czwartek, 14 listopada 2013


Rozdział 24

              Markus ze wszystkich sił próbował dotrzymać kroku Jaredowi. Chciał powiedzieć mu całą prawdę odnośnie Diega i Gerarda, ale nie mógł się do tego zmusić. Długo czekał na tą chwilę i nadal nie był odpowiednio przygotowany. W końcu nie wytrzymał.
- Jared, zaczekaj! – zawołał.
              Chłopak odwrócił się zaniepokojony zdenerwowanym głosem Markusa. Nie chciał czekać. Teraz liczyło się tylko odnalezienie Shannona.
- Co się stało? – zapytał.
- Muszę ci powiedzieć całą prawdę. – odparł Markus doganiając go na dziedzińcu zamku.
- Nie możesz z tym poczekać do czasu, aż odnajdziemy mojego brata? – zdenerwował się Jared.
- Mogłem. Nawet chciałem. Ale to ważne i wydaje mi się, że i tak za długo czekałem. – Markus odzyskał spokój. – Ale opowiem ci w drodze. Poszukamy go razem.

***

              Diego stał w oknie i obserwował Jareda i Markusa. Nie spodziewał się, że razem pójdą szukać Shannona, dlatego zakiełkowało w nim ziarenko niepokoju. Mimo swojej potęgi obawiał się szkód, których mógł narobić  Markus. W końcu sługa miał powód, żeby zemścić się na nim. Nie było nocy, żeby Diego nie myślał o tym, co zrobić, żeby Markus nigdy nie wyjawił prawdy jego synom. Pocieszał się faktem, że uratował Markusowi życie, więc ich więź nie pozwalała czarownikowi na zdradzenie go bez poniesienia konsekwencji.  Jeśli to zrobi – sam zginie.
              Zauważył, że Markus jakby świadomy tego, że są obserwowani, odwrócił się w jego stronę, po czym mówiąc coś ruszył z Jaredem w stronę lasu. Diego wysłał mu telepatyczną myśl: „Nie pogrywaj ze mną.”
              Wiedział, że Markus go usłyszał, jednak nie doczekał się odpowiedzi.

***

              Biegli obok siebie przez las. Żaden się nie odezwał. Markus myślał nad tym, jak zacząć, a Jared mimo zdenerwowania nie chciał go ponaglać.
- Diego nie jest waszym ojcem. – odezwał się w końcu Markus.
              Jared gwałtownie się zatrzymał. To co usłyszał brzmiało jak żart. Wcale nie śmieszny.
- O czym ty mówisz? – zapytał z niedowierzeniem.
- Diego nie jest waszym ojcem. – powtórzył cierpliwie Markus. Kolejne zdanie było trudniejsze do wypowiedzenia. – Waszym ojcem jest Gerard.
              Po tych słowach w lesie zapadła cisza. Nawet ptaki przestały śpiewać. Zdawało się, że cały las zastygł w oczekiwaniu na rozwój wypadków.
- Nie, nie, nie… Nie wierzę ci. – Jared poczuł się zagubiony i bezbronny  jak małe dziecko, którym kiedyś był. – Żartujesz sobie ze mnie, prawda? – zapytał. Czuł, że wypełnia go znajome uczucie – gniew.
- Nie, Jared. – westchnął Markus, nieświadomy tego co zaraz nastąpi. – Nie żartuję…
              Jared rzucił się na sługę. Był wściekły. Właśnie się dowiedział, że jego życie było kłamstwem, że wszyscy dookoła o tym wiedzieli, a on i jego brat żyli w nieświadomości, że ich prawdziwy ojciec został zamordowany.
- Ty potworze! – syknął odsłaniając zęby. – Wiedziałeś o wszystkim i nic nie powiedziałeś! Okłamywałeś nas! – miał ochotę rozszarpać Markusa na kawałki.
- Jared, daj mi coś powiedzieć. – odparł spokojnie Markus. Wiedział, że wystarczy jedno źle wypowiedziane słowo i zginie, a Jared nie pozna prawdy. Nie mógł do tego dopuścić. Poczuł, że Jared  zwalnia uścisk. – Już dawno próbowałem wam o tym powiedzieć. Chcę, żebyś poznał całą prawdę. – dokończył.
              Jared się zawahał. Zauważył determinację w oczach Markusa. Puścił go, mimo tego, iż miał ochotę go zabić.
- Mów. – rozkazał.
- Zanim zacznę, musisz mi coś obiecać. – Markus był świadomy tego, co się z nim stanie po skończeniu opowieści.
- Ja? Tobie? – Jared się roześmiał. – Chyba żartujesz.
- Jared, nie żartuję! – sługa zaczynał się denerwować. – Jeśli mi tego nie obiecasz, nic ci nie powiem.
- Czego chcesz?
- Obiecaj mi, że znajdziesz Shannona i Vicky i dołączycie do Gerarda. – powiedział Markus. – Musicie zniszczyć Diega.
- A ty? Chcesz uciec?
- Mnie już tu nie będzie. – odparł tajemniczo. – Diego uratował mi życie. Łączy nas więź. Jeśli go zdradzę, zginę. A to, co powiem jest zdradą. Nie wiem ile czasu mi jeszcze zostanie.
              Jared przypatrywał mu się przez chwilę. Jeszcze niedawno chciał go zabić, a teraz wcale nie chciał, żeby Markus umierał. Podjął decyzję.
- Mów.
- Jak już mówiłem, waszym ojcem jest Gerard. – zaczął Markus. – Waszą matką natomiast była moja siostra, Amanda…

wtorek, 12 listopada 2013


Rozdział 23
 
              Tom i Kate wrócili do domu po godzinnej nieobecności. Kate od razu zauważyła, że coś jest nie tak.
- Tom, coś mi tu nie gra. – powiedziała rozglądając się dookoła.
              Tom wyciągnął paczki z zakupami z samochodu i stanął obok żony.
- Co masz na myśli? – zapytał. Jemu też zaczął udzielać się nastrój Kate.
- Nie wiem. – odparła, kręcąc głową. – Wydaje mi się, że jest za cicho jak na środek lasu. – wstrząsnął nią dreszcz.
- Masz rację. – powiedział Tom. – Ale uważam, że tutaj nic nam nie grozi. Nikt nie wiem o tym miejscu.
- Wiem. – Kate wydawała się trochę spokojniejsza. – Wejdźmy do środka.
              Udało im się wnieść wszystkie zakupy, nie robiąc przy tym za dużego hałasu. Było już późno.
- Myślisz, że dzieci już śpią? – zapytała cicho.
- Nie śpimy. – z salonu dobiegł ich głos Chrisa. –Zrobiliśmy kolację, ale nie doczekaliśmy się na was. Jest w lodówce. – wstał i zaczął wchodzić po schodach.
- Gdzie Vicky? – zapytał Tom.
- Powiedziała, że musi odetchnąć świeżym powietrzem. – odpowiedział chłopak. – Chyba jest na dachu. – dodał z wahaniem. – Dobranoc.
- Dobranoc – odpowiedzieli chórem, po czym spojrzeli na siebie zaniepokojeni.
- Pójdę do niej. – odezwała się Kate.
- Nie. – zaprotestował Tom. – Ja do niej pójdę.
              Wspiął się po schodach, zostawiając na dole zdziwioną Kate. Skierował się w stronę balkonu, skąd łatwo można było wejść na dach, po czym się zawahał. Bał się, że Vicky nie będzie chciała z nim rozmawiać. Postanowił zaryzykować.
- Vicky? – zawołał. – Jesteś tam?
              Odpowiedziała mu cisza. Odczekał jeszcze chwilę i już miał wracać na dół, kiedy ją usłyszał.
- Jestem.
              Tom wszedł na dach i usiadł koło córki. Przez chwilę się nie odzywał, nie wiedząc, co powiedzieć.  W końcu odezwał się niepewnie onieśmielony milczeniem Vicky i tym, że nawet na niego nie spojrzała.
- Posłuchaj, wiem co czujesz. – zaczął. – Potrzebujesz czasu na to, żeby oswoić się z tą sytuacją, ale wierzę, że uda ci się przezwyciężyć nienawiść jaką darzysz mnie i matkę i nam wybaczysz.
              Vicky odwróciła się i popatrzyła na ojca. Tom zauważył łzy w oczach córki. Chciał ją objąć pocieszyć ale wiedział, że to się może źle skończyć.
- Nic nie wiesz. – powiedziała.
- Wiem, że to dla ciebie trudne. Ale nie mieliśmy innego wyjścia.
              Vicky zignorowała słowa ojca. Chciała zadać mu tylko jedno pytanie. Pytanie, które dręczyło ją, odkąd dowiedziała się, czym jest.
- Powiedz mi, o czym wtedy myśleliście? – w jej głosie Tom wyczuł żal i złość.
- O tobie, Vicky. – odpowiedział.
              Dziewczyna zaśmiała się, bo spodziewała się takiej odpowiedzi.
- Nie, tato. – powiedziała. – Nie myśleliście o mnie.
- Nie rozumiem. – Tom poczuł się zagubiony.
- Nie myśleliście o mnie. – powtórzyła. – Myśleliście o sobie.
              Po tych słowach zapadła cisza. Tom nie był przygotowany na to, że Vicky powie coś takiego. Nigdy nie myśleli o sobie.
- To nieprawda. – odpowiedział. – Chcieliśmy, żebyś żyła. Tylko to się dla nas liczyło. Myśleliśmy, że on o tobie zapomni.
- To źle myśleliście. – Vicky wstała. – I teraz ponosicie tego  konsekwencje. – dodała.
- Vicky, córeczko… - zaczął Tom. Chciał ją zatrzymać i przekonać, że nie chcieli dla niej źle.
- Nie jestem już twoją córką. – powiedziała, zatrzymując się przy drzwiach. – Wasza córka umarła siedemnaście lat temu. I to wy ją zabiliście. – tymi słowami zakończyła rozmowę i weszła do domu, zostawiając go samego.
              Tom westchnął z rezygnacją. Uświadomił sobie, że Vicky nigdy im nie wybaczy. Czuł się bezradny. Wstał i jeszcze przez chwilę patrzył w gwiazdy rozmyślając, po czym wrócił do domu.

poniedziałek, 11 listopada 2013


Rozdział 22

            Diego szedł szybkim krokiem do komnaty Jareda, rozmyślając nad sytuacją, w której się znalazł. zdawał sobie sprawę z tego, że jak żyje, jeszcze nigdy nie miał takich kłopotów. Po raz pierwszy w życiu miał wyrzuty sumienia. Nie żałował ludzi, których mógł zabić Shannon. Żałował, że doprowadził syna do tego stanu przez swoje głupie podejrzenia odnośnie Gerarda. Doniesiono mu, że kilka razy widziano jego brata w różnych zakątkach kraju i Europy ale nie mógł w to uwierzyć, bo widział jego śmierć. Przecież sam go zabił więc to niemożliwe, żeby Gerard żył.
              Nie przerywając swoich rozmyślań, wszedł do komnaty syna i zamknął za sobą drzwi. Markus już tam był.
- Mamy poważny problem. – odezwał się. – Shannon zniknął.
              Markus się nie odezwał, Jared był wściekły jak jeszcze nigdy w życiu.
- Jak mogłeś na to pozwolić?! – krzyknął na ojca. – Dobrze wiedziałeś, do czego to doprowadzi! Mało ci było ostatnim razem?! – wampir nie potrafił opanować złości.
- Nie krzycz na mnie! – oczy Diega pociemniały. – Dobrze wiedziałem, co robię!
- Czyżby? – Jared się zaśmiał. – Właśnie widzę. Zdajesz sobie sprawę, że sprowadziłeś szalonego potwora o wiele bardziej niezrównoważonego niż ostatnio? Jak mogłeś zrobić to własnemu synowi?!
              Diego stracił panowanie nad sobą. Nie mógł dłużej znieść wyrzutów Jareda, bo wiedział, że ma rację. Rzucił się na syna, odsłaniając zęby.
- Nie będziesz mnie pouczał. – syknął. – Nie masz najmniejszego pojęcia o tym, co się dzieje.
              Markus miał już dość tej bezsensownej kłótni. Musieli odnaleźć Shannona, zanim ten zrobi coś głupiego. Czas nie był ich sprzymierzeńcem a kłótnie tylko pogarszały sytuację.
- Nie kłóćcie się. – powiedział spokojnym tonem, stając między wampirami. Uświadomił sobie, że to dość ryzykowne posunięcie. – To nic nie da. Musimy go odszukać. Natychmiast.
              Słowa sługi ostudziły emocje obu wampirów. Diego odsunął się od Jareda, wpatrując się w niego uparcie, ale nie odezwał się ani słowem. Musiał pomyśleć.
- Masz rację. – odezwał się Jared, odwracając wzrok od ojca. Spojrzał na Markusa. – Jeśłi go nie znajdziemy, może być za późno.
- Zgadza się. – przyznał niechętnie Diego. – Nie mógł uciec daleko. – ruszył w stronę drzwi.
- Mamy jeszcze jeden problem, o którym zapewne zapomniałeś, ojcze. – odezwał się Jared lodowatym tonem.
              Diego zatrzymał się z ręką na klamce. Nie miał pojęcia, o czym mówi Jared.
- Umysł Shannona na pewno zaczął już wymazywać wspomnienia. – kontynuował chłopak. – Jeśli szybko go nie znajdziemy, stanie się bezlitosną maszyną do zabijania. Gorszą niż ostatnio.
              Markus zadrżał w duchu na wspomnienie tamtych dni. Nie chciał sobie wyobrażać, co ich czeka tym razem.
- Dlaczego tak ci na nim zależy? – zapytał Diego szeptem, nie odwracając się od drzwi. – Przecież go nienawidzisz.
              Jared patrzył na ojca, jakby widział go pierwszy raz w życiu.
- Masz rację. – przyznał. – Gdyby nie fakt, że to przez ciebie zginęła Samantha, nienawidziłbym go jeszcze bardziej. Ale to mój brat i mimo wszystko go kocham.
- Tylko to chciałem usłyszeć. – odpowiedział Diego. – Teraz wiem, że nie pozwolisz na to, żeby Shannon zrobił coś głupiego. – dodał i wyszedł z komnaty.
              Jared przypomniał mu o zdolności Shannona do wymazywania wspomnień, więc zaczął wysyłać synowi nakaz zabicia Vicky w nadziei, że chłopak to zrobi. Tymczasem musi upewnić się, że Gerard żyje i opracować nowy plan pozbycia się go raz na zawsze.

***

               Jared został sam z Markusem. Nadal był wściekły na Diega, ale wiedział, że nie pomoże mu to w odnalezieniu brata.
- Masz jakiś pomysł? – zapytał sługę. – Cokolwiek?
- Wysłałem kilku magów na poszukiwania. Mają sondować okolicę i szukać jakichkolwiek śladów. – odparł Markus. – Jared, nie ufam już twojemu ojcu.
              Wampir popatrzył na sługę. Nie mógł uwierzyć, że słyszy te słowa z ust najwierniejszego sługi ojca. Był ciekaw, o co dokładnie chodzi.
- Nie ufasz mu? – zapytał. – Dlaczego?
              Markus zastanowił się przez chwilę. Wiedział o obsesji  Diega na temat jego brata, chociaż wydawało mu się to śmieszne, bo Gerard nie żył. Słyszał o plotkach, że był widziany w kilku miejscach i pomimo nadziei rodzącej się w jego sercu – nie mógł w to uwierzyć. Postanowił, że najwyższy czas o wszystkim powiedzieć Jaredowi.
- Wiem, dlaczego Diego kazał twojemu bratu się zmienić.
              Jared nie wierzył własnym uszom. Markus o wszystkim wiedział i nic mu nie powiedział! Poczuł, że wzbiera w nim kolejna fala złości.
- Dlaczego? – zapytał ostro.
              Markus wahał się jeszcze przez chwilę. Nie wiedział, od czego zacząć.
- Chodzi o Gerarda, jego brata. – odpowiedział. – Diego myśli, że Gerard żyje i będzie chciał się zemścić, dlatego zmienił Shannona i dlatego potrzebuje Vicky.
- A co ma z tym wspólnego ta dziewczyna? – Jared czuł się coraz bardziej zagubiony. Nie wiedział, że Diego miał brata.
              Markus westchnął zrezygnowany. Zdawał sobie sprawę, że czas nagli ale musiał to wszystko wyjaśnić Jaredowi.
- Vicky jest pół wampirem, pół czarownicą. Jej matka o tym nie wie, ale pochodzi w czystej linii od Matki czarownic, Heleny. Tylko Vicky ma moc zniszczenia Najstarszego. Dlatego Diego zadał sobie tyle trudu, żeby odnaleźć Kate i uratować jej małą córeczkę, dzieląc się z nią krwią. – odetchnął głęboko i kontynuował. – Diego chce ją mieć po swojej stronie w razie, gdyby plotki na temat Gerarda były prawdziwe. Boi się, że jego brat, o ile faktycznie żyje, może wykorzystać dziewczynę przeciw niemu.
              Jared zaniemówił. Nie spodziewał się czegoś takiego. Przez chwilę nie mógł wykrztusić ani słowa. Analizował wszystkie informacje z prędkością światła.
- Czyli twierdzisz, że ojciec sam ukręcił sobie stryczek? – zapytał z powątpiewaniem.
- Można tak powiedzieć. – odparł Markus. – Chce, żebyście to wy zmienili Vicky. Wtedy będzie po jego stronie.
- Rozumiem… Czyli nie możemy dopuścić do tego, żeby znalazł ją ktoś od Gerarda, o ile ten żyje.
- Zgadza się. – przytaknął Markus.
- A jeśli to wszystko prawda i Gerard nas ubiegnie? – chciał wiedzieć Jared.
- Wtedy możesz zacząć się bać, chociaż wątpię, żeby tobie i Shannonowi coś groziło ze strony Gerarda. Niemniej Vicky nas zniszczy, bo tego chciałby Gerard. Dlatego musimy chronić dziewczynę. Odłóż na bok nienawiść do brata. Tylko wy dwaj możecie ją chronić. I siebie nawzajem. Dlatego Diego pytał, co naprawdę czujesz do brata.
- Okey, teraz nie rozumiem. – Jared się pogubił. – Co ma do rzeczy to, co czuję do Shannona?
              Markus westchnął zniecierpliwiony. Nie spodziewał się, że tak długo to potrwa.
- Jeśli nadal darzycie się braterską miłością, choćby nikłym uczuciem, wasza więź jest nierozerwalna. We dwójkę możecie zdziałać wszystko.
- Skąd pewność, że Shannon również darzy mnie, jak to ująłeś, „braterską miłością”?
- Diego zadał mu to samo pytanie co tobie, a on odpowiedział podobnie jak ty. Jesteście związani Magicznym Słowem.
- Jak to - Magicznym Słowem? – Jared plątał się w wyjaśnieniach Markusa.
- Wasze deklaracje zostały wypowiedziane przy mnie, czarowniku. To wiele znaczy.
              Jaredowi głowa pękała od nadmiaru informacji.
„Za dużo tego wszystkiego jak na jeden dzień.” pomyślał.
- Czego oczekujesz ode mnie? – zapytał. – Dlaczego mówisz mi to wszystko właśnie teraz?
- Bo ty możesz temu wszystkiemu zapobiec. – odpowiedział Markus. – Twój ojciec ma obsesję na punkcie Gerarda. A ja chcę zakończyć to szaleństwo. – dodał po chwili.
- Chcesz zdradzić Diega? – zapytał z niedowierzeniem Jared.
- Można to ująć w ten sposób.
- Dlaczego?
- Jared, nie mamy czasu na tę część historii. – odpowiedział coraz bardziej zniecierpliwiony Markus. – Opowiem ci po drodze.
-  W takim razie znajdźmy Shannona i Vicky zanim rzekomo zrobi to Gerard. – Jared wyszedł.
              Markus podążył za wampirem. Miał nadzieję, że nie jest za późno. Ufał Jaredowi i swojemu osądowi.
              Bał się jak Jared zareaguje na pozostałą część historii.

niedziela, 10 listopada 2013


Rozdział 21

            Frank jeszcze przez chwilę stał wśród drzew. Już od kilku dni na polecenie Gerarda obserwował tą dziewczynę i jej rodzinę. Nie podobało mu się to, że musi spełniać polecenia wampira - w końcu był wilkiem i przywódcą stada - ale nie mógł odrzucić propozycji Gerarda. Miał szansę zniszczyć Diega i nie zamierzał zaprzepaścić takiej okazji.
              Wszystko zaczęło się miesiąc temu. Do jego domu zapukała tajemnicza, zakapturzona postać i złożyła mu propozycję nie do odrzucenia – śmierć Najstarszego wampira w zamian za pokój między rasami. Frank był sceptycznie nastawiony do tego pomysłu, jednak jeszcze tego samego wieczoru zwołał zebranie, zapraszając na nie swojego gościa. Rozpalili ognisko, jak to zawsze robili przy okazji zebrania i Frank przedstawił im pomysł. Po niewielkiej grupie przeszedł szmer dezaprobaty:
- Frank, wiesz, że dopóki Diego nas nie odnajdzie, to nic nam nie grozi. – odezwał się Ray.
- Wiem o tym, ale zdaję sobie sprawę z tego, że to tylko kwestia czasu, kiedy to nastąpi. – odparł Frank. – Diego ma silnych magów, zwłaszcza Markusa. Musimy w końcu z nim skończyć.
- I mamy ryzykować nasze życie, bo jakiś tam facet, którego twarzy nawet nie widziałeś, powiedział, że możemy to zrobić? – zapytał z powątpiewaniem Tomo.
              Frank powoli tracił cierpliwość. Był pewny, że uda mu się przekonać chłopaków, ale nie spodziewał się, że będzie aż tak trudno.
- Wierzę mu. – powiedział tylko.
- Dlaczego wierzysz nieznajomemu, który pcha cię w szpony śmierci? – zapytał Ray.
- Ponieważ mogę wam pomóc. – z mroku wyłoniła się zakapturzona postać, której do tej pory nikt nie zauważył. – I chcę się zemścić. – mężczyzna odrzucił kaptur z twarzy i spojrzał na nich szkarłatnymi oczami. – Jestem Gerard i chcę śmierci mojego brata.
              Tak, to było miesiąc temu. Frank nie spodziewał się, kim jest jego gość, dlatego nie krył zdziwienia i radości na widok wampira. Reszta również była zaskoczona, ale cieszyli się, że Gerard przeżył. Wszyscy zgodnie twierdzili, że Diego zabił brata przez zazdrość i swoje chore ambicje. Chciał być jedynym Najstarszym i rządzić mrocznym światem. Tak więc po wysłuchaniu całej historii, zgodzili się mu pomóc. Jednak zauważyli, że Gerard nie jest już tym samym wampirem, jakim był kiedyś. Zmienił się, stał się bardziej niezrównoważony i wybuchowy, dlatego też często dochodziło do kłótni między nim a Frankiem. Opracowali plan, który zakładał odnalezienie dziewczyny – Vicky – i opiekę nad nią, dopóki nie stanie się wampirem. Chcieli ją prosić – a nawet błagać, jeśli zajdzie taka potrzeba – żeby wzięła ich stronę i im pomogła.
              „I dlatego tu jestem.” pomyślał Frank. Zgodził się na to, żeby śledzić dziewczynę. Na szczęście nie było to trudne. Teraz musiał tylko zadzwonić do Ray’a i sprowadzić ich tutaj. Nie był to problem, ale bał się, że nie zdążą. Miał silne przeczucie, że Diego już wie, gdzie jest Vicky i chce ją porwać, lub co gorsza – zabić. Nie mógł do tego dopuścić. Nie teraz, kiedy są tak blisko celu. Wyciągnął komórkę z kieszeni jeansów i wykręcił numer.
- Znalazłem dziewczynę. – powiedział. – Jest w swoim domku w lesie razem z rodzicami i bratem. Wiesz, gdzie to jest. – po tych słowach się rozłączył.
              Czekał.

sobota, 9 listopada 2013


Rozdział 20

              Całą drogę pokonali w milczeniu. Tom prowadził w skupieniu, pogrążony we własnych myślach. Kate zastanawiała się jaką broń mają w domku i czy wystarczy, żeby się obronić przed Diegiem. Już kilka lat temu zgromadzili okazały arsenał kołków i innych przydatnych rzeczy w komórce pod schodami. W wolnych chwilach, gdy dzieci były w szkole lub na dodatkowych zajęciach chodzili na kurs samoobrony, który połączyli z przydatnym szkoleniem na łowców.
              Kate przerwała rozmyślania męża:
- Potrzebujemy kilku rzeczy do domku. Nie wiemy, jak długo tam będziemy.
- Wszystko kupimy na miejscu. Nie możemy wrócić.
              Kate przyznała mu rację, jednak nie była do końca przekonana. Ich dom stał w lesie, daleko od głównej drogi i innych domów. Muszą się pospieszyć. Odwróciła się do tyłu, żeby porozmawiać z dziećmi.
- Jak tam? – zagadnęła.
              Chris i Vicky nie odzywali się odkąd rodzice wsiedli do samochodu. I tym razem odezwał się tylko Chris, Vicky nadal zawzięcie patrzyła w okno.
- W porządku. – rzucił krótko.
              Po tych słowach znów zapadła niezręczna cisza. Przed zjazdem na ich posesję Kate w końcu nie wytrzymała i dała upust swoim emocjom:
- Słuchajcie, nie możecie karać nas za to, że chcieliśmy cię żywą. – odczekała chwilę obserwując córkę.
              Vicky powoli odwróciła się w stronę matki.
- Masz rację. – odpowiedziała. – Ale nie zamierzam też z wami rozmawiać.
- Vicky… - zaczęła Kate. – Zrozum nas… Postaw się na naszym miejscu. Czy gdybyś ty miała wybór, najmniejszy cień szansy na ocalenie życia swojego dziecka… Nie zgodziłabyś się? – zatrzymali się przed domem. Chris wysiadł, nie chcąc usłyszeć odpowiedzi siostry. Bał się tego co może powiedzieć.
              Dziewczyna popatrzyła matce głęboko w oczy. Kate nie mogła się nadziwić, jak szybko Vicky się zmieniała. Jej oczy nadal były niebieskie, jednak można było zobaczyć w nich szkarłatny nalot.
- Pozwoliłabym mu umrzeć, a później odwiedzałabym jego grób, jak normalna matka. – odpowiedziała. – Nigdy nie musiałoby patrzeć na rodziców z pogardą. – odwróciła wzrok i wysiadła z samochodu.
              Kate poczuła, że łzy spływają jej po twarzy. Odwróciła się na siedzeniu i wpatrzyła w przednią szybę, tracąc wszelką nadzieję na odzyskanie córki. Tom w uspokajającym geście położył jej dłoń na kolanie.
- Wszystko będzie dobrze. – szepnął. – Musi sobie to wszystko przemyśleć i poukładać. Oswoi się z tym i nam wybaczy. – powiedział z przekonaniem.
- Chciałabym w to wierzyć równie mocno jak ty, Tom. – odpowiedziała nadal patrząc przed siebie.
- Przejdziemy przez to. Razem. – powiedział, pocałował żonę w policzek i wysiadł z zamiarem wypakowania bagaży.
              Kate otarła łzy wierzchem dłoni i wysiadła z samochodu w ślad za mężem. Pomogła Tomowi zanieść bagaże do domku, po czym wspomnieli Chrisowi, że jadą na zakupy.
              Vicky stała w oknie i patrzyła na odjeżdżający samochód. Z oczu płynęły jej łzy wściekłości i żalu. Czuła ogromną pustkę. Miała tylko Chrisa, swojego ukochanego brata.
- Pojechali na zakupy. – obwieścił Chris, stając w drzwiach jej pokoju. – Chcesz pogadać?
              Vicky zastanowiła się chwilę. Najbardziej czego teraz chciała to zostać sama, ale Chris i tak by nie wyszedł.
-Wystarczy, że ze mną zostaniesz. – szepnęła nie odwracając się od okna.
              Chrisa przeraził ogrom bólu w jej głosie. Nie umiał sobie wyobrazić tego, co teraz przeżywała jego mała siostrzyczka. Nie mógł siedzieć w ciszy podczas gdy ona tak cierpiała.
- Vicky… - zaczął. – Na pewno im nie wybaczysz?
-A ty byś wybaczył coś takiego komuś, komu ufasz? – wyrzuciła z siebie gwałtownie odwracając się do brata. – Co oni w ogóle wtedy myśleli?
- Kochali cię… - przypomniał jej Chris, obejmując ją. – Chcieli, żebyś żyła.
- Mówisz jak oni. – wyszeptała w jego bluzę.
- Wiem. Ale żeby sobie z tym poradzić, musimy trzymać się razem. Musisz być po naszej stronie.
              Vicky przez chwilę się nie odzywała. W końcu odsunęła się od brata i patrząc mu w oczy powiedziała:
- Masz rację. Ale nie wiem, czy będę potrafiła im to wybaczyć. Na pewno nie teraz…
- Rozumiem. Nic na siłę. Nie musisz się spieszyć. – ponownie objął siostrę, chcąc dodać jej otuchy i pokazać, że ją wspiera.
              Vicky uspokoiła się i przypomniała sobie, że musi zrobić coś ważnego. Wyswobodziła się z uścisku brata.
- Muszę zadzwonić do Shannona, żeby się nie martwił
- Nie lubię tego typa, ale nie mieszaj go do tego. – odparł Chris.
              Vicky chwilę się zastanowiła.
- Masz rację – powiedziała. – Powiem mu, że pojechałam na wakacje. – i wyszła z pokoju.
              Chris przez chwilę patrzył w ślad za siostrą, myśląc o tym, jak ich życie się zmieniło. W końcu również opuścił pokój i poszedł do salonu rozpalić ogień w kominku. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że są obserwowani przez kogoś ukrywającego się w lesie.

poniedziałek, 28 października 2013


Rozdział 19

              Jared zapomniał już, jak szybko Shannon potrafi zmienić się w Rozpruwacza, ale nie potrafił zapomnieć, jak wygląda ta bestia. Nie potrafił zapomnieć tej znienawidzonej maski obojętności, którą ujrzał w dzień śmierci Samanthy.
- I znów się widzimy, bracie. – Shannon powoli zbliżał się do Jareda.
- Ja również nie skaczę z radości na twój widok. – odparował Jared.
- Zdziwiłbym się, gdybyś się ucieszył. – chłopak zatrzymał się parę kroków od brata. – Okłamałeś mnie.
              Jared się roześmiał. Bał się brata ale zaczynała bawić go ta sytuacja.
- Sam na to wpadłeś czy ktoś ci pomógł? – zapytał szczerze rozbawiony. – Okłamałem cię i sprawiło mi to mnóstwo przyjemności.
              Diego obserwował całe zajście z lekkim niepokojem. Ostatnim razem Shannon zachowywał się inaczej. Powoli zaczynał się zastanawiać czy przypadkiem tamta wersja Rozpruwacza nie była tylko przykrywką do prawdziwej mocy młodego wampira. Skinął na Marcusa, by ten był w pogotowiu. Nie chciał żadnych ofiar. Sługa skinął głową i skupił się na Shannonie.
- Nie wątpię. – zgodził się Shannon. - Jak widzisz, pewne okoliczności zmusiły mnie do ponownego przejścia na ciemną stronę.
              Jared patrzył na brata jak zahipnotyzowany. Nie mógł się poruszyć. Dotarło do niego, że tak czuje się ofiara przed atakiem drapieżnika. Zauważył, że oczy Shannona tracą swój orzechowy kolor. Zastąpił je szkarłat.
- Więc nadal chcesz odebrać mi Vicky tak, jak ja odebrałem ci Samanthę? – kontynuował.
- Teraz jeszcze bardziej niż kiedykolwiek. – syknął Jared. – Sam się przekonasz, jak to jest żyć bez swojej bratniej duszy.
              Shannon zrobił gwałtowny ruch bez trudu przebijając klatkę piersiową brata. Jared krzyknął zaskoczony.
- Trzymam w dłoni twoje serce. – Shannon się uśmiechnął. – Czuję, jak bije. Jedno słowo a mogę sprawić, że znów ją zobaczysz. – przechylił głowę wpatrując się w oczy Jareda i czekając na odpowiedź. – A może jednak nie chcesz? Zawsze byłeś tchórzem. Boisz się umrzeć.
              Jared jęknął z bólu i wściekłości. Udało mu się wykrztusić dwa słowa, od których Diega przebiegł dreszcz przerażenia:
- Zrób to…
              Diego krzyknął coś, czego bracia nie usłyszeli, zamknięci w świecie wzajemnej nienawiści.
             Marcus od dłuższego czasu próbował wpłynąć na Shannona, mrucząc pod nosem.
             Shannon roześmiał się widząc gasnące iskierki życia w oczach Jareda.
- Niestety muszę cię rozczarować, bracie, ale nie tym razem. – powiedział z uśmiechem igrającym mu na ustach. – Ale jeśli nadarzy się okazja wiedz, że się nie zawaham. – dodał złowieszczym tonem, po czym odepchnął od siebie brata.
              Jared zatoczył się i upadł na ziemię. Dotknął rany, która już zaczynała się zasklepiać i z szeroko otwartymi oczami patrzył, jak Shannon z satysfakcją zlizuje z ręki jego krew. Nienawidzili się, ale nigdy do tego stopnia, żeby grozić sobie śmiercią. Zaczynał się zastanawiać, jakiego potwora skrywał w sobie przez tyle lat jego brat.
              Shannon odwrócił się i mimo usilnych starań i zaklęć rzucanych przez Marcusa wyszedł z komnaty. Nikt nie był w stanie go zatrzymać.

niedziela, 27 października 2013


Rozdział 18

Dzień wcześniej,
Sycylia, zamek Diega.

              Shannon wyszedł do ogrodu, w którym miał się spotkać z ojcem. Diego już tam na niego czekał. Młody wampir bez zbędnych wstępów przeszedł do rzeczy:
- Dlaczego chcesz żebym znów stał się taki jak wtedy?
- Potrzebuję twojej siły, Shannon. – Diego odwrócił się do syna. – Zbliża się koniec. Musisz być silny i nieobliczalny, żebyśmy wygrali. Markus będzie nad tobą pracował. Będziesz ćwiczył. – po chwili wahania dodał – Nie chcę cię stracić po raz kolejny.
- A nie przyszło ci do głowy, że powinieneś zapytać mnie o zdanie? – Shannon zaczynał się denerwować. – Nie chcę, żebyś wykorzystywał mojej ciemnej strony do załatwiania swoich interesów.
              Diego się niecierpliwił. Czuł się tak, jakby tłumaczył coś małemu dziecku.
- Shannon, nie pytam cię, czy tego chcesz czy nie. Nie mamy wyjścia. Tak musi być, a jeżeli nie zgodzisz się dobrowolnie…
- Jeśli myślisz, że groźby ci pomogą, to się grubo mylisz. – przerwał mu chłopak. – Nie wiem, o co ci chodzi z tym końcem, ale ja nie zamierzam brać w tym udziału.
              Shannon odwrócił się z zamiarem zakończenia rozmowy. Diego nie dał za wygraną.
- Jeśli nie będziesz robił, co ci każę, stracisz Vicky na zawsze.
              Chłopak odwrócił się powoli.
- Zamierzasz mnie szantażować? – wycedził prze zęby. Miał już tego serdecznie dość. Wzbierał w nim gniew, ale był świadomy tego, że ojciec nie odpuści i jeśli się nie zgodzi, straci Vicky. A tego nie chciał.
- Nie dajesz mi wyboru. – odparł Diego.
              Shannon zastanowił się przez chwilę. Mógł uciec, znaleźć Vicky i wywieźć ją gdzieś, gdzie nikt jej nie znajdzie. Ale zdał sobie sprawę z tego, że to za duże ryzyko. Marcus mógł go namierzyć bez problemu. Postanowił skierować rozmowę na inny temat:
- A co z Jaredem?
- A co ma być? – zdziwił się Diego.
- Oszukał cię. Z resztą nie po raz pierwszy…
              Diego utkwił wzrok w Shannonie. Widać było, że nad czymś się zastanawia. Po chwili Shannon zauważył błysk w jego oczach. Nie spodobało mu się to.
- Jeśli mowa o Jaredzie… - zaczął powoli Diego. – Możesz wykorzystać swoją ciemną stronę by go ukarać…
              Shannon nie wierzył własnym uszom. Przeklinał się w duchu za to, że zaczął ten temat.
- Ty chyba żarujesz! – krzyknął. – Nie wiem, co ty sobie w ogóle myślisz, ale do tego na pewno mnie nie zmusisz!
              Diego się uśmiechnął. Spodobał mu się wybuch złości Shannona.
- Czyżby? – zapytał spokojnie. – Nie oszukuj się. Nienawidzisz go.
- Być może. – odparł nieco spokojniej chłopak. – Ale kocham go równie mocno. I dobrze o tym wiesz.
- Cóż, w takim razie pożegnaj się z myślą o Vicky. – tym razem to Diego odwrócił się z zamiarem zakończenia ich rozmowy. – Na wieczność rozłączeni…  – i patrząc w niebo dodał. – Wieczność to bardzo dużo czasu… Mam nadzieję, że zdajesz sobie z tego sprawę…?
              Shannon westchnął zrezygnowany. Nie mógł żyć bez Vicky i zdawał sobie sprawę z tego, że Diego od dawna wiedział o jego słabości do tej dziewczyny. Poddał się.
- Zrobię to. – wypowiedzenie tych dwóch słów kosztowało go mnóstwo wysiłku.
              Diego odwrócił się do syna z szerokim uśmiechem na twarzy.
- Wiedziałem, że się zgodzisz.
              Shannon się nie uśmiechał.
- Jesteś potworem - odpowiedział chłopak, zbliżając się do ojca. Ich twarze dzieliło kilka centymetrów. - Gorszym ode mnie. I kiedyś za to zapłacisz.
              Diego odsunął się na bezpieczną odległość. Nie sądził, by Shannon mógł mu cokolwiek zrobić, ale to, co zobaczył w jego oczach, kazało mu się cofnąć.
- Idź zapolować. – powiedział. – Jesteś słaby. Po przemianie możesz stracić kontrolę, a to ostatnia rzecz, której mi potrzeba. Zobaczymy się wieczorem. W lochach. – dodał i odszedł w stronę zamku.
              Shannon został sam. Postanowił nie myśleć o tym, co się stanie. Odetchnął głęboko, chcąc się uspokoić i poszedł za radą ojca.