piątek, 8 stycznia 2016


Rozdział 20

       Demony zaciekle atakowały dwójkę intruzów. Damien w swojej normalnej postaci bez problemu dawał sobie radę. Vicky, która z początku nie bardzo wiedziała co i jak, z pomocą Heleny odzywającej się w jej głowie, nie pozostawała im dłużna. Mruczała zaklęcia i ciskała Mocą w każdego demona w zasięgu wzroku. Kiedy zobaczyła jak jeden z demonów zaszedł Damiena od tyłu i wbił w niego zakrzywione ostrze, opuściły ją siły. Jednak Książe Ciemności z warknięciem przeobraził się i pokazał swoje prawdziwe oblicze. Aksamitne skrzydła wściekle biły powietrze. Po raz kolejny Vicky musiała opanować chęć ich dotknięcia. Damien rozrywał wrogów gołymi rękami, ziemia nasiąkała krwią. Demony widząc Księcia rzuciły się w wir walki ze zdwojoną siłą. Taki miały rozkaz.
      
Z bramy wylało się jeszcze więcej demonów. Vicky uświadomiła sobie, że we dwójkę nie mają z nimi szans.
      
Damien zauważył kolejną grupę wylewającą się z bramy. Musiał podjąć szybką decyzję.
- Vicky! - krzyknął do dziewczyny. Zwróciła na niego wzrok. Zauważył jakie piękne są jej oczy pełne magii. - Za tobą jest jaskinia! Wiesz, co robić!
      
Vicky skinęła głową. Nie chciała go tu zostawiać, ale jeśli ona zniknie, Damienowi nic nie będzie grozić. Magią wycięła sobie drogę wśród ciemnych ciał i wbiegła do jaskini. Obejrzała się przez ramię. Nieliczne demony rzuciły się za nią. Szybko się ich pozbyła. Reszta zajęta była Damienem. Jeszcze raz rzuciła wzrokiem na walczącego Księcia, po czym zagłębiła się w jaskinii.
      
Z początku szła powoli, niepewna podłoża, jednak po chwili jej oczy przyzwyczaiły się do ciemności. Rozejrzała się oceniając otoczenie. Korytarz był dość wysoki, szeroki na dwie osoby, podłoga była równa. Oceniła, że bez problemu może biec.
      
Ruszyła truchtem przed siebie. Po jakichś pięciu minutach znalazła się na rozdrożu. Panicznie próbowała sobie przypomnieć, co mówił Damien, ale nie przypominała sobie mowy o żadnym rozdrożu. Ukryła twarz w dłoniach.
- Rozejrzyj się. - polecił głos w jej głowie. Vicky odetchnęła z ulgą. Myślała, że Helena ją zostawiła. - Nie zostawiłabym cię. - uspokoiła ją. - Pomogę ci, jak tylko będę mogła. Rozejrzyj się. - powtórzyła.
      
Vicky poszła za jej radą. Oceniła oba korytarze. Jeden był szeroki i wysoki, drugi - niższy i węższy, wręcz klaustrofobiczny. Nad nim był napis w dziwnym, nieznanym jej języku. Nieświadomie wypowiedziała zapisane słowa na głos. Brzmiały ohydnie i szorstko. Miała nadzieję, że to nie ten korytarz. Ale nadzieja szybko się rozwiała.
- "Przeklęty ten, kto wejdzie na Ścieżkę Śmierci" - przetłumaczyła Helena w jej głowie. - To pierwotny, nieużywany już język demonów. To nasz korytarz.
- Skąd wiedziałam, że to powiesz? - jęknęła rozczarowana. Cichy, melodyjny śmiech rozbrzmiał w jej głowie.
- Damy radę. - pocieszyła ją. - Idziemy.
      
Dziewczyna obejrzała się za siebie po raz ostatni. Miała nadzieję, że Damien ją dogoni. Ale go nie było. Panika zaciskała się wokół jej klatki piersiowej.
- Nic mu nie będzie. - odezwała się Helena. - Poradzisz sobie bez niego. Ruszaj. - ponagliła ją.
      
Vicky zanurzyła się w mrok panujący w tunelu. Szła niepwenie. Była pewna, że ciemność przed nią gestnieje, chcąc ją zatrzymać. Odnalazła ręką ścianę i szła przed siebie nieodrywając od niej ręki. Chcąc oderwać myśli od tego, co ją czeka, zaczęła liczyć kroki. Na tyle straciła czujność, że przy kolejnej setce udeżyła głową w skałę. Uderzenie było na tyle mocne, że upadła na ziemię. Dotknęła ręką głowy i poczuła na palcach coś lepkiego. Krew.
- Och, świetnie. - mruknęła. Podniosła się na nogi i schylona ostrożnie poszła dalej. Dotknęła sklepienia. Tunel wyraznie się obniżył. - Po prostu świetnie.
- Użyj mocy. - odezwała się Helena. - Jesteś czarownicą. - przypomniała jej.
- Szkoda, że nie powiedziałaś tego wcześniej. - dotknęła głowy i skrzywiła się. Przynajmniej już nie krwawi.
- Ograniczam swoją obecność do minimum. - usprawiedliwiła się. - Nie mam tyle mocy, żeby być tu cały czas.
- Och, wybacz. - Vicky przeprosiła. - Nie wiedziałam.
- Nie szkodzi. Idź dalej. Jesteś już blisko.
Vicky podjęła marsz. Ponownie odszukała ręką ścianę. Tym razem rozświetliła drogę przed sobą słabym światłem. Kamień jarzył się miękko.
- O niebo lepiej. - uśmiechnęła się do siebie. Wyczuła, że Helena też się uśmiecha.
      
Po paru krokach doszedł ją ostry zapach zgnilizny. Wolną ręką zatkała usta i nos. Doszła do kolejnego tunelu.
- Co to?
- Korytarz prowadzący do grobów demonów.
- Uch, mogłam się domyślić. - prędko odwróciła się od wejścia i skierowała w drugą stronę. Po paru krokach zapach zelżał. Nie wiedziała jak długo już błądzi. W momencie kiedy pomyślała, że zaraz zwariuje, jej ręka straciła oparcie i dziewczyna runęła na ziemię, wpadając do kolejnego tunelu. Sturlała się parę metrów w dół i zaskoczona wylądowała u stóp łukowatego przejścia. Podniosła głowę i zobaczyła słabo oświetlone pomieszczenie i mnóstwo poruszających się świetlnych punktów. Owionął ją mrożący krew w żyłach ziąb. A to oznaczało tylko jedno.
- Jesteś na miejscu. - szepnęła Helena.
      
Vicky zerwała się na równe nogi i wbiegła do pomieszczenia. Rozejrzała się. Pomieszczenie było ogromne, nie wiadomo gdzie się zaczyna, ani kończy. Nagrobki tworzyły koncentryczne kręgi, między którymi przesuwały się światła. W oddali Vicky dostrzegła ogromną kolumnę, która sięgała sklepienia. Przy niej tłoczyło się najwięcej świateł, a i dostrzegła kilka przezroczystych postaci. W ciszy obserwowała ich marsz w stronę kolumny. Wyczuła, że Helena posmutniała.
- O co chodzi? - zapytała.
- Te biedne dusze od tygodni, miesięcy a nawet lat szukają między nagrobkami drogi do Pomnika.
- To znaczy?
- Ten Pomnik na środku sali jest Przechowywalnią. To tam dusze wampirów odnajdują ukojenie na wieczność. Wracają jako Światło i wtedy to miejsce staje się ich prawdziwym domem.
- To straszne. - szepnęła. Obok niej przeszedł wampir. Zmierzał w stronę Pomnika. Powiodła za nim wzrokiem. - Muszę go znaleźć. I to szybko. - ruszyła przed siebie między nagrobkami. Rozglądała się naokoło z nadzieją, że go zobaczy.
- Stój. - nakazała Helena. Vicky posłusznie się zatrzymała. - Urzyj mocy. Zlokalizuj go.
- Ale jak? - dopytywała się.
- Skup się.
- Nie pomagasz. - mruknęła.
      
Zamknęła oczy. Wyobraziła sobie jego twarz, ciepło, uśmiech. Przypomniała sobie jego pocałunki. Zadziałało. Jej umysł powędrował w miejsce znajdujące się za nią. Otworzyła oczy i gwałtownie odwróciła się w tamtą stronę. Nic. Pokręciła głową.
- Nie działa. - poskarżyła się.
- Mylisz się. - zaprzeczyła z uśmiechem. - Dobrze popatrz.
Vicky jeszcze raz spojrzała w miejsce, które widziała w głowie.
- O mój Boże. - szepnęła. Ruszyła biegiem w jego stronę lawirując między nagrobkami. Zaczęła go wołać, ale on ciągle się od niej oddalał.
- Shannon! - powtarzała raz za razem. Po chwili - która dla niej trwała wieczność - znalazła się przy nim. Zastąpiła mu drogę. - Shann, o Boże...
- Ciebie tu nie ma. - odezwał się martwym głosem. Vicky zamurowało.
- Jestem tu, przyszłam po ciebie! Chodź ze mną! - próbowała dalej.
- Nie, nie, nie, przestań proszę, odejdź! - zatkał uszy rękami.
- Shannon! - potrząsnęła go za ramiona. - Spójrz na mnie, do cholery!
      
Poskutkowało. Chłopak podniósł wzrok.
- Vicky? - zapytał z niedowierzeniem. - To naprawdę ty? - dotknął palcami jej twarzy. Popłakała się.
- Tak, to naprawdę ja. - mrugała, żeby odegnać łzy.
- Przyszłaś. - uśmiechnął się. - Udało ci się.
- Tak, tak, tak i tak. Cokolwiek powiesz odpowiedź brzmi: tak. Ale nie ma czasu na rozmowy. Chodź ze mną. Do domu. - powiedziała i wyciągnęła do niego dłoń.
- Do domu. - powtórzył. Ujął jej rękę i jego dusza weszła w jej ciało.
- Vicky, musisz się pospieszyć. - ponagliła ją Helena. - Póki korytarze nie zmieniły położenia.
- Racja. - odparła.
      
Odwróciła się. Pobiegła w stronę wejścia, przypominając sobie drogę. Chwilę później była już w głównym korytarzu. Udało jej się. Biegła dalej. Teraz było jej łatwiej. Po jakichś dwudziestu minutach biegu znalazła się u wylotu jaskini.
      
Widok był przerażający.
      
Przez chwilę stała i zastanawiała się co robić. Rozejrzała się. Nie wychwyciła żadnego ruchu. Odczekała jeszcze chwilę bacznie obserwując. Przeszła po polu bitwy, szukając jakichkolwiek śladów Damiena.
      
Znalazła.
      
Czarne skrzydło.
       Nic więcej.
       Mimo protestów ze strony lokatorów, podjęła szybką decyzję.
       Bez niego nie wróci.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz