sobota, 31 maja 2014


Rozdział 6

            Markus stał oparty o ścianę budynku w ciemnej alejce między klubami i patrzył na rozgrywającą się przed nim scenę. Wampir będący jej bohaterem układał ciało martwej dziewczyny na ziemi.
- Brawo! – Markus wyszedł z cienia, leniwie klaszcząc w dłonie. – Ile miała lat?
            Wampir był zaskoczony. Nie spodziewał się tutaj nikogo. Chciał zaatakować.
- Nie robiłbym tego na twoim miejscu. – uprzedził go czarownik. – Tak naprawdę nie interesuje mnie ta dziewczyna. – wskazał na ciało. – Jesteś mi potrzebny.
- Kim jesteś i czego ode mnie chcesz? – zapytał wampir z furią w głosie.
- Niepotrzebnie się złościsz, Damien. – Markus się uśmiechnął.
- Skąd znasz moje imię? – wampir był coraz bardziej wściekły. Nie był przyzwyczajony, że ktoś obcy przeszkadza mu w kolacji.
            Markus przyglądał mu się w milczeniu. Widział każdy mięsień drgający w ciele wampira. Tak, Damien na pewno był przyjacielem potwora mieszkającego w Shannonie.
- Jeśli zaraz nie powiesz, czego chcesz, źle to się dla ciebie skończy. – odezwał się wampir.
- Chcę, żebyś pomógł swojemu przyjacielowi wrócić z Miasta Umarłych. – Markus postanowił skończyć z gierkami.
- Shannon nie żyje? – zapytał od niechcenia. Spuścił wzrok i patrzył na martwą dziewczynę.
           Markus przez ułamek sekundy widział szok malujący się w oczach wampira. Nie dał się nabrać na pusty ton, jakim Damien wymawiał imię jego siostrzeńca. Skinął potakująco głową.
- Czego de mnie oczekujesz? – Damien wpatrywał się w Markusa z zaciekawieniem, ale i smutkiem malującym się w oczach.
- Chcę, żebyś pomógł pewnej dzewczynie sprowadzić go do domu. Jesteś demonem, więc przy tobie nic jej tam nie grozi.
            Damien roześmiał się i pokręcił głową.
- To nie do końca prawda. – powiedział. – Mogę jej pomóc, ale nie obiecuję, że stamtąd wyjdzie.
- Wie czego się spodziewać. Już tam była.
- Jak to? – wampir był coraz bardziej zainteresowany.
- Dowiesz się, jeśli ze mną pójdziesz. – odparł zniecierpliwiony czarownik. – Pomożesz nam?
            Damien zamyślił się na chwilę. Shannon był jego jedynym przyjacielem, bez względu na to, która natura dochodziła do głosu. Był mu to winien.
- Zgoda. – powiedział. – Zaprowadź mnie do niej, a zrobię wszystko co będę mógł, żeby wrócić z nimi do domu.
            Markus uśmiechnął się.
- Spójrz mi w oczy. – powiedział do wampira.
            Damien zrobił to, o co poprosił go czarownik. Oczy nieznajomego odbijały gwiazdy. Po chwili Damien poczuł, że traci grunt pod nogami. Zagubił się w ciemności i stracił poczucie czasu.
            Za chwilę mieli znaleźć się w domku nad jeziorem.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz