Rozdział
18
Znaleźli się
na dobrze znanej jej polanie. Zewsząd otaczały ich drzewa, wśród których czaiły
się demony. Czuła ich wzrok na sobie. Czuła ich głód i strach. Mimowolnie się
wzdrygnęła i mocno objęła się rękami. Kątem oka zobaczyła słabe, ciepłe
światło.
Brama. Całą sobą zatęskniła za światem, który znajdował się za Bramą. Jego kolorami, słońcem, ciepłem. Ostatkiem sił odwróciła się od tego światła i zwróciła twarz w przeciwną stronę. To tam tym razem musi się udać. To tam znajdzie tego, za którym tęskni każda komórka jej ciała.
Shannon.
Na samo wspomnienie jego dotyku, uśmiechu, muśnięcia wargami jej warg zachciało jej się płakać. Musi go odnaleźć, choćby miała tu z nim zostać. Musi.
- I jaki masz plan? - odezwała się. Jej głos poniósł się echem w ciemności. Za plecami coś się poruszyło. Zwinnie odwróciła się gotowa do walki. Nerwy miała w strzępach.
- Przede wszystkim musimy być cicho. - powiedział. Rozejrzał się dookoła. - Plan jest prosty: nie dać się złapać. - uśmiechnął się.
Vicky spojrzała na niego z niedowierzeniem, szukając jakichkolwiek oznak, że wampir żartuje.
- Ty mówisz poważnie. - stwierdziła.
- Jak najbardziej. - przytaknął. - Idziemy.
Ruszył przed siebie. Vicky z westchnieniem podążyła za nim.
- Jak to się stało, że jeszcze żaden demon nas nie zaatakował? - podjęła rozmowę. - Boją się ciebie.
- No wiesz... - Damien wydawał się zakłopotany. Mógł ją zbyć byle jakim tekstem, ale lubił ją i nie zamierzał okłamywać jej od samego początku znajomości. - Jak się ma pozycję, to demony się boją. - dokończył.
Vicky stanęła jak wryta. Czyżby Damien był kimś ważnym?
- Co znaczy: pozycję?
Damien westchnął z rezygnacją. Nie wiedział, czy to dobry pomysł, ale postanowił być szczery.
- Jestem Księciem. To miejsce to mój drugi dom.
- Chyba żartujesz?! - krzyknęła.
Damien zatkał ręką jej usta i wciągnął ją za drzewo. Obok przeszło kilka demonów. Węszyły w powietrzu, jakby czegoś szukały. Po chwili odeszły.
- Mówiłem, że musimy być cicho. - szepnął jej do ucha.
- Przepraszam. - Vicky żałowała swojego wybuchu. - Czego oni szukają? - zapytała.
- Ciebie. - odparł krótko wampir.
- Mnie? Dlaczego? - dopytywała się.
- Mój ojciec wyczuł twoje przejście. Miałem nadzieję, że nastąpi to dużo póżniej. - myślał na głos. - Mamy mniej czasu niż myślałem. Musimy się pospieszyć. - wziął ją za rękę i pociągnął z powrotem na ścieżkę.
- Twój ojciec? Chcesz powiedzieć, że twoim ojcem jest jakiś tutejszy król? – chciała jak najwięcej dowiedzieć się o swoim towarzyszu, póki stał się zaskakująco rozmowny.
Damien prychnął z rozbawieniem.
- Tutejszy król? – roześmiał się. – Mówisz o Demonie, Władcy Miasta Umarłych. – powiedział z dumą w głosie. – Tak, On jest moim Ojcem. I uwierz mi, jeśli wpadniesz w jego ręce nie będziesz miała żadnych szans na przetrwanie. Chyba, że on tego zechce. – dodał posęnym tonem. Przypomniał sobie, z kim rozmawia. Jeśli zabraknie Vicky – przegrają wszystko.
- Hmm, to wielce pocieszające. – skrzywiła się. – W takim razie twój plan jest idealny.
- Ciii. – Damien uciszył ją machnięciem ręki. Zastygł, nasłuchując. W momencie, kiedy dziewczyna chciała się odezwać, pchnął ją w bok. Uderzyła całym ciałem w wyjątkowo twardy pień i – o dziwo! – straciła oddech. Jak przez mgłę zobaczyła walczącego z kilkoma demonami Damiena. Piękny, silny, zwinny… uskrzydlony? Z niedowierzeniem potarła oczy i zaniemówiła. Z pleców pół demona wyrastały czarne niczym noc, ogromne, aksamitne skrzydła. Wyglądał jak anioł śmierci.
Damien rozprawił się z ostatnim demonem, urywając mu głowę z głośnym mlaśnięciem. Czuł się wspaniale. Czuł się wolny. Rozejrzał się i ujrzał siedzącą pod drzewem przerażoną dziewczynę. Gapiła się na niego ze strachem, ale również z podziwem. Zaklął pod nosem. Jeszcze żaden śmiertelnik nie widział go w tej postaci. Pospiesznie złożył skrzydła i ukrył je pod skórą. Znów był ograniczonym pół wampirem. Podszedł do Vicky i z zadowoleniem stwierdził, że nie cofa się przed nim.
- Jesteś cała? – zapytał z troską w głosie.
- Gdzie one są? – odpowiedziała pytaniem na pytanie. Nie domyślił się, o co jej chodzi. Wystraszył się nie na żarty. Czy widząc jego prawdziwe oblicze mogła stracić rozum? Obadał jej głowę, ale nie znalazł nic niepokojącego.
- Gdzie co jest? – spytał.
- Twoje skrzydła! – krzyknęła. Jej mina była tak komicznie zaskoczona, że roześmiał się mimo tego, że ktoś mógł go usłyszeć.
- Póki co odpoczywają. – powiedział. – Nic ci nie jest? Uderzyłaś się? – wrócił do tematu. W końcu mocno ją odepchnął, a ona niczego nieświadoma poleciała niczym szmaciana lalka.
- Nie, wszystko okey. – uspokoiła go. Nadal wpatrywała się w niego jak w ósmy cud świata.
- Świetnie. – stwierdził, podnosząc się. – W takim razie idziemy dalej. – podał jej rękę. Vicky chętnie skorzystała z pomocy. – Tylko proszę cię, miej oczy i uszy otwarte. I nie gadaj tyle. – uśmiechnął się.
- Da się załatwić. – odwzajemniła uśmiech. – Pod warunkiem, że przestaniesz mną rzucać o drzewa.
- Da się załatwic. – przedrzeźnił ją.
Ruszyli w dalszą drogę. Przemykali w ciemnościach niczym cienie, w ciszy i skupieniu.
Vicky wiedziała, że są blisko.
Czuła to każda komórka jej ciała.
Shannon.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz