Rozdział
33
Kate poczuła, że nic im nie
zagraża ze strony intruza, więc uklękła obok nieprzytomnej córki. Zamarła z
przerażenia. Dopiero teraz, w świetle księżyca zobaczyła wciąż powiększającą
się ciemną plamę wokół głowy Vicky. Krew. Mnóstwo krwi. Jej córka umierała. Nie
zwracając uwagi na to, że otaczają ją sami mężczyźni, oddarła kawałek swojej
koszuli i w desperackim geście przycisnęła ją do rany na szyi dziewczyny. Jakiś
uparty, niedający się zwalczyć głos w jej głowie podpowiadał jej, że to na nic.
Jednak zignorowała go i próbowała coś wymyślić. Nie chciała się poddać, ale
kawałek koszuli przy ranie jej córki już cały był nasiąknięty krwią. Nie
odwracając się, nie wiedząc właściwie do kogo się zwraca, nieświadoma obecności
innych wokół niej szepnęła bezradnie:
- Ona
umiera…Jared i Shannon odwrócili się jak na komendę, natychmiast zapominając o przybyszu. Oboje uklękli przy dziewczynie – Shannon obok Kate, Jared po przeciwnej stronie. Markus trzymał się na uboczu, bliżej obcego wampira.
- Musicie ją przemienić. – odezwał się spokojnym i cichym głosem obcy. – Inaczej umrze.
Bracia popatrzyli na wampira, później na siebie. Skinęli głowami na znak, że zgadzają się z przybyszem. Jednak decyzja nie należała do nich.
- Kate? – odezwał się Shannon. Cicho. Łagodnie.
Kate zacisnęła usta w wąską linię. Przez chwilę milczała. Zalała ją fala wspomnień – całe życie Vicky, jej narodziny, pierwszy krok, pierwsze słowo… Tak bardzo chciała ją chronić, zapobiec właśnie tej chwili, która stała się rzeczywistością. Czy będzie potrafiła kochać swoją córkę – wampirzycę - tak, jak wcześniej? Czy nie lepiej pozwolić jej umrzeć niż cierpieć całą wieczność? Czy decyzja należy do niej?
- Kate? – tym razem Jared. Nagląco.
Kate świadoma swoich wątpliwości bez słowa skinęła głową.
- Pospiesz się. – rzucił po cichu do Shannona.
Chłopak zawahał się. Po tym wszystkim co zrobił miał ją zmienić? Pogodzić się z tym, że jego ukochana Vicky nie będzie już słodką, bezbronną ludzką dziewczyną i to przez niego? Pokręcił przecząco głową.
- Nie, ja nie mogę tego zrobić. – wstał.
- Jesteś pewny? – Jared nie wierzył w to, co usłyszał. Przecież Shannon był świadomy co się stanie, jeśli Vicky przemieni ktoś inny. Może go znienawidzić. Czy aż tak bardzo czuje się winny tego, co zrobił?
Shannon skinął głową. Wiedział, że odkąd Vicky obudzi się w swojej nowej postaci nie będzie nic do niego czuła. Będzie kochała Jareda. Jednak nie mógł tego zrobić. Odwrócił się. Nie mógł na to patrzeć.
Jared wiedział, jak ciężko musi być jego bratu, ale nie mógł pozwolić na to, by Vicky umarła. Nie zastanawiając się dłużej, ugryzł się w nadgarstek i przystawił rękę do ust dziewczyny.
- Pij Vicky, proszę. – szeptał, gładząc dziewczynę po włosach.
Wszyscy wstrzymali oddech. Nic się nie działo. Krew Jareda spływała po bokach jej twarzy. Nie piła. Mijały sekundy. Żadnej reakcji.
- Za późno… - odezwał się obcy wampir. – Ona nie żyje…
Wszyscy usłyszeli ile bólu było w tych słowach, które wyszły z jego ust.
Wszystkie wilki zawyły.