Rozdział
19
Przez jakiś czas szli w milczeniu,
którego nie zakłócały nawet odgłosy ich kroków. Damien jeszcze kilka razy
przystawał i nasłuchiwał, ale od ostatniej potyczki nie niepokoiły ich żadne
demony. Im dalej zapuszczali się w gęsty las, tym ciemność stawała się głębsza.
Vicky miała wrażenie, że czerń oblepia jej skórę, wdziera się do ust, odbiera
oddech. W końcu musiała się zatrzymać, głęboko wciągając powietrze. Miała
wrażenie, że lada chwila się udusi, przed oczami wirowały kolorowe plamy.
Damien podszedł do niej i złapał za ramiona.
-
Co się dzieje? – szepnął.- Nie… mogę… oddychać. – wychrypiała.
Wampir przewrócił oczami, co prędzej wyczuła niż zobaczyła.
- Jesteś martwa. – przypomniał. – Nie musisz oddychać.
Vicky poszła za jego radą. Wypuściła z płuc ostatni, ciężko zaczerpnięty oddech i zmusiła się do nie napełnienia płuc kolejnym. Od razu lepiej się poczuła. Ból w klatce piersiowej ustąpił, w głowie jej się przejaśniło. Pozostało tylko uczucie przyklejającej się do każdego skrawka odsłoniętej skóry ciemności.
- Wiesz, ciężko się przyzwyczaić do tego, że jest się martwym. – skrzywiła się. Damien próbował stłumić śmiech, ale nie był w stanie. Vicky spojrzała na niego karcąco. – Co cię tak bawi?
- Nic, zupełnie nic. – uspokoił się. – Jesteśmy już blisko. – powiedział. – Widzisz tamtą bramę? – zapytał wskazując za siebie.
- A powinnam? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.
Wampir zastanowił się przez chwilę.
- Nie, chyba jednak nie powinnaś. – powiedział. – Ale jeśli spojrzysz w innym kierunku, powinnaś kątem oka zauważyć słabe, pulsujące niebieskie światło. – podpowiedział. Jak powiedział, tak zrobiła.
Nie wierzyła w to, co widzi. Brama, której nie mogła dojrzeć, patrząc bezpośrednio na nią, okazała się większa, niż w średniowiecznych zamkach. Umieszczona była w grubo ciosanych skałach, które najprawdopodobniej tworzyły mur obronny. Od razu w jej głowie zrodziło się pytanie – kto byłby na tyle głupi, żeby próbować sforsować ten mur? Szybko odrzuciła od siebie tą myśl i skupiła się na otoczeniu. Dzięki swoim nowym mocom udało jej się trochę wyostrzyć wzrok. Zauważyła, że po murze chodzą demony. Przeraziło ją to, jak bardzo są podobni do ludzi.
- Czy to jest brama, za którą mieszka twój ojciec? – zapytała.
- To? – wskazał na mur. – Nie. Brama frontowa Królestwa mojego Ojca jest o wiele, wiele potężniejsza. I nie pilnuje jej tak mało wojowników. Minęliśmy ją jakiś czas temu. Można powiedzieć, że jest usytuowana naprzeciwko Bramy Czarownic.
- Chcesz powiedzieć, że jest coś większego niż to? – zapytała z powątpiewanie.
- Oczywiście, że tak. – uśmiechnął się. – Jest równie potężna jak mój Ojciec.
- Mam nadzieję, że nie będzie dane mi zobaczeć ani bramy ani twojego ojca.
- Też mam taką nadzieję. – powiedział. – To, co widzisz tutaj, to brama do Grobowca. Jak tam wejdziemy, musimy odnaleźć Wampirzy Korytarz na Ścieżce Śmierci.
- Wamprzy Korytarz? – powtórzyła. – Są tam jakieś inne korytarze?
- Jest ich mnóstwo. – potaknął. – Większość prowadzi donikąd, niektóre są ślepą uliczką, kilka prowadzi w Nicość. Korytarze zmieniają swoje położenia. Łatwo można się w nich zgubić.
- Zakładam, że znasz drogę? – zapytała.
- Nikt nie zna drogi. Jest wskazówka, jak tam trafić.
- Jaka wskazówka?
- Wiesz, że wampiry nawet za życia są martwe. Z ich korytarza ciągnie niesamowit ziąb. – powiedział.
- Okey, przyjęłam. Więc jaki teraz mamy plan?
- Najlepszym planem jest nie mieć planu. – uśmiechnął się. – Ale – kontynuował, widząc, że dziewczyna chce coś powiedzieć. – plan jest taki, że zakradamy się do środka przez znane mi sekretne wejście, odnajdujemy drogę do wampirze części Grobowca, odnajdujemy Shannona i w ten sam sposób wracamy.
- Dlaczego to brzmi zbyt prosto? – mruknęła.
- Bo na pewno proste nie będzie. – uśmiechnął się. – Mam nadzieję, że Helena cię polubiła i ci pomoże. Idziemy. – zarządził.
Zaczęli skradać się w stronę skalnej ściany, która była początkiem muru. Byli już bardzo blisko wejścia, kiedy w ich stronę rzuciła się horda demonów.
Cały czas na nich czekały.
Plan się skomplikował.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz