niedziela, 28 lipca 2013


Rozdział 17

               Jared już od dłuższego czasu siedział w swojej komnacie zamknięty na cztery spusty zaklęciami Markusa. Dziwiło go, że nie widział Shannona odkąd przybył do zamku. Bart zawsze stawał w jego obronie gdy miał problemy z ojcem. Był też wściekły na to, że po tylu latach kiedy planował zemstę na bracie miało mu się nie udać. Jego przemyślenia przerwał odgłos kroków na korytarzu i szeptane zaklęcia. Drzwi stanęły otworem i Jared ujrzał Markusa w towarzystwie kilku innych czarowników.
- Twój ojciec czeka na dole. – odezwał się nie przekraczając progu komnaty.
              Jared bez słowa wyszedł na korytarz. Czuł, że otacza go moc. Nawet gdyby chciał nie udałoby mu się uciec. W ślad za nim ruszyli pozostali.
- O co chodzi mojemu ojcu? – dopytywał się Markusa. – Dlaczego traktujecie mnie jak więźnia w moim własnym domu? – wampir kipiał z wściekłości.
- Wszystkiego dowiesz się na dole. – odpowiedział czarownik.
              W milczeniu przeszli do głównego holu. Jared świadomy, że jego ojciec prawie nigdy nie opuszczał swojego gabinetu ruszył w stronę drzwi.
- Tam go nie ma. – powiedział Markus. – Czeka na ciebie na dole.
              Jared z ociąganiem ruszył w stronę schodów prowadzących na dół. Lochy. Nie wróżyło to nic dobrego.
Po chwili znaleźli się w ulubionej komnacie Diega. Średniowiecznej sali tortur.
              Wampir lekko skłonił się przed ojcem. Markus i pozostali wycofali się.
- Diego, mogę wiedzieć o co chodzi? – Jared od razu przeszedł do rzeczy.
- Chciałem z tobą porozmawiać. – odezwał się Diego wstając.
- Porozmawiać?  – Jared się uśmiechnął. – W tej sali?
- Tak, w tej Sali. – odpowiedział Diego. – Prowadzisz ze mną grę, synu.
              Uśmiech Jareda zbladł. Nie podobało mu się to.
- Gdzie jest Shannon? – to pytanie cały czas kołatało mu się w głowie.
- Już niedługo się zobaczycie, masz na to moje słowo. – tym razem Diego uśmiechnął się tajemniczo. – Jak wspomniałem, grasz ze mną w pewną grę chłopcze. Nie podoba mi się to. Narobiłeś sporego zamieszania. Dlaczego nigdy mnie nie słuchasz? – dodał z udawanym wyrzutem.
- Zgaduję, że chodzi o Vicky. – powiedział Jared.
              Diego udał zaskoczenie.
- Vicky? Skąd ten pomysł?
- Nie udawaj, ojcze. – Jared zaczynał się złościć. – Dobrze wiesz co chciałem zrobić.
               Diego w milczeniu wpatrywał się w syna.
- W porządku. – powiedział. – Koniec zabawy. Tak, chodzi mi o Vicky. Skąd w ogóle ten pomysł, żebyś ty ją przemienił?
- Dobrze wiesz, że nienawidzę Shannona. – powiedział Jared. – Zrobię wszystko, żeby się na nim zemścić. Wiem, że kocha tą dziewczynę. Chcę żeby cierpiał. Tak jak ja cierpiałem kiedy zabił Samanthę.
- Jared, Jared… Zapomnij o tym. To było dawno a ty tak naprawdę jej nie kochałeś. Była twoją zabawką. – Diego ponownie się uśmiechnął. – Z resztą, nie o tym chcę rozmawiać. – spoważniał. – Zostaw Vicky w spokoju.
- To wszystko czego chcesz? – wycedził przez zęby. Był na granicy furii.
- Między innymi. Przede wszystkim chcę cię ukarać za nieposłuszeństwo. Do tej pory nie zwracałem na to uwagi ale teraz to inna sprawa. Vicky jest mi potrzebna. Zapamiętaj to sobie. – skinął na Markusa. – Przyprowadź go. I bądź gotowy.
              Markus wyszedł. Do Jareda powoli zaczęło docierać dlaczego są w lochach i dlaczego nie widział na zamku Shannona.
- Ingerowanie w moje sprawy było twoim największym błędem, synu. – odezwał się Diego patrząc Jaredowi głęboko w oczy. – Ktoś chce z tobą porozmawiać na ten temat.
              Zanim Jared zdążył odpowiedzieć do komnaty wszedł Shannon.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz