sobota, 28 czerwca 2014


Rozdział 9

            Vicky nie spodziewała się takiego obrotu spraw. Gerard nic nie wspominał o żadnej pomocy z zewnątrz. Uparcie wpatrywała się w chłopaka, który dopiero co wszedł do domu. Wolała patrzeć na niego niż na wściekłego Shannona, który zapewne teraz miał ochotę ją zamordować. Chciała wszystkim na spokojnie wyjaśnić co zamierza, ale teraz nie miała już takiej możliwości. Chłopak stojący na środku salonu zrobił to za nią. I to bardzo efektywnie.
- Nic nie powiesz? – zapytał Damien z udawanym zawodem.
- Ty powiedziałeś już za dużo. – odgryzła się. Nie znała go ale przeczuwała, że będą z nim same kłopoty.
- Co to za Miasto Umarłych? – zapytała Kate wychodząc z kuchni. Po reakcji Franka domyśliła się, że to nic dobrego.
             Vicky westchnęła z rezygnacją. Nadal starała się nie patrzeć na Shannona, chociaż było to trudne.
- Skoro już zacząłeś to może łaskawie wyjaśnij wszystkim, co to za miejsce. – powiedziała.
             Damien wyszczerzył zęby w uśmiechu.
- To takie miejsce, w którym nadprzyrodzone dusze cierpią w niewyobrażalnych męczarniach a ból jest nie do zniesienia… - zaczął. Vicky mogłaby przysiąc, że dostrzegła w jego oczach czerwony blask, tak, jakby odbijał się w nich ogień.
- Damien chciał powiedzieć – przerwał mu Markus – że tam trafiają nadprzyrodzone istoty po śmierci. – zgromił demona wzrokiem.
            Vicky zbladła. Shannon ani słowem nie wspomniał, że to boli. Przeniosła wzrok na chłopaka. Tym razem on unikał jej wzroku.
- Shannon… szepnęła. Chciała, żeby na nią spojrzał. Chciała zobaczeć, co kryje się w jego oczach. Shannon w końcu podniósł wzrok. To, co zobaczyła było nie do zniesienia. Wstała i bez słowa pobiegła na górę.
Shannon poszedł za nią. Przez chwilę nikt się nie odezwał.
- Co musi zrobić, żeby się tam dostać? – Tom zadał pytanie, które chodziło mu po głowie.
- Musi umrzeć. – powiedział Gerard lodowatym tonem.
            Tom otworzył usta chcąc zaprotestować i powiedzieć, że Vicky nigdzie nie pójdzie, ale Kate powstrzymała go, kładąc dłoń ja jego ramieniu. Odwrócił się by na nią spojrzeć. Była blada, ale kręcił powoli głową. Tom doskonale zrozumial ten gest. Nic nie mógł poradzić, Vicky i tak zrobi, co zechce. Zrezygnowany opuścił głowę.

***

            Vicky trzasnęła drzwiami do pokoju. Spojrzała na ciało Shannona leżące na jej łózku i do oczu napłynęły jej łzy. Usiadła na ziemi, oparła się o łóżko i się rozpłakała. Wszystkie emocje nagromadzone w ciągu ostatnich kilkunastu godzin znalazło ujście we łzach spływających jej po policzkach.         
            Strach. Żal. Rozpacz. Złość. Bezradność.
            Nie mogła przestać płakać. Schowała twarz w dłoniach i siedziała tak przez dłuższą chwile, próbując uporać się z uczuciami.
- Vicky… - Shannon podszedł do niej i uklęknął obok. Żadnej reakcji. – Vi… - szepnął, gładząc ją po włosach.
- Zostaw mnie! – krzyknęła, zrywając się na równe nogi.
- Dlaczego? – zapytał łagodnym głosem.
- Jeszcze pytasz?! Jak mogłeś mnie okłamać w tak ważnej sprawie?! – krzyczała.
- Okłamać? – zapytał. – Nie okłamałem cię… Nie powiedziałem ci tylko całej prawdy…
- Tylko?! Wiesz jak ja się czuję?! Próbowałeś namówić mnie do zostawienia cię w tamtym miejscu! Dlaczego? – zapytała. Zdała sobie sprawę, że krzyczy jak histeryczka.
- Vicky, proszę cię, uspokój się i porozmawiajmy… - próbował ją uspokoić. Chciał ją przytulić, ale wyrywała się.
- Dlaczego? – powtórzyła pytanie, próbując uwolnić się spod jego dotyku.
- Bo cię kocham! – powiedział głośniej niż zamierzał.
            Vicky zaniemówiła. Po raz pierwszy odkąd się znali powiedział na głos, co do niej czuje. Uspokoiła się. Podeszła do niego i wtuliła się w jego ramiona.
- Ja ciebie tez. – szepnęła. – Dlatego zrobię wszystko, żeby sprowadzić cię do domu.
            Shannon pogodził się z przegraną. Wiedział, że nic jej nie powstrzyma przed tą szaloną wyprawą.
- Zdaje się, że okłamaliśmy się nawzajem. – powiedział.
- Więc jesteśmy kwita. – odpowiedziała. - Bardzo boli? – zapytała odsuwając się na odległość ramion.
- Przy tobie prawie w ogóle. – odpowiedział z uśmiechem na ustach.
            Skinęła głową. Popatrzyła mu głęboko w oczy, chcąc się upewnić, czy znów jej nie okłamuje.
- Więc czekaj na mnie i nie próbuj znikać. – powiedziała z pełną powagą.
- Nigdzie się nie wybieram.
- Masz szczęście. – uśmiechnęła się. – Chodźmy na dół. Mamy jeszcze mnóstwo rzeczy do omówienia. Chcę jak najszybciej znaleźć się… tam. – powiedziała.
            Wyszli z pokoju i udali się do salonu, który stawał się miejscem obrad.

poniedziałek, 2 czerwca 2014


Rozdział 8

            Po kilku godzinach snu Vicky się obudziła. Shannona nie było obok. Przerażona gwałtownie usiadła na łóżku.
- Dzień dobry, spiąca królewno. – doszedł ją znajomy głos.
            Odwróciła się w kierunku, z którego dochodził i zobaczyła uśmiechniętego chłopaka.
- Dzień dobry. – odpowiedziała, po czym podeszła do niego i mocno się przytuliła.
            Shannon mógłby tak ją tulić godzinami, ale nie mieli na to czasu. Niechętnie odsunął ją od siebie.
- Wszyscy już są na dole. – powiedział. – Czekają na ciebie.
            Vicky westchnęła z rezygnacją. Nie miała ochoty stąd wychodzić.
- To jeszcze poczekają. – oznajmiła, po czym poszła do łazienki. Wzięła szybki prysznic, rozczesała mokre włosy i owinięta tylko w ręcznik weszła do sypialni. Podeszła do szafy, wyciągnęła z niej swój ulubiony dres i zaczęła się ubierać. Shannon śledził każdy jej ruch, a ona nie przejmowała się tym, że widzi ją nago.
- Teraz jestem gotowa. – powiedziała po związaniu włosów w luźny kok. Uśmiechnęła się na widok miny chłopaka. Shannon wrócił do rzeczywistości. Zauważyła w jego oczach smutek. Domyśliła się, o co chodzi, ale powstrzymała się od przytulenia go i zapewnienia, że niedługo znów będzie wśród żywych. Lepeiej, żeby dowiedział się o tym na dole, kiedy nie będzie sama. W przeciwnym razie, mógłby ją związać, zakneblować i wywieźć tam, gdzie nikt jej nie znajdzie. Uśmiechnęła się na samą myśl o tym. Już sobie wyobrażała jego złość i wyrzuty, które będzie jej robił.
- Idziemy? – zapytała nadal się uśmiechając.
- Tak. – odpowiedział.
            Zeszli na dół. Tak jak mówił, wszyscy byli już w salonie – dziewięcioosobowa grupa. Kiedy zeszła ze schodów i stanęła w drzwiach, wszyscy obecni zamikli i skierowali na nią wzrok. Poczuła się dziwnie.
- Dzień dobry. – powiedziała, lekko się uśmiechając.
- Dzień dobry, śpiochu! – krzyknął Jared, co wywołało falę śmiechu. Te trzy słowa rozładowały napięcie gromadzące się od zeszłej nocy.
            Tom i Kate podeszli do niej. Tom objął ją i pocałował w policzek.
- Wyspałaś się? – zapytał z troską w głosie.
- Tak. – odpowiedziała. Spojrzała na matkę.
            Kate westchnęła.
- Przepraszam. – powiedziała. – Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Zachowałam się okropnie. – przerwała. – Wybaczysz mi? – zapytała z nadzieją w głosie.
- Oczywiście, mamo. – Vicky przytuliła Kate.
- Dziękuję córeczko. – po jej policzkach spływały łzy ulgi. Znów byli rodziną.
- Pora na śniadanie! – powiedziała Kate odsuwając się od Vicky. Zniknęła w kuchni. Mikey, Ray i Tomo poszli jej pomóc.
            Jared skinął na Vicky. Dziewczyna usiadła między nim a Chrisem.
- Gerard powiedział mi, co zamierzacie zrobić. – powiedział. – Jesteś pewna? – zapytał.
- O co chodzi? – wtrącił się Tom.
            Vicky spojrzała na wampira karcącym wzrokiem. Miała ochotę go udusić.
- O to, że Vicky chce iść do Miasta Umarłych i przyprowadzić Shannona. – dobiegł ich obcy głos od strony drzwi frontowych. – A ja zamierzam jej pomóc. – przybysz uśmiechnął się diabolicznie.
            Za nim stał Markus.

niedziela, 1 czerwca 2014


Rozdział 7

            Gerard nerwowo spacerował po pokoju. Nie mógł skupić się na niczym innym. Dopracowywał każdy punkt planu, analizował każdy szczegół. Nie mogło się nie udać. Teraz najważniejsze, żeby Markus odnalazł Damiena.
            Doszły go głosy z sąsiedniego pokoju. Stłumione, oburzone. Czyżby Frank miał kłopoty ze swoją sforą? Gerard postanowił to sprawdzić. Nie miał zamiaru narażać wilki na zemstę Diega. Był gotów dokończyć sam to, co zaczęli w grupie.
            Podszedł do pokoju sfory i słysząc o czym rozmawiają – zapukał do drzwi.

***

            Frank, Ray, Mikey i Tom zrobili krótką naradę w jednym z pokoi. Śmierć Shannona pokrzyżowała ich plany.
- Jestem pewien, że Gerard będzie chciał najpierw odzyskać syna, a dopiero później wywiązać się z naszej umowy. – odezwał się Ray. Mikey i Tomo kiwnęli głowami na znak, że zgadzają się ze słowami Ray’a.
            Frank stał przy oknie i obserwował las. Myślał nad zaistniałą sytuacją.
- Nie wątpię, że tak zrobi. – odezwał się po chwili. – Wy zapewne zrobilibyście to samo.
- My jesteśmy honorowi. – zaprzeczył Mikey. – Jeśli zawieramy z kimś pakt, dotrzymujemy go.
- A kto powiedział, że Gererad nie dotrzyma umowy? – wtrącił się Tomo.
- Nie chodzi o to, że nie dotrzyma umowy. Chodzi o to, że jeśli Diego dowie się, że Gerard namówił nas do pozbycia się go, wtedy nas zabije. – wytłumaczył Ray. – A na pewno się dowie, zanim Gerard odzyska syna.
- Niekoniecznie. – odezwał sie Frank.
- Co masz na myśli? – zapytał Tomo.
- Domyślam się, co planuje zrobić Gerard. Jestem pewien, że już wciągnął w to Vicky. – powiedział. – Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, nie potrwa to dłużej niż dwa dni, a my w tym czasie… - przerwał.
            Usłyszeli pukanie do drzwi.
- Wejść. – powiedział Frank.
            Do pokoju wszedł Gerard. Obrzucił wszystkich krótkim spojrzeniem, po czym skupił się na Franku.
- Nie zamierzam narażać was na gniew mojego brata. – powiedział. – Jeśli chcecie możecie się wycofać, a ja dokończę to sam. Diego nie dowie się, że braliście w tym udział.
- Obawiam się, że na to jest już za późno. – odezwał się Ray. – Szpiedzy Diega obserwowali nas w miasteczku, więc na pewno ruszyli za nami i są niedaleko. Diego na pewno już o nas wie.
- Nie zostaje nam nic innego, jak pomóc ci przywrócić Shannona. – podjął Frank. – Vicky już wie, co ją czeka?
- Wie. – powiedział Gerard. – Była w stanie zgodzić się na wszystko, żeby tylko wrócił. – zawahał się. – Oni naprawdę się kochają.
- W takim razie postanowione. – Frank westchnął. – Gdzie Markus?
- Realizuje pierwszy punkt planu. – odparł tajemniczo Gerard, po czym wyszedł z pokoju.

sobota, 31 maja 2014


Rozdział 6

            Markus stał oparty o ścianę budynku w ciemnej alejce między klubami i patrzył na rozgrywającą się przed nim scenę. Wampir będący jej bohaterem układał ciało martwej dziewczyny na ziemi.
- Brawo! – Markus wyszedł z cienia, leniwie klaszcząc w dłonie. – Ile miała lat?
            Wampir był zaskoczony. Nie spodziewał się tutaj nikogo. Chciał zaatakować.
- Nie robiłbym tego na twoim miejscu. – uprzedził go czarownik. – Tak naprawdę nie interesuje mnie ta dziewczyna. – wskazał na ciało. – Jesteś mi potrzebny.
- Kim jesteś i czego ode mnie chcesz? – zapytał wampir z furią w głosie.
- Niepotrzebnie się złościsz, Damien. – Markus się uśmiechnął.
- Skąd znasz moje imię? – wampir był coraz bardziej wściekły. Nie był przyzwyczajony, że ktoś obcy przeszkadza mu w kolacji.
            Markus przyglądał mu się w milczeniu. Widział każdy mięsień drgający w ciele wampira. Tak, Damien na pewno był przyjacielem potwora mieszkającego w Shannonie.
- Jeśli zaraz nie powiesz, czego chcesz, źle to się dla ciebie skończy. – odezwał się wampir.
- Chcę, żebyś pomógł swojemu przyjacielowi wrócić z Miasta Umarłych. – Markus postanowił skończyć z gierkami.
- Shannon nie żyje? – zapytał od niechcenia. Spuścił wzrok i patrzył na martwą dziewczynę.
           Markus przez ułamek sekundy widział szok malujący się w oczach wampira. Nie dał się nabrać na pusty ton, jakim Damien wymawiał imię jego siostrzeńca. Skinął potakująco głową.
- Czego de mnie oczekujesz? – Damien wpatrywał się w Markusa z zaciekawieniem, ale i smutkiem malującym się w oczach.
- Chcę, żebyś pomógł pewnej dzewczynie sprowadzić go do domu. Jesteś demonem, więc przy tobie nic jej tam nie grozi.
            Damien roześmiał się i pokręcił głową.
- To nie do końca prawda. – powiedział. – Mogę jej pomóc, ale nie obiecuję, że stamtąd wyjdzie.
- Wie czego się spodziewać. Już tam była.
- Jak to? – wampir był coraz bardziej zainteresowany.
- Dowiesz się, jeśli ze mną pójdziesz. – odparł zniecierpliwiony czarownik. – Pomożesz nam?
            Damien zamyślił się na chwilę. Shannon był jego jedynym przyjacielem, bez względu na to, która natura dochodziła do głosu. Był mu to winien.
- Zgoda. – powiedział. – Zaprowadź mnie do niej, a zrobię wszystko co będę mógł, żeby wrócić z nimi do domu.
            Markus uśmiechnął się.
- Spójrz mi w oczy. – powiedział do wampira.
            Damien zrobił to, o co poprosił go czarownik. Oczy nieznajomego odbijały gwiazdy. Po chwili Damien poczuł, że traci grunt pod nogami. Zagubił się w ciemności i stracił poczucie czasu.
            Za chwilę mieli znaleźć się w domku nad jeziorem.

niedziela, 18 maja 2014


Rozdział 5

            Vicky od dłuższego czasu stała w drzwiach i wpatrywała się w ciało leżące na jej łóżku, bojąc się podejść bliżej. Shannon. Jej ukochany. Nie żyje. Jej wzrok z twarzy chłopaka przeniósł się na kołek sterczący z jego piersi. Straciła panowanie nad sobą. Płacząc podbiegła do łóżka i padła na kolana. Jej świat runął.
- Shann... Shannie... - łkała, tuląc się do jego martwego ciała. Było takie zimne. - Tak bardzo mi przykro... - zamilkła. Nie wiedziała, co jeszcze mogłaby powiedzieć. - Tak bardzo za tobą tęsknię. - wyszeptała po dłuższej chwili. - Obiecuję, że zrobię wszystko, żeby sprowadzić cię do domu. - mówiła, bezustannie gładząc chłopaka po twarzy.
- Nie rób tego. - doszedł ją stanowczy głos. Tak dobrze jej znany, tak bardzo kochany.
            Dziewczyna powoli odwróciła się w stronę głosu. Nie wierzyła w to, co zobaczyła. Shannon stał na środku jej pokoju, wpatrując się w nią. W jego oczach zobaczyła miłość, tęsknotę i strach. Bał się.
- Shannon? - zapytała, niepewnie wstając z podłogi.
            Uśmiechnął się kiedy podeszła do niego z niedowierzeniem na twarzy. Delikatnie dotknęła palcami jego policzka, chcąc się upewnić, że nie śni. Wtulił się w jej dłoń, poddając się jej dotykowi po czym ujął ją za rękę i złożył na niej delikatny pocałunek, w który włożył całe swoje uczucie. Vicky rzuciła się chłopakowi na szyję, śmiejąc się i płacząc ze szczęścia.
- Jesteś tu... Naprawdę... - powtarzała wtulając się w niego.
- Tak, jestem. - wymruczał w jej włosy. Nagle odsunął ją od siebie na odległość ramion. - Nie rób tego. - powtórzył poważniejąc.
- Czego mam nie robić? - zapytała zdezorientowana.
- Nie możesz tam iść. - powiedział ze zniecierpliwieniem. - Nie możesz mnie szukać.
            Vicky zamarła. A więc jego tu nie ma. To tylko złudzenie. Jej oczy ponownie wypełniły się łzami. Odwróciła się i jej wzrok padł na ciało leżące na łóżku.
- Vicky spójrz na mnie! - złapał ją za rękę i odwrócił w swoją stronę. - Nie mam za dużo czasu. Proszę cię, odpuść. Nie szukaj mnie. Odkąd tu jestem, dowiedziałem się wielu rzeczy. Musisz zająć się Diegiem.
- Jak możesz prosić mnie, żebym odpuściła? - wyszeptała głosem pełnym bólu.
- Och, Vicky... - chłopak wziął ją w ramiona. - Proszę, nie płacz.
- Shannon, nie powstrzymasz mnie. - jej głos odzyskał zdecydowany ton. Zignorowała temat Diega. - Zrobię to, co uważam za słuszne i nikt mi nie przeszkodzi. Nawet ty! - krzyknęła i wyrwała się z jego objęć. Natychmiast tego pożałowała. Chciała tam tkwić do końca świata, ale musiała pokazać mu, że jest silna.
            Chłopak pokręcił głową.
- Zdajesz sobie sprawę, że dla mnie chcesz narazić całą swoją rodzinę? – zapytał. – Jeśli nie powstrzymasz Diega, będziesz mieć na sumieniu mnóstwo istnien.
- Powiedziałam, co miałam do powiedzenia. – odparła stanowczo. – Nie zmienię zdania. A teraz idę spać, jestem zmęczona. – dodała i ułożyła się kanapie pod oknem.
            Shannon pokręcił głową z rezygnacją, po czym podszedł do niej i położył się obok. Vicky przytuliła się do niego. Spróbował jeszcze raz.
- Możemy zawrzeć umowę? – wyszeptał jej do ucha.
            Dzieczyna westchnęła. Wiedziała, że Shannon tak łatwo się nie podda.
- Jaką? – wymruczała.
- Jeśli od jutra skupisz się na Diegu i pomożesz Jaredowi i Markusowi, wtedy nie będę miał nic przeciwko temu, żebyś po mnie przyszła. Zgoda?
            Vicky zastanowiała się przez chwilę. Shannon myślał, że zasnęła i zadecydował odłożyć tą sprawę na później, ale ona odpowiedziała cicho:
- Zgoda.
            Zaskoczyło go, że zgodziła się bez oporów, więc postanowił się upewnić.
- Obiecujesz?
            Chwila ciszy.
- Tak.
            Odetchnął z ulgą. Wiedział, że jeśli Vicky zajmie się czymś innym, to nie będzie miała szans go odnaleźć. Wtedy nie zostanie z niego nic innego jak błąkająca się w ciemnościach Miasta Umarłych świadomość. Zdecydował, że tak będzie dla niej najlepiej. Przyjrzał się jej twarzy, po czym pogładził ją po policzku, zamknął oczy i zasnął.
            Vicky otworzyła oczy. Wcale nie miała zamiaru wywiązać się z obietnicy złożonej ze skrzyżowanymi palcami. Uśmiechnęła się pod nosem. W końcu udało jej się przechytrzyć samego Shannona.
            Spojrzała przez okno na pierwsze oznaki nadchodzącego świtu, po czym wtuliła się bardziej w leżącego obok chłopaka i zasnęła.

Rozdział 4
 
            Tom wszedł do sypialni i spojrzał na wściekłą na cały świat żonę siedzącą na łózku.
- Gdzie Chris? – odezwała się Kate.
- Poszedł do siebie. Jest zmęczony. - odpowiedział. - Co to mało być, tam na górze? –  zapytał żonę.
- O co ci chodzi? – odpowiedziała zaczepnie.
- Dobrze wiesz. – powiedział. – Kate, dlaczego tak się zachowujesz?
- Niby jak?
- Wściekasz się nie wiadomo o co, ranisz naszą córkę i po prostu sobie idziesz! – krzyknął.
- A co miałam według ciebie zrobić? – czuła, że traci panowanie nad sobą. – Miałam pogłaskać ją po głowie i powiedzieć, że nic się nie stało? Otóż stało się, Tom! Nasza córka jest potworem! Nie chcę jej takiej, rozumiesz? Nie tak miało być, nie to obiecaliśmy jej przy narodzinach! Nie udało nam się uchronić jej przed tym, a ty robisz mi wyrzuty? Jeśli chcesz wiedzieć, wcale mnie nie obchodzi ta zgraja krwiożerców, a najmniej Shannon. – powiedziała spokojnym tonem. – Cieszę się, że nie żyje.
- Jak możesz tak mówić? Dobrze wiesz, co czuje do niego Vicky. Ona też cię nie obchodzi?
- Nie. – powiedziała po dłuższej chwili. – Już nie. Nie tak miało to wyglądać. – dodała, po czym odwróciła się i zniknęła w łazience
            Tom nie wierzył własnym uszom. Nie poznawał swojej żony. Stał przez chwilę w sypialni, nie wiedząc co ze sobą począć. Postanowił zejść do salonu i dołączyć do reszty. Schodząc po schodach zauważył jak Vicky wchodzi do domu w towarzystwie Gerarda. Jedno spojrzenie na jej twarz wystarczyło, żeby upewnić się, że to nie koniec kłopotów.
- Gdzie możemy go zostawić? – odezwał się Jared do zamyślonej dziewczyny.
            Vicky otrząsnęła się z chodzących po jej głowie myśli i wróciła do rzeczywistości.
- Zanieście go do mojego pokoju. – powiedziała. Na widok ciała Shannona łzy zapiekły ją w oczy.
- Hej, nie płacz. – powiedział Tom, przytulając ją mocno. – Obiecuję, że znajdziemy sposób na to, żeby wrócił.
- Dziękuję, tato. – wyszeptała mu w ramię. – Za wszystko.
- Och, Vicky… Moja mała dziewczynko - mógłby tak stać i tulić ją do siebie całe życie. – Zrobię wszystko, żebyś była szczęśliwa.
- Ja już wiem, co zrobić. – powiedziała. Odsunęła się i rzucając mu spojrzenie pełne wdzięczności, poszła na górę.
           Tom został sam z Gerardem i Frankiem. Nikomu nie spieszyło się do rozmowy. Stali w milczeniu przez kilka chwil, aż w końcu odezwał się Tom.
- Pewnie jesteście zmęczeni. – skinęli potakująco. – Chodźcie, pokażę wam, gdzie możecie odpocząć. Mamy kilka pokoi dla gości. – dodał, prowadząc ich w głąb korytarza. Z szafy wyciągnął zapasowe koce. Otwierał każde mijane drzwi. – Te pokoje są do waszej dyspozycji. – powiedział. Położył koce na jednym z łóżek. – Czujcie się jak u siebie. Jutro czeka nas długi dzień. – wyszedł, zostawiając ich samych.
           Udał się do swojej sypialni i położył do łóżka. Kate już spała.
           Zasnął jak tylko przyłożył głowę do poduszki.

niedziela, 4 maja 2014


Rozdział 3

            Vicky otworzyła oczy. Czuła się zagubiona. Gdzie jest? Czy ktoś z nią jest? Co się stało? Nie wiedziała. Spróbowała się poruszyć i jęknęła. Bolało ją gardło. Zewsząd dochodził do niej zapach krwi. Spanikowała. Usłyszała jakieś głosy, gdzieś blisko. Próbowała odróżnić słowa ale nie potrafiła się skupić. W końcu udało jej się wychwycić kilka słów: "Shann, nie umieraj." powtarzanych jak modlitwę. W ciągu kilku sekund wspomnienia zalały jej umysł. Shannon. Las. Wzgórze. Dotarło do niej znaczenie powtarzanych słów. Shannon był ranny. Umierał. To podziałało na nią jak kubeł zimnej wody. Zerwała się na równe nogi zaskakując się swoją szybkością. Rozejrzała się dookoła zdziwiona, że widzi wszystko aż tak wyraźnie. Nikt na nią nie zwracał uwagi. Jej rodzice i Chris siedzieli pod drzewem, pocieszając się nawzajem. Wilki wpatrywały się w nią z zainteresowaniem, ale jej wzrok padł na trzecią grupkę osób obecnych na polanie. Podeszła do nich zadowolona, że porusza się bezszelestnie, nie zwracając na siebie niczyjej uwagi. Bała się tego, co zobaczy. I słusznie. Shannon leżał w objęciach brata, z piersi wystawał mu kołek. Kurczowo trzymał się nikłej iskierki życia, którą Vicky zobaczyła, kiedy na nią spojrzał.
- Vicky... - wyszeptał, po czym zamknął swoje piękne oczy i umarł.
- Nie! - krzyknęła dziewczna i rzuciła się w jego stronę. - Spójrz na mnie! - krzyczała. - Shannon, spójrz na mnie!
            Chłopak nie reagował na jej wołanie. Rozpłakała się, a z nieba zaczął padać deszcz, jakby natura łączyła się z nią w bólu. Wszyscy obecni na polanie otoczyli ją i martwego chłopaka tkwiącego w jej ramionach. Nikt się nie odezwał, kiedy raz po raz wołała jego imię, za każdym razem coraz ciszej. W końcu zamilkła i szlochała tuląc jego zimne ciało. Jej wzrok zatrzymał się na drewnianym kołku. Ujęła go delikatnie, nie chcąc zrobić chłopakowi większej krzywdy, po czym próbowała go wyciągnąć.
- Nie rób tego. - szepnął głos za nią, kładąc dłoń na jej dłoni. Vicky odwróciła się powoli i spojrzała prosto w twarz nieznajomego wampira. Zdziwił ją ból malujący się na jego twarzy.
- Dlaczego? - zapytała również szeptem. - To jedyna rzecz, która nie pozwala mu wrócić.
            Wampir był wstrząśnięty jej wyrazem twarzy. W oczach dziewczyny dostrzegł czające się szaleństwo.
- Jeśli to zrobisz, jego ciało rozsypie się w proch. - powiedział. - Znam inny sposób. - szepnął wprost do jej ucha tak, że nikt inny nie mógł tego usłyszeć. - Chodź. - wziął ją pod rękę, by pomóc jej wstać. Vicky ani na chwilę nie chciała rozstawać się z ciałem chłopaka, ale posłusznie wstała, pozwalając, by wampir ją podniósł. - Możemy zabrać ciało mojego syna do waszego domu? - zwrócił się do Toma, oddając Vicky pod opiekę Jareda, który natychmiast objął ją ramieniem.
- Nie ma mowy! - odezwała się Kate, po raz pierwszy odkąd jej córka umarła na jej oczach. - To przez niego tutaj jesteśmy, to przez niego to wszystko się stało! To przez niego moja córka jest tym, czym jest! Zasłużył na to, żeby zniknąć! - z każdym kolejnym słowem była coraz bardziej wściekła. Miała ochotę rzucić się na leżące w trawie ciało i wyrwać z niego kołek. Chciała, żeby rozsypał się w proch. Jednak Tom, jakby czytając jej w myślach, wzmocnił uścisk na jej ramieniu.
            Vicky patrzyła na matkę szeroko otwartymi oczami.
- A więc jestem dla ciebie czymś? - odezwała się cicho. Zaczynała narstać w niej złość. Zerwał się wiatr, napędzany jej emocjami.
            Kate chciała coś powiedzieć, ale przerwał jej Tom.
- Dosyć tego wszystkiego. To była długa noc, pora wracać do domu. Wszyscy się w nim pomieścimy. - zwrócił się również w stronę wilków, które zdążyły już przybrać swoją ludzką postać. - Shannon też.
            Kate spojrzała na męża z wściekłością, odwróciła się i pomaszerowała w stronę domu. Chris bez słowa ruszył za nią, nie oglądając się za siebie. Tom przez chwilę patrzył w ślad za nimi, po czym podszedł do nadal obejmującej się dwójki. Jared puścił dziewczynę i odsunął się. Nadal miał ochotę go zabić.
- Vicky, zawsze będziesz naszą córką. - odezwał się, patrząc jej prosto w oczy. - Nadal cię kochamy. Wszyscy. - dodał obejmując ją ostrożnie. - Jared. - zwrócił się w stronę wampira. Czuł bijącą od niego wrogość. - Przepraszam. Nie chciałem, żeby do tego doszło.
            Jared prychnął, po czym minął Toma i poszedł pomóc wilkom, które zabrały jego brata i ruszyły za Kate i Chrisem.
- Tato, chcę porozmawiać z Gerardem. - odezwała się Vicky. - Możesz sprawdzić co z mamą i moim bratem? Zaraz was dogonimy.
            Tom zastanawiał się przez chwilę, spoglądając to na wampira, to na Vicky i oceniając, czy coś jej grozi.
- Jasne. - powiedział, po czym jeszcze raz ją uścisnął i pobiegł za resztą.
            Gerard powiedział coś szeptem do Markusa. Czarownik wysłuchał go, po czym zniknął w ciemnościach. Wampir minął Vicky i powoli ruszył za Tomem. Dziewczyna poszła za nim i po chwili szli obok siebie w milczeniu. W końcu nie wytrzymała.
- Jaki to sposób? - zapytała.
            Wampir nadal milczał. Vicky już otwierała usta żeby powtórzyć pytanie kiedy Gerard odpowiedział.
- Miasto Umarłych.
            Dziewczyna stanęła jak wryta. Wampir zatrzymał się kawałek dalej.
- Słucham? - myślała, że się przesłyszała.
- Miasto Umarłych. - powtórzył. - Miejsce, do którego odchodzą dusze istot nadprzyrodzonych i do którego nikt z żywych nie ma wstępu. - dodał. - Myślę, że już tam byłaś. - uśmiechnął się i ruszył dalej.
            Vicky nie odpowiedziała. Resztę drogi pokonali w milczeniu. Dopiero dochodząc do domu dziewczyna zatrzymała się i ponownie odezwała.
- Jak mam się tam dostać?
- W sposób jaki nikomu się nie spodoba. - powiedział, nie zatrzymując się. Był już przy drzwiach.
- Czyli? - ta odpowiedź nie wróżyła niczego dobrego.
- Musisz umrzeć. - odpowiedział, przytrzymując jej drzwi.
            Vicky zrobiłaby wszystko, żeby sprowadzić Shannona do domu. Wbiegła po schodach, wiedząc juz, co zrobi.

Rozdział 2

            Shannon nie miał siły wstać. Wiedział, że niebawem umrze, ale zanim to nastąpi będzie musiał cierpieć. Kołek wystrzelony przez ojca Vicky nie przebił jego serca – utkwił niedaleko, przy każdym ruchu przesuwając się coraz bliżej. Ból był nie do wytrzymania, rozchodził się po całym jego ciele, paląc żywym ogniem.
            Wśród gorączki, która ogarnęła jego udręczony umysł, przebijały się strzępy rozmów. Nic z nich nie rozumiał, nawet nie chciał zrozumieć. Rozmowy przeplatały się z jego wspomnieniami – najbardziej z tymi pięknymi chwilami, które przeżył z Vicky. Nagle usłyszał stanowczy krzyk Markusa, skierowany w stronę jego brata i na chwilę odzyskał jasność umysłu.
- Jared…? – odezwał się, stanowczo zbyt cicho. Już myślał, że brat go nie usłyszał, ale Jared pojawił się przy nim kilka sekund później.
- Jestem. – padła odpowiedź.
            Chłopak z wysiłkiem otworzył oczy. Znów ogarniała go ciemność. Walczył.
- Vicky… - powiedział. – Ona… Nie wróciła…? – zadał to pytanie, ale w głębi obolałego serca znał już odpowiedź.
- Nie, Shann, nie wróciła. – potwierdził Jared.
- Może… się… odnajdziemy… - uśmiechnął się słabo, po czym zamknął oczy. Wypowiedzenie tych kilku słów kosztowało go mnóstwo wysiłku.
            Pogrążył się w ciemności, ale nie umarł.
            Jeszcze nie teraz.
            Marzył, żeby jeszcze raz, ostatni raz zobaczyć Vicky.



piątek, 21 marca 2014


Rozdział 1

              Zewsząd otaczała ją ciemność, z której dochodziły przerażające odgłosy. Czuła się zagubiona. Bała się, ale nie tego, co czyha na nią w mroku. Bała się samotności.
              Teraz, jak nigdy wcześniej brakowało jej bliskich. Tęskniła za swoim życiem i za tym, kim była.
„ Czy tak wygląda śmierć?” zastanawiała się, rozglądając się wkoło i próbując przeniknąć ciemność.
„Nie twoja.” dobiegł ją cichy głos.
              W Vicky zaczynała rodzić się nadzieja. Ten głos nie był jej znany, ale niósł ukojenie. Rozejrzała się jeszcze raz, bardziej wytężając wzrok i zobaczyła to. Jasne, delikatnie pulsujące światło na lewo od niej. Bez zastanowienia, powoli ruszyła w jego stronę. Była pewna, że to właśnie stamtąd dochodził tajemniczy głos. Czuła wokół siebie czyjąś obecność. Coś jej towarzyszyło. Coś, co nie było zadowolone z jej przybycia, ale bało się jej. Wyczuła ten lęk, wyczuła, że owe „coś” rozstępuje się przed nią, robiąc jej przejście. Do jej uszu dochodziły gardłowe pomruki, ale ona się nie bała.
              Światło przed nią zaczęło świecić coraz jaśniej. Vicky przyspieszyła, chcąc jak najszybciej znaleźć się w jego wnętrzu. Po chwili zaczynała już rozróżniać poszczególne kształty. Wszędzie widziała drzewa. Była w lesie, a za chwilę miała wyjść na odsłoniętą polankę, na której końcu lśniły ogromne wrota. Dziewczyna uświadomiła sobie, że to właśnie one są źródłem światła. Nieświadomie, ze wzrokiem utkwionym we wrota,  zrobiła jeszcze kilka niepewnych kroków, po czym zatrzymała się wśród wysokiej, miękkiej trawy. Nagle poczuła się niepewnie. Dopadły ją wątpliwości. A co jeśli to tylko wytwór jej wyobraźni? Nie wiedziała co dalej robić. Odwróciła się w stronę lasu i to, co w nim zobaczyła, zadecydowało za nią. Pomiędzy drzewami majaczyły zniekształcone sylwetki demonów, w których oczach odbijało się światło padające z wrót.
              Były prawdziwe.
              Pospiesznie przeszła przez polankę, nie oglądając się za siebie. Wcale nie była ciekawa, czy stwory idą za nią, ale cały czas czuła na plecach ich palące spojrzenie. Podeszła do wrót, podziwiając jej piękno. Były rzeźbione, ozdobione przeróżnymi kwiatami i pnączami, które nie były w stanie stłumić ich blasku. Vicky doszła do wniosku, że została na nich spisana historia kobiety, której głos słyszała w lesie, ale nie było jej dane dłużej się nad tym zastanawiać – wrota zaczęły niespiesznie się otwierać, wypuszczając jeszcze więcej światła. Dziewczyna oślepiona uniosła dłoń do oczu chcąc je osłonić. Gdy oswoiła się ze światłem ujrzała kobietę, która wyciągała do niej dłoń i uśmiechała się zachęcająco.
- Podejdź. – poleciła tym samym spokojnym głosem, który Vicky słyszała już wcześniej.
              Dziewczyna zrobiła jeden niepewny krok w stronę kobiety.  Poczuła ciepło na skórze, kiedy spadł na nią promień światła. To dodało jej odwagi.
              Drugi krok. Pewniejszy.
              Jeszcze jeden.
              Po czwartym wyciągnęła rękę i ujęła dłoń stojącej przed nią kobiety.
              Vicky przekroczyła bramę do innego świata.

***
 
              Zmysły Vicky zostały gwałtownie zaatakowane przez widoki, zapachy i dźwięki. Puściła dłoń kobiety i jak zaczarowana wpatrywała się w otaczający ją świat. Po minucie zamknęła oczy i upajała się ciepłem rozchodzącym się po jej ciele i leczącym udręczoną duszę. Stała tak przez chwilę, po czym otworzyła oczy i  odwróciła się do nieznajomej.
- Gdzie jestem? – zapytała lekko schrypniętym głosem. Nadal nie mogła uwierzyć w to, co widzi.
              Kobieta uśmiechnęła się łagodnie. Vicky zauważyła w tym uśmiechu smutek.
- Jesteś w miejscu, do którego trafiają dusze osób takich, jak ty. – odpowiedziała.
              Vicky zrobiła zdziwioną minę. Nie miała pojęcia, o jakich ludziach mówiła kobieta. Nieznajoma dostrzegła wyraz twarzy Vicky.
- A więc jeszcze nie wiesz... – powiedziała. – Jesteś czarownicą.
              Oczy Vicky rozszerzyły się ze zdziwienia. Nie wiedziała co powiedzieć.
- Czarownicą? – była w szoku. – Myślałam, że jestem wampirem. – powiedziała cicho.
              Kobieta posłała jej kolejny uśmiech.
- To też. – powiedziała. – Chodź ze mną, wszystko ci opowiem. Niestety nie mamy zbyt dużo czasu, więc dużo rzeczy będziesz musiała się domyślać. – ujęła dłoń dziewczyny i poprowadziła ją alejką między drzewami.
              Vicky próbowała przygotować się na to, co zaraz usłyszy ale nie była w stanie się skupić. Wszystko dookoła ją rozpraszało. Była zachwycona widokiem, więc postanowiła skupić się na otaczającym ją świecie. Mijane drzewa miały srebrną korę i rozłożyste gałęzie z jasnozielonymi liśćmi, przez które przeświecały promienie słońca. Wokół rosły nieznane krzewy i kwiaty, których nigdy w życiu nie widziała. Trawa była soczyście zielona i bujna – dziewczyna najchętniej przeszłaby się po niej na boso. W oddali dostrzegła miasteczko z niskimi domkami, a przy niedalekim wodospadzie krzątała się grupka osób. Wszyscy byli ubrani tak samo: kobiety w białych, zwiewnych tunikach związanych w pasie cienkimi, złotymi sznurkami , mężczyźni w białych płóciennych spodniach i takich samych luźnych koszulach. Odwrócili się w stronę Vicky i pomachali jej, uśmiechając się radośnie. Dziewczyna odmachała im. Była tutaj kilka minut a czuła się tak, jakby wróciła do domu.
              Przeszły jeszcze kilka metrów i nieznajoma skierowała się w stronę ławki stojącej w cieniu.
- Usiądźmy tutaj. – powiedziała. Vicky spełniła jej polecenie. Kobieta mówiła dalej. – Jestem Helena. To ja jako pierwsza odkryłam więź z naturą. Jestem Matką. Wszyscy ludzie, których tutaj widziałaś pochodzą ode mnie. Ale ty jesteś wyjątkowa. Jesteś moją Córką, pochodzisz w prostej linii ode mnie. Twoja matka też jest czarownicą, ale o tym nie wie. Jak już wcześniej wspomniałam – ciągnęła – nie mamy zbyt wiele czasu, więc skupmy się na tobie. Z racji tego, iż jesteś moją Córką, Diego wymyślił, że stworzy z ciebie hybrydę i będzie mógł posługiwać się tobą jako bronią. Z chwilą, gdy stałaś się wampirem masz podwójną moc. Jesteś jedyną, która może zniszczyć Pierwszego wampira. Jesteś Wybranką. Jedną z niewielu czarownic, które wpadły w Sidła Nieśmiertelności.
              Vicky zakręciło się w głowie od nadmiaru informacji. Ona Wybranką? Hybrydą? Sidła Nieśmiertelności?
- Co to Sidła Nieśmiertelności? – zapytała.
- To pułapka czasu, w którą wpadają pół wampiry, pół czarownice. Nigdy nie umierają. Było niewiele takich osób.
-Wampiry też nie umierają. – zauważyła Vicky.
- To co innego. – powiedziała kobieta. – Wampiry szybko zapominają o swoim ludzkim życiu – czarownicy nie. Na zawsze pozostaje w nich tęsknota za życiem. To bardzo trudny etap do przejścia. – dodała.
              Na chwilę zapanowała cisza. Vicky próbowała to sobie wszystko poukładać i zrozumieć.
- Wiem, że to za dużo jak na jeden raz, ale posłuchaj mnie uważnie. – mówiła dalej Helena. – Musisz wrócić i zniszczyć Diega. Masz mało czasu. Musisz nauczyć się używać swojej mocy. Zwłaszcza tej. – kobieta wskazała palcem na naszyjnik dziewczyny.
              Vicky chciała o coś zapytać, ale Helena nie pozwoliła jej dojść do głosu.
- W tym naszyjniku zamknęłam całą swoją moc.  Święty Ogień. Jedyna broń, która może zabić Diega. Naucz się Go przywoływać a On będzie wiedział, co zrobić. – wstała. Vicky zrobiła to samo. – Czas na ciebie. – uśmiechnęła się pocieszająco.
              Vicky odpowiedziała uśmiechem. Wszystko było dla niej jasne. Wracała do domu z misją do wypełnienia. Była pewna, że nie będzie z tym sama – bliscy jej pomogą.
              W milczeniu ruszyły w powrotną drogę do bramy. Ciszę przerwała Vicky.
- Umarłam naprawdę? – zapytała.
              Helena zastanowiła się nad odpowiedzią.
- Umarłaś jako człowiek. – przytaknęła. – Ale masz w sobie moc wampirów i czarownic. Twoje serce już nigdy nie będzie biło, ale będziesz jak najbardziej żywa.
              Vicky skinęła głową. Już prawie doszły do bramy.
- Jeszcze jedno. – odezwała się Helena. – Przekaż Markusowi, że jego misja jeszcze się nie skończyła. Będzie wiedział, o co chodzi. – uśmiechnęła się. – Tutaj się rozstaniemy. – powiedziała. – Nie bój się tego, co cię czeka. Jesteś odważna i silna. I przede wszystkim nie jesteś samotna.
              Oczy dziewczyny wypełniły się łzami. Chciała tu zostać, pokochała to miejsce, ale z drugiej strony chciała wrócić do domu. Była rozdarta.
- Vicky, zaczekaj! – obie odwróciły się w stronę biegnącej kobiety. – Jestem Amanda. – przedstawiła się. – Możesz coś dla mnie zrobić? – zapytała.
- Oczywiście. – dziewczyna zgodziła się bez zastanowienia.
              Amanda odpowiedziała jej uśmiechem.
- Powiedz Jaredowi i Shannonowi, że ich kocham. – powiedziała. – Jestem ich matką. I przekaż Gerardowi, że za nim tęsknię.
              Vicky zaniemówiła. Skinęła tylko głową i odwróciła się w stronę otwierającej się bramy. Wyszła w ciemność. Odwróciła się, żeby jeszcze raz spojrzeć na obie kobiety i dotarło do niej, że Helena coś jeszcze mówi. Z tej odległości nie mogła usłyszeć jej słów, dlatego otworzyła umysł. Usłyszała coś, co ją przeraziło: „Spiesz się. Shannon umiera. Wiesz co robić.”
              Przerażona wracała do domu.