sobota, 15 lutego 2014


Rozdział 33 

              Kate poczuła, że nic im nie zagraża ze strony intruza, więc uklękła obok nieprzytomnej córki. Zamarła z przerażenia. Dopiero teraz, w świetle księżyca zobaczyła wciąż powiększającą się ciemną plamę wokół głowy Vicky. Krew. Mnóstwo krwi. Jej córka umierała. Nie zwracając uwagi na to, że otaczają ją sami mężczyźni, oddarła kawałek swojej koszuli i w desperackim geście przycisnęła ją do rany na szyi dziewczyny. Jakiś uparty, niedający się zwalczyć głos w jej głowie podpowiadał jej, że to na nic. Jednak zignorowała go i próbowała coś wymyślić. Nie chciała się poddać, ale kawałek koszuli przy ranie jej córki już cały był nasiąknięty krwią. Nie odwracając się, nie wiedząc właściwie do kogo się zwraca, nieświadoma obecności innych wokół niej szepnęła bezradnie:
- Ona umiera…
              Jared i Shannon odwrócili się jak na komendę, natychmiast zapominając o przybyszu. Oboje uklękli przy dziewczynie – Shannon obok Kate, Jared po przeciwnej stronie. Markus trzymał się na uboczu, bliżej obcego wampira.
- Musicie ją przemienić. – odezwał się spokojnym i cichym głosem obcy. – Inaczej umrze.
              Bracia popatrzyli na wampira, później na siebie. Skinęli głowami na znak, że zgadzają się z przybyszem. Jednak decyzja nie należała do nich.
- Kate? – odezwał się Shannon. Cicho. Łagodnie.
              Kate zacisnęła usta w wąską linię. Przez chwilę milczała. Zalała ją fala wspomnień – całe życie Vicky, jej narodziny, pierwszy krok, pierwsze słowo… Tak bardzo chciała ją chronić, zapobiec właśnie tej chwili, która stała się rzeczywistością. Czy będzie potrafiła kochać swoją córkę – wampirzycę - tak, jak wcześniej? Czy nie lepiej pozwolić jej umrzeć niż cierpieć całą wieczność? Czy decyzja należy do niej?
- Kate? – tym razem Jared. Nagląco.
              Kate świadoma swoich wątpliwości bez słowa skinęła głową.
- Pospiesz się. – rzucił po cichu do Shannona.
              Chłopak zawahał się. Po tym wszystkim co zrobił miał ją zmienić? Pogodzić się z tym, że jego ukochana Vicky nie będzie już słodką, bezbronną ludzką dziewczyną i to przez niego? Pokręcił przecząco głową.
- Nie, ja nie mogę tego zrobić. – wstał.
- Jesteś pewny? – Jared nie wierzył w to, co usłyszał. Przecież Shannon był świadomy co się stanie, jeśli Vicky przemieni ktoś inny. Może go znienawidzić. Czy aż tak bardzo czuje się winny tego, co zrobił?
              Shannon skinął głową. Wiedział, że odkąd Vicky obudzi się w swojej nowej postaci nie będzie nic do niego czuła. Będzie kochała Jareda. Jednak nie mógł tego zrobić. Odwrócił się. Nie mógł na to patrzeć.
              Jared wiedział, jak ciężko musi być jego bratu, ale nie mógł pozwolić na to, by Vicky umarła. Nie zastanawiając się dłużej, ugryzł się w nadgarstek i przystawił rękę do ust dziewczyny.
- Pij Vicky, proszę. – szeptał, gładząc dziewczynę po włosach.
              Wszyscy wstrzymali oddech. Nic się nie działo. Krew Jareda spływała po bokach jej twarzy. Nie piła. Mijały sekundy. Żadnej reakcji.
- Za późno… - odezwał się obcy wampir. – Ona nie żyje…
              Wszyscy usłyszeli ile bólu było w tych słowach, które wyszły z jego ust.
              Wszystkie wilki zawyły.

Rozdział 32

              Tom obudził się i gwałtownie usiadł na łóżku. Obudziło go silne uczucie, którego nie umiał nazwać. Kiedy całkiem się rozbudził już wiedział, co to było za uczucie. Strach. Zdecydowanie strach. Ale o co? Odwrócił się w stronę Kate i natychmiast uświadomił sobie, o co się boi. Kate nie było obok niego. Zniknęła. Zerwał się na równe nogi i prowadzony przeczuciem pobiegł do pokoju Vicky. Jej też nie było.
              Obudzony hałasem Chris wyszedł na korytarz.
- Co się stało? – zapytał zaspany.
- Vicky i twoja matka zniknęły.
- Jak to: zniknęły? – chłopak złapał ojca za ramiona i potrząsał nim, jakby to dało mu odpowiedź.
- Nie wiem, po prostu zniknęły. – w Tomie zaczęła narastać panika.
- Sprawdzałeś na dole? – Chris próbował opanować nerwy.
- Nie, nie sprawdzałem. – odpowiedział Tom. – Ale gdyby tam były, to by się odezwały. Nie ma ich!
- Okey, tato uspokój się. – chłopak widząc ojca w rozsypce odzyskał zimną krew. – Ubierzmy się i chodźmy je poszukać.
              Tom bez słowa skinął głową i wszedł do sypialni. Nie zastanawiając się nad tym, co robi, zaczął wkładać na siebie ubranie. Po kilku minutach był gotowy do wyjścia. Udał się w jeszcze jedno miejsce, o którym wiedział tylko on i Kate.
              Tymczasem Chris ubrany i z latarkami w rękach, czekał na ojca przy drzwiach. Minuty ciągły się niemiłosiernie. Po chwili usłyszał dźwięk zamykanych drzwi i u szczytu schodów pojawił się Tom. Niósł plecak.
- Gotowy? – zapytał Tom, nieco spokojniej.
              Chris skinął potakująco głową. Nie umiał wydobyć z siebie słowa. Zaczynał się bać. Plecak, który niósł jego ojciec napawał go przerażeniem. Doskonale wiedział, co może się w nim kryć.
- Chodźmy. – rzucił Tom i poklepał syna po plecach, dodając mu otuchy. Zarzucił plecak na plecy. Miał nadzieję, że nigdy nie będą musieli użyć jego zawartości. Niestety tak się nie stało. Ledwo go założył już czuł jego nieprzyjemny ciężar.
              Wyszli na zewnątrz i zatrzymali się nie wiedząc, w którą stronę się udać. Chris już miał się odezwać i zapytać o to ojca, kiedy z oddali dobiegł ich mrożący krew w żyłach odgłos.
              Wycie wilków.
- Tam. – wskazał Tom, tym samym odpowiadając na niezadane pytanie.
              Ruszyli bez słowa w stronę wzgórza, nie wiedząc, co ich czeka.

sobota, 1 lutego 2014


Rozdział 31

              Shannon upadł na ziemię wijąc się z bólu. Miał wrażenie, że zaraz eksploduje mu głowa. Jego umysł stał w płomieniach, każda myśl była udręką, chciał tylko, żeby to się skończyło. Ból był nie do wytrzymania. Po chwili, która zdawała się trwać wieki, usłyszał znajomy głos:
- Markus wystarczy! Zabijesz go!
              Jared.
              I nagle wszystko minęło, cały ból przerodził się w uczucie ulgi i spokoju. Shannon leżał na ziemi zdezorientowany, nie wiedział gdzie jest ani co tu robił. Docierały do niego ściszone głosy – Jared rozmawiał z Markusem – ale nie potrafił skupić się na słowach. Jakaś kobieta się awanturowała, krzyczała. Ale on był za słaby. W przypływie świadomości wyczuł obecność obcej osoby. Wypuścił w noc falę mocy, jednocześnie blokując swój umysł przed atakiem, który nie nadszedł. Chłopak nie miał siły się odezwać, żeby ostrzec towarzyszy przed intruzem. Czekał.
- Zajmijcie się Vicky. – odezwał się ktoś po jego prawej stronie. Chłopak przypisał ten głos Markusowi. – Ja się zajmę Shannonem.
              Shannon nadal leżał bez ruchu, dla odmiany skupiając się na imieniu dziewczyny. Próbował zgadnąć, co się stało i kim jest Vicky. Myślenie szło mu opornie, nadal bolała go głowa. Jego myśli uparcie krążyły wokół tajemniczej dziewczyny. I nagle wszystko ułożyło się w całość – przed oczami stanęła mu jej twarz. Vicky. Polana. Wzgórze. Dotarło do niego, co zrobił. Chciał zabić Vicky, swoją ukochaną Vicky, jedyny powód jego istnienia. Dziewczynę, która była dla niego światełkiem, którą kochał całym sercem. Zerwał się gwałtownie z ziemi, chciał do niej pobiec, ale kiedy ją zobaczył nie mógł zrobić kroku. Leżała w trawie, cała we krwi. Patrzyła na niego swoimi niesamowicie błękitnymi oczami. Widział, jak powoli gaśnie w nich życie. Oddychała z trudem, walcząc ze śmiercią. Jared i Kate klęczeli po obu jej stronach, ale ona nie zwracała na nich uwagi, uparcie wpatrywała się w Shannona. Jared podążył za jej wzrokiem i zaniemówił. Jeszcze nigdy nie widział brata w takim stanie. Przeraził go ogrom bólu w oczach chłopaka. Przywołał go gestem, by do nich podszedł. Shannon ruszył w ich stronę na miękkich nogach. Ciszę przerwał krzyk Kate:
-Nie! Zabierzcie go od niej!
              Shannon przystanął. Nie wiedział, jak ma się zachować. Tak bardzo chciał objąć Vicky choćby ten ostatni raz.
- Spokojnie Kate. – odezwał się cicho Markus, obejmując zrozpaczoną kobietę. – Już nic jej nie grozi.
- Moja córka umiera a ty mówisz, że nic jej nie grozi?! – krzyczała. Zdała sobie sprawę z tego, że wpadła w histerię. Szarpała się w uścisku czarownika. Chciała dosięgnąć kołka ukrytego w bucie i zabić ich wszystkich.
              Shannon widząc, że nic mu nie grozi ze strony Kate podszedł do Vicky i uklęknął koło Jareda. Dziewczyna otworzyła oczy i wyszeptała bezgłośnie dwa słowa: „wybaczam ci”, po czym zamknęła oczy. Straciła przytomność.
- Uspokój się. – powtórzył cierpliwie Markus, ani trochę nie zwalniając uścisku. - Oni jej pomogą… - przerwał. – Ciii, ktoś nadchodzi.
              Kate przestała się szarpać. Próbowała uspokoić oddech. Ogarnął ją jeszcze większy strach. Bała się, że odnalazł ich Diego. Kiedy zobaczyła bladą postać odcinającą się w mroku o mało nie zemdlała.
              Jared był tak zajęty Vicky, że w ogóle nie zwracał uwagi na zachowanie Kate. Nie zauważył też przybycia obcego. Jednak Shannon podniósł się i rozpoznał intruza. Był to ten sam człowiek, którego wyczuł po tym, jak ustąpił ból wywołany przez Markusa.
- Kim jesteś? – warknął w stronę obcego. W tym samym czasie zdał sobie sprawę, że są otoczeni przez wilki, jednak obcy nim nie był.
              Mężczyzna nie odpowiedział. Rozpoznał głos chłopaka, głos, który zapamiętał przed laty. W milczeniu ruszył w ich kierunku.
- Kim jesteś? – powtórzył Shannon. Zauważył, że Jared stoi po jego prawej stronie. Razem odgradzali Vicky od obcego. Po chwili po jego lewej stronie stanął Markus i Kate. Kobieta była uzbrojona w kołek. Wszyscy byli gotowi bronić dziewczyny za wszelką cenę.
- Kim jestem? – zapytał nieznajomy, zatrzymując się kilka kroków od grupy. W jego dźwięcznym głosie można było wyczuć setki lat tęsknoty i radości. – A więc nie wiecie… - przerwał i zastanowił się przez chwilę. Pokręcił przecząco głową, jakby czemuś zaprzeczał. – Markus, nie powiedziałeś im? – zapytał, ściągając z głowy kaptur.
              Markus uśmiechnął się. Wiedział, że jeszcze kiedyś się spotkają, jednak nie sądził, że w takich okolicznościach.
 
***

              Vicky odkąd upadła nie miała siły wstać. Myślała o rodzicach, którym nie wybaczyła. Myślała o Chrisie, o tym jak sobie bez niej poradzi. Myślała o Shannonie, którego nadal kochała. Myślała o wszystkim i o niczym. Rzeczywistość mieszała się ze snem. Przed oczami przelatywało jej całe życie – czuła się tak, jakby ktoś włączył film, którego ona jest główną bohaterką. Wspomnienia z dzieciństwa, wspólne zabawy i wygłupy z Chrisem. Zdała sobie sprawę z tego, że po policzkach płyną jej łzy. Czuła jak z każdym kolejnym uderzeniem serca ucieka z niej życie. Nie tak wyobrażała sobie śmierć. Jedyne czego teraz żałowała to tego, że nie było jej dane pożegnać się z bliskimi. Poczuła jak ktoś delikatnie unosi jej głowę. Z trudem otworzyła oczy i zobaczyła niezwykle przystojnego młodzieńca, który pochylał się nad nią. Słyszała w głowie jego głos, jednak on w ogóle nie poruszał ustami. Zignorowała go i przeniosła wzrok na osobę stojącą za nim. W jego oczach wyczytała bezgraniczny ból i rozpacz. Shannon. W tym momencie zrozumiała, że gdy ją zaatakował nie był sobą. Ostatkiem sił, patrząc mu prosto w oczy, bezgłośnie wyszeptała: „wybaczam ci”, po czym poddała się fali słabości ogarniającej jej ciało i umysł i pochłonęła ją ciemność.