Rozdział
13
Chris siedział w swoim pokoju odkąd
znalazł skrzynkę i księgę. Nie zauważył nawet kiedy za oknem zrobiło się
ciemno. Czytanie pochłonęło go do reszty. Okazało się, że księga to nic innego
jak księga czarów w jakimś starożytnym obcym języku. Żeby było zabawniej, na
marginesach były notatki i uwagi wypisane ręką jego matki. Był tego pewien.
Wnioski, które nasuwały mu się na myśl były absurdalne. Jego matka czarownicą? Nie, to musiał być
jakiś żart. A może jednak nie?
-
To jakiś absurd. – powiedział zatrzaskując księgę. Wstał i podszedł do okna. Na
podjeździe zobaczył samochód rodziców. Oznaczało to, że wrócili, ale żadne do
niego nie przyszło. To dobrze. Odwrócił się i jego wzrok padł na skrzynkę.
Całkowicie o niej zapomniał. Nie był pewien, czy chce ją otwierać, ale zanim
odpowiedział sobie na to pytanie, już siedział na łóżku z uniesionym wiekiem.
To co zobaczył w środku było jak cios obuchem. Wysypał wszystko na łózko i z
niedowierzeniem wpatrywał się w zawartość skrzynki. Wziął do ręki plik swoich
zdjęć. Obejrzał wszystkie, ale nie znalazł nic szczególnego – ot, zwykłe
zdjęcia zrobione w jakimś szczęśliwym momencie życia. Tknięty nagłym
przeczuciem odwrócił jedno i jego oczom ukazały się słowa i data. Jeszcze raz
przejrzał wszystkie. Każde zdjęcie miało taką samą datę i ten sam napis. Wziął
do ręki zdjęcia siostry. Na nich było to samo. Teraz już poważnie zaintrygowany
wziął księgę i zaczął szukać. Po pół godzinie znalazł zaklęcie identyczne jak
to na zdjęciach. Dzięki notatkom matki dowiedział się, że to zaklęcie ochronne.
Odłożył księge i jego wzrok padł na dwie małe fiolki. Domyślił się, co mogą one
zawierać. Nie pomylił się. Była w nich krew jego i Vicky. Nie wiedząc co o tym myśleć,
wrzucił wszystko do skrzynki, porwał obie rzeczy i wypadł z pokoju.-Mamo! – zawołał zbiegając poschodach. Żadnej reakcji. – Mamo!
Z kuchni wyszła zaniepokojona Kate.
- Chris, co się stało?
- Możesz mi wyjaśnić, co to jest? – zapytał i rzucił księgę i skrzynkę na stół. Kate podskoczyła.
- Jak to znalazłeś? – zapytała zaskoczona.
- Nie wiem jak. Po prostu po waszym wyjeździe poczułem, że muszę iść do waszej wypialni. Więc poszedłem. Coś kazało mi iść właśnie w tamto miejsce i to znaleźć, więc możesz mi łaskawie powiedzieć, co to jest?
- Podstępna mała wiedźma. – Kate uśmiechnęła się. Doskonale wiedziała, kto powiódł jej syna w miejsce ukrycia tego skarbu. Helena. Czyli już czas.
- Słucham? – Chris był zniecierpliwiony.
- Jak już zapewne się domyśliłeś, jestem czarownicą. – powiedziała bez zbędnego owijania w bawełnę. – Skoro to znalazłeś, Matka uznała, że już czas byś się dowiedział.
- Matka? Dowiedział o czym?
- Matka to Helena, Pierwsza z czarownic. – wyjaśniła. – Musisz wiedzieć, że na świecie nie istnieją tylko wampiry i wilkołaki. Istnieją też czarownice. Markus, Vicky, ja i… ty. – zakończyła z obawą.
Chris usiadł na krześle. Nie wiedział, czy wszyscy wokół zwariowali, czy to on postradał zmysły.
- Mówisz poważnie. – odezwał się.
- Tak. Mówię poważnie.
- Udowodnij. – zażądał.
Kate uśmiechnęła się zadowolona, że w końcu nie musi się ukrywać. Tęskniła za magią, ale nie mogła jej używać w obecności dziecie. Przynajmniej dorosłych dzieci.
Ustawiła na blacie kilka świeczek różnej wielkości. Mruknęła coś niezrozumiale a świece zapłonęły żywym blaskiem.
Chris uświadomił sobie, że jednak nikt nie oszalał.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz