Rozdział
19
Jared zapomniał już, jak szybko Shannon potrafi zmienić się w Rozpruwacza, ale nie potrafił zapomnieć, jak wygląda ta bestia. Nie potrafił zapomnieć tej znienawidzonej maski obojętności, którą ujrzał w dzień śmierci Samanthy.
- I znów się widzimy, bracie. – Shannon powoli zbliżał się do Jareda.
- Ja również nie skaczę z radości na twój widok. – odparował Jared.
- Zdziwiłbym się, gdybyś się ucieszył. – chłopak zatrzymał się parę kroków od brata. – Okłamałeś mnie.
Jared się roześmiał. Bał się brata ale zaczynała bawić go ta sytuacja.
- Sam na to wpadłeś czy ktoś ci pomógł? – zapytał szczerze rozbawiony. – Okłamałem cię i sprawiło mi to mnóstwo przyjemności.
Diego obserwował całe zajście z lekkim niepokojem. Ostatnim razem Shannon zachowywał się inaczej. Powoli zaczynał się zastanawiać czy przypadkiem tamta wersja Rozpruwacza nie była tylko przykrywką do prawdziwej mocy młodego wampira. Skinął na Marcusa, by ten był w pogotowiu. Nie chciał żadnych ofiar. Sługa skinął głową i skupił się na Shannonie.
- Nie wątpię. – zgodził się Shannon. - Jak widzisz, pewne okoliczności zmusiły mnie do ponownego przejścia na ciemną stronę.
Jared patrzył na brata jak zahipnotyzowany. Nie mógł się poruszyć. Dotarło do niego, że tak czuje się ofiara przed atakiem drapieżnika. Zauważył, że oczy Shannona tracą swój orzechowy kolor. Zastąpił je szkarłat.
- Więc nadal chcesz odebrać mi Vicky tak, jak ja odebrałem ci Samanthę? – kontynuował.
- Teraz jeszcze bardziej niż kiedykolwiek. – syknął Jared. – Sam się przekonasz, jak to jest żyć bez swojej bratniej duszy.
Shannon zrobił gwałtowny ruch bez trudu przebijając klatkę piersiową brata. Jared krzyknął zaskoczony.
- Trzymam w dłoni twoje serce. – Shannon się uśmiechnął. – Czuję, jak bije. Jedno słowo a mogę sprawić, że znów ją zobaczysz. – przechylił głowę wpatrując się w oczy Jareda i czekając na odpowiedź. – A może jednak nie chcesz? Zawsze byłeś tchórzem. Boisz się umrzeć.
Jared jęknął z bólu i wściekłości. Udało mu się wykrztusić dwa słowa, od których Diega przebiegł dreszcz przerażenia:
- Zrób to…
Diego krzyknął coś, czego bracia nie usłyszeli, zamknięci w świecie wzajemnej nienawiści.
Marcus od dłuższego czasu próbował wpłynąć na Shannona, mrucząc pod nosem.
Shannon roześmiał się widząc gasnące iskierki życia w oczach Jareda.
- Niestety muszę cię rozczarować, bracie, ale nie tym razem. – powiedział z uśmiechem igrającym mu na ustach. – Ale jeśli nadarzy się okazja wiedz, że się nie zawaham. – dodał złowieszczym tonem, po czym odepchnął od siebie brata.
Jared zatoczył się i upadł na ziemię. Dotknął rany, która już zaczynała się zasklepiać i z szeroko otwartymi oczami patrzył, jak Shannon z satysfakcją zlizuje z ręki jego krew. Nienawidzili się, ale nigdy do tego stopnia, żeby grozić sobie śmiercią. Zaczynał się zastanawiać, jakiego potwora skrywał w sobie przez tyle lat jego brat.
Shannon odwrócił się i mimo usilnych starań i zaklęć rzucanych przez Marcusa wyszedł z komnaty. Nikt nie był w stanie go zatrzymać.