sobota, 23 stycznia 2016


Rozdział 21

       Wzburzone głosy Heleny i Shannona nieustannie rozbrzmiewały w jej głowie. Raz prosiły, raz groziły, ale Vicky uparcie milczała. Wróciła na miejsce, z którego Damien pokazał jej bramę do Grobowca. Rozejrzała się, szukając wskazówki, która zaprowadziłaby ją na ścieżkę wiodącą do głownej bramy. Była pewna, że tam zabrali pokonanego – i miała nadzieję, że żywego - demona.
       Po niedługim czasie plątania się wśród drzew i krzaków, odnalazła obiecującą ścieżkę. W międzyczasie uświadomiła sobie, że głosy w jej głowie milczą od kilku  minut.
- Cóż za miła odmiana. – mruknęła pod nosem. Zanim ktokolwiek zdążył jej odpowiedzieć, usłyszała za sobą czyjeś kroki. Nie zdążyła się odwrócić i zareagować. Duża, obrzydliwie ciepła dłoń zatkała jej usta. Nie mogła krzyczeć. Serce waliło jej jak młotem. Poczuła ciepły oddech na policzku. Demon głęboko wciągnął powietrze. Domyśliła się, że napawał się jej zapachem. Zadrżała z obrzydzenia. Odwrócił ją twarzą do siebie i zacinął dłoń na jej gardle. Teraz mogła krzyknąć, ale nie była w stanie. Patrzyła prosto w oczy swojemu przyjacielowi. W oczy, które płonęły czystą żądzą mordu.
       Chciał ją zabić.
- To nie Damien. – odezwał się Shannon.
- Jak miło, że raczyłeś się odezwać. – fuknęła.
       Shannon prychnął. Był wściekły.
- To nie zwykły demon. To jeden z braci Damiena. – powiedział. – Rozluźnij się. Poddaj się. Zabierze nas do Ojca. Chyba w końcu tego chcesz.
       Dziewczyna bez dyskusji rozluźniła wszystkie mięśnie. Zamknęła oczy modląc się w duchu, żeby Shannon miał rację. Nie pomylił się.
       Demon mocniej zacisnął dłoń na jej gardle, ale widząc, że Vicky się poddaje, warknął i pchnął ją na ziemię.
- Złóż mu pokłon. – podpowiedziała Helena.
- Co? – dziewczyna myślała, że się przesłyszała.
- Pokłoń mu się do cholery! – warknął Shannon.
       Vicky zacisnęła zęby, ale posłusznie opuściła głowę i złożyła pokłon. Demon nie spuszczał z niej oczu. Po chwili – która dziewczynie wydawała się wiecznością – demon chwyciał ją za włosy i poderwał z ziemi. Vicky krzyknęła z zaskoczenia, wzburzenia i bólu. Chciała się bronić, ale Shannon jej zabronił. Demon powlókł ją za sobą. Z ledwością za nim nadążała. Na szczęście chwilę później byli już pod główną bramą. Nawet nie zdążyła się jej przyjrzeć.
       Ciągnął ją za sobą po mrocznym kamiennym dziedińcu. Vicky czuła, że są obserwowani. Nie myliła się. Demony kryły się w mroku. Czuła się pożerana wzrokiem. Kiedy myślała, że dłużej tego nie wytrzyma, przed nimi otworzyły się ciężkie zamkowe wrota. Znaleźli się w ogromnej Sali, oświetlonej bladym, błękitnym światłem, które sączyło się z ciał młodych dziewczyn przykłutych do masywnych kolumn podtrzymujących sklepienie. Były wycieńczone, większość z nich trwała w agonii.
- O mój Boże! – Helena zaszlochała.
- Kto to? – Vicky rzuciła szybkie pytanie. Nie mogła oderwać oczu od dziewczyn.
- Córki największych czarodziejskich rodów, które stąpają po Ziemi. – wyjaśniła Helena. – One nadal żyją.
       Vicky zacisnęła pięści. Chciała im pomóc, zabrać je stąd, ale wiedziała, że nie ma na tyle siły. Przegrałaby bez wątpienia.
       Spojrzała przed siebie. Na końcu Sali stał olbrzymi tron z czarnego marmuru. Na tronie siedział Władca Miasta Umarłych. Przed nim klęczał demon, który wydawał się niczym w porównaniu z potęgą siedzącego na tronie.
       Tym demonem był Damien.
       Vicky westchnęła z ulgą widząc go w jednym kawałku. Musiał ją usłyszeć, bo wyraznie się spiął. Zauważyła to tylko ona.
- Przyprowadziłem ją, jak kazałeś Ojcze. – odezwał się demon i cisnął nią na ziemię. Vicky próbowała zamortyzować upadek, ale i tak o mało nie połamała sobie rąk, lądując obok Damiena. Nawet na nią nie spojrzał.
- Zostaniesz wynagrodzony, jak obiecałem. – odpowiedział. Spojrzał na Vicky swoimi szkarłatnymi oczami. Stanęło jej przed oczami całe życie. Nigdy jeszcze nie czuła się gorzej.
- A co z nim? – dopytywał się demon. Można było się domyśleć, że jest zazdrosny o swojego brata i stoi niżej rangą. Chciał zająć jego miejsce.
- Zostanie mu wybaczone. – orzekł Ojciec.
       Demon warknął ze złością, ale widocznie został nauczony nie podważać decyzji Ojca, więc skłonił się lekko z zamiarem odejścia.
- Zabierz ją do lochu. – powiedział Władca.
       Demon bez słowa poderwał Vicky z ziemi i powlókł za sobą. Damien nawet się nie obejrzał.
       Vicky została brutalnie zepchnięta ze schodów wgłąb lochów. Demon z furią złapał poobijaną dziewczynę za rękę, podniósł ją i przycisnął do ściany.
- Nic dobrego cię tu nie czeka głupia. – warknął. – Miałaś szansę uciec, ale wy ludzie jesteście na tyle szlachetni, że nawet za demona dacie się pokroić. Jeśli myślałaś, że podjęłaś dobrą decyzję przychodząc tu za nim, to wiedz jedno: to ja jestem tym dobrym. A już niedługo z mojego brata pozostanie tylko kupka popiołu.
       W Vicky zawrzało. Znała Damiena na tyle dobrze, że owszem, dałaby się za niego pokroić. Splunęła demonowi w twarz.
- Jesteś zwykłym ścierwem. – powiedziała lodowatym tonem.
       Demon uderzył ją otwartą dłonią. Vicky zatoczyła się i upadła.
- Z przyjemnością cię zabiję, jak Ojciec z tobą skończy. – powiedział. – I to nie będzie przyjemna śmierć.
       Podniósł ją i rzucił do lochu.
       Leżała na ziemi, niezdolna do jakiegokolwiek ruchu. Wszystko ją bolało.   
       Przypomniała sobie wyraz twarzy Damiena i jego obojętność na jej obecność.
       Chciała się poddać tu i teraz.
       Zakończyć to wszystko.
       Ale nie potrafiła przekreślić swojego życia.
       Jeszcze nie teraz.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz