poniedziałek, 28 października 2013


Rozdział 19

              Jared zapomniał już, jak szybko Shannon potrafi zmienić się w Rozpruwacza, ale nie potrafił zapomnieć, jak wygląda ta bestia. Nie potrafił zapomnieć tej znienawidzonej maski obojętności, którą ujrzał w dzień śmierci Samanthy.
- I znów się widzimy, bracie. – Shannon powoli zbliżał się do Jareda.
- Ja również nie skaczę z radości na twój widok. – odparował Jared.
- Zdziwiłbym się, gdybyś się ucieszył. – chłopak zatrzymał się parę kroków od brata. – Okłamałeś mnie.
              Jared się roześmiał. Bał się brata ale zaczynała bawić go ta sytuacja.
- Sam na to wpadłeś czy ktoś ci pomógł? – zapytał szczerze rozbawiony. – Okłamałem cię i sprawiło mi to mnóstwo przyjemności.
              Diego obserwował całe zajście z lekkim niepokojem. Ostatnim razem Shannon zachowywał się inaczej. Powoli zaczynał się zastanawiać czy przypadkiem tamta wersja Rozpruwacza nie była tylko przykrywką do prawdziwej mocy młodego wampira. Skinął na Marcusa, by ten był w pogotowiu. Nie chciał żadnych ofiar. Sługa skinął głową i skupił się na Shannonie.
- Nie wątpię. – zgodził się Shannon. - Jak widzisz, pewne okoliczności zmusiły mnie do ponownego przejścia na ciemną stronę.
              Jared patrzył na brata jak zahipnotyzowany. Nie mógł się poruszyć. Dotarło do niego, że tak czuje się ofiara przed atakiem drapieżnika. Zauważył, że oczy Shannona tracą swój orzechowy kolor. Zastąpił je szkarłat.
- Więc nadal chcesz odebrać mi Vicky tak, jak ja odebrałem ci Samanthę? – kontynuował.
- Teraz jeszcze bardziej niż kiedykolwiek. – syknął Jared. – Sam się przekonasz, jak to jest żyć bez swojej bratniej duszy.
              Shannon zrobił gwałtowny ruch bez trudu przebijając klatkę piersiową brata. Jared krzyknął zaskoczony.
- Trzymam w dłoni twoje serce. – Shannon się uśmiechnął. – Czuję, jak bije. Jedno słowo a mogę sprawić, że znów ją zobaczysz. – przechylił głowę wpatrując się w oczy Jareda i czekając na odpowiedź. – A może jednak nie chcesz? Zawsze byłeś tchórzem. Boisz się umrzeć.
              Jared jęknął z bólu i wściekłości. Udało mu się wykrztusić dwa słowa, od których Diega przebiegł dreszcz przerażenia:
- Zrób to…
              Diego krzyknął coś, czego bracia nie usłyszeli, zamknięci w świecie wzajemnej nienawiści.
             Marcus od dłuższego czasu próbował wpłynąć na Shannona, mrucząc pod nosem.
             Shannon roześmiał się widząc gasnące iskierki życia w oczach Jareda.
- Niestety muszę cię rozczarować, bracie, ale nie tym razem. – powiedział z uśmiechem igrającym mu na ustach. – Ale jeśli nadarzy się okazja wiedz, że się nie zawaham. – dodał złowieszczym tonem, po czym odepchnął od siebie brata.
              Jared zatoczył się i upadł na ziemię. Dotknął rany, która już zaczynała się zasklepiać i z szeroko otwartymi oczami patrzył, jak Shannon z satysfakcją zlizuje z ręki jego krew. Nienawidzili się, ale nigdy do tego stopnia, żeby grozić sobie śmiercią. Zaczynał się zastanawiać, jakiego potwora skrywał w sobie przez tyle lat jego brat.
              Shannon odwrócił się i mimo usilnych starań i zaklęć rzucanych przez Marcusa wyszedł z komnaty. Nikt nie był w stanie go zatrzymać.

niedziela, 27 października 2013


Rozdział 18

Dzień wcześniej,
Sycylia, zamek Diega.

              Shannon wyszedł do ogrodu, w którym miał się spotkać z ojcem. Diego już tam na niego czekał. Młody wampir bez zbędnych wstępów przeszedł do rzeczy:
- Dlaczego chcesz żebym znów stał się taki jak wtedy?
- Potrzebuję twojej siły, Shannon. – Diego odwrócił się do syna. – Zbliża się koniec. Musisz być silny i nieobliczalny, żebyśmy wygrali. Markus będzie nad tobą pracował. Będziesz ćwiczył. – po chwili wahania dodał – Nie chcę cię stracić po raz kolejny.
- A nie przyszło ci do głowy, że powinieneś zapytać mnie o zdanie? – Shannon zaczynał się denerwować. – Nie chcę, żebyś wykorzystywał mojej ciemnej strony do załatwiania swoich interesów.
              Diego się niecierpliwił. Czuł się tak, jakby tłumaczył coś małemu dziecku.
- Shannon, nie pytam cię, czy tego chcesz czy nie. Nie mamy wyjścia. Tak musi być, a jeżeli nie zgodzisz się dobrowolnie…
- Jeśli myślisz, że groźby ci pomogą, to się grubo mylisz. – przerwał mu chłopak. – Nie wiem, o co ci chodzi z tym końcem, ale ja nie zamierzam brać w tym udziału.
              Shannon odwrócił się z zamiarem zakończenia rozmowy. Diego nie dał za wygraną.
- Jeśli nie będziesz robił, co ci każę, stracisz Vicky na zawsze.
              Chłopak odwrócił się powoli.
- Zamierzasz mnie szantażować? – wycedził prze zęby. Miał już tego serdecznie dość. Wzbierał w nim gniew, ale był świadomy tego, że ojciec nie odpuści i jeśli się nie zgodzi, straci Vicky. A tego nie chciał.
- Nie dajesz mi wyboru. – odparł Diego.
              Shannon zastanowił się przez chwilę. Mógł uciec, znaleźć Vicky i wywieźć ją gdzieś, gdzie nikt jej nie znajdzie. Ale zdał sobie sprawę z tego, że to za duże ryzyko. Marcus mógł go namierzyć bez problemu. Postanowił skierować rozmowę na inny temat:
- A co z Jaredem?
- A co ma być? – zdziwił się Diego.
- Oszukał cię. Z resztą nie po raz pierwszy…
              Diego utkwił wzrok w Shannonie. Widać było, że nad czymś się zastanawia. Po chwili Shannon zauważył błysk w jego oczach. Nie spodobało mu się to.
- Jeśli mowa o Jaredzie… - zaczął powoli Diego. – Możesz wykorzystać swoją ciemną stronę by go ukarać…
              Shannon nie wierzył własnym uszom. Przeklinał się w duchu za to, że zaczął ten temat.
- Ty chyba żarujesz! – krzyknął. – Nie wiem, co ty sobie w ogóle myślisz, ale do tego na pewno mnie nie zmusisz!
              Diego się uśmiechnął. Spodobał mu się wybuch złości Shannona.
- Czyżby? – zapytał spokojnie. – Nie oszukuj się. Nienawidzisz go.
- Być może. – odparł nieco spokojniej chłopak. – Ale kocham go równie mocno. I dobrze o tym wiesz.
- Cóż, w takim razie pożegnaj się z myślą o Vicky. – tym razem to Diego odwrócił się z zamiarem zakończenia ich rozmowy. – Na wieczność rozłączeni…  – i patrząc w niebo dodał. – Wieczność to bardzo dużo czasu… Mam nadzieję, że zdajesz sobie z tego sprawę…?
              Shannon westchnął zrezygnowany. Nie mógł żyć bez Vicky i zdawał sobie sprawę z tego, że Diego od dawna wiedział o jego słabości do tej dziewczyny. Poddał się.
- Zrobię to. – wypowiedzenie tych dwóch słów kosztowało go mnóstwo wysiłku.
              Diego odwrócił się do syna z szerokim uśmiechem na twarzy.
- Wiedziałem, że się zgodzisz.
              Shannon się nie uśmiechał.
- Jesteś potworem - odpowiedział chłopak, zbliżając się do ojca. Ich twarze dzieliło kilka centymetrów. - Gorszym ode mnie. I kiedyś za to zapłacisz.
              Diego odsunął się na bezpieczną odległość. Nie sądził, by Shannon mógł mu cokolwiek zrobić, ale to, co zobaczył w jego oczach, kazało mu się cofnąć.
- Idź zapolować. – powiedział. – Jesteś słaby. Po przemianie możesz stracić kontrolę, a to ostatnia rzecz, której mi potrzeba. Zobaczymy się wieczorem. W lochach. – dodał i odszedł w stronę zamku.
              Shannon został sam. Postanowił nie myśleć o tym, co się stanie. Odetchnął głęboko, chcąc się uspokoić i poszedł za radą ojca.