Rozdział
18
Dzień
wcześniej,
Sycylia,
zamek Diega.
Shannon wyszedł do ogrodu, w
którym miał się spotkać z ojcem. Diego już tam na niego czekał. Młody wampir
bez zbędnych wstępów przeszedł do rzeczy:
- Dlaczego
chcesz żebym znów stał się taki jak wtedy?- Potrzebuję twojej siły, Shannon. – Diego odwrócił się do syna. – Zbliża się koniec. Musisz być silny i nieobliczalny, żebyśmy wygrali. Markus będzie nad tobą pracował. Będziesz ćwiczył. – po chwili wahania dodał – Nie chcę cię stracić po raz kolejny.
- A nie przyszło ci do głowy, że powinieneś zapytać mnie o zdanie? – Shannon zaczynał się denerwować. – Nie chcę, żebyś wykorzystywał mojej ciemnej strony do załatwiania swoich interesów.
Diego się niecierpliwił. Czuł się tak, jakby tłumaczył coś małemu dziecku.
- Shannon, nie pytam cię, czy tego chcesz czy nie. Nie mamy wyjścia. Tak musi być, a jeżeli nie zgodzisz się dobrowolnie…
- Jeśli myślisz, że groźby ci pomogą, to się grubo mylisz. – przerwał mu chłopak. – Nie wiem, o co ci chodzi z tym końcem, ale ja nie zamierzam brać w tym udziału.
Shannon odwrócił się z zamiarem zakończenia rozmowy. Diego nie dał za wygraną.
- Jeśli nie będziesz robił, co ci każę, stracisz Vicky na zawsze.
Chłopak odwrócił się powoli.
- Zamierzasz mnie szantażować? – wycedził prze zęby. Miał już tego serdecznie dość. Wzbierał w nim gniew, ale był świadomy tego, że ojciec nie odpuści i jeśli się nie zgodzi, straci Vicky. A tego nie chciał.
- Nie dajesz mi wyboru. – odparł Diego.
Shannon zastanowił się przez chwilę. Mógł uciec, znaleźć Vicky i wywieźć ją gdzieś, gdzie nikt jej nie znajdzie. Ale zdał sobie sprawę z tego, że to za duże ryzyko. Marcus mógł go namierzyć bez problemu. Postanowił skierować rozmowę na inny temat:
- A co z Jaredem?
- A co ma być? – zdziwił się Diego.
- Oszukał cię. Z resztą nie po raz pierwszy…
Diego utkwił wzrok w Shannonie. Widać było, że nad czymś się zastanawia. Po chwili Shannon zauważył błysk w jego oczach. Nie spodobało mu się to.
- Jeśli mowa o Jaredzie… - zaczął powoli Diego. – Możesz wykorzystać swoją ciemną stronę by go ukarać…
Shannon nie wierzył własnym uszom. Przeklinał się w duchu za to, że zaczął ten temat.
- Ty chyba żarujesz! – krzyknął. – Nie wiem, co ty sobie w ogóle myślisz, ale do tego na pewno mnie nie zmusisz!
Diego się uśmiechnął. Spodobał mu się wybuch złości Shannona.
- Czyżby? – zapytał spokojnie. – Nie oszukuj się. Nienawidzisz go.
- Być może. – odparł nieco spokojniej chłopak. – Ale kocham go równie mocno. I dobrze o tym wiesz.
- Cóż, w takim razie pożegnaj się z myślą o Vicky. – tym razem to Diego odwrócił się z zamiarem zakończenia ich rozmowy. – Na wieczność rozłączeni… – i patrząc w niebo dodał. – Wieczność to bardzo dużo czasu… Mam nadzieję, że zdajesz sobie z tego sprawę…?
Shannon westchnął zrezygnowany. Nie mógł żyć bez Vicky i zdawał sobie sprawę z tego, że Diego od dawna wiedział o jego słabości do tej dziewczyny. Poddał się.
- Zrobię to. – wypowiedzenie tych dwóch słów kosztowało go mnóstwo wysiłku.
Diego odwrócił się do syna z szerokim uśmiechem na twarzy.
- Wiedziałem, że się zgodzisz.
Shannon się nie uśmiechał.
- Jesteś potworem - odpowiedział chłopak, zbliżając się do ojca. Ich twarze dzieliło kilka centymetrów. - Gorszym ode mnie. I kiedyś za to zapłacisz.
Diego odsunął się na bezpieczną odległość. Nie sądził, by Shannon mógł mu cokolwiek zrobić, ale to, co zobaczył w jego oczach, kazało mu się cofnąć.
- Idź zapolować. – powiedział. – Jesteś słaby. Po przemianie możesz stracić kontrolę, a to ostatnia rzecz, której mi potrzeba. Zobaczymy się wieczorem. W lochach. – dodał i odszedł w stronę zamku.
Shannon został sam. Postanowił nie myśleć o tym, co się stanie. Odetchnął głęboko, chcąc się uspokoić i poszedł za radą ojca.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz