Nic dobrego cię tu nie czeka głupia. – warknął. – Miałaś szansę uciec, ale wy ludzie jesteście na tyle szlachetni, że nawet za demona dacie się pokroić. Jeśli myślałaś, że podjęłaś dobrą decyzję przychodząc tu za nim, to wiedz jedno: to ja jestem tym dobrym. A już niedługo z mojego brata pozostanie tylko kupka popiołu.
       W Vicky zawrzało. Znała Damiena na tyle dobrze, że owszem, dałaby się za niego pokroić. Splunęła demonowi w twarz.
- Jesteś zwykłym ścierwem. – powiedziała lodowatym tonem.
       Demon uderzył ją otwartą dłonią. Vicky zatoczyła się i upadła.
- Z przyjemnością cię zabiję, jak Ojciec z tobą skończy. – powiedział. – I to nie będzie przyjemna śmierć.
       Podniósł ją i rzucił do lochu.
       Leżała na ziemi, niezdolna do jakiegokolwiek ruchu. Wszystko ją bolało.   
       Przypomniała sobie wyraz twarzy Damiena i jego obojętność na jej obecność.
       Chciała się poddać tu i teraz.
       Zakończyć to wszystko.
       Ale nie potrafiła przekreślić swojego życia.
       Jeszcze nie teraz.

piątek, 8 stycznia 2016


Rozdział 20

       Demony zaciekle atakowały dwójkę intruzów. Damien w swojej normalnej postaci bez problemu dawał sobie radę. Vicky, która z początku nie bardzo wiedziała co i jak, z pomocą Heleny odzywającej się w jej głowie, nie pozostawała im dłużna. Mruczała zaklęcia i ciskała Mocą w każdego demona w zasięgu wzroku. Kiedy zobaczyła jak jeden z demonów zaszedł Damiena od tyłu i wbił w niego zakrzywione ostrze, opuściły ją siły. Jednak Książe Ciemności z warknięciem przeobraził się i pokazał swoje prawdziwe oblicze. Aksamitne skrzydła wściekle biły powietrze. Po raz kolejny Vicky musiała opanować chęć ich dotknięcia. Damien rozrywał wrogów gołymi rękami, ziemia nasiąkała krwią. Demony widząc Księcia rzuciły się w wir walki ze zdwojoną siłą. Taki miały rozkaz.
      
Z bramy wylało się jeszcze więcej demonów. Vicky uświadomiła sobie, że we dwójkę nie mają z nimi szans.
      
Damien zauważył kolejną grupę wylewającą się z bramy. Musiał podjąć szybką decyzję.
- Vicky! - krzyknął do dziewczyny. Zwróciła na niego wzrok. Zauważył jakie piękne są jej oczy pełne magii. - Za tobą jest jaskinia! Wiesz, co robić!
      
Vicky skinęła głową. Nie chciała go tu zostawiać, ale jeśli ona zniknie, Damienowi nic nie będzie grozić. Magią wycięła sobie drogę wśród ciemnych ciał i wbiegła do jaskini. Obejrzała się przez ramię. Nieliczne demony rzuciły się za nią. Szybko się ich pozbyła. Reszta zajęta była Damienem. Jeszcze raz rzuciła wzrokiem na walczącego Księcia, po czym zagłębiła się w jaskinii.
      
Z początku szła powoli, niepewna podłoża, jednak po chwili jej oczy przyzwyczaiły się do ciemności. Rozejrzała się oceniając otoczenie. Korytarz był dość wysoki, szeroki na dwie osoby, podłoga była równa. Oceniła, że bez problemu może biec.
      
Ruszyła truchtem przed siebie. Po jakichś pięciu minutach znalazła się na rozdrożu. Panicznie próbowała sobie przypomnieć, co mówił Damien, ale nie przypominała sobie mowy o żadnym rozdrożu. Ukryła twarz w dłoniach.
- Rozejrzyj się. - polecił głos w jej głowie. Vicky odetchnęła z ulgą. Myślała, że Helena ją zostawiła. - Nie zostawiłabym cię. - uspokoiła ją. - Pomogę ci, jak tylko będę mogła. Rozejrzyj się. - powtórzyła.
      
Vicky poszła za jej radą. Oceniła oba korytarze. Jeden był szeroki i wysoki, drugi - niższy i węższy, wręcz klaustrofobiczny. Nad nim był napis w dziwnym, nieznanym jej języku. Nieświadomie wypowiedziała zapisane słowa na głos. Brzmiały ohydnie i szorstko. Miała nadzieję, że to nie ten korytarz. Ale nadzieja szybko się rozwiała.
- "Przeklęty ten, kto wejdzie na Ścieżkę Śmierci" - przetłumaczyła Helena w jej głowie. - To pierwotny, nieużywany już język demonów. To nasz korytarz.
- Skąd wiedziałam, że to powiesz? - jęknęła rozczarowana. Cichy, melodyjny śmiech rozbrzmiał w jej głowie.
- Damy radę. - pocieszyła ją. - Idziemy.
      
Dziewczyna obejrzała się za siebie po raz ostatni. Miała nadzieję, że Damien ją dogoni. Ale go nie było. Panika zaciskała się wokół jej klatki piersiowej.
- Nic mu nie będzie. - odezwała się Helena. - Poradzisz sobie bez niego. Ruszaj. - ponagliła ją.
      
Vicky zanurzyła się w mrok panujący w tunelu. Szła niepwenie. Była pewna, że ciemność przed nią gestnieje, chcąc ją zatrzymać. Odnalazła ręką ścianę i szła przed siebie nieodrywając od niej ręki. Chcąc oderwać myśli od tego, co ją czeka, zaczęła liczyć kroki. Na tyle straciła czujność, że przy kolejnej setce udeżyła głową w skałę. Uderzenie było na tyle mocne, że upadła na ziemię. Dotknęła ręką głowy i poczuła na palcach coś lepkiego. Krew.
- Och, świetnie. - mruknęła. Podniosła się na nogi i schylona ostrożnie poszła dalej. Dotknęła sklepienia. Tunel wyraznie się obniżył. - Po prostu świetnie.
- Użyj mocy. - odezwała się Helena. - Jesteś czarownicą. - przypomniała jej.
- Szkoda, że nie powiedziałaś tego wcześniej. - dotknęła głowy i skrzywiła się. Przynajmniej już nie krwawi.
- Ograniczam swoją obecność do minimum. - usprawiedliwiła się. - Nie mam tyle mocy, żeby być tu cały czas.
- Och, wybacz. - Vicky przeprosiła. - Nie wiedziałam.
- Nie szkodzi. Idź dalej. Jesteś już blisko.
Vicky podjęła marsz. Ponownie odszukała ręką ścianę. Tym razem rozświetliła drogę przed sobą słabym światłem. Kamień jarzył się miękko.
- O niebo lepiej. - uśmiechnęła się do siebie. Wyczuła, że Helena też się uśmiecha.
      
Po paru krokach doszedł ją ostry zapach zgnilizny. Wolną ręką zatkała usta i nos. Doszła do kolejnego tunelu.
- Co to?
- Korytarz prowadzący do grobów demonów.
- Uch, mogłam się domyślić. - prędko odwróciła się od wejścia i skierowała w drugą stronę. Po paru krokach zapach zelżał. Nie wiedziała jak długo już błądzi. W momencie kiedy pomyślała, że zaraz zwariuje, jej ręka straciła oparcie i dziewczyna runęła na ziemię, wpadając do kolejnego tunelu. Sturlała się parę metrów w dół i zaskoczona wylądowała u stóp łukowatego przejścia. Podniosła głowę i zobaczyła słabo oświetlone pomieszczenie i mnóstwo poruszających się świetlnych punktów. Owionął ją mrożący krew w żyłach ziąb. A to oznaczało tylko jedno.
- Jesteś na miejscu. - szepnęła Helena.
      
Vicky zerwała się na równe nogi i wbiegła do pomieszczenia. Rozejrzała się. Pomieszczenie było ogromne, nie wiadomo gdzie się zaczyna, ani kończy. Nagrobki tworzyły koncentryczne kręgi, między którymi przesuwały się światła. W oddali Vicky dostrzegła ogromną kolumnę, która sięgała sklepienia. Przy niej tłoczyło się najwięcej świateł, a i dostrzegła kilka przezroczystych postaci. W ciszy obserwowała ich marsz w stronę kolumny. Wyczuła, że Helena posmutniała.
- O co chodzi? - zapytała.
- Te biedne dusze od tygodni, miesięcy a nawet lat szukają między nagrobkami drogi do Pomnika.
- To znaczy?
- Ten Pomnik na środku sali jest Przechowywalnią. To tam dusze wampirów odnajdują ukojenie na wieczność. Wracają jako Światło i wtedy to miejsce staje się ich prawdziwym domem.
- To straszne. - szepnęła. Obok niej przeszedł wampir. Zmierzał w stronę Pomnika. Powiodła za nim wzrokiem. - Muszę go znaleźć. I to szybko. - ruszyła przed siebie między nagrobkami. Rozglądała się naokoło z nadzieją, że go zobaczy.
- Stój. - nakazała Helena. Vicky posłusznie się zatrzymała. - Urzyj mocy. Zlokalizuj go.
- Ale jak? - dopytywała się.
- Skup się.
- Nie pomagasz. - mruknęła.
      
Zamknęła oczy. Wyobraziła sobie jego twarz, ciepło, uśmiech. Przypomniała sobie jego pocałunki. Zadziałało. Jej umysł powędrował w miejsce znajdujące się za nią. Otworzyła oczy i gwałtownie odwróciła się w tamtą stronę. Nic. Pokręciła głową.
- Nie działa. - poskarżyła się.
- Mylisz się. - zaprzeczyła z uśmiechem. - Dobrze popatrz.
Vicky jeszcze raz spojrzała w miejsce, które widziała w głowie.
- O mój Boże. - szepnęła. Ruszyła biegiem w jego stronę lawirując między nagrobkami. Zaczęła go wołać, ale on ciągle się od niej oddalał.
- Shannon! - powtarzała raz za razem. Po chwili - która dla niej trwała wieczność - znalazła się przy nim. Zastąpiła mu drogę. - Shann, o Boże...
- Ciebie tu nie ma. - odezwał się martwym głosem. Vicky zamurowało.
- Jestem tu, przyszłam po ciebie! Chodź ze mną! - próbowała dalej.
- Nie, nie, nie, przestań proszę, odejdź! - zatkał uszy rękami.
- Shannon! - potrząsnęła go za ramiona. - Spójrz na mnie, do cholery!
      
Poskutkowało. Chłopak podniósł wzrok.
- Vicky? - zapytał z niedowierzeniem. - To naprawdę ty? - dotknął palcami jej twarzy. Popłakała się.
- Tak, to naprawdę ja. - mrugała, żeby odegnać łzy.
- Przyszłaś. - uśmiechnął się. - Udało ci się.
- Tak, tak, tak i tak. Cokolwiek powiesz odpowiedź brzmi: tak. Ale nie ma czasu na rozmowy. Chodź ze mną. Do domu. - powiedziała i wyciągnęła do niego dłoń.
- Do domu. - powtórzył. Ujął jej rękę i jego dusza weszła w jej ciało.
- Vicky, musisz się pospieszyć. - ponagliła ją Helena. - Póki korytarze nie zmieniły położenia.
- Racja. - odparła.
      
Odwróciła się. Pobiegła w stronę wejścia, przypominając sobie drogę. Chwilę później była już w głównym korytarzu. Udało jej się. Biegła dalej. Teraz było jej łatwiej. Po jakichś dwudziestu minutach biegu znalazła się u wylotu jaskini.
      
Widok był przerażający.
      
Przez chwilę stała i zastanawiała się co robić. Rozejrzała się. Nie wychwyciła żadnego ruchu. Odczekała jeszcze chwilę bacznie obserwując. Przeszła po polu bitwy, szukając jakichkolwiek śladów Damiena.
      
Znalazła.
      
Czarne skrzydło.
       Nic więcej.
       Mimo protestów ze strony lokatorów, podjęła szybką decyzję.
       Bez niego nie wróci.