Rozdział 25
Shannon i
Vicky zbiegli na dół. To co zobaczyli zmroziło dziewczynie krew w żyłach.
Zerknęła na wampira stojącego obok. Patrzył prosto przed siebie z zaciśniętymi
do granic możliwości ustami. Wiedziała o czym teraz myśli.
- Co tu się stało? – zapytała drżącym głosem.
- A na co to wygląda?! – wrzasnął zakrwawiony Jared.
Vicky
przełknęła ślinę. Shannon stał niewzruszny wybuchem brata. Jared z prędkością
światła znalazł się przed nimi.
- Co z nim zrobiliście? – warknął patrząc tylko na Vicky,
jakby wiedział, że to jej wina.
- Nasza wyprawa wymknęła się spod kontroli… - zaczęła,
ale Shannon jej przerwał.
- Nie musimy ci się tłumaczyć. – uciął. – Gdzie on
poszedł?
Jared
jeszcze przez chwilę wpatrywał się w Vicky, po czym przeniósł wzrok na brata.
- A skąd mam wiedzieć? – odpowiedział pytaniem na
pytanie.
Shannon
minął go, ciągnąc Vicky za sobą. Podeszli do Thea siedzącego obok Toma. Theo
rzucił jej ukradkowe spojrzenie. Nie uszło to uwagi wampira.
- Wszystko w porządku? – zapytał Shannon. Przyglądał
się Tomowi szukając jakichkolwiek ran, ale nic nie znalazł. Najwyraźniej Jared
już się nim zajął.
- Nic mi nie jest. – odparł zakłopotany Tom.
- Muszę go znaleźć. – szepnęła zniecierpliwiona Vicky.
Odwróciła się z zamiarem odejścia, ale Shannon złapał ją za rękę. Jared
przyglądał się ich starciu.
- Sama na pewno nigdzie nie pójdziesz. – warknął.
- A niby z kim mam iść? – zapytała. – Nie ma tu
nikogo, kto mógłby mi pomóc. Chyba, że umiesz czarować. – odgryzła się.
- Nie pójdziesz sama, czy ci się to podoba czy nie. –
upierał się.
Vicky
przewróciła oczami.
- Ty się ze mną kłócisz, a on być może właśnie morduje
pół miasta! – krzyknęła. – Nie ma czasu na pogawędki. Ja go tu sprowadziłam,
więc ja się nim zajmę. – wyrwała rękę z uścisku wampira i wyszła z domu.
Shannon i
Jared wyszli za nią.
- Już go szukają. – powiedział Jared. – Ale
bezskutecznie.
- Nie znajdą go. – odparła. – Jak długo tu był?
- Był tu zanim się obudziłaś. Zachowywał się
normalnie.
- To skąd ta krew i to wszystko? – machnęła ręką.
- Odbiło mu. Rzucił się na twojego ojca, razem z Theo
próbowaliśmy go odciągnąć, stąd to wszystko. – przerwał. – Powiecie mi w końcu,
co tu jest grane?
Vicky
westchnęła.
- Damien został opętany przez Ojca. – odpowiedział za
nią Shannon.
Zapadło milczenie.
Jared patrzył na nich niedowierzająco. W końcu nie wytrzymał.
- Oszalałaś?! – zwrócił się do dziewczyny. - Wiedziałaś, że ma w sobie najpotężniejszego
demona i zabrałaś go ze sobą? Nie, nie mieści mi się to w głowie. – złapał się
za głowę. – Jak mogłaś być tak głupia?
- Przestań. – rzucił ostrzegawczo Shannon.
Jared
chodził w tę i z powrotem. W końcu się zatrzymał.
- To już po nas. – stwierdził.
- Nieprawda. – odezwała się Vicky. – Nie pozwolę mu
zapanować nad tym światem.
Jared
roześmiał się.
- Niby jak chcesz tego dokonać? – prychnął.
- Znajdę go i zamknę w magicznej klatce. – powiedziała
niezrażona. – Znajdę spodób, żeby wypędzić z niego Ojca.
- Spróbuj szczęścia. – powiedział.
- Pomożesz nam czy nie? – zapytał Shannon.
Jared
pokręcił głową.
- Zwariuję z wami. Naprawdę. – zastanowił się. – Nie
mam wyjścia. Idę.
Wbiegli do
lasu. Vicky wyczuwała ślad, jaki pozostawił demon, jednak z każdą chwilą, ślad
stawał się coraz słabszy. W końcu przestała czuć jego obecność. Zatrzymała się
i rozejrzała.
- Co jest? – zapytał Shannon.
- Starciłam go.
- Och, świetnie. – mruknął Jared.
- I co teraz?! – krzyknęła wściekła.
- Zlokalizuj go.
– głos w głowie. – Tak, jak Shannona.
-
Helena? – Vicky była zaskoczona.
-
Co mówi? – dopytywał się Shannon.
-
Kto? – Jared nie wiedział o co chodzi.
-
Ciii. – uciszyli go oboje. Jared rozłożył ręce w geście rezygnacji.
-
Co mówi? – powtórzył Shannon.
-
Każe mi go zlokalizować, jak ciebie.
-
Więc na co czekasz? – ponaglił ją.
Vicky zamknęła oczy i głęboko odetchnęła.
Przywołała wspomnienie Damiena – jego ciemne oczy, w których migały iskierki
rozbawienia, jego piękną twarz, szeroki uśmiech i to, co najpiękniejsze –
skrzydła. Poczuła szarpnięcie. W jej głowie wytworzyła się nić połączenia z
demonem. Otworzyła szeroko oczy.
-
Tędy. – rzuciła. Ruszyła biegiem przed siebie. Wampiry pobiegły za nią.
Po kilku minutach czuła, że jest już
blisko.
-
O mój Boże. – szepnął Jared.
Wokół nich leżały ludzkie ciała
pozbawione krwi. Na szczęście nie było ich zbyt wiele.
-
Damien! – krzyknęła Vicky. – Wiem, że tu jesteś!
-
Wiedziałem, że do mnie przyjdziesz Wybranko. – odezwał się za ich plecami
demon. Odwrócili się jak na komendę. Damien się uśmiechał.
-
Nie przyszłam do ciebie. – warknęła. – Przyszłam odzyskać przyjaciela.
-
Obawiam się, że już go nie ma skarbie. – podszedł bliżej stojącej obok siebie
trójki.
-
Myslisz się. – do rozmowy włączył się Shannon.
Demon zaszczycił wampira zaciekawionym
spojrzeniem.
-
A więc to ciebie szukał mój syn. – odezwał się. – Zastanawiam się, czy warto
było za ciebie umrzeć?
-
Och, dość tych pogadanek. – rzucił Jared. Chwycił niedługą gałąź i cisnął nią w
demona. Ten bez problemu złapał gałąź.
-
Musiałbyś się bardziej postarać. – uśmiechnął się, by po chwili skrzywić się z
zaskoczenia. Tym razem Shannon zaatakował.
Bracia atakowali demona na zmianę, chcąc
go zdekoncentrować i pomóc Vicky w rzuceniu zaklęcia. Dziewczyna odczekała
chwilę, po czym wyszukała odpowiedni moment. Czuła pulsującą Moc, która domagała
się uwolnienia. W końcu wspólnie z Heleną, rzuciła zaklęcie. Demon upadł na
kolana. Szarpał się, chciał się uwolnić, ale dzięki Helenie zaklęcie było
dostatecznie mocne. Warczał ze złosci, rzucał się, ale bezskutecznie. Vicky
rzuciła drugie zaklęcie. Demon stracił przytomność.
-
Teraz mamy taszczyć go do domu? – zapytał Jared.
-
Też się cieszę, że nam się udało. – skrzywiła się.
Shannon roześmiał się.
-
Dobrane z nas trio. – objął Vicky ramieniem. Przybili sobie piątki jak małe
dzieci.
-
Wracajmy bo zgłodniałem. – odezwał się Jared.
Bez problemu znaleźli drogę powrotną.
Zamknęli demona w piwnicy. Vicky zabezpieczyła drzwi, okna i ściany przed siłą
Władcy.
Udało im się.
Była zadowolona.
Jednak czuła, że to nie koniec kłopotów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz