Rozdział
30
Gerard długo czekał na wiadomość
od Franka. Wilki zawarły chwilowy rozejm z wampirem pod warunkiem, że to Frank
poszuka dziewczyny, a Gerard zostanie w jego domu pod obserwacją reszty stada.
Z początku wampir nie chciał się zgodzić na taki układ, jednak Frank nie
ustąpił. W końcu po kilkudniowym oczekiwaniu rozdzwoniła się komórka Ray’a –
Frank znalazł dziewczynę. Wszyscy zebrali się w ekspresowym tempie odpowiadając
na wezwanie przywódcy. Gerard chciał,
żeby przyprowadzili dziewczynę do domu, gdzie byłaby bezpieczna, jednak zmienił
zdanie. Miał złe przeczucia, które przywiodły go do tego lasu.
Stał wśród drzew i nasłuchiwał.
Odkąd opuścił dom Franka ze stadem wilków miał wrażenie, że dla Vicky jest już
za późno. Nie chciał dopuścić do siebie tych myśli, jednak coraz częściej
zaczęły go nękać wizje zabitej dziewczyny. Wraz z jej śmiercią straciłby szansę
na odzyskanie tego, co zabrał mu przed laty jego brat. Odcinając się od hałasu,
jakiego narobili jego towarzysze, wyostrzył zmysły i pozwolił swojej mocy
płynąć w noc. Wyczuł krew, świeżą ludzką krew. I coś jeszcze. Strach. I ból.Z bezruchu wyrwało go wilcze wycie. Odwrócił się i napotkał wzrok swoich towarzyszy, wpatrujących się w niego swoimi hipnotyzującymi wilczymi ślepiami.
- Co jest Frank? – uśmiechnął się. Próbował ukryć zdenerwowanie. – Zwietrzyłeś świeże mięsko?
Ogromny czarny wilk zastrzygł uszami. Przesłał Gerardowi swoje myśli.
- Tak, masz rację. – wampir przestał się uśmiechać. – Od początku wątpiłem w to, że uda nam się uratować dziewczynę. Ale może jeszcze nie jest za późno. Ona jeszcze żyję. Czuję to.
Frank odwrócił się do pozostałych trzech wilków. Przez krótką chwilę zwierzęta nie zwracały uwagi na stojącego obok wampira. Gerard domyślił się, że rozmawiają na swoim „prywatnym” kanale. Pewnie nie chciały, żeby podsłuchiwał. Był świadomy tego, że nie ufają mu aż tak bardzo i wcale nie miał do nich o to żalu – wręcz przeciwnie, podziwiał ich za ostrożność. Słysząc za sobą pomruki wilków ponownie otworzył swój umysł na obce dźwięki. Wyczuł coś, co wcześniej mu umknęło: obcą nadnaturalną moc. Coraz bardziej się niecierpliwił. Skupił się na owej mocy chcąc rozgryźć do kogo należy, ale nie potrafił. Najwyraźniej był na to za słaby. Po chwili zdał sobie sprawę z ciszy panującej wokół. Zirytowany swoją porażką odwrócił się w stronę towarzyszy. Byli w ludzkiej postaci i czekali ze zniecierpliwieniem, aż Gerard wróci do rzeczywistości.
- Są blisko. – odezwał się wampir.
Frank skinął głową. Wiedział o tym. Wyczuwał krew równie mocno jak Gerard.
- Na tamtym wzgórzu. – wskazał na lewo od nich. Gerard podążył wzrokiem we wskazanym kierunku. – Tam jest Vicky i Kate. I wampiry. Dziewczyna jest ranna. Musimy powstrzymać tych krwiopijców. – Frank był wściekły, jednak nie ruszył się z miejsca. Czekał na reakcję Gerarda.
Wampir odwrócił się i bez słowa ruszył w stronę wzgórza. Reszta uznała to za znak i pośpiesznie podążyła za nim, przemieniając się na powrót w wilki.
Kocham tego bloga. Mam nadzieje że szybko dodasz nowy rodział. Kocham cię z vałego serca że go piszesz, pozdrawiam I całuje @the_deviant98 ^_^
OdpowiedzUsuńJeju jak miło :) Cieszę się, że się podoba :) Rozdział dodam być może jeszcze dziś. Pozdrawiam :)
Usuń^_^ Czekam z niecierpliwością ^_^
Usuń@the_deviant98