sobota, 1 lutego 2014


Rozdział 31

              Shannon upadł na ziemię wijąc się z bólu. Miał wrażenie, że zaraz eksploduje mu głowa. Jego umysł stał w płomieniach, każda myśl była udręką, chciał tylko, żeby to się skończyło. Ból był nie do wytrzymania. Po chwili, która zdawała się trwać wieki, usłyszał znajomy głos:
- Markus wystarczy! Zabijesz go!
              Jared.
              I nagle wszystko minęło, cały ból przerodził się w uczucie ulgi i spokoju. Shannon leżał na ziemi zdezorientowany, nie wiedział gdzie jest ani co tu robił. Docierały do niego ściszone głosy – Jared rozmawiał z Markusem – ale nie potrafił skupić się na słowach. Jakaś kobieta się awanturowała, krzyczała. Ale on był za słaby. W przypływie świadomości wyczuł obecność obcej osoby. Wypuścił w noc falę mocy, jednocześnie blokując swój umysł przed atakiem, który nie nadszedł. Chłopak nie miał siły się odezwać, żeby ostrzec towarzyszy przed intruzem. Czekał.
- Zajmijcie się Vicky. – odezwał się ktoś po jego prawej stronie. Chłopak przypisał ten głos Markusowi. – Ja się zajmę Shannonem.
              Shannon nadal leżał bez ruchu, dla odmiany skupiając się na imieniu dziewczyny. Próbował zgadnąć, co się stało i kim jest Vicky. Myślenie szło mu opornie, nadal bolała go głowa. Jego myśli uparcie krążyły wokół tajemniczej dziewczyny. I nagle wszystko ułożyło się w całość – przed oczami stanęła mu jej twarz. Vicky. Polana. Wzgórze. Dotarło do niego, co zrobił. Chciał zabić Vicky, swoją ukochaną Vicky, jedyny powód jego istnienia. Dziewczynę, która była dla niego światełkiem, którą kochał całym sercem. Zerwał się gwałtownie z ziemi, chciał do niej pobiec, ale kiedy ją zobaczył nie mógł zrobić kroku. Leżała w trawie, cała we krwi. Patrzyła na niego swoimi niesamowicie błękitnymi oczami. Widział, jak powoli gaśnie w nich życie. Oddychała z trudem, walcząc ze śmiercią. Jared i Kate klęczeli po obu jej stronach, ale ona nie zwracała na nich uwagi, uparcie wpatrywała się w Shannona. Jared podążył za jej wzrokiem i zaniemówił. Jeszcze nigdy nie widział brata w takim stanie. Przeraził go ogrom bólu w oczach chłopaka. Przywołał go gestem, by do nich podszedł. Shannon ruszył w ich stronę na miękkich nogach. Ciszę przerwał krzyk Kate:
-Nie! Zabierzcie go od niej!
              Shannon przystanął. Nie wiedział, jak ma się zachować. Tak bardzo chciał objąć Vicky choćby ten ostatni raz.
- Spokojnie Kate. – odezwał się cicho Markus, obejmując zrozpaczoną kobietę. – Już nic jej nie grozi.
- Moja córka umiera a ty mówisz, że nic jej nie grozi?! – krzyczała. Zdała sobie sprawę z tego, że wpadła w histerię. Szarpała się w uścisku czarownika. Chciała dosięgnąć kołka ukrytego w bucie i zabić ich wszystkich.
              Shannon widząc, że nic mu nie grozi ze strony Kate podszedł do Vicky i uklęknął koło Jareda. Dziewczyna otworzyła oczy i wyszeptała bezgłośnie dwa słowa: „wybaczam ci”, po czym zamknęła oczy. Straciła przytomność.
- Uspokój się. – powtórzył cierpliwie Markus, ani trochę nie zwalniając uścisku. - Oni jej pomogą… - przerwał. – Ciii, ktoś nadchodzi.
              Kate przestała się szarpać. Próbowała uspokoić oddech. Ogarnął ją jeszcze większy strach. Bała się, że odnalazł ich Diego. Kiedy zobaczyła bladą postać odcinającą się w mroku o mało nie zemdlała.
              Jared był tak zajęty Vicky, że w ogóle nie zwracał uwagi na zachowanie Kate. Nie zauważył też przybycia obcego. Jednak Shannon podniósł się i rozpoznał intruza. Był to ten sam człowiek, którego wyczuł po tym, jak ustąpił ból wywołany przez Markusa.
- Kim jesteś? – warknął w stronę obcego. W tym samym czasie zdał sobie sprawę, że są otoczeni przez wilki, jednak obcy nim nie był.
              Mężczyzna nie odpowiedział. Rozpoznał głos chłopaka, głos, który zapamiętał przed laty. W milczeniu ruszył w ich kierunku.
- Kim jesteś? – powtórzył Shannon. Zauważył, że Jared stoi po jego prawej stronie. Razem odgradzali Vicky od obcego. Po chwili po jego lewej stronie stanął Markus i Kate. Kobieta była uzbrojona w kołek. Wszyscy byli gotowi bronić dziewczyny za wszelką cenę.
- Kim jestem? – zapytał nieznajomy, zatrzymując się kilka kroków od grupy. W jego dźwięcznym głosie można było wyczuć setki lat tęsknoty i radości. – A więc nie wiecie… - przerwał i zastanowił się przez chwilę. Pokręcił przecząco głową, jakby czemuś zaprzeczał. – Markus, nie powiedziałeś im? – zapytał, ściągając z głowy kaptur.
              Markus uśmiechnął się. Wiedział, że jeszcze kiedyś się spotkają, jednak nie sądził, że w takich okolicznościach.
 
***

              Vicky odkąd upadła nie miała siły wstać. Myślała o rodzicach, którym nie wybaczyła. Myślała o Chrisie, o tym jak sobie bez niej poradzi. Myślała o Shannonie, którego nadal kochała. Myślała o wszystkim i o niczym. Rzeczywistość mieszała się ze snem. Przed oczami przelatywało jej całe życie – czuła się tak, jakby ktoś włączył film, którego ona jest główną bohaterką. Wspomnienia z dzieciństwa, wspólne zabawy i wygłupy z Chrisem. Zdała sobie sprawę z tego, że po policzkach płyną jej łzy. Czuła jak z każdym kolejnym uderzeniem serca ucieka z niej życie. Nie tak wyobrażała sobie śmierć. Jedyne czego teraz żałowała to tego, że nie było jej dane pożegnać się z bliskimi. Poczuła jak ktoś delikatnie unosi jej głowę. Z trudem otworzyła oczy i zobaczyła niezwykle przystojnego młodzieńca, który pochylał się nad nią. Słyszała w głowie jego głos, jednak on w ogóle nie poruszał ustami. Zignorowała go i przeniosła wzrok na osobę stojącą za nim. W jego oczach wyczytała bezgraniczny ból i rozpacz. Shannon. W tym momencie zrozumiała, że gdy ją zaatakował nie był sobą. Ostatkiem sił, patrząc mu prosto w oczy, bezgłośnie wyszeptała: „wybaczam ci”, po czym poddała się fali słabości ogarniającej jej ciało i umysł i pochłonęła ją ciemność.

4 komentarze:

  1. O boże chce jeszcze !!!!! Świetny rozdział. Całuje I pozdrawiam. ^_^
    @the_deviant98

    OdpowiedzUsuń
  2. Fantastyczny rozdział. Kiedy następny?!
    -El

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. dziękuję :-) no właśnie pojawił się problem, musiałam oddać komputer do naprawy więc nie mam pojęcia kiedy wstawię nowy rozdział :-\ być może w ten weekend a może dopiero w następny... :-\ przepraszam...

      Usuń