niedziela, 29 listopada 2015


Rozdział 15  

       Jared chodził po pomieszczeniu wściekły jak tygrys w klatce. Vicky wiedziała, że cała wściekłość w końcu znajdzie ujście na niej samej. Westchnęła w duchu. Teraz miała inne zmartwienia. Theo się nie budził. Minęło już wystarczająco dużo czasu, a on nadal pozostawał martwy. Z czułością gładziła go po włosach.
- Obudź się, proszę… - szeptała.
       Ktoś zapukał do drzwi. Vicky wstrzymała oddech, a Jared zatrzymał się w pół kroku, obnażając kły. O tak, teraz z największą przyjemnością rozszarpałby komuś gardło.
- Theo, jesteś tam? – dobiegł ich głos zza drzwi. – Pospiesz się bo się spóźnimy. Czekam przed klubem. – odgłos oddalających się kroków Vicky przyjęła z ogromną ulgą. Nie miała ochoty już nikogo zabijać. Jared wydawał się rozczarowany.
- Poszedł. – odezwała się. – Dzięki Bogu. – westchnęła.
- Boga to ty w to nie mieszaj. – warknął Jared. – Co ci w ogóle strzeliło do głowy?!
       Dziewczyna odwróciła się w jego stronę. Zignorowała jego pytanie.
- Jak długo trzeba czekać, żeby się obudził? – zapytała niezrażona tonem wampira. Jared prychnął.
- Skąd mam wiedzieć? – fuknął. – Nie ma reguły. Silniejsi potrzebują mniej czasu, słabsi więcej. Nie panikuj. – dodał ironicznie. – Twój kochaś powoli wraca do żywych.
       Vicky przeniosła wzrok na twarz chłopaka i została uwięziona w szkarłatnym spojrzeniu pięnych oczu.
- Obudziłeś się. – uśmiechnęła się. Chłopak podniósł się powoli. Vicky też wstała. Jared obserwował. Nigdy nie ufał młodym wampirom. Miały różne głupie pomysły.
- Co się stało? – odezwał się schrypniętym głosem. – Co mi zrobiłaś?
       Vicky zaniemówiła. Nie wiedziała, co ma mu powiedzieć. Otworzyła usta, ale zaraz je zamknęła.
- Co mi zrobiłaś?! – krzyknął i zanim ktokolwiek się zorientował, przyciskał ją do ściany. Jego oczy płonęły furią.
- Siadaj. – Jared odciągnął od niej chłopaka i posadził go na kanapie, na której jeszcze nie tak dawno siedziała ona sama. Vicky rozcierała obolałe nadgarstki. Zauważyła, że rozkazujący ton Jareda wcale nie zgasił żądzy mordu w oczach Theo.
- Nie wiem, co się ze mną dzieje. – powiedział łagodniejszym tonem. Schował twarz w dłoniach. Vicky postanowiła wykorzystać ten moment słabości. Uklękła przed nim i odciągnęła dłonie od jego twarzy. Tym razem w jego oczach dostrzegła zagubienie.
- Wiem, że czujesz się zagubiony. – zaczęła. – Ja niedawno czułam się tak samo. – wpatrywał się w jej twarz jak zahipnotyzowany.
- Ugryzłaś mnie. – przerwał jej. – Zabiłaś mnie. – szepnął. – Skoro mnie zabiłaś, to co ja tu robię?
- Jesteś wampirem, Theo. – powiedziała. – Tak jak ja i Jared.
        W pokoju zaległa cisza. Jared nadal obserwował zachowanie chłopaka, gotowy w każdej chwili wyrwać mu niebijące serce.
- Jestem głodny. – odezwał się w końcu.
       Vicky odetchnęła. Wydawało jej się, że Theo odzyskał równowagę. Jared też nieznacznie się rozluźnił.
- Dobrze się składa, bo właśnie w naszą stronę zmierza twoja pierwsza kolacja. – powiedział. Chwilę później rozległo się ponowne pukanie do drzwi.
- Theo? Jesteś tam? – miękki, dziewczęcy głos. – Adam cię szuka. Nie odbierasz telefonów. Martwi się.
- Powiedz jej żeby weszła, resztą zajmiemy się my. – powiedział Jared. Razem z Vicky ukryli się w cieniu.
- Jestem, wejdź. – rzucił od niechcenia. Otworzyły się drzwi i do pokoju weszła młoda, drobna blondynka. Mogła mieć co najwyżej kilkanaście lat.
- Dlaczego nie odbierasz telefonów? – zaczęła czynić wyrzuty. – Adam o mało nie zadzwonił do samego prezydenta! Wszyscy cię szukają. Fani czekają, jesteśmy już mega spóźnieni… - podeszła bliżej i zaniemówiła widząc jego twarz. – Jezu! Dobrze się czujesz? Jesteś taki blady! – dotknęła jego twarzy, sprawdziła czoło. Nie odrywał oczu od żyły na jej szyi. – Jesteś lodowaty! Zadwonie do Adama, musimy cię zawieźć do szpitala. Potrzebny ci lekarz! – wyciągnęła telefon z kieszeni jeansów.
- Nigdzie nie będziesz dzwonić. – warknął i wyrwał jej telefon. Rzucił nim o ścianę. Chwycił ją za ramiona i już miał ugryźć, ale Jared po raz kolejny go odciągnął. Dziewczyna była przerażona.
- O co tu chodzi? – zapytała. – Kim są ci ludzie? – jej głos stawał się coraz bardziej piskliwy. Zerkała raz na Jareda raz na Vicky.
- Vi. – rzucił ostrzegawczo wampir. Dzieczyna od razu przystąpiła do działania. Stanęła naprzeciwko blondynki i spojrzała jej prosto w oczy.
- Jesteśmy przyjaciółmi. Nie masz się czego bać. – zaczęła. – Theo jest chory i tylko ty możesz mu pomóc, więc będziesz stać spokojnie i dasz mu to, czego potrzebuje. Zrozumiałaś?
- Tak.
- Świetnie. – Vicky klasnęła w dłonie. Jared kiwnął z uznaniem głową. Dziewczyna uśmiechnęła się i zamknęła drzwi.
- Teraz musisz ją osuszyć. Całkowicie. Jej serce musi przestać bić. – odezwał się do chłopaka. Podszedł do blondynki. Odgarnął jej włosy i zachęcająco skinął na młodego wampira. Theo podszedł do nich i bez skrępowania wgryzł się w pulsującą tętnicę. Nie uronił ani jednej kropli. Vicky i Jared obserwowali całą scenę z zadowoleniem. W końcu ciało dziewczyny upadło na ziemię. Była martwa. Theo odwrócił się do nich z uśmiechem na twarzy. Rękawem wytarł krew z ust.
- To było niesamowite. – powiedział.
- To był dopiero początek. – poprawił go Jared. – Znowu ktoś idzie. Pora na nas.
       Wyskoczyli przez okno, wprost do ciemnego zaułka.
Usłyszeli przeraźliwy krzyk.
      Pobiegli w stronę lasu.
       Wracali do domu.
       Teraz pozostało im zmierzyć się z Miastem Umarłych.

niedziela, 22 listopada 2015


Rozdział 14

       Jared i Vicky dotarli do miasta. Wylądowali w dzielnicy, która w ogóle nie była oświetlona. W tak ponurym miejscu dziewczyna jeszcze nigdy nie była.
- To chyba dzielnica magazynowa. – odezwała się. Dziwnie było znów usłyszeć swój głos po tak długim milczeniu.
- Chyba masz rację. – mruknął. – Czujesz? – Vicky pociągnęła nosem.
- Moje życie było lepsze, zanim zadałeś to pytanie. – powiedziała. Zachichotał na widok jej skrzywionej miny.
- Przyzwyczaisz się do ignorowania niepotrzebnych zapachów i dźwięków. – pocieszył ją.
- Oby. Cuchnie jakby przechowywali tu padlinę. – zatkała nos.
- Nie wątpię, że tak jest. – puścił jej oczko. – Chodź, bo jeszcze mi się tu otrujesz, księżniczko. – Sprzedała mu kuksańca w bok.
- Rób tak dalej geniuszu, ale pamiętaj, że wiem, gdzie mieszkasz. – uśmiechnęła się złośliwie. Jared podniósł ręce w obronnym geście.
- To był argument. – roześmiała się. Ostrożnie przeszli między budynkami.
- Tak się zastanawiam… - zaczęła. – Słuchaj, ja wcale nie chce nikogo zabijać.
       Jared zatrzymał się. Vicky przeszła jeszcze parę kroków i też się zatrzymała. Odwróciła się do niego niechętnie.
- Nie nadążam za tobą dziewczyno. – powiedział. – Jeszcze niedawno mówiłaś, że chcesz ratować mojego brata, a teraz odrzucasz jedyny sposób, w jaki możesz to zrobić.
- Nie o to chodzi. – żachnęła się. – Chcę go stamtąd wyciągnąć. Ale czy zabicie człowieka jest naprawdę konieczne? Nie da się tego jakoś obejść?
       Wampir zastanowił się przez chwilę. W końcu pokręcił głową.
- Jeśli chcesz dokończyć przemianę, musisz zabić. – zawyrokował. – Nie da się tego obejść. Przykro mi.
       Westchnęła. W takim razie Chris jej nie wybaczy, a ona sama będzie musiała z tym żyć.
- Miejmy to już za sobą. – ruszyła przed siebie.
       Po chwili byli już na rozświetlonych uliczkach miasteczka. Widocznie dzisiaj mieszkańcy obchodzili jakieś święto, bo ulice były zapełnione poprzebieranymi ludźmi.
- Masz szczęście. – Jared się uśmiechnął. – Możesz wybrać, kogo zechcesz na kolację. – zażartował. Odwrócił się, ale dziewczyny nie było w pobliżu. – Cholera. – zaklął. – Vicky? – próbował telepatycznie. Nic. Cisza. – Vicky, gdzie jesteś do cholery! – zdenerwował się.
- Dwie przecznice na wschód. Klub „Pandora”. – usłyszał w odpowiedzi. Wściekły poszedł we wskazane miejsce. Po chwili zauważył znajomą sylwetkę.
- Co ty wyprawiasz? – warknął.
- Pozwoliłeś mi wybrać kolację. – odpowiedziała niezrażona, z szerokim uśmiechem na twarzy. – Chcę jego. – wskazała na chłopaka o nieziemskim głosie, śpiewającego na scenie.
- Kobiety. – prychnął. – Shannon nie byłby zachwycony.
- Och, daj spokój. – powiedziała i udała się w stronę, gdzie powinna znajdować się garderoba. Jared poszedł za nią. Jak się spodziewała, przed drzwiami stał ochroniarz, którym szybko zajął się Jared.
- Nie musiałeś. – skrzywiła się na widok pustych oczu chłopaka. Był taki młody. – pomyślała, ale szybko odgoniła tą myśl. W zasadzie ona zamierzała zrobić to samo za chwilę. Weszła do garderoby oświetlonej mdłym światłem i usiadła na kanapie ustawionej w zaciemnionym kącie. Jared bez słowa stanął przy oknie, również w cieniu. Po chwili na sali zapadła cisza, a po pięciu minutach drzwi stanęły otworem i chłopak o anielskim głosie wszedł do środka. Vicky obserwowała każdy jego ruch. Chłopak nie był świadomy obecności intruzów. Krzątał się przez chwilę po pokoju, po czym stanął przed lustrem. Dopiero wtedy zauważył  w nim odbicie dziewczyny. Odwrócił się do niej.
- Co tu robisz? – zapytał ostrzej niż zamierzał. Vicky wstała i stanęła w kręgu światła. Był taki piękny. Nie chciała go zabijać. Musi być jakiś sposób! – nie miała co do tego wątpliwości. Ona go znajdzie.
- Zadałem ci pytanie. – powiedział już nieco łagodniej.
- Zabłądziłam. – powiedziała pierwszą rzecz, jaka przyszła jej na myśl. Jared zachichotał. Stanął tuż za chłopakiem.
- Nie okłamuj pana, Vi. – powiedział. – Powiedz mu prawdę. Lepiej, żeby wiedział.
       Vicky milczała. Nie mogła oderwać oczu od jego twarzy. Coś ją do niego przyciągało.
- Nie wiem, o co wam chodzi, ale najlepiej będzie, jak już sobie pójdziecie. – chłopak był zdenerwowany.
- Boi się. – podjął Jared. – Czujesz? – zaszedł chłopaka od tyłu i pociągnął nosem.
- Czuję. – szepnęła.
- Im bardziej się boi, tym lepiej będzie smakował. – wampir był w swoim żywiole.
- Robi się dziwnie. – odezwał się chłopak. Próbował podejść do drzwi.
- Nigdzie nie pójdziesz. – warknął Jared i złapał go w stalowy uścisk. – I odzywać się też nie musisz.
       Chłopak posłusznie zamilkł. Wpatrywał się w Vicky przestraszonym wzrokiem.
- Myślę, że już czas. – mruknął wampir i wpił się w szyję chłopaka. Po chwili podniósł głowę. – Jest twój. Tak, jak chciałaś. – uśmiechnął się.
       Vicky przez chwilę walczyła ze sobą. Przeniosła wzrok z twarzy chłopaka na krew sączącą się z rany na jego szyi. Czuła, jak ta cienka strużka czerwieni ją wzywa. Nie mogła już dłużej się opierać. Podeszła do nich. Zlizała krew z szyi chłopaka. Spojrzała na Jareda. Kiwnął przyzwalająco głową. Zamknęła oczy i ostatnim wysiłkiem woli odsunęła się o krok.
- Co jest? –Jared był zdziwiony.
- Daj mu swojej krwi. – wychrypiała.
- Słucham?
- Daj mu swojej krwi. – powtórzyła. – Nie chcę go zabijać, a jeżeli jego przemiana jest konieczna, więc niech tak będzie. Inaczej tego nie zrobię.
- Oszalałaś. – powiedział.
- Nie, mówię poważnie.
       Jared przewrócił oczami. Podciągnął rękaw i ugryzł się w nadgarstek. Popłynęła krew.
- Pij. – warknął. Chłopak posłusznie wypił. – Wystarczy. – wampir zabrał rękę. Nie lubił karmić sobą innych. – Zadowolona?
- Dziękuję. – powiedziała. – Jak ci na imię? – zwróciła się do chlopaka.
- Theo. – odpowiedział.
- Przepraszam, Theo. – szepnęła i zaczęła pić.
       Wyłączyła się całkowicie.
       Ale poniekąd wygrała.

poniedziałek, 16 listopada 2015


Rozdział 13

       Chris siedział w swoim pokoju odkąd znalazł skrzynkę i księgę. Nie zauważył nawet kiedy za oknem zrobiło się ciemno. Czytanie pochłonęło go do reszty. Okazało się, że księga to nic innego jak księga czarów w jakimś starożytnym obcym języku. Żeby było zabawniej, na marginesach były notatki i uwagi wypisane ręką jego matki. Był tego pewien. Wnioski, które nasuwały mu się na myśl były absurdalne.  Jego matka czarownicą? Nie, to musiał być jakiś żart. A może jednak nie?
- To jakiś absurd. – powiedział zatrzaskując księgę. Wstał i podszedł do okna. Na podjeździe zobaczył samochód rodziców. Oznaczało to, że wrócili, ale żadne do niego nie przyszło. To dobrze. Odwrócił się i jego wzrok padł na skrzynkę. Całkowicie o niej zapomniał. Nie był pewien, czy chce ją otwierać, ale zanim odpowiedział sobie na to pytanie, już siedział na łóżku z uniesionym wiekiem. To co zobaczył w środku było jak cios obuchem. Wysypał wszystko na łózko i z niedowierzeniem wpatrywał się w zawartość skrzynki. Wziął do ręki plik swoich zdjęć. Obejrzał wszystkie, ale nie znalazł nic szczególnego – ot, zwykłe zdjęcia zrobione w jakimś szczęśliwym momencie życia. Tknięty nagłym przeczuciem odwrócił jedno i jego oczom ukazały się słowa i data. Jeszcze raz przejrzał wszystkie. Każde zdjęcie miało taką samą datę i ten sam napis. Wziął do ręki zdjęcia siostry. Na nich było to samo. Teraz już poważnie zaintrygowany wziął księgę i zaczął szukać. Po pół godzinie znalazł zaklęcie identyczne jak to na zdjęciach. Dzięki notatkom matki dowiedział się, że to zaklęcie ochronne. Odłożył księge i jego wzrok padł na dwie małe fiolki. Domyślił się, co mogą one zawierać. Nie pomylił się. Była w nich krew jego i Vicky. Nie wiedząc co o tym myśleć, wrzucił wszystko do skrzynki, porwał obie rzeczy i wypadł z pokoju.
-Mamo! – zawołał zbiegając poschodach. Żadnej reakcji. – Mamo!
       Z kuchni wyszła zaniepokojona Kate.
- Chris, co się stało?
- Możesz mi wyjaśnić, co to jest? – zapytał i rzucił księgę i skrzynkę na stół. Kate podskoczyła.
- Jak to znalazłeś? – zapytała zaskoczona.
- Nie wiem jak. Po prostu po waszym wyjeździe poczułem, że muszę iść do waszej wypialni. Więc poszedłem. Coś kazało mi iść właśnie w tamto miejsce i to znaleźć, więc możesz mi łaskawie powiedzieć, co to jest?
- Podstępna mała wiedźma.  – Kate uśmiechnęła się. Doskonale wiedziała, kto powiódł jej syna w miejsce ukrycia tego skarbu. Helena. Czyli już czas.
- Słucham? – Chris był zniecierpliwiony.
- Jak już zapewne się domyśliłeś, jestem czarownicą. – powiedziała bez zbędnego owijania w bawełnę. – Skoro to znalazłeś, Matka uznała, że już czas byś się dowiedział.
- Matka? Dowiedział o czym?
- Matka to Helena, Pierwsza z czarownic. – wyjaśniła. – Musisz wiedzieć, że na świecie nie istnieją tylko wampiry i wilkołaki. Istnieją też czarownice. Markus, Vicky, ja i… ty. – zakończyła z obawą.
       Chris usiadł na krześle. Nie wiedział, czy wszyscy wokół zwariowali, czy to on postradał zmysły.
- Mówisz poważnie. – odezwał się.
- Tak. Mówię poważnie.
- Udowodnij. – zażądał.
       Kate uśmiechnęła się zadowolona, że w końcu nie musi się ukrywać. Tęskniła za magią, ale nie mogła jej używać w obecności dziecie. Przynajmniej dorosłych dzieci.
       Ustawiła na blacie kilka świeczek różnej wielkości. Mruknęła coś niezrozumiale a świece zapłonęły żywym blaskiem.
       Chris uświadomił sobie, że jednak nikt nie oszalał.

Rozdział 12 
 
       Biegli już przez dłuższy czas. Vicky nie zdawała sobie sprawy z ogromu lasu otaczającego jej domek. Mimo tego, że poruszali się z ogromną prędkością, las nawet się nie przerzedził. Napawała się szybkością, napawała się otaczającym ją zapachem, napawała się swoją wolnością. Na ręcę nadal czuła mocny uścisk Jareda. Wiedziała, że gdyby powinęła jej się noga, o w momencie byłby przy niej i uchronił by ją od upadku. Uczucie, które w niej wezbrało względem tego wampira kazało jej się natychmiast zatrzymać.
- Zaczekaj! – krzyknęła, stając w miejscu. Jared zareagował instynktownie.
- Co się stało? – zapytał, czujnie rozglądając się wokół.
- Nic się nie stało. – powiedziała i wyswobodziła dłoń z jego uścisku. – Muszę chwilę odpocząć.
- Odpocząć? – zdziwł się. – Jesteś wampirem, nie musisz odpoczywać.
- Oj, nie czepiaj się. – mruknęła i oddaliła się od niego.
- Okey.- wzruszył ramionami. Nie nadążał za jej humorami. – Jak sobie księżniczka życzy.
       Na te słowa w Vicky zawrzało. Odwróciła się do niego maskując swoją złość.
- Zawsze musisz być taki złośliwy? – powiedziała podejrzanie spokojnym tonem.
-Ja? Złośliwy? Ależ skąd! – obruszył się. – Po prostu siłą zmuszono mnie, żebym usługiwał jakiejś zwykłej, rozkapryszonej księżniczce. Ale nie, nie powiedziałbym, że jestem złośliwy.
       Vicky w mgnieniu oka znalazła się przy nim i  jednym płynnym ruchem powaliła go na ziemię. Usiadła okrakiem na jego klatce piersiowej i przycisnęła mu nadgarstki do ziemi. Obnażyła kły, a w jej oczach dostrzegł zimną furię. Uśmiechnął się pod nosem. Podobała mu się ta wersja dziewczyny. Groźna. Nieprzewidywalna. Nieobliczalna,
- Odszczekaj to. – warknęła.
- Co? – zapytał niewinnie. – Ten fragment o księżniczce, czy może ten o rozkapryszonej księżniczce? – jego uśmiech stał się szerszy. Vicky zaatakowała. Chciała wbić zęby w jego szyje i rozerwać ją na strzępy. Jednak błysk w jej oku ją zdradził. Jared zrobił unik i po chwili on znalazł się na niej, przyciskając ją do ziemi całym ciężarem ciała.
- Ups, chyba coś ci nie wyszło. – naśmiewał się z niej.  Zamknęła oczy. Jego twarz znalazła się niebezpiecznie blisko jej szyi. Poczuła na skórze ciepły oddech, a zaraz po nim lekkie ukłucie. Wrzasnęła i zaczęła się wściekle szarpać. Ale po chwili zorientowała się, że nie ma szans. Otworzyła oczy i spojrzała prosto w twarz Jareda.
- To było fascynujące. – odezwał się. Nadal się uśmiechał.
- O tak, bardzo fascynujące. – odpowiedziała. – Możesz ze mnie zejść?
- Nie rzucisz się znów na mnie? – drażnił się.
- Nie. Już mi lepiej.
- Okey. – puścił jej ręce i wstał. Otrzepał się z liści i igieł, ale nie pomógł jej wstać. Odwrócił się do niej plecami. Vicky podniosła się ostrożnie.
-  Przepraszam. – powiedziała wyciągając liście z włosów. – Nie wiem, co mnie napadło.
- Nie musisz przepraszać. – odwrócł się do niej. – To normalne u młodych wampirów. Wahania nastrojów. – wyszczerzył zęby w uśmiechu. – Możemy iść?
- Nie, jeszcze nie. – powiedziała. Zorientował się, że Vicky patrzy gdzieś za niego. Odwrócił się i dostrzegł łanię. – Vi?
- Daj mi chwilę. – zlekceważyła jego pytające spojrzenie i podeszła bliżej zwierzęcia. Chciał ją zatrzymać, ale machnęła ręką i kazała mu być cicho. Zwierzę podniosło głowę i spojrzało na dziewczynę łagodnym wzrokiem. Wyczuło niebezpieczeństwo i zastrzygło uszami, ale się nie poruszyło. Vicky kucnęła. Wyciągnęła rękę, a łania podeszła do niej i wtuliła swój miękki nos w dłoń dziewczyny. Vicky pogłaskała ją po smukłej szyi.
- Jesteś taka piękna. – westchnęła. Nie wiedziała czemu, ale zachciało jej się płakać. Jared zapewne przypisałby to jej „wahaniom nastroju”. Jeszcze raz poklepała zwierzę po szyi po czym wstała i bez słowa podeszła do Jareda.
- Teraz możeby isć. – powiedziała.
- To było… niesamowite. – spojrzał jej w oczy. Uśmiechnęła się. Ujęła jego dłoń i pozwoliła się poprowadzić w stronę miasta.

Rozdział 11

       Jak tylko za Jaredem i Vicky zatrzasnęły się drzwi, Chris niedowierzająco spojrzał na rodziców.
- Co was napadło?! – wyrzut w jego głosie sprawił, że Tom odwrócił wzrok. Sam się zastanawiał, co ich właściwie napadło. – Pozwoliliście jej zabić człowieka!
- Nie tym tonem. – odezwała się Kate. – Na nic jej nie pozwoliliśmy, to jest konieczność.
       Gerard już miał dość słuchania tego ludzkiego i niedoświadczonego smarkacza. Dyskretnie opuścił pomieszczenie. Nikt nawet nie zauważył kiedy wyszedł.
-Konieczność mówisz. – zaśmiał się chłopak. – A jak będzie zabijać innych to też powiesz, że to konieczność?
- Nie, Chris. – westchnęła znużona. – Później nie będzie musiała zabijać, żeby przeżyć.
- To o czym mówisz nie mieści mi się w głowie. – Chris złapał się za głowę i opadł ciężko na kanapę. – To jakiś absurd. To zwykły, głupi, nieśmieszny żart.
- Nie mów tak. – Kate próbowała pocieszająco objąć syna. Była pewna, że Chris upora się z całą tą sytuacją. Potrzebowali go bardziej, niż myśleli. – Potrzebujesz trochę czasu, żeby sobie to wszystko poukładać. Vicky się nie zmieniła, nadal jest sobą.
       Chłopak odskoczył od matki jak oparzony.
- Nadal jest sobą? – zaśmiał się. – Próbujesz przekonać siebie, czy mnie? Vicky już nigdy nie będzie sobą. Już nigdy nie będzie taka jak kiedyś. I to wszystko przez was! – zerwał się na równe nogi.
- Gdyby nie my, Vicky by umarła. – odezwał się sucho Tom.
- Może tak by było najlepiej. – odgryzł się chłopak. Zaskoczyło go to, że święcie w to wierzy.
- Nie wiesz, co mówisz. – Kate załamał się głos. – Przecież ją kochasz. Jest twoją siostrą. Potrzebuje cię. Naprawdę nie akceptujesz tego, kim jest?
- Nie. – odparł bez zastanowienia. Nie miał ochoty na dłuższe bezsensowne rozmowy z rodzicami. Powiedział już wszystko, co miał do powiedzenia. Odwrócił się na pięcie z zamiarem wmaszerowania na górę, ale zatrzymał go głos Kate.
- Ty też już nie jesteś taki, jak kiedyś. – wyszeptała.
       Nie chcąc wiedzieć niczego więcej, pobiegł do siebie i trzasnął drzwiami. Jednak ostatnie słowa matki nie dawały mu spokoju. Kiedy usłyszał odgłos zamykanych drzwi, podszedł do okna. Zobaczył rodziców zmierzających do samochodu. Jak tylko odjechali, udał się do ich sypialni. Zamierzał przeszukać ten pokój kawałek po kawałku.
       Stanął w drzwiach, nie wiedząc od czego zacząć. Rozejrzał się uważnie. Wiedział, że szuka czegoś konkretnego, ale nie wiedział, gdzie to coś jest. Zrezygnował z przeszukiwania szafy i komody, obojętnie przeszedł obok szafek nocnych i znalazł się przed ścianą. Podniósł dłoń i dotknął zimnego kamienia. Nie, to nie tu. – szepnął mu do ucha nieznajomy głos. Coraz bardziej czuł wezwanie tego, czego szukał. Po chwili namysłu uklęknął i postukał dłonią w drewnianą podłogę. Pusto. Musiała być tam jakaś skrytka. Poszukał palcami ubytku w drewnie i po chwili trzymał w ręce obluzowaną deskę. Zajrzał w głąb powstałej dziury i opuściła go cała pewność siebie. Czy chciał wiedzieć, co ukrywała tam jego matka? O dziwo, był pewien, że to jej skrytka. Może i nie chciał wiedzieć, ale musiał. Odetchnął głęboko i sięgnął do środka. Jego palce odnalazły skrzynkę i starą grubą księgę. Nie myśląc za wiele co robi, ułożył deskę na swoje miejsce, zabrał znalezisko i poszedł do siebie.
       Czuł, że zaraz odkryje sens słów matki.
       Nie pomylił się.

niedziela, 15 listopada 2015


Rozdział 10

       Kiedy tylko dziewczyna wkroczyła do pokoju, wzrok wszystkich spoczął na niej. Jedni patrzyli z powątpiewaniem, drudzy z nadzieją, a jeszcze inni z niepokojem. Vicky uświadomiła sobie, większość uważa jej misję ratowania Shannona za nieważną. Dla nich liczyła się tylko śmierć Diega. Jednak złożyli obietnicę i nie mogli się wycofać. Wataha Franka dyskretnie opuściła pomieszczenie. Nie chcieli brać udziału w rodzinnych kłótniach niedotyczących ich misji. Markus również opuścił dom.
- Możemy już iść? – zapytała Jareda kiedy wilki wyszły. To on miał być jej przewodnikiem przy pierwszym polowaniu.
- Oczywiście. – chłopak wstał i podszedł do niej. Stanął przed nią i spojrzał jej głęboko w oczy. – Jesteś pewna? – wysłał jej myśl. – Jeśli stąd wyjdziemy nie będzie odwrotu.
       Vicky nie ugięła się pod badawczym spojrzeniem Jareda i rzuciła jedno krótkie:
- Tak.
       Wampir skinął głową i przepuścił ją przodem. Nikt się nie odezwał kiedy przechodzili przez pokój. Dopiero gdy Vicky ujęła klamkę w dłoń, odezwał się Chris.
- Nie rób tego.
       Gdyby Vicky nie była wampirem, nie usłyszała by jego słów. Dłoń, którą chwyciła klamkę w momencie zmieniła się w bryłę lodu. Ton głosu brata nie wróżył nic dobrego. A jednak się pomyliła. Kto jak kto, ale Chris powinien był ją zrozumieć. Postanowiła go zignorować. Nacisnęła klamkę.
- Nie rób tego. – powtórzył głośniej. Tym razem odwróciła się do brata.
- Dlaczego? – głupie pytanie, ale musiała coś powiedzieć.
- Naprawdę jeszcze pytasz? – Chris był szczerze zdziwiony. Ale Vicky wyczuła, że jest wściekły. – Dociera do ciebie co w ogóle zamierzasz zrobić? – dziewczyna próbowała coś powiedzieć, ale doskonale zdawała sobie sprawę, że dopóki brat nie skończy swojego monologu nie ma szans nic wtrącić. Wpadł w swój najgorszy humor. – Chcesz zabić niewinnego człowieka tylko po to, żeby móc uratować swojego pożal się Boże księcia z bajki? Faceta, który – uwaga! – zabił cię! Naprawdę jesteś aż tak głupia, żeby zabić zwykłego człowieka dla jakiegoś krwiopijcy? – zamilkł, więc Vicky domyśliła się, że teraz może coś powiedzieć.
- Chris, nie robię tego tylko dla Shannona i dobrze o tym wiesz…  
- Głupie gadanie! – wrzasnął. Oj tak, był wściekły. – Próbujesz się usprawiedliwić,  że to dla dobra ludzi? Proszę cię, nie ośmieszaj się. Co niby powiesz rodzinie tego człowieka? „Przepraszam, musiałam pozbawić go życia, żeby ratować ludzi?” Ach,  wybacz, nic im nie powiesz bo po wszystkim porzucisz ciało tego nieszczęśnika gdzieś w lesie!
- Chris, proszę przestań. – szepnęła. - Już wystarczająco jest mi ciężko. Dlaczego musisz być przeciwko mnie?
- Nie jestem przeciwko tobie. – powiedział już nieco spokojniej. – Próbuje ci tylko uświadomić, że to, co zamierzasz zrobić jest złe. Dawna Vicky by tego nie zrobiła.
- Dawna Vicky umarła Chris. Nowa potrzebuje krwi, żeby przetrwać. – czuła, że jeszcze chwila i braknie mu argumentów. Zawsze tak było.
- To co mówisz jest ohydne. – podsumował. – Jesteś zupełnie inna. Mówisz, że kochasz tą pijawkę a idziesz na polowanie z jego bratem. Pewnie żaden z nich nie powiedział ci, czym dla nowego wampira jest pierwsze polowanie? Oczywiście, że żaden. – dodał widząc jej minę.
- Myślę, że powinniśmy już iść. – wtrącił Jared, popychając ją w stronę drzwi. Reakcja chłopaka na słowa Chrisa ją zaskoczyła.
- Hej, chwileczkę! –  Vicky nie dała się wypchnąć za drzwi. – O czym on mówi? - o dziwo, czekając na odpowiedź spojrzała na milczącego do tej pory Damiena. Ten tylko pokręcił głową. – Czy ktoś mnie oświeci?
       Jared westchnął. Miach ochotę w tym momencie zamordować tego szczeniaka zwanego Chrisem, ale to nie byłoby zbyt mądre.
- Pozwól, że ja to zrobię siostrzyczko… - zaczął z satysfakcją Chris, ale Jared warknął i przerwał chłopakowi w połowie zdania.
- Powiem ci po drodze. – rzucił i siłą wypchnął dziewczynę za drzwi.
- To było chamskie! – krzyknęła zaskoczona. Potknęła się o własne stopy i gdyby nie Jared na pewno leżałaby na trawie. Usłyszała trzaśnięcie drzwi frontowych.
- Wybacz, nie chciałem być taki brutalny. –mruknął nadal trzymając ją w pasie i prowadząc w stronę lasu.
- Ekhm. – Vicky odchrząknęła.
- Przepraszam. – Jared zabrał ręce tak szybko, jakby skóra dziewczyny paliła żywym ogniem.
- O co do cholery mu chodziło? – zapytała.
- Jeśli twoje pierwsze polowanie będzie ze mną, połączy nas coś bardziej intymnego niż… ciebie i mojego brata. – dokończył speszony.
- Słucham? – na widok miny Jareda miała ochotę parsknąć śmiechem, ale w porę sobie uświadomiła, co sugeruje jej towarzysz. – Hej, nie spałam z Shannonem! – krzyknęła oburzona.
- Nie obchodzą mnie wasze sprawy łóżkowe… Serio musimy o tym mówić? – zapytał zniesmaczony. Vicky coraz bardziej zaczynała go lubić. Jego zawstydzenie było zabawne ale również urocze.
- Więc co nas połączy? – wróciła do tematu. Spojrzał na nią z wdzięcznością. On też zaczynał ją lubić.
- Nie potrafię tego do końca wyjaśnić. To zupełnie inne doznanie dla młodego wampira a zupełnie inne dla starego. Nigdy nie jest tak samo. Nazywamy to „wampirzym pierwszym razem”.
- Hmm… Dużo miałeś swoich „pierwszych razów?”
- Niewiele. – to, że był z nią szczery i tak otwarty zdziwiło ją. – Jestem typem samotnika. Pokazać ci coś fajnego? – zmienił temat.
- Jeśli nie grozi to śmiercią to pewnie. – zażartowała.
       Uśmiechnął się do niej.
- Złap mnie za rękę. – posłusznie złapała wyciągniętą dłoń. Jared splótł palce z jej palcami i rzucił jej podejrzanie rozbawione spojrzenie. Poczuła szarpnięcie i po chwili biegli razem wśród drzew.
       Nie musiała się obawiać, że wpadnie na pień.
       Nie musiała się obawiać, że potknie się o wystający korzeń.
       Była wampirem.
       I zaczynała to lubić.