Rozdział
12
Biegli już przez dłuższy czas. Vicky nie
zdawała sobie sprawy z ogromu lasu otaczającego jej domek. Mimo tego, że
poruszali się z ogromną prędkością, las nawet się nie przerzedził. Napawała się
szybkością, napawała się otaczającym ją zapachem, napawała się swoją wolnością.
Na ręcę nadal czuła mocny uścisk Jareda. Wiedziała, że gdyby powinęła jej się
noga, o w momencie byłby przy niej i uchronił by ją od upadku. Uczucie, które w
niej wezbrało względem tego wampira kazało jej się natychmiast zatrzymać.
-
Zaczekaj! – krzyknęła, stając w miejscu. Jared zareagował instynktownie. - Co się stało? – zapytał, czujnie rozglądając się wokół.
- Nic się nie stało. – powiedziała i wyswobodziła dłoń z jego uścisku. – Muszę chwilę odpocząć.
- Odpocząć? – zdziwł się. – Jesteś wampirem, nie musisz odpoczywać.
- Oj, nie czepiaj się. – mruknęła i oddaliła się od niego.
- Okey.- wzruszył ramionami. Nie nadążał za jej humorami. – Jak sobie księżniczka życzy.
Na te słowa w Vicky zawrzało. Odwróciła się do niego maskując swoją złość.
- Zawsze musisz być taki złośliwy? – powiedziała podejrzanie spokojnym tonem.
-Ja? Złośliwy? Ależ skąd! – obruszył się. – Po prostu siłą zmuszono mnie, żebym usługiwał jakiejś zwykłej, rozkapryszonej księżniczce. Ale nie, nie powiedziałbym, że jestem złośliwy.
Vicky w mgnieniu oka znalazła się przy nim i jednym płynnym ruchem powaliła go na ziemię. Usiadła okrakiem na jego klatce piersiowej i przycisnęła mu nadgarstki do ziemi. Obnażyła kły, a w jej oczach dostrzegł zimną furię. Uśmiechnął się pod nosem. Podobała mu się ta wersja dziewczyny. Groźna. Nieprzewidywalna. Nieobliczalna,
- Odszczekaj to. – warknęła.
- Co? – zapytał niewinnie. – Ten fragment o księżniczce, czy może ten o rozkapryszonej księżniczce? – jego uśmiech stał się szerszy. Vicky zaatakowała. Chciała wbić zęby w jego szyje i rozerwać ją na strzępy. Jednak błysk w jej oku ją zdradził. Jared zrobił unik i po chwili on znalazł się na niej, przyciskając ją do ziemi całym ciężarem ciała.
- Ups, chyba coś ci nie wyszło. – naśmiewał się z niej. Zamknęła oczy. Jego twarz znalazła się niebezpiecznie blisko jej szyi. Poczuła na skórze ciepły oddech, a zaraz po nim lekkie ukłucie. Wrzasnęła i zaczęła się wściekle szarpać. Ale po chwili zorientowała się, że nie ma szans. Otworzyła oczy i spojrzała prosto w twarz Jareda.
- To było fascynujące. – odezwał się. Nadal się uśmiechał.
- O tak, bardzo fascynujące. – odpowiedziała. – Możesz ze mnie zejść?
- Nie rzucisz się znów na mnie? – drażnił się.
- Nie. Już mi lepiej.
- Okey. – puścił jej ręce i wstał. Otrzepał się z liści i igieł, ale nie pomógł jej wstać. Odwrócił się do niej plecami. Vicky podniosła się ostrożnie.
- Przepraszam. – powiedziała wyciągając liście z włosów. – Nie wiem, co mnie napadło.
- Nie musisz przepraszać. – odwrócł się do niej. – To normalne u młodych wampirów. Wahania nastrojów. – wyszczerzył zęby w uśmiechu. – Możemy iść?
- Nie, jeszcze nie. – powiedziała. Zorientował się, że Vicky patrzy gdzieś za niego. Odwrócił się i dostrzegł łanię. – Vi?
- Daj mi chwilę. – zlekceważyła jego pytające spojrzenie i podeszła bliżej zwierzęcia. Chciał ją zatrzymać, ale machnęła ręką i kazała mu być cicho. Zwierzę podniosło głowę i spojrzało na dziewczynę łagodnym wzrokiem. Wyczuło niebezpieczeństwo i zastrzygło uszami, ale się nie poruszyło. Vicky kucnęła. Wyciągnęła rękę, a łania podeszła do niej i wtuliła swój miękki nos w dłoń dziewczyny. Vicky pogłaskała ją po smukłej szyi.
- Jesteś taka piękna. – westchnęła. Nie wiedziała czemu, ale zachciało jej się płakać. Jared zapewne przypisałby to jej „wahaniom nastroju”. Jeszcze raz poklepała zwierzę po szyi po czym wstała i bez słowa podeszła do Jareda.
- Teraz możeby isć. – powiedziała.
- To było… niesamowite. – spojrzał jej w oczy. Uśmiechnęła się. Ujęła jego dłoń i pozwoliła się poprowadzić w stronę miasta.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz