niedziela, 24 stycznia 2016


Rozdział 24
 
       Vicky gwałtownie zaczerpnęła powietrza i poczuła ostre kłucie w klatce piersiowej. Spojrzała na dół i zobaczyła kołek. Wspomnienia zalały ją jak tsunami. Zakręciło jej się w głowie. Z jękiem wyrwała z piersi kawałek drewna i z obrzydzeniem rzuciła nim w kąt. Strasznie bolała ją głowa, jakby miała w niej za mało miejsca. Nie mogła jasno myśleć. Wzrok jej się zamazywał, jakby ktoś inny dzielił z nią jej własne oczy. Zrobiło jej się niedobrze. Nie wiedziała, co się z nią dzieje. Z trudem usiadła i zgięła się w pół. Ktoś coś do niej mówił, ktoś klepał ją po plecach. Nic do niej nie docierało. Nie mogła oddychać. Dusiła się. Zacisnęła mocno powieki.
- Oddychaj dziewczyno! – ostry głos przywołał ją do rzeczywistości. Posłuchała. Po kilku sekundach udało jej się  zgrać oddech z oddechem osoby siedzącej obok.
- Spójrz na mnie. – rozkazał ten sam głos. Vicky otworzyła oczy i spojrzała prosto w twarz Gerarda. – Dobrze, bardzo dobrze. – pochwalił. Uśmiechnął się do niej. – Witaj z powrotem.
- Przepuśćcie mnie! – ktoś próbował przecisnąć się do niej. W końcu mu się udało. Vicky przeniosła wzrok z twarzy Gerarda na ojca.
- Tato? – wychrypiała.
       Tom rzucił się do przodu i zamknął córkę w niedźwiedzim uścisku.
- Udało ci się. Jesteś. Wróciłaś. – mamrotał. Odsunął ją od siebie. Vicky zauważyła zmarszczki wokół jego oczu i ust, których wcześniej nie było.
- Co się stało? – zapytała patrząc na ojca.
- Nie pamiętasz? – zaniepokoił się Gerard.
- Nie, nie o to mi chodzi. – odpowiedziała nie patrząc na wampira. Wpatrywała się w ojca bez mrugnięcia okiem. – Gdzie mama? – wstała i rozejrzała się dookoła w poszukiwaniu znajomej twarzy. Czuła jak dławi ją niepokój. Jak na zawołanie, ze schodów zbiegła Kate. Rzuciła się córce na szyję. Ulga, którą odczuła widząc matkę aż bolała.
- Wróciłaś. Nareszcie wróciłaś… - mówiła. Odsunęła się od córki, obejrzała ją od stóp do głów, szukając jakiegokolwiek zadrapania czy siniaka. – Nigdy. Więcej. Tego. Nie. Rób. – powiedziała akcentując każde słowo. – Nie zniosę tego po raz kolejny.
       Vicky przewróciła oczami.
- Mamo. – powiedziała i roześmiała się. Popatrzyli na nią, jakby oszalała.
- Córeczko, dobrze się czujesz? – zaniepokoił się Tom.
- Lepiej być nie może. – odpowiedziała, uśmiechając się szeroko. – Jestem taka szczęśliwa! – wyściskała zaskoczonych rodziców i pobiegła na górę. Jeśli wszystko się udało, w jej pokoju czekała nagroda.
        Po cichu weszła do pokoju i z bijącym sercem zamknęła za sobą drzwi. Bała się odwrócić. Przyciskała czoło do chłodnego drewna i czekała na jakikolwiek odgłos. Doczekała się. Drzwi do łazienki zamknęły się z cichym trzaskiem.
- Vicky? - odezwał się za nią głos, który najbardziej w tym momencie pragnęła usłyszeć. Odwróciła się powoli i ujrzała go – pięknego jak zawsze, ze zmierzwionymi włosami, lekko bladą cerą, orzechowymi oczami i uśmiechem czającym się w kącikach ust, a co najważniejsze – jak najbardziej żywego. Trzymał w jednej ręce zakrwawioną koszulkę, a w drugiej kołek, który po chwili namysłu odrzucił. Podeszła do niego i wtuliła się w jego chłodne ciało. Otoczył ją ramionami. Rozpłakała się, a on tulił jej drobne ciało, lekko kołysząc na boki, pozwalając jej oczyścić duszę z wszelkich zmartwień i trosk. Po kilku minutach umilkła i odsunęła się od niego na krok. Otarła twarz rękoma, pozbywając się resztek łez. Spojrzała mu w oczy.
- Wszystko w porządku? – zapytał, ujmując w dłonie jej twarz i uśmiechając się lekko.
       Nie odpowiedziała. Stanęła na palcach i pocałowała go, wkładając w ten pocałunek całą miłość, tęsknotę, desperację… Objęła go rękami, przysunęła się bliżej niego. Czuła jego napięte mięśnie. Czuła jak bardzo jej pragnie. Chciała więcej. Chciała go czuć całą sobą.
       Shannon lekko zaskoczony odwzajemnił pocałunek z równą mocą. Błądził rękami po jej ciele, w końcu wsunął dłonie pod jej koszulkę i przyciągnął jeszcze bliżej. Czuł jak drżała pod jego dotykiem. Chciał więcej.
       Po chwili usłyszeli krzyk dobiegający z dołu. Spojrzeli po sobie i w tym samym momencie uświadomili sobie, o czym oboje zapomnieli. Kolejny okrzyk – tym razem zaskoczenia i bólu – zmusił ich do działania.
       Damien został pokonany przez Ojca.

sobota, 23 stycznia 2016


Rozdział 23

       Vicky po niedługiej chwili stała wśród grupy demonów z Damienem na czele. Czuła się nieswojo. W Sali znajdowały się setki demonów wpatrzonych tylko w nią. Każdy z nich chciał wyssać z niej jej moc, wzbogacić się krwią Wybrańca. Słyszała jak szepczą do siebie w ich szkaradnym języku, słyszała jak wciągają powietrze, chcąc nasycić się jej zapachem. Chaos ten trwał jeszcze tylko przez chwilę.    
       Próbowała zwrócić na siebie  uwagę Damiena, ale on w ogóle nie patrzył w jej stronę. Stał dumnie wyprostowany, oczekując przyjścia Ojca.
       Po chwili dało się słyszeć szczęk otwieranych wrót. Do Sali wkroczył Władca. Tłum rozstąpił się, robiąc przejście swojemu Panu. Demon niespiesznie przeszedł całą Salę, po czym dostojnie zasiadł na Tronie. Vicky miała tylko chwilę, żeby mu się przyjrzeć. Był niezwykle piękny i co najgorsze – niezwykle ludzki. Dziewczyna szybko rozejrzała się wokół i to co zobaczyła przeraziło ją nie na żarty. Wszystkie demony zrzuciły swoją dotychczasową powłokę, wszystkie, co do jednego stały się na swój sposób ludźmi. Zanim zdążyła to sobie poukładać w głowie, została bezceremonialnie wypchnięta na środek Sali, tuż przed Tron i siedzącego na nim Władcę. Rozejrzała się szybko. Nie miała żadnej opcji ucieczki. Mogła mieć tylko nadzieję, że Damien udaje i że jej plan się powiedzie.
       Demon podszedł do niej i dwójki jej strażników. Machnięciem ręki odprawił obydwu a sam stanął naprzeciwko niej. Spojrzał jej prosto w oczy. W tym momencie uświadomiła sobie, że to się nie uda. Damien ją opuścił.
- Złóż ukłon swemu Panu, Wybranko. – powiedział lodowatym tonem.
- Nigdy w życiu. – odpowiedziała. Czuła, jak Moc pulsuje jej w żyłach.
- Opanuj się. – szepnęła Helena. Vicky posłuchała.
       Damien uśmiechnął się okrutnie.
- Pokłoń się, albo cię do tego zmuszę. – zagroził.
- Więc będziesz musiał mnie zmusić. – odpowiedziała uśmiechem.
       Demon bez słowa złapał ją za włosy i kopnął w kolano. Dziewczyna ciężko opadła na kolana. Narastała w niej wściekłość. Moc domagała się uwolnienia.
- Jeszcze nie teraz. – rozległ się w jej głowie obcy głos.
       Damien.
       Vicky miała ochotę rozpłakać się ze szczęścia, ale musiała dalej stawiać opór.
- Panie mój, wspólnie z moim bratem przyprowadziliśmy ci Wybrankę. – obok nich stanął demon, który wtrącił dziewczynę do lochu. Wymienili znaczące spojrzenia, których Vicky nie zrozumiała. – Twoje życzenie zostało spełnione.
       Władca wstał z Tronu i podszedł do nich. Stanął tuż przed Vicky.
- Wasza lojalność zostanie wynagrodzona, Synu. – powiedział. Uniósł głowę Vicky tak, by mogła spojrzeć mu w oczy. Widziała w nich śmierć. – Wiesz po co tu jesteś, dziecko? – zapytał łagodnie.
- Gdybym wiedziała, zapewne nie byłoby mnie tu. – odpowiedziała lodowato. Szarpnęła głową, by pozbyć się palącego dotyku palców demona, ale ten tylko wzmocnił chwyt.
- Staniesz się moją bronią. – powiedział. – Moją przepustką do świata żywych. – kontynuował. – Dzięki tobie będę rządził nie tylko Królestwem Śmierci ale i Życia. Przyczynisz się do mojej wiecznej chwały. – odwrócił się do niej plecami. Zapewne chciał wygłosić jakąś niezwykle motywującą mowę, ale nie było mu dane dokoczyć. Damien rzucił w jej stronę tylko jedno słowo – teraz! – na które Vicky czekała. Uwolniła palącą Moc. Odepchnęła od siebie braci i stanęła wyprostowana.
- Chciałeś powiedzieć zguby, nie chwały. – warknęła.
       Władca odwrócił się gwałtowniew jej stronę.
- Brać ją! – krzyknął.
       Demony rzuciły się na nią, ale światło, które wydobywało się z jej dłoni skutecznie zabijało każdego, który się do niej zbliżył. Demony stawały w płomieniach, ich krzyki rozchodziły się po całej Sali. Po chwili płonęła już cała Sala. Damien złapał ją za rękę, chciał ją stąd wyprowadzić, ale za ich plecami odezwał się sam Władca.
- Jeśli ją stąd zabierzesz, okryjesz się hańbą na wieki. Już nigdy nie będziesz mógł przekroczyć progu do świata żywych,na zawsze pozostaniesz w ciemności.
       Damien się zawahał, ale podjął szybką decyzję.
- Nigdy nie powinieneś nawet marzyć o panowaniu nad żywymi. Twoim królestwem jest tylko śmierć. – odepchnął od siebie Vicky. Brat Damiena uchronił ją przed upadkiem. Jego przeobrażenie było błyskawiczne. Władca podjął wyzwanie. Jego skrzydła były potężniejsze i – o ile to w ogóle było możliwe – bardziej czarne. Oboje wyszli na środek Sali, która dla któregoś z nich miała stać się grobowcem.
       W ich dłoniach pojawiły się miecze – lśniące, mroczne, potężne i ostre. Rzucili się na siebie w tym samym czasie. Władca był jednak silniejszy i szybszy. Ciął Damiena pomiędzy skrzydła, w miejsce najsłabsze u każdego z królewskiego rodu. Damien krzyknął z bólu, zatoczył się i upadł na jedno kolano. O mało nie wypuścił z dłoni miecza. Krew ciekła z rany sklejając pióra. Damien podniósł się z trudem i odparował kolejny atak ojca. Jednak mimo tego, że był najsilniejszym i najstarszym jego synem, nie miał szans i dobrze o tym wiedział. Władca pchnął mieczem, przebijając Damiena na wylot. Wyciągnął miecz z jego ciała. Damien upadł na ziemię. Tym razem jego miecz potoczył się po podłodze z głuchym łoskotem. Władca chciał, żeby demon cierpiał, dlatego zamachnął się mieczem, by odciąć skrzydła przeciwnikowi. W tym samym momencie został uderzony Mocą i potoczył się po posadzce jak szmaciana lalka. Z trudem się podniósł i spojrzał prosto w oczy Vicky.
- Myślisz, że mnie pokonasz wiedźmo? – zapytał drwiąco.
- Już jesteś pokonany. – roześmiała się. – Jakieś ostatnie życzenie? – Moc w jej dłoni formowała się w kulę, to znów przyjmowała inny kształt. Czekała tylko, żeby się uwolnić.
- Dopadnę cię. – powiedział. Kula światła ze świstem przecięła powietrze i uderzyła prosto we Władcę Miasta Umarłych. Jego ciało zmieniło się w kupkę popiołu, ale duch wzniósł się i wniknął w ciało Damiena.
- Damien! – Vicky krzyknęła i podbiegła do niego.
- Uciekaj. – wychrypiał. Odepchnął ją od siebie. Vicky ze łzami w oczach patrzyła, jak Damien zmaga się z duchem ojca. Cofała się w sronę drzwi. Chiała mu pomóc, ale nie była w stanie.
-Uciekaj! – krzyknął w jej stronę.
       Vicky odwróciła się i puściła biegiem. Dopadła wrót, ale nie miała na tyle sił, żeby je otworzyć. Z pomocą przyszli jej bracia Damiena. Chciała od nich uciec, ale jeden z nich złapał ją.
- Uciekaj, póki nie jest za późno. – powiedział ten, który wtrącił ją do lochu.
- Dlaczego mi pomagacie? – zapytała.
- To zbyt skomplikowane. Nie ma czasuna wyjaśnienia. – odpowiedział. – Znasz drogę. Idź. – wypchnął ją za drzwi.
- Dziękuję. – tylko tyle zdążyła powiedzieć, zanim wrota ponownie się zatrzasnęły.
       Odwróciła się i pobiegła przed siebie. Potykała się i przewracała, ale w końcu udało jej się dotrzeć do Bramy. Była na tyle wykończona, że nie zwróciła uwagi na ciszę jaka panuje w Mieście. Postanowiła się nad tym nie zastanawiać. Przebiegła polanę i po chwili znalazła się między drzewami. Dopiero tu mogła chwilę odetchnąć. Oparła się o pień ogromnego drzwa i osunęła się po nim. Kawałek dalej widziała Janą plamę, która była przejściem do świata żywych. Rozpłakała się.
- Idź. – powiedział Shannon.
-Nie mogę. – zaszlochała. – Zawiodłam go. Miałam go ocalić a go zawiodłam. – mocno objęła się rękami w obawie, że zaraz rozpadnie się na kawałki.
- Nie zawiodłaś. – pocieszył ją. – Będzie teraz Królem.
- On tego nie chciał! – krzyknęła. – Chciał wrócić do domu!
- Tu jest jego dom. – powiedział. – Idź.
       Vicky z bolącym sercem podniosła się na nogi i ruszyła w stronę światła.
- Nie pożegnasz się? – doszedł ją głos zza pleców.
       Błyskawicznie się odwróciła.
- Damien?
- A kogo się spodziewałaś? – uśmiechnął się. To nie był jego uśmiech. – Damien odszedł.
- Nie, to niemożliwe.
       Demon szedł w jej stronę. Ona stała jak zaczarowana. Po chwili zatrzymał się.
- Vicky pospiesz się, dłużej nie dam rady.
       Tym razem to był Damien. Vicky podjęła decyzję. Podeszła do niego.
- Co robisz? – zapytał. Chciał się cofnąć, ale nie był w stanie.
- Zabieram cię do domu. – odpowiedziała.
       Z jej dłoni wystrzelił jasny obłok światła. Damien upadł. Vicky z trudem przyprowadziła go do Przejścia. Trzymając w dłoni jego dłoń weszła w obłok.
       Wrócili do domu.

Rozdział 22

       Vicky siedziała skulona pod ścianą. Wydawało jej się, że odkąd zebrała wszystkie siły, żeby usiąść minęły wieki. W lochu niemiłosiernie śmierdziało. Długo zastanawiała się, co to za zapach. Po kolei wykluczała wszystkie możliwości. W końcu doszła do wniosku, że tak pachnie śmierć. Nie pocieszyło jej to. Poruszyła się, chcąc zmienić pozycję, ale to tylko pogorszyło sytuację. Z trudem uśmierzony ból odezwał się ze zdwojoną siłą. Jęknęła. Myślała, że skoro jest martwa, to nic nie może ją boleć. Jak bardzo pomyliła się w tej kwestii.
       Jakby tego było mało, Helena i Shannon nie odzywali się do niej. Nie wyczuwała ich obecności odkąd ostatni raz słyszała głos Heleny w Sali. Wpadła w panikę. Skoro się nie odzywali, to znaczyło tylko jedno – zostawili ją.
       Wzięła głęboki wdech, żeby opanować strach.
- Nie zostawiliśmy cię. – odezwał się Shannon.
       Vicky zamknęła oczy i poczuła, jak po policzkach spływają jej łzy.
- To nie tak miało być. – zaszlochała. – Mieliśmy cię znaleźć i zabrać do domu. Nie było mowy o żadnych demonach, lochach i bólu. – mówiła dalej. Poczuła muśnięcie dłoni na policzku.
- Wiemy. – delikatny głos Shannona dochodził z zewnątrz, nie z jej głowy. Gwałtownie otworzyła oczy i spojrzała prosto w orzechowe oczy ukochanego. Uśmiechał się do niej, jakby mieli jakąś tajemnicę, o której zapomniała. Za nim stała również uśmiechnięta Helena.
- Zawiodłam cię. – szepnęła. – Zawiodłam was oboje.
- Bzdura. – zaprzeczył. Ujął jej dłonie w swoje i pomógł jej wstać. Bała się poruszyć, ale o dziwo, kiedy stanęła wyprostowana, nie czuła żadnego bólu. Shannon objął ją delikatnie, a ona czuła każdy jego dotyk. Wtuliła się w niego.
- Co teraz mam zrobić? – zapytała słumionym głosem.
- Nie zapominaj, że jesteś czarownicą. – Odezwała się Helena. – A co najważniejsze, jesteś martwa.
       Vicky zamurowało. Czyż mogła być aż tak głupia? Roześmiała się.
- Demony są żywe. – krzyknęła. Jej głos odbił się echem. – Nie mogą zabić mnie, ale ja mogę je zabijać.
- To nie do końca prawda. – zaprzeczyła czarownica. – Może i nie mogą cię zabić, ale mogą uwięzić tu twoją duszę na zawsze. Musisz użyć magii, żeby się stąd wydostać.
- Wydostać stąd NAS. – podkreśliła.
- Vicky… - zaczął Shannon, ale nie dała mu dokończyć.
- Nie. – powiedziała. – Bez Damiena stąd nie wyjdę. Dobrze o tym wiecie.
- Dlaczego musisz być tak cholernie uparta? – wściekł się. – Damien jest u siebie.  Nic mu tu nie grozi. Czy nie rozumiesz, że Władcy chodziło o ciebie? Chciał ciebie i myśli, że Damien cię do niego przyprowadził! – potrząsnął nią. – Musisz się ratować. Ratować siebie!
       Vicky patrzyła na niego jak zaczarowana. To niemożliwe, żeby Władcy zależało na niej.
- Po co niby zależałoby mu na mnie? – spytała spokojnie.
       Shannon przeczesał palcami włosy. Był to gest, który tak bardzo uwielbiała.
- Od dłuższego czasu planuje przejąć panowanie nad wszystkimi rasami na ziemi. Chce zostać władcą nie tylko świata umarłych ale też i żywych. – powiedział. – Do tego jesteś mu potrzebna.
       Dziewczyna w milczeniu przetrawiła słowa Shannona. Pokręciła głową.
- Bez niego nie wracam. – powiedziała.
       Shannon warknął. Uderzył pięścią w ścianę, wkładając w to całą swoją złość.
- Zdajesz sobie sprawę, że kładniesz na szali nie tylko swoje życie, ale życie tysięcy istot? – zapytała Helena.
- Wiem, co robię. – powiedziała. – Mylicie się co do Damiena. On nie jest tu bezpieczny. Już nie.
       Dalszą dyskusję przerwał hałas zbliżających się kroków. I to nie jednego demona.
       Helena na powrót wniknęła w ciało Vicky. Dziewczyna poczuła łaskotanie i przyjemne ciepło. Spojrzała na Shannona. Widziała w jego oczach złość. Jeśli jej plan się nie powiedzie, będzie miała na sumieniu tysiące zniewolonych nadnaturalnych, a co najgorsze – straci Shannona.
- Proszę. – szepnęła. 
        Wampir westchną z rezygnacją. Podszedł do niej i musnął dłonią jej policzek i wniknął w nią. W porównaniu z lekkim wietrzykiem, jaki poczuła kiedy Helena weszła w jej ciało, wniknięcie Shannona było niczym zderzenie z pociągiem. Dziewczyna skuliła się zaskoczona. Chwilę później drzwi jej lochu otworzyły się z impetem. Stanął w nich sam Książę Ciemności. Vicky podniosła wzrok. Szukała w jego oczach choćby odrobiny dawnego Damiena, ale nie znalazła nic. Patrzył na nią jak na robaka, którego pragnął rozdeptać.
- Zabrać ją do Sali. – rozkazał. Demony minęły go i wyciągnęły Vicky z lochu. Powlekli ją po schodach na górę.
       Miała stanąć przed obliczem Władcy.

Rozdział 21

       Wzburzone głosy Heleny i Shannona nieustannie rozbrzmiewały w jej głowie. Raz prosiły, raz groziły, ale Vicky uparcie milczała. Wróciła na miejsce, z którego Damien pokazał jej bramę do Grobowca. Rozejrzała się, szukając wskazówki, która zaprowadziłaby ją na ścieżkę wiodącą do głownej bramy. Była pewna, że tam zabrali pokonanego – i miała nadzieję, że żywego - demona.
       Po niedługim czasie plątania się wśród drzew i krzaków, odnalazła obiecującą ścieżkę. W międzyczasie uświadomiła sobie, że głosy w jej głowie milczą od kilku  minut.
- Cóż za miła odmiana. – mruknęła pod nosem. Zanim ktokolwiek zdążył jej odpowiedzieć, usłyszała za sobą czyjeś kroki. Nie zdążyła się odwrócić i zareagować. Duża, obrzydliwie ciepła dłoń zatkała jej usta. Nie mogła krzyczeć. Serce waliło jej jak młotem. Poczuła ciepły oddech na policzku. Demon głęboko wciągnął powietrze. Domyśliła się, że napawał się jej zapachem. Zadrżała z obrzydzenia. Odwrócił ją twarzą do siebie i zacinął dłoń na jej gardle. Teraz mogła krzyknąć, ale nie była w stanie. Patrzyła prosto w oczy swojemu przyjacielowi. W oczy, które płonęły czystą żądzą mordu.
       Chciał ją zabić.
- To nie Damien. – odezwał się Shannon.
- Jak miło, że raczyłeś się odezwać. – fuknęła.
       Shannon prychnął. Był wściekły.
- To nie zwykły demon. To jeden z braci Damiena. – powiedział. – Rozluźnij się. Poddaj się. Zabierze nas do Ojca. Chyba w końcu tego chcesz.
       Dziewczyna bez dyskusji rozluźniła wszystkie mięśnie. Zamknęła oczy modląc się w duchu, żeby Shannon miał rację. Nie pomylił się.
       Demon mocniej zacisnął dłoń na jej gardle, ale widząc, że Vicky się poddaje, warknął i pchnął ją na ziemię.
- Złóż mu pokłon. – podpowiedziała Helena.
- Co? – dziewczyna myślała, że się przesłyszała.
- Pokłoń mu się do cholery! – warknął Shannon.
       Vicky zacisnęła zęby, ale posłusznie opuściła głowę i złożyła pokłon. Demon nie spuszczał z niej oczu. Po chwili – która dziewczynie wydawała się wiecznością – demon chwyciał ją za włosy i poderwał z ziemi. Vicky krzyknęła z zaskoczenia, wzburzenia i bólu. Chciała się bronić, ale Shannon jej zabronił. Demon powlókł ją za sobą. Z ledwością za nim nadążała. Na szczęście chwilę później byli już pod główną bramą. Nawet nie zdążyła się jej przyjrzeć.
       Ciągnął ją za sobą po mrocznym kamiennym dziedińcu. Vicky czuła, że są obserwowani. Nie myliła się. Demony kryły się w mroku. Czuła się pożerana wzrokiem. Kiedy myślała, że dłużej tego nie wytrzyma, przed nimi otworzyły się ciężkie zamkowe wrota. Znaleźli się w ogromnej Sali, oświetlonej bladym, błękitnym światłem, które sączyło się z ciał młodych dziewczyn przykłutych do masywnych kolumn podtrzymujących sklepienie. Były wycieńczone, większość z nich trwała w agonii.
- O mój Boże! – Helena zaszlochała.
- Kto to? – Vicky rzuciła szybkie pytanie. Nie mogła oderwać oczu od dziewczyn.
- Córki największych czarodziejskich rodów, które stąpają po Ziemi. – wyjaśniła Helena. – One nadal żyją.
       Vicky zacisnęła pięści. Chciała im pomóc, zabrać je stąd, ale wiedziała, że nie ma na tyle siły. Przegrałaby bez wątpienia.
       Spojrzała przed siebie. Na końcu Sali stał olbrzymi tron z czarnego marmuru. Na tronie siedział Władca Miasta Umarłych. Przed nim klęczał demon, który wydawał się niczym w porównaniu z potęgą siedzącego na tronie.
       Tym demonem był Damien.
       Vicky westchnęła z ulgą widząc go w jednym kawałku. Musiał ją usłyszeć, bo wyraznie się spiął. Zauważyła to tylko ona.
- Przyprowadziłem ją, jak kazałeś Ojcze. – odezwał się demon i cisnął nią na ziemię. Vicky próbowała zamortyzować upadek, ale i tak o mało nie połamała sobie rąk, lądując obok Damiena. Nawet na nią nie spojrzał.
- Zostaniesz wynagrodzony, jak obiecałem. – odpowiedział. Spojrzał na Vicky swoimi szkarłatnymi oczami. Stanęło jej przed oczami całe życie. Nigdy jeszcze nie czuła się gorzej.
- A co z nim? – dopytywał się demon. Można było się domyśleć, że jest zazdrosny o swojego brata i stoi niżej rangą. Chciał zająć jego miejsce.
- Zostanie mu wybaczone. – orzekł Ojciec.
       Demon warknął ze złością, ale widocznie został nauczony nie podważać decyzji Ojca, więc skłonił się lekko z zamiarem odejścia.
- Zabierz ją do lochu. – powiedział Władca.
       Demon bez słowa poderwał Vicky z ziemi i powlókł za sobą. Damien nawet się nie obejrzał.
       Vicky została brutalnie zepchnięta ze schodów wgłąb lochów. Demon z furią złapał poobijaną dziewczynę za rękę, podniósł ją i przycisnął do ściany.
- Nic dobrego cię tu nie czeka głupia. – warknął. – Miałaś szansę uciec, ale wy ludzie jesteście na tyle szlachetni, że nawet za demona dacie się pokroić. Jeśli myślałaś, że podjęłaś dobrą decyzję przychodząc tu za nim, to wiedz jedno: to ja jestem tym dobrym. A już niedługo z mojego brata pozostanie tylko kupka popiołu.
       W Vicky zawrzało. Znała Damiena na tyle dobrze, że owszem, dałaby się za niego pokroić. Splunęła demonowi w twarz.
- Jesteś zwykłym ścierwem. – powiedziała lodowatym tonem.
       Demon uderzył ją otwartą dłonią. Vicky zatoczyła się i upadła.
- Z przyjemnością cię zabiję, jak Ojciec z tobą skończy. – powiedział. – I to nie będzie przyjemna śmierć.
       Podniósł ją i rzucił do lochu.
       Leżała na ziemi, niezdolna do jakiegokolwiek ruchu. Wszystko ją bolało.   
       Przypomniała sobie wyraz twarzy Damiena i jego obojętność na jej obecność.
       Chciała się poddać tu i teraz.
       Zakończyć to wszystko.
       Ale nie potrafiła przekreślić swojego życia.
       Jeszcze nie teraz.

piątek, 8 stycznia 2016


Rozdział 20

       Demony zaciekle atakowały dwójkę intruzów. Damien w swojej normalnej postaci bez problemu dawał sobie radę. Vicky, która z początku nie bardzo wiedziała co i jak, z pomocą Heleny odzywającej się w jej głowie, nie pozostawała im dłużna. Mruczała zaklęcia i ciskała Mocą w każdego demona w zasięgu wzroku. Kiedy zobaczyła jak jeden z demonów zaszedł Damiena od tyłu i wbił w niego zakrzywione ostrze, opuściły ją siły. Jednak Książe Ciemności z warknięciem przeobraził się i pokazał swoje prawdziwe oblicze. Aksamitne skrzydła wściekle biły powietrze. Po raz kolejny Vicky musiała opanować chęć ich dotknięcia. Damien rozrywał wrogów gołymi rękami, ziemia nasiąkała krwią. Demony widząc Księcia rzuciły się w wir walki ze zdwojoną siłą. Taki miały rozkaz.
      
Z bramy wylało się jeszcze więcej demonów. Vicky uświadomiła sobie, że we dwójkę nie mają z nimi szans.
      
Damien zauważył kolejną grupę wylewającą się z bramy. Musiał podjąć szybką decyzję.
- Vicky! - krzyknął do dziewczyny. Zwróciła na niego wzrok. Zauważył jakie piękne są jej oczy pełne magii. - Za tobą jest jaskinia! Wiesz, co robić!
      
Vicky skinęła głową. Nie chciała go tu zostawiać, ale jeśli ona zniknie, Damienowi nic nie będzie grozić. Magią wycięła sobie drogę wśród ciemnych ciał i wbiegła do jaskini. Obejrzała się przez ramię. Nieliczne demony rzuciły się za nią. Szybko się ich pozbyła. Reszta zajęta była Damienem. Jeszcze raz rzuciła wzrokiem na walczącego Księcia, po czym zagłębiła się w jaskinii.
      
Z początku szła powoli, niepewna podłoża, jednak po chwili jej oczy przyzwyczaiły się do ciemności. Rozejrzała się oceniając otoczenie. Korytarz był dość wysoki, szeroki na dwie osoby, podłoga była równa. Oceniła, że bez problemu może biec.
      
Ruszyła truchtem przed siebie. Po jakichś pięciu minutach znalazła się na rozdrożu. Panicznie próbowała sobie przypomnieć, co mówił Damien, ale nie przypominała sobie mowy o żadnym rozdrożu. Ukryła twarz w dłoniach.
- Rozejrzyj się. - polecił głos w jej głowie. Vicky odetchnęła z ulgą. Myślała, że Helena ją zostawiła. - Nie zostawiłabym cię. - uspokoiła ją. - Pomogę ci, jak tylko będę mogła. Rozejrzyj się. - powtórzyła.
      
Vicky poszła za jej radą. Oceniła oba korytarze. Jeden był szeroki i wysoki, drugi - niższy i węższy, wręcz klaustrofobiczny. Nad nim był napis w dziwnym, nieznanym jej języku. Nieświadomie wypowiedziała zapisane słowa na głos. Brzmiały ohydnie i szorstko. Miała nadzieję, że to nie ten korytarz. Ale nadzieja szybko się rozwiała.
- "Przeklęty ten, kto wejdzie na Ścieżkę Śmierci" - przetłumaczyła Helena w jej głowie. - To pierwotny, nieużywany już język demonów. To nasz korytarz.
- Skąd wiedziałam, że to powiesz? - jęknęła rozczarowana. Cichy, melodyjny śmiech rozbrzmiał w jej głowie.
- Damy radę. - pocieszyła ją. - Idziemy.
      
Dziewczyna obejrzała się za siebie po raz ostatni. Miała nadzieję, że Damien ją dogoni. Ale go nie było. Panika zaciskała się wokół jej klatki piersiowej.
- Nic mu nie będzie. - odezwała się Helena. - Poradzisz sobie bez niego. Ruszaj. - ponagliła ją.
      
Vicky zanurzyła się w mrok panujący w tunelu. Szła niepwenie. Była pewna, że ciemność przed nią gestnieje, chcąc ją zatrzymać. Odnalazła ręką ścianę i szła przed siebie nieodrywając od niej ręki. Chcąc oderwać myśli od tego, co ją czeka, zaczęła liczyć kroki. Na tyle straciła czujność, że przy kolejnej setce udeżyła głową w skałę. Uderzenie było na tyle mocne, że upadła na ziemię. Dotknęła ręką głowy i poczuła na palcach coś lepkiego. Krew.
- Och, świetnie. - mruknęła. Podniosła się na nogi i schylona ostrożnie poszła dalej. Dotknęła sklepienia. Tunel wyraznie się obniżył. - Po prostu świetnie.
- Użyj mocy. - odezwała się Helena. - Jesteś czarownicą. - przypomniała jej.
- Szkoda, że nie powiedziałaś tego wcześniej. - dotknęła głowy i skrzywiła się. Przynajmniej już nie krwawi.
- Ograniczam swoją obecność do minimum. - usprawiedliwiła się. - Nie mam tyle mocy, żeby być tu cały czas.
- Och, wybacz. - Vicky przeprosiła. - Nie wiedziałam.
- Nie szkodzi. Idź dalej. Jesteś już blisko.
Vicky podjęła marsz. Ponownie odszukała ręką ścianę. Tym razem rozświetliła drogę przed sobą słabym światłem. Kamień jarzył się miękko.
- O niebo lepiej. - uśmiechnęła się do siebie. Wyczuła, że Helena też się uśmiecha.
      
Po paru krokach doszedł ją ostry zapach zgnilizny. Wolną ręką zatkała usta i nos. Doszła do kolejnego tunelu.
- Co to?
- Korytarz prowadzący do grobów demonów.
- Uch, mogłam się domyślić. - prędko odwróciła się od wejścia i skierowała w drugą stronę. Po paru krokach zapach zelżał. Nie wiedziała jak długo już błądzi. W momencie kiedy pomyślała, że zaraz zwariuje, jej ręka straciła oparcie i dziewczyna runęła na ziemię, wpadając do kolejnego tunelu. Sturlała się parę metrów w dół i zaskoczona wylądowała u stóp łukowatego przejścia. Podniosła głowę i zobaczyła słabo oświetlone pomieszczenie i mnóstwo poruszających się świetlnych punktów. Owionął ją mrożący krew w żyłach ziąb. A to oznaczało tylko jedno.
- Jesteś na miejscu. - szepnęła Helena.
      
Vicky zerwała się na równe nogi i wbiegła do pomieszczenia. Rozejrzała się. Pomieszczenie było ogromne, nie wiadomo gdzie się zaczyna, ani kończy. Nagrobki tworzyły koncentryczne kręgi, między którymi przesuwały się światła. W oddali Vicky dostrzegła ogromną kolumnę, która sięgała sklepienia. Przy niej tłoczyło się najwięcej świateł, a i dostrzegła kilka przezroczystych postaci. W ciszy obserwowała ich marsz w stronę kolumny. Wyczuła, że Helena posmutniała.
- O co chodzi? - zapytała.
- Te biedne dusze od tygodni, miesięcy a nawet lat szukają między nagrobkami drogi do Pomnika.
- To znaczy?
- Ten Pomnik na środku sali jest Przechowywalnią. To tam dusze wampirów odnajdują ukojenie na wieczność. Wracają jako Światło i wtedy to miejsce staje się ich prawdziwym domem.
- To straszne. - szepnęła. Obok niej przeszedł wampir. Zmierzał w stronę Pomnika. Powiodła za nim wzrokiem. - Muszę go znaleźć. I to szybko. - ruszyła przed siebie między nagrobkami. Rozglądała się naokoło z nadzieją, że go zobaczy.
- Stój. - nakazała Helena. Vicky posłusznie się zatrzymała. - Urzyj mocy. Zlokalizuj go.
- Ale jak? - dopytywała się.
- Skup się.
- Nie pomagasz. - mruknęła.
      
Zamknęła oczy. Wyobraziła sobie jego twarz, ciepło, uśmiech. Przypomniała sobie jego pocałunki. Zadziałało. Jej umysł powędrował w miejsce znajdujące się za nią. Otworzyła oczy i gwałtownie odwróciła się w tamtą stronę. Nic. Pokręciła głową.
- Nie działa. - poskarżyła się.
- Mylisz się. - zaprzeczyła z uśmiechem. - Dobrze popatrz.
Vicky jeszcze raz spojrzała w miejsce, które widziała w głowie.
- O mój Boże. - szepnęła. Ruszyła biegiem w jego stronę lawirując między nagrobkami. Zaczęła go wołać, ale on ciągle się od niej oddalał.
- Shannon! - powtarzała raz za razem. Po chwili - która dla niej trwała wieczność - znalazła się przy nim. Zastąpiła mu drogę. - Shann, o Boże...
- Ciebie tu nie ma. - odezwał się martwym głosem. Vicky zamurowało.
- Jestem tu, przyszłam po ciebie! Chodź ze mną! - próbowała dalej.
- Nie, nie, nie, przestań proszę, odejdź! - zatkał uszy rękami.
- Shannon! - potrząsnęła go za ramiona. - Spójrz na mnie, do cholery!
      
Poskutkowało. Chłopak podniósł wzrok.
- Vicky? - zapytał z niedowierzeniem. - To naprawdę ty? - dotknął palcami jej twarzy. Popłakała się.
- Tak, to naprawdę ja. - mrugała, żeby odegnać łzy.
- Przyszłaś. - uśmiechnął się. - Udało ci się.
- Tak, tak, tak i tak. Cokolwiek powiesz odpowiedź brzmi: tak. Ale nie ma czasu na rozmowy. Chodź ze mną. Do domu. - powiedziała i wyciągnęła do niego dłoń.
- Do domu. - powtórzył. Ujął jej rękę i jego dusza weszła w jej ciało.
- Vicky, musisz się pospieszyć. - ponagliła ją Helena. - Póki korytarze nie zmieniły położenia.
- Racja. - odparła.
      
Odwróciła się. Pobiegła w stronę wejścia, przypominając sobie drogę. Chwilę później była już w głównym korytarzu. Udało jej się. Biegła dalej. Teraz było jej łatwiej. Po jakichś dwudziestu minutach biegu znalazła się u wylotu jaskini.
      
Widok był przerażający.
      
Przez chwilę stała i zastanawiała się co robić. Rozejrzała się. Nie wychwyciła żadnego ruchu. Odczekała jeszcze chwilę bacznie obserwując. Przeszła po polu bitwy, szukając jakichkolwiek śladów Damiena.
      
Znalazła.
      
Czarne skrzydło.
       Nic więcej.
       Mimo protestów ze strony lokatorów, podjęła szybką decyzję.
       Bez niego nie wróci.

środa, 6 stycznia 2016


Rozdział 19

       Przez jakiś czas szli w milczeniu, którego nie zakłócały nawet odgłosy ich kroków. Damien jeszcze kilka razy przystawał i nasłuchiwał, ale od ostatniej potyczki nie niepokoiły ich żadne demony. Im dalej zapuszczali się w gęsty las, tym ciemność stawała się głębsza. Vicky miała wrażenie, że czerń oblepia jej skórę, wdziera się do ust, odbiera oddech. W końcu musiała się zatrzymać, głęboko wciągając powietrze. Miała wrażenie, że lada chwila się udusi, przed oczami wirowały kolorowe plamy. Damien podszedł do niej i złapał za ramiona.
- Co się dzieje? – szepnął.
- Nie… mogę… oddychać. – wychrypiała.
       Wampir przewrócił oczami, co prędzej wyczuła niż zobaczyła.
- Jesteś martwa. – przypomniał. – Nie musisz oddychać.
       Vicky poszła za jego radą. Wypuściła z płuc ostatni, ciężko zaczerpnięty oddech i zmusiła się do nie napełnienia płuc kolejnym. Od razu lepiej się poczuła. Ból w klatce piersiowej ustąpił, w głowie jej się przejaśniło. Pozostało tylko uczucie przyklejającej się do każdego skrawka odsłoniętej skóry ciemności.
- Wiesz, ciężko się przyzwyczaić do tego, że jest się martwym. – skrzywiła się. Damien próbował stłumić śmiech, ale nie był w stanie. Vicky spojrzała na niego karcąco. – Co cię tak bawi?
- Nic, zupełnie nic. – uspokoił się. – Jesteśmy już blisko. – powiedział. – Widzisz tamtą bramę? – zapytał wskazując za siebie.
- A powinnam? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.
       Wampir zastanowił się przez chwilę.
- Nie, chyba jednak nie powinnaś. – powiedział. – Ale jeśli spojrzysz w innym kierunku, powinnaś kątem oka zauważyć słabe, pulsujące niebieskie światło. – podpowiedział. Jak powiedział, tak zrobiła.
       Nie wierzyła w to, co widzi. Brama, której nie mogła dojrzeć, patrząc bezpośrednio na nią, okazała się większa, niż w średniowiecznych zamkach. Umieszczona była w grubo ciosanych skałach, które najprawdopodobniej tworzyły mur obronny. Od razu w jej głowie zrodziło się pytanie – kto byłby na tyle głupi, żeby próbować sforsować ten mur? Szybko odrzuciła od siebie tą myśl i skupiła się na otoczeniu. Dzięki swoim nowym mocom udało jej się trochę wyostrzyć wzrok. Zauważyła, że po murze chodzą demony. Przeraziło ją to, jak bardzo są podobni do ludzi.
- Czy to jest brama, za którą mieszka twój ojciec? – zapytała.
- To? – wskazał na mur. – Nie. Brama frontowa Królestwa mojego Ojca jest o wiele, wiele potężniejsza. I nie pilnuje jej tak mało wojowników. Minęliśmy ją jakiś czas temu. Można powiedzieć, że jest usytuowana naprzeciwko Bramy Czarownic.
- Chcesz powiedzieć, że jest coś większego niż to? – zapytała z powątpiewanie.
- Oczywiście, że tak. – uśmiechnął się. – Jest równie potężna jak mój Ojciec.
- Mam nadzieję, że nie będzie dane mi zobaczeć ani bramy ani twojego ojca.
- Też mam taką nadzieję. – powiedział. – To, co widzisz tutaj, to brama do Grobowca. Jak tam wejdziemy, musimy odnaleźć Wampirzy Korytarz na Ścieżce Śmierci.
- Wamprzy Korytarz? – powtórzyła. – Są tam jakieś inne korytarze?
- Jest ich mnóstwo. – potaknął. – Większość prowadzi donikąd, niektóre są ślepą uliczką, kilka prowadzi w Nicość. Korytarze zmieniają swoje położenia. Łatwo można się w nich zgubić.
- Zakładam, że znasz drogę? – zapytała.
- Nikt nie zna drogi. Jest wskazówka, jak tam trafić.
- Jaka wskazówka?
- Wiesz, że wampiry nawet za życia są martwe. Z ich korytarza ciągnie niesamowit ziąb. – powiedział.
- Okey, przyjęłam. Więc jaki teraz mamy plan?
- Najlepszym planem jest nie mieć planu. – uśmiechnął się. – Ale – kontynuował, widząc, że dziewczyna chce coś powiedzieć. – plan jest taki, że zakradamy się do środka przez znane mi sekretne wejście, odnajdujemy drogę do wampirze części Grobowca, odnajdujemy Shannona i w ten sam sposób wracamy.
- Dlaczego to brzmi zbyt prosto? – mruknęła.
- Bo na pewno proste nie będzie. – uśmiechnął się. – Mam nadzieję, że Helena cię polubiła i ci pomoże. Idziemy. – zarządził.
       Zaczęli skradać się w stronę skalnej ściany, która była  początkiem muru. Byli już bardzo blisko wejścia, kiedy w ich stronę rzuciła się horda demonów.
       Cały czas na nich czekały.
       Plan się skomplikował.

Rozdział 18
 
                Znaleźli się na dobrze znanej jej polanie. Zewsząd otaczały ich drzewa, wśród których czaiły się demony. Czuła ich wzrok na sobie. Czuła ich głód i strach. Mimowolnie się wzdrygnęła i mocno objęła się rękami. Kątem oka zobaczyła słabe, ciepłe światło.
       Brama.
       Całą sobą zatęskniła za światem, który znajdował się za Bramą. Jego kolorami, słońcem, ciepłem. Ostatkiem sił odwróciła się od tego światła i zwróciła twarz w przeciwną stronę. To tam tym razem musi się udać. To tam znajdzie tego, za którym tęskni każda komórka jej ciała.
       Shannon.
       Na samo wspomnienie jego dotyku, uśmiechu, muśnięcia wargami jej warg zachciało jej się płakać. Musi go odnaleźć, choćby miała tu z nim zostać.    Musi.
- I jaki masz plan? - odezwała się. Jej głos poniósł się echem w ciemności. Za plecami coś się poruszyło. Zwinnie odwróciła się gotowa do walki.  Nerwy miała w strzępach.
- Przede wszystkim musimy być cicho. - powiedział. Rozejrzał się dookoła. - Plan jest prosty: nie dać się złapać. - uśmiechnął się.
      
Vicky spojrzała na niego z niedowierzeniem, szukając jakichkolwiek oznak, że wampir żartuje.
- Ty mówisz poważnie. - stwierdziła.
- Jak najbardziej. - przytaknął. - Idziemy.
      
Ruszył przed siebie. Vicky z westchnieniem podążyła za nim.
- Jak to się stało, że jeszcze żaden demon nas nie zaatakował? - podjęła rozmowę. - Boją się ciebie.
- No wiesz... - Damien wydawał się zakłopotany. Mógł ją zbyć byle jakim tekstem, ale lubił ją i nie zamierzał okłamywać jej od samego początku znajomości. - Jak się ma pozycję, to demony się boją. - dokończył.
      
Vicky stanęła jak wryta. Czyżby Damien był kimś ważnym?
- Co znaczy: pozycję?
      
Damien westchnął z rezygnacją. Nie wiedział, czy to dobry pomysł, ale postanowił być szczery.
- Jestem Księciem. To miejsce to mój drugi dom.
- Chyba żartujesz?! - krzyknęła.
      
Damien zatkał ręką jej usta i wciągnął ją za drzewo. Obok przeszło kilka demonów. Węszyły w powietrzu, jakby czegoś szukały. Po chwili odeszły.
- Mówiłem, że musimy być cicho. - szepnął jej do ucha.
- Przepraszam. - Vicky żałowała swojego wybuchu. - Czego oni szukają? - zapytała.
- Ciebie. - odparł krótko wampir.
- Mnie? Dlaczego? - dopytywała się.
- Mój ojciec wyczuł twoje przejście. Miałem nadzieję, że nastąpi to dużo póżniej. - myślał na głos. - Mamy mniej czasu niż myślałem. Musimy się pospieszyć. - wziął ją za rękę i pociągnął z powrotem na ścieżkę.

- Twój ojciec? Chcesz powiedzieć, że twoim ojcem jest jakiś tutejszy król? – chciała jak najwięcej dowiedzieć się o swoim towarzyszu, póki stał się zaskakująco rozmowny.
       Damien prychnął z rozbawieniem.
- Tutejszy król? – roześmiał się. – Mówisz o Demonie, Władcy Miasta Umarłych. – powiedział z dumą w głosie. – Tak, On jest moim Ojcem. I uwierz mi, jeśli wpadniesz w jego ręce nie będziesz miała żadnych szans na przetrwanie. Chyba, że on tego zechce. – dodał posęnym tonem. Przypomniał sobie, z kim rozmawia. Jeśli zabraknie Vicky – przegrają wszystko.
- Hmm, to wielce pocieszające. – skrzywiła się. – W takim razie twój plan jest idealny.
- Ciii. – Damien uciszył ją machnięciem ręki. Zastygł, nasłuchując. W momencie, kiedy dziewczyna chciała się odezwać, pchnął ją w bok. Uderzyła całym ciałem w wyjątkowo twardy pień i – o dziwo! – straciła oddech. Jak przez mgłę zobaczyła walczącego z kilkoma demonami Damiena. Piękny, silny, zwinny… uskrzydlony? Z niedowierzeniem potarła oczy i zaniemówiła. Z pleców pół demona wyrastały czarne niczym noc, ogromne, aksamitne skrzydła. Wyglądał jak anioł śmierci.
       Damien rozprawił się z ostatnim demonem, urywając mu głowę z głośnym mlaśnięciem. Czuł się wspaniale. Czuł się wolny. Rozejrzał się i ujrzał siedzącą pod drzewem przerażoną dziewczynę. Gapiła się na niego ze strachem, ale również z podziwem. Zaklął pod nosem. Jeszcze żaden śmiertelnik nie widział go w tej postaci. Pospiesznie złożył skrzydła i ukrył je pod skórą. Znów był ograniczonym pół wampirem. Podszedł do Vicky i z zadowoleniem stwierdził, że nie cofa się przed nim.
- Jesteś cała? – zapytał z troską w głosie.
- Gdzie one są? – odpowiedziała pytaniem na pytanie. Nie domyślił się, o co jej chodzi. Wystraszył się nie na żarty. Czy widząc jego prawdziwe oblicze mogła stracić rozum? Obadał jej głowę, ale nie znalazł nic niepokojącego.
- Gdzie co jest? – spytał.
- Twoje skrzydła! – krzyknęła. Jej mina była tak komicznie zaskoczona, że roześmiał się mimo tego, że ktoś mógł go usłyszeć.
- Póki co odpoczywają. – powiedział. – Nic ci nie jest? Uderzyłaś się? – wrócił do tematu. W końcu mocno ją odepchnął, a ona niczego nieświadoma poleciała niczym szmaciana lalka.
- Nie, wszystko okey. – uspokoiła go. Nadal wpatrywała się  w niego jak w ósmy cud świata.
- Świetnie. – stwierdził, podnosząc się. – W takim razie idziemy dalej. – podał jej rękę. Vicky chętnie skorzystała z pomocy. – Tylko proszę cię, miej oczy i uszy otwarte. I nie gadaj tyle. – uśmiechnął się.
- Da się załatwić. – odwzajemniła uśmiech. – Pod warunkiem, że przestaniesz mną rzucać o drzewa.
- Da się załatwic. – przedrzeźnił ją.
       Ruszyli w dalszą drogę. Przemykali w ciemnościach niczym cienie, w ciszy i skupieniu.
       Vicky wiedziała, że są blisko.
       Czuła to każda komórka jej ciała.
       Shannon.