Rozdział
2
Shannon nie miał siły wstać.
Wiedział, że niebawem umrze, ale zanim to nastąpi będzie musiał cierpieć. Kołek
wystrzelony przez ojca Vicky nie przebił jego serca – utkwił niedaleko, przy
każdym ruchu przesuwając się coraz bliżej. Ból był nie do wytrzymania,
rozchodził się po całym jego ciele, paląc żywym ogniem.
Wśród gorączki, która ogarnęła jego
udręczony umysł, przebijały się strzępy rozmów. Nic z nich nie rozumiał, nawet
nie chciał zrozumieć. Rozmowy przeplatały się z jego wspomnieniami –
najbardziej z tymi pięknymi chwilami, które przeżył z Vicky. Nagle usłyszał stanowczy
krzyk Markusa, skierowany w stronę jego brata i na chwilę odzyskał jasność
umysłu.- Jared…? – odezwał się, stanowczo zbyt cicho. Już myślał, że brat go nie usłyszał, ale Jared pojawił się przy nim kilka sekund później.
- Jestem. – padła odpowiedź.
Chłopak z wysiłkiem otworzył oczy. Znów ogarniała go ciemność. Walczył.
- Vicky… - powiedział. – Ona… Nie wróciła…? – zadał to pytanie, ale w głębi obolałego serca znał już odpowiedź.
- Nie, Shann, nie wróciła. – potwierdził Jared.
- Może… się… odnajdziemy… - uśmiechnął się słabo, po czym zamknął oczy. Wypowiedzenie tych kilku słów kosztowało go mnóstwo wysiłku.
Pogrążył się w ciemności, ale nie umarł.
Jeszcze nie teraz.
Marzył, żeby jeszcze raz, ostatni raz zobaczyć Vicky.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz