niedziela, 29 listopada 2015


Rozdział 15  

       Jared chodził po pomieszczeniu wściekły jak tygrys w klatce. Vicky wiedziała, że cała wściekłość w końcu znajdzie ujście na niej samej. Westchnęła w duchu. Teraz miała inne zmartwienia. Theo się nie budził. Minęło już wystarczająco dużo czasu, a on nadal pozostawał martwy. Z czułością gładziła go po włosach.
- Obudź się, proszę… - szeptała.
       Ktoś zapukał do drzwi. Vicky wstrzymała oddech, a Jared zatrzymał się w pół kroku, obnażając kły. O tak, teraz z największą przyjemnością rozszarpałby komuś gardło.
- Theo, jesteś tam? – dobiegł ich głos zza drzwi. – Pospiesz się bo się spóźnimy. Czekam przed klubem. – odgłos oddalających się kroków Vicky przyjęła z ogromną ulgą. Nie miała ochoty już nikogo zabijać. Jared wydawał się rozczarowany.
- Poszedł. – odezwała się. – Dzięki Bogu. – westchnęła.
- Boga to ty w to nie mieszaj. – warknął Jared. – Co ci w ogóle strzeliło do głowy?!
       Dziewczyna odwróciła się w jego stronę. Zignorowała jego pytanie.
- Jak długo trzeba czekać, żeby się obudził? – zapytała niezrażona tonem wampira. Jared prychnął.
- Skąd mam wiedzieć? – fuknął. – Nie ma reguły. Silniejsi potrzebują mniej czasu, słabsi więcej. Nie panikuj. – dodał ironicznie. – Twój kochaś powoli wraca do żywych.
       Vicky przeniosła wzrok na twarz chłopaka i została uwięziona w szkarłatnym spojrzeniu pięnych oczu.
- Obudziłeś się. – uśmiechnęła się. Chłopak podniósł się powoli. Vicky też wstała. Jared obserwował. Nigdy nie ufał młodym wampirom. Miały różne głupie pomysły.
- Co się stało? – odezwał się schrypniętym głosem. – Co mi zrobiłaś?
       Vicky zaniemówiła. Nie wiedziała, co ma mu powiedzieć. Otworzyła usta, ale zaraz je zamknęła.
- Co mi zrobiłaś?! – krzyknął i zanim ktokolwiek się zorientował, przyciskał ją do ściany. Jego oczy płonęły furią.
- Siadaj. – Jared odciągnął od niej chłopaka i posadził go na kanapie, na której jeszcze nie tak dawno siedziała ona sama. Vicky rozcierała obolałe nadgarstki. Zauważyła, że rozkazujący ton Jareda wcale nie zgasił żądzy mordu w oczach Theo.
- Nie wiem, co się ze mną dzieje. – powiedział łagodniejszym tonem. Schował twarz w dłoniach. Vicky postanowiła wykorzystać ten moment słabości. Uklękła przed nim i odciągnęła dłonie od jego twarzy. Tym razem w jego oczach dostrzegła zagubienie.
- Wiem, że czujesz się zagubiony. – zaczęła. – Ja niedawno czułam się tak samo. – wpatrywał się w jej twarz jak zahipnotyzowany.
- Ugryzłaś mnie. – przerwał jej. – Zabiłaś mnie. – szepnął. – Skoro mnie zabiłaś, to co ja tu robię?
- Jesteś wampirem, Theo. – powiedziała. – Tak jak ja i Jared.
        W pokoju zaległa cisza. Jared nadal obserwował zachowanie chłopaka, gotowy w każdej chwili wyrwać mu niebijące serce.
- Jestem głodny. – odezwał się w końcu.
       Vicky odetchnęła. Wydawało jej się, że Theo odzyskał równowagę. Jared też nieznacznie się rozluźnił.
- Dobrze się składa, bo właśnie w naszą stronę zmierza twoja pierwsza kolacja. – powiedział. Chwilę później rozległo się ponowne pukanie do drzwi.
- Theo? Jesteś tam? – miękki, dziewczęcy głos. – Adam cię szuka. Nie odbierasz telefonów. Martwi się.
- Powiedz jej żeby weszła, resztą zajmiemy się my. – powiedział Jared. Razem z Vicky ukryli się w cieniu.
- Jestem, wejdź. – rzucił od niechcenia. Otworzyły się drzwi i do pokoju weszła młoda, drobna blondynka. Mogła mieć co najwyżej kilkanaście lat.
- Dlaczego nie odbierasz telefonów? – zaczęła czynić wyrzuty. – Adam o mało nie zadzwonił do samego prezydenta! Wszyscy cię szukają. Fani czekają, jesteśmy już mega spóźnieni… - podeszła bliżej i zaniemówiła widząc jego twarz. – Jezu! Dobrze się czujesz? Jesteś taki blady! – dotknęła jego twarzy, sprawdziła czoło. Nie odrywał oczu od żyły na jej szyi. – Jesteś lodowaty! Zadwonie do Adama, musimy cię zawieźć do szpitala. Potrzebny ci lekarz! – wyciągnęła telefon z kieszeni jeansów.
- Nigdzie nie będziesz dzwonić. – warknął i wyrwał jej telefon. Rzucił nim o ścianę. Chwycił ją za ramiona i już miał ugryźć, ale Jared po raz kolejny go odciągnął. Dziewczyna była przerażona.
- O co tu chodzi? – zapytała. – Kim są ci ludzie? – jej głos stawał się coraz bardziej piskliwy. Zerkała raz na Jareda raz na Vicky.
- Vi. – rzucił ostrzegawczo wampir. Dzieczyna od razu przystąpiła do działania. Stanęła naprzeciwko blondynki i spojrzała jej prosto w oczy.
- Jesteśmy przyjaciółmi. Nie masz się czego bać. – zaczęła. – Theo jest chory i tylko ty możesz mu pomóc, więc będziesz stać spokojnie i dasz mu to, czego potrzebuje. Zrozumiałaś?
- Tak.
- Świetnie. – Vicky klasnęła w dłonie. Jared kiwnął z uznaniem głową. Dziewczyna uśmiechnęła się i zamknęła drzwi.
- Teraz musisz ją osuszyć. Całkowicie. Jej serce musi przestać bić. – odezwał się do chłopaka. Podszedł do blondynki. Odgarnął jej włosy i zachęcająco skinął na młodego wampira. Theo podszedł do nich i bez skrępowania wgryzł się w pulsującą tętnicę. Nie uronił ani jednej kropli. Vicky i Jared obserwowali całą scenę z zadowoleniem. W końcu ciało dziewczyny upadło na ziemię. Była martwa. Theo odwrócił się do nich z uśmiechem na twarzy. Rękawem wytarł krew z ust.
- To było niesamowite. – powiedział.
- To był dopiero początek. – poprawił go Jared. – Znowu ktoś idzie. Pora na nas.
       Wyskoczyli przez okno, wprost do ciemnego zaułka.
Usłyszeli przeraźliwy krzyk.
      Pobiegli w stronę lasu.
       Wracali do domu.
       Teraz pozostało im zmierzyć się z Miastem Umarłych.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz