niedziela, 23 czerwca 2013


Rozdział 14

              Shannon siedział w jednym z lochów nadal osłabiony po zastrzyku. Był zły na samego siebie za to, że da się tak podejść. Kiedy wyszedł z komnaty Diega chciał natychmiast wracać do Vicky. Z zamiarem przeistoczenia się w swoje zwierzęce ciało udał się do ogrodu na tyłach domu.
              Ogród ten to jedyne miejsce na ziemi gdzie każdy wampir korzystając z podziemnego źródła mocy mógł zmienić się w dowolne, nieokreślone przez samego siebie zwierzę.
              Podszedł do ogromnego głazu na środku zadbanego trawnika, zamknął oczy i już miał zaczerpnąć mocy z ziemi kiedy usłyszał zbliżające się kroki. Odwrócił się poirytowany i uśmiechnął się mimowolnie gdy zobaczył kto idzie.
- Ingrid? Ty nadal tutaj?
              Ingrid była jego najlepszą przyjaciółką i starszą od niego o kilkaset lat wampirzycą a jednocześnie najmłodszą osobą, która została przemieniona – miała wtedy zaledwie 17 lat. Po tym jak Shannon stał się wampirem i pierwszy raz stracił całkowitą kontrolę nad tym co robi tylko ona miała na tyle odwagi by pomóc mu wrócić z otchłani szaleństwa. Nie było to miłe.
              Dziewczyna miękko podeszła do niego i z trudem odwzajemniła uśmiech. Nic nie odpowiedziała tylko jak zawsze przytuliła go na powitanie. Usłyszał w myślach słabe „przepraszam” i zanim zdołał zareagować poczuł ukłucie i zawładnęła nim ciemność.
              Obudził się w lochu.
              I jak zawsze w momentach kiedy był sam powracało do niego to wspomnienie.
              Las.
              Jego brat.
              Palący głód.
              Dziewczyna.
              I niekończąca się rozpacz.
              Zamknął oczy chcąc pozbyć się tego wspomnienia ale było za późno.

 
***

 
Rok 1418,
Sycylia, posiadłość Diega

               Shannon powoli budził się z głębokiego snu. Nie otwierając oczu zaczął zastanawiać się co się działo w ciągu ostatnich dni, gdzie jest Jared, gdzie on sam się znajduje i dlaczego tak się czuje. Po chwili zerwał się na równe nogi czując okropny ból w miejscach gdzie promienie słońca stykały się ze skórą. Był zdezorientowany. Kręciło mu się w głowie. Stojąc w cieniu pod drzewem zauważył znajomą postać pochylającą się nad ziemią.
- Jared?
              Cisza. Żadnej reakcji. Ogarnął go strach.
              Shannon powoli, unikając słońca ruszył w stronę brata. Gdy był już blisko dochodzi do niego słaby zapach krwi. Zignorował dziwną reakcję ciała na ten zapach. Podszedł bliżej.
- Jared?
              Jared odwraca się gwałtownie i Shannon nie może uwierzyć w to co widzi. Przed nim stał jego brat cały we krwi z zębami jak u dzikiego zwierzęcia i czerwonymi, dzikimi oczami. Chłopak mimowolnie cofa się o krok. Zauważył, że już się nie boi. Był zafascynowany.
              Jared powoli wraca do swojej ludzkiej postaci. Shannon widzi jak oczy brata zmieniają kolor na intensywnie niebieski a zęby leniwie się chowają.
- Witaj braciszku. – Jared uśmiecha się do brata. – Długo spałeś. Na pewno jesteś głodny. – odsunął się by zrobić bratu miejsce. – Częstuj się.
              Dopiero teraz Shannon zauważa nad czym pochylał się jego brat. Pod drzewem leżała piękna, młoda dziewczyna z półprzymkniętymi oczami. Jednak uwagę chłopaka przykuła szyja dziewczyny. Krew. Leniwie cieknąca z dwóch maleńkich ranek.
- No dalej Shann. – zachęca brata Jared. – Smakuje wyśmienicie.
              Shannon powoli podszedł do dziewczyny wpatrzony w jej szyję jak zahipnotyzowany. Dopiero teraz poczuł jak palą go żyły. Urosły mu zęby. Zapach krwi jest tak intensywny, że chłopak przestaje nad sobą panować i rzuca się dziewczynie do gardła. Pije łapczywie smakując każdą kroplę, chcąc ugasić pragnienie. Po chwili zostaje oderwany od dziewczyny. Czyjeś ręce mocno trzymają go za ramiona. Odwraca wzrok od jej szyi i patrzy na brata,
- Wystarczy braciszku. Ona już się nie nadaje. Znajdziemy inną. – Jared odwrócił się i powoli ruszył przed siebie.
              Shannon przybrał swoją ludzką postać i ponownie spojrzał na dziewczynę. Przyjrzał się jej twarzy i uświadomił sobie, że wydaje mu się znajoma. Po chwili dotarło do niego skąd ją zna.
-Ana… - udało mu się wyszeptać jej imię przez ściśnięte gardło.
              Dziewczyna lekko drgnęła. Z trudem otworzyła swoje ogromne szare oczy, w które tak uwielbiał się wpatrywać wieczorami. Zamrugała i spojrzała na niego.
- Shanny… - po raz ostatni wyszeptała jego imię.
              Umarła.
              Shannon zabił swoją ukochaną. Zerwał się na równe nogi, wściekły i zrozpaczony jednocześnie. Pobiegł za bratem.
              Ten dzień na zawsze odmienił jego życie.

sobota, 22 czerwca 2013

Rozdział 13           

              W gabinecie zapadła cisza. Cała czwórka wpatrywała się w niezwykłego przybysza. Po dłuższej chwili odezwała się Vicky:
- Czy cię pamiętam? – roześmiała się bez cienia wesołości. – Oczywiście, że tak. To ty byłeś w moim pokoju tamtego wieczora.
Wszyscy zdziwili się, że dziewczyna tak śmiało i bez lęku rozmawia z wampirem. Sama Vicky była zaskoczona, że wcale się go nie boi. Przeczuwała, że jest niebezpieczny i chciała odciągnąć jego uwagę od pozostałych. Nie udało jej się.
- Ty bezczelna kreaturo! – Chris rzucił się na wampira z pięściami.
              Jared chwycił chłopaka w stalowy uchwyt i syknął mu do ucha:
- Nie z tobą rozmawiam nędzny człowieku. Jesteś dla mnie nikim.  Najchętniej skręciłbym ci kark… - wykonał nieznaczny ruch chcąc spełnić groźbę.
- Zostaw go. – Vicky odezwała się spokojnym lecz stanowczym głosem. Patrzyła Jaredowi prosto w oczy.
              Wampir zawahał się. Ze zdziwieniem patrzył na dziewczynę.
- Coś ty powiedziała? – warknął odsłaniając zęby.
- Zostaw mojego brata. – powtórzyła.
              Jared poczuł wewnętrzny przymus by spełnić nakaz dziewczyny. Odepchnął Chrisa i jak zahipnotyzowany ruszył wolnym krokiem w stronę Vicky tonąc w jej spojrzeniu. Vicky stała wyprostowana i dumnie unosiła głowę. Czuła, że ma przewagę nad wampirem. Czuła jak wypełnia ją moc, czyste światło, które przeciwstawiało się mrokowi.
- Nie zbliżaj się! – Kate stanęła przed córką.
              Wampir zatrzymał się zaskoczony. Kiedy jego kontakt wzrokowy z Vicky został przerwany poczuł się zdezorientowany. Zdał sobie sprawę, że z tą dziewczyną jest coś nie tak. Uświadomił sobie, że ona nie jest zwykłym człowiekiem. Nie chcąc, żeby ludzie zobaczyli go w takim stanie w jakim był głośno się roześmiał.
- Nie wiecie, z kim zadzieracie. Już niedługo zobaczymy się ponownie. – jego zęby błysnęły w uśmiechu. – Gwarantuję, że nie będzie to przyjemne spotkanie. Ciao. – rzucił na pożegnanie i zniknął jakby go nigdy nie było.
              Tom pomagał synowi stanąć o własnych siłach. Rozmawiali szeptem. Chłopak próbował zaczerpnąć tchu.
- Chris, wszystko w porządku? – Vicky podbiegła do brata zostawiając matkę. Na ojca nawet nie spojrzała. Była zła. Bardzo zła.
- Tak, wszystko okey. – chłopak uśmiechnął się z trudem widząc zatroskanie na twarzy siostry.
              Vicky odwróciła się do rodziców:
- Czekamy w samochodzie. – oznajmiła chłodno. – Chodź Chris. – pomogła bratu przejść przez gabinet.
- Vicky… - głos matki.
- Nie. – odpowiedziała nawet się nie odwracając. Musiała stąd wyjść. Natychmiast.
              Kate odpuściła. Popatrzyła bezradnie na męża. Odwzajemnił spojrzenie jednak nic nie powiedział.
- Ona się zgodzi. – Kate nie mogła ukryć drżenia głosu.
- Nie pozwolę na to. - Tom objął zonę chcąc ją pocieszyć. – Vicky jest naszą córką. Człowiekiem. Nie będzie potworem. Nie pozwolę na to. – dodał z mocą w głosie.
- Nie oszukujmy się. Sam widziałeś. Ma moc. Można to było wyczuć na odległość.
- Nie pozwolę na to. – powtórzył. – Zostanie wampirem po moim trupie.
- Nawet tak nie żartuj! – oburzyła się Kate.
- Chodźmy. Musimy odpocząć i znaleźć jakieś wyjście. Musimy zapewnić naszym dzieciom bezpieczne schronienie. Jedźmy do domku nad jeziorem. Tam ustalimy co dalej robić.
              Opuścili gabinet nie odzywając się do siebie. Nie wiedzieli, że słowa Toma niedługo się staną się prawdą.

niedziela, 2 czerwca 2013


Rozdział 12

               Shannon szedł szybkim krokiem przez korytarz. Gotował się z wściekłości na myśl, że Diego powierzył los Vicky Jaredowi. Jednak nie mógł pozbyć się wrażenia, że brat go okłamał. Jared zawsze kłamał.
              Z impetem otworzył drzwi i pewnie wkroczył do komnaty Diega.
- Wzywałeś mnie? – zapytał bez zbędnych powitań.
Diego wyrwany z zamyślenia podniósł wzrok i zapatrzył się w twarz Shannona ze zdziwieniem.
- Ja? Ciebie? – odpowiedział pytaniem na pytanie. – A po cóż miałbym to robić?
W głowie Shannona rozdzwonił się alarm.
- A jednak kłamał… - wyszeptał pod nosem i odwrócił się z zamiarem opuszczenia komnaty.
- Kłamał? Kto? – dopytywał się Diego. – Nie wiem, w co pogrywasz i nie obchodzi mnie to. Masz dziewczynę?
- Nie, nie ma jej ze mną. – Shannon chciał jak najszybciej wyjść ale wiedział, że ojca nie zadowalają zdawkowe odpowiedzi. – Wczoraj spotkałem Jareda. Powiedział, że mnie wzywasz i powierzyłeś mu Vicky. Czy to prawda? Oddałeś jej życie w jego ręce? – chłopak niemal krzyczał.
- Oszalałeś? – Diego wstał i zaczął krążyć po komnacie. – Nigdy nie pozwoliłbym się mu do niej zbliżyć. Ale widzę, że teraz ma ku temu okazję. – popatrzył na Shannona z wyrzutem, odzyskując zimną krew.
- Więc radzę ci, zajmij się nim bo inaczej źle to się dla niego skończy. – warknął chłopak. – Widocznie nie możesz już być przywódcą skoro nie panujesz nad moim bratem.
              W komnacie zapadła cisza. Napięcie między ojcem a synem było wyczuwalne w całym zamku. Nikt nigdy nie odważył się podważyć zdolności przywódczych Diega. Wampir długo wpatrywał się w oczy Shannona nie przerywając ciszy.
- Co dokładnie zrobił twój brat? – zapytał zimno.
- Okłamał mnie. – odpowiedział chłopak równie zimnym tonem. – Chce się na mnie zemścić i jeśli zaraz nie znajdę się w pobliżu Vicky to mu się to uda.
- Markus! – krzyknął Diego. W drzwiach pojawiła się zakapturzona postać. – Znajdź i sprowadź Jareda. Natychmiast. Jeśli będzie się sprzeciwiał, zabij go. – odwrócił się do Shannona. – Masz rację, nie panuję nad nim. Ale to się zmieni. Jeszcze dziś.
- Co planujesz? – zapytał chłopak.
- Coś, co na pewno mu się nie spodoba. – odparł tajemniczo Diego. – Zapomniał, że ja tu rządzę a Vicky jest nietykalna. Pożałuje jeśli coś jej zrobi.
- Pamiętaj, że to twój syn a mój brat. Jeśli coś mu się stanie…
- To co? – Diego się roześmiał. – Nic mi nie możesz zrobić chłopcze. Jesteś za słaby.
- To mój brat. Znajdę sposób żeby się zemścić, uwierz mi ojcze. – Shannon wiedział co mówi.
              Diego zadrżał w duchu. Wierzył mu jednak nie dał tego po sobie poznać. Uśmiechnął się.
- Tak, tak, wierzę. Niemniej jestem zdziwiony, że się nim przejmujesz po tym, jak on się tobą bawi.
- Powtarzam ci, to mój brat. Tacy już jesteśmy.
              Diego machnął ręką.
- Ciągle to powtarzasz. Jednak oboje dobrze wiemy, że się nienawidzicie. Nieważne. Skoro tego chcesz, potraktuję go łagodnie. Już nawet wiem jak…
              Shannon nie odezwał się. Skłonił się tym samym kończąc rozmowę i już miał opuścić komnatę kiedy usłyszał coś, co zmroziło mu krew w żyłach:
- Ty się tym zajmiesz… Rozpruwaczu.
              Chłopak pospiesznie opuścił komnatę zastanawiając się, dlaczego jego własny ojciec w tak okrutny sposób chce mu przypomnieć, kim może się stać. Wiedział już, że nie pozwolą mu opuścić wyspy.
              I wcale się nie mylił.




Rozdział 11

              Kate nie mogła usiedzieć w miejscu. Po raz kolejny okrążyła swój gabinet. Odkąd Tom się rozłączył, po głowie tłukły jej się jego dwa słowa: „Vicky wie.” Co powiedział jej Tom? Czy dziewczyna wie o ich umowie z Diegiem? Jej rozmyślania przerwał trzask zamykanych drzwi samochodu. Od tamtego dnia Kate miała wyostrzone zmysły więc bez trudu rozpoznała głosy dzieci. Podeszła do okna i zobaczyła jak cała trójka znika w budynku. Po chwili Tom, Chris i Vicky weszli do jej gabinetu. Kate odwróciła się, podeszła do dzieci i mocno je przytuliła.
- Nie było was parę godzin a ja już się za wami stęskniłam. – powiedziała.
- My też, mamo. – odparła Vicky. – Jestem strasznie zmęczona. To słońce tak okropnie razi. – dziewczyna zasłoniła rolety i usiadła na sofie.
              Kate rzuciła mężowi zaniepokojone spojrzenie. Odpowiedział jej tym samym.
- Przecież słońce prawie nie świeci, Vicks. – zwrócił się do siostry Chris. – Zrobiło się pochmurno. Zaraz będzie padać. – jakby tylko pogoda czekała na te słowa, z nieba lunął deszcz.
- Nieważne. – powiedziała dziewczyna. – Czy ten deszcz musi tak głośno padać? Głowa mnie już boli.
- Okey, okey. Vicky, musimy porozmawiać. – przerwał córce Tom. – Dobrze się składa, że jesteśmy tu wszyscy razem.
 - W takim razie słucham. – powiedziała Vicky. – Tylko proszę was, bez żadnych tajemnic. Zasługujemy naprawdę.
- Vicky ma rację. – dodał Chris. – Najwyższy czas, żebyście powiedzieli nam o co w tym wszystkim chodzi.
- Mamy taki zamiar. – powiedziała Kate i wstała. Wyszła na korytarz, chwilę porozmawiała z recepcjonistką i wróciła zamykając za sobą drzwi. – Mieliśmy przed wami pewien sekret. – zaczęła. – Jednak z racji tego iż w naszym mieście zaczęły dziać się dziwne rzeczy musimy wam o tym powiedzieć.
- Mieliśmy nadzieję, że to wszystko to był tylko niesmaczny żart ale patrząc na ciebie Vicky, uświadomiliśmy sobie, że to już się zaczęło. – dodał Tom.
              Chris stanął za siostrą. Vicky patrzyła na rodziców nic nie rozumiejąc. Przełknęła ślinę i odezwała się:
- Zaczęło co? – wypowiadając te słowa zdała sobie sprawę, że jednak już wcale nie chce znać odpowiedzi. Miała ochotę stąd wybiec i wrócić do domu.
- Twoja przemiana. – powiedział Tom. – Jesteś w połowie wampirem.
              W gabinecie zapadła cisza. Słychać było miarowe tykanie zegara i odgłos kropel deszczu uderzających o parapet. Vicky czuła, że ziemia usuwa jej się spod nóg. W jednym momencie zrozumiała wszystko – skąd te wyostrzone zmysły, dobry refleks, nieziemski wygląd i w końcu to, dlaczego tak różniła się od brata mimo, że byli bliźniakami. Przybrała obojętny wyraz twarzy i zdziwiła się, że przyszło jej to tak łatwo.
- Jak to się stało? – zapytała patrząc w swoje splecione dłonie.
- Wszystko zaczęło się przy waszych urodzinach. – zaczęła Kate. – Wasz tata był przy mnie. W takich okolicznościach pozwolono mu wejść na salę.
- Jakich okolicznościach? – spytał Chris.
- Wasza matka umierała. – powiedział Tom. – Po twoich narodzinach zaczęły się komplikacje. Wtedy pielęgniarka wyszła do mnie i powiedziała, że nic nie idzie zgodnie z planem i wasza matka umiera. Powiedziała, że nie ma szans na przeżycie. Drugie dziecko też… - przerwał by po chwili kontynuować. – Powiedziała, że mogę wejść na salę i się pożegnać.
- I co zrobiłeś? – Chris usiadł na biurku i zadał to pytanie drżącym głosem.
- Poszedłem tam. Chciałem być blisko żony. – powiedział Tom. – Lekarze wyszli, została tylko jedna pielęgniarka. Wasza matka powiedziała, że nie ma już siły, że zawiodła nas wszystkich a najbardziej ciebie, Vicky. Nie miałyście żadnych szans na przeżycie. Pielęgniarka cały czas była przy nas. W pewnym momencie oparła się o ścianę i osunęła bezwładnie na ziemię. Patrzyłem na to jak zaczarowany. Chciałem krzyknąć do niej ale poczułem lodowate zimno. Za drzwiami zobaczyliśmy ciemną postać, która zaraz potem weszła na salę. Wasza matka, dotąd półprzytomna nagle się ocknęła. Nie mogliśmy wykrztusić ani jednego słowa. Postać podeszła do nas i powiedziała, że może was uratować jeśli tylko coś mu obiecamy.
- Obiecacie co? – zapytała Vicky.
- Że mu cię oddamy gdy będziesz gotowa. – powiedziała Kate.
              Po tych słowach temperatura w gabinecie jakby spadła do zera. Vicky podniosła głowę i wpatrzyła się w matkę oczami bez wyrazu.
- Zgodziliście się z tego co widzę. – powiedziała obojętnym tonem.
- Nie mieliśmy wyjścia… - zaczął Tom. – Chcieliśmy, żebyś żyła…
- I co było dalej? – przerwała mu dziewczyna.
- Gdy złożyliśmy mu obietnicę, on podszedł do waszej matki i dał jej swojej krwi po czym rozpłynął się w powietrzu. Pielęgniarka się obudziła i widząc, że wszystko jest w porządku pobiegła po lekarza. I dzięki temu jesteś z nami. – skończył Tom.
- To dlatego jestem pół wampirem? Mam tę krew w sobie?
- Tak. Dlatego też różnisz się od brata. Jesteś zupełnie inna mimo, ż jesteście tacy sami.
- I co teraz zrobimy? – zapytał Chris. – Z tego wszystkiego wynika, że ten koleś chce ją zabrać. Chcecie mu ją oddać?
- Nigdy w życiu! – Kate zerwała się z miejsca. – Nie oddam jej bez walki.
- Czyżby? – odezwał się głos za nimi. Nikt nie zauważył stojącego w kącie wampira. – Poznajesz mnie ślicznotko? – zwrócił się do Vicky z szerokim uśmiechem.

piątek, 31 maja 2013


Rozdział 10
 
              Tom długo zastanawiał się czy pojechać do domu czy od razu do szpitala. Chciał mieć już to wszystko za sobą. Bał się jak zareaguje Vicky na to, co mają jej do powiedzenia.
- Możemy się zatrzymać? – odezwał się Chris. – Jestem głodny. Jedziemy już pół dnia.
- Zgadzam się z Chrisem. – poparła brata Vicky. – Przydałoby się trochę rozruszać. Kości mi się zastały.
- W porządku. – Tom po krótkim namyśle zgodził się z dziećmi. – Może być tutaj? – wskazał palcem na małą restauracyjkę na poboczu.
- Jak najbardziej. – odpowiedział Chris.
              Tom skręcił na pusty parking przed budynkiem. Nie spodobało mu się tutaj. Vicky wysiadła z samochodu i westchnęła z ulgą. Wreszcie mogła rozprostować nogi. Chris natomiast ociągał się z wyjściem z samochodu. Miał złe przeczucia.
- Wyjdziesz w końcu czy zamierzasz tam tak siedzieć? – Vicky nachyliła się do okna od strony brata.
- Już idę. – odburknął Chris i wygramolił się z samochodu.
              Tom stał na środku parkingu i bacznie się rozglądał. Wstrzymał oddech widząc jakiś ruch wśród drzew za stacją benzynową po drugiej stronie ulicy. Postać poruszyła się kiedy usłyszała głos Vicky jednak zaraz natychmiast zniknęła.
- Dobra dzieciaki, nie mamy całego dnia. – odezwał się podenerwowany. – Nie chcę tu siedzieć dłużej niż to konieczne. Pospieszcie się. – poganiał dzieci.
              Chris wszedł do budynku pierwszy. Wiedziony przeczuciem zajął stolik w kącie. Vicky jeszcze przez chwilę stała przed drzwiami. Doszło do niej, że są w niezbyt ciekawym miejscu. Wszędzie dookoła był sam las. Przeszedł ją dreszcz. Tom wydał zniecierpliwione chrząknięcie przytrzymując córce drzwi.
- Co się stało? – zapytał.
- Miałam wrażenie, że ktoś jest po drugiej stronie ulicy. – odpowiedziała. – Nieważne. – dodała i weszła do środka.
              Zajęła miejsce obok brata podczas gdy Tom podszedł do lady zamówić hamburgery. Czekając aż właściciel wyda mu resztę jeszcze raz spojrzał na zewnątrz. O mało nie upuścił pieniędzy widząc przed stacją zakapturzoną postać. Nagle do jego umysłu spłynęły uspokajające myśli: „Nie panikuj. Nic wam nie grozi. Czuwam nad wami.” Postać nagle zniknęła podobnie jak głos w jego głowie. Tom się rozluźnił. Nie wiedział skąd zna ten głos ale był pewien, że już kiedyś go słyszał. Był spokojny wiedząc, że mają anioła stróża. Dosiadł się do stolika i uśmiechnął do dzieci.
- Cóż, wydaje mi się, że nic nam nie grozi. – powiedział.
- Skąd ta pewność? – Chris nie był przekonany. – Mam złe przeczucia. Niepotrzebnie się zatrzymywaliśmy.
- Chris nie dramatyzuj. – ofuknęła go Vicky. – Ja nie czuję niebezpieczeństwa. – odwróciła się do ojca. – Skąd wiesz, że nic nam nie grozi?
- Mamy anioła stróża. – odparł Tom.
Dzieci popatrzyły na niego jakby był niespełna rozumu.
- Anioła stróża? O czym ty mówisz? – Chris wydawał się bardziej zdenerwowany niż przed chwilą.
- Nieważne. – powiedział Tom. – Zaufajcie mi. Wszystko jest w jak najlepszym porządku.
              Kelner przyniósł hamburgery i postawił na stole po czym odszedł pospiesznie. Nie polubił tych obcych ludzi. Miał przeczucie, że ciągnie się za nimi śmierć.
              Tom i dzieci jedli nie odzywając się do siebie ani słowem. Chris co chwilę niespokojnie wyglądał przez okno po drugiej stronie baru. Ciszę przerwał Tom:
- Czas na nas. Jesteśmy już niedaleko miasta. Jedziemy do domu czy od razu do szpitala?
- Do szpitala. – zdecydowali jednogłośnie.
- Jak dobrze, że jesteście bliźniakami. – westchnął z rozbawieniem Tom.
              Zabrali swoje rzeczy i bez słowa wyszli na zewnątrz. Chris nadal był ponury. Uczucie niepokoju nie chciało się od niego odczepić. Wiedział, że ten dzień się źle skończy ale nie wiedział dokładnie w jaki sposób. Wsiedli do samochodu i ruszyli bez pośpiechu. Vicky również się nie odzywała zatopiona we własnych myślach. Zauważyła, że coś się z nią dzieje. Miała lepszy wzrok i słuch. Zastanawiała się też kim był chłopak w jej pokoju. Miała też dziwne wrażenie, że w to wszystko zamieszany jest Shannon. Czuła, że jakieś wspomnienie  błądzi jej po umyśle ale jak już prawie była blisko przywołania go - natychmiast umykało. Zdecydowała, że zajmie się tym później.

Rozdział 9

              Kiedy kobiety weszły do budynku Shannon o mało nie podskoczył ze szczęścia. Nie mógł dłużej znieść zapachu Kate mimo wciągniętego powietrza.
              „Kate” pomyślał, „to ty jesteś matką Vicky. To po tobie ma taki słodki zapach. I te oczy…” chłopak odwrócił się gwałtownie wyczuwając czyjąś obecność i spiął wszystkie mięśnie gotowy do ataku. Jednak przeciwnik był szybszy,
- Spokojnie braciszku, to tylko ja. – odezwał mu się do ucha najbardziej przez niego kochany i równie mocno znienawidzony wampir. – Spodziewałem się szybszej reakcji. Starzejesz się. – Jared uwolnił brata z uścisku.
- Chyba aż ty. – mruknął pod nosem Shannon rozmasowując  nadgarstki.
- Tylko nie mów, że nadal się na mnie gniewasz za tą dziewczynę. – Jared udawał zmartwionego. – Jak ona się nazywała? Claire, prawda?
- Jak już naprawdę chcesz wiedzieć to Emily. – odparował Shannon. – Czego chcesz?
              Jared przez chwilę się zastanawiał po czym odpowiedział uśmiechając się od ucha do ucha:
- Czego chcę? Lepiej dla ciebie, żebyś nie zagłębiał się w zakamarki mej duszy i nie widział o mych pragnieniach, braciszku. Ale do rzeczy. – spoważniał. – Diego się niecierpliwi. Chce ją już mieć po swojej stronie. Chciał, żebym cię odnalazł i przekazał ci, że zawiodłeś… Po raz drugi. Twój czas minął. Diego cię wzywa.
- Jak to? Więc co zamierza zrobić Diego? – Shannon nie dał po sobie poznać, że jest wytrącony z równowagi.
- Hmm… Zamierza powierzyć to zadanie mnie. – Jared ponownie się uśmiechnął. – Mogłeś dać jej chwilę zapomnienia… Mogło się to odbyć bezboleśnie… Ale sam dokonałeś tego wyboru. Vicky jest teraz moja.
- Nie zgadzam się! -  chłopak przestał panować nad emocjami. – Kłamiesz!
- Ja? Jakże bym mógł cię okłamać? – Jared świetnie się bawił. – Nie kłamię. Cóż, miałem w tym trochę swojego udziału… Wiesz, że uwielbiam robić ci na złość, więc tym większą przyjemność sprawiło mi wystraszenie jej matki. Vicky uciekła, Diego się wkurzył… Zawiodłeś. – powtórzył Jared.
- Nie pozwolę ci jej skrzywdzić Jared. – wycedził przez zęby Shannon.
- To ty ją skrzywdziłeś zwlekając tak długo, braciszku. – odparł wampir.
- Przestań tak do mnie mówić. Nie pozwolę ci jej tknąć choćby małym palcem! – chłopak był wściekły.
- Czyżby? Więc chodź i spróbuj mnie powstrzymać. – Jared wiedział, że jego brat od dawna nie polował. Był jednak świadomy tego, że Shannon był od niego o wiele silniejszy nawet bez regularnego picia krwi.
- Nie prowokuj mnie. – odpowiedział. – Wiem, że tylko na to czekasz, żebym przekroczył tą granicę… Jednak nie uda ci się. Nie tobie.
- Zobaczymy, braciszku, zobaczymy... Vikcy wraca do domu. Dopiero  teraz będzie zabawa!
- Nie wiem, dlaczego taką przyjemność sprawia ci zadawanie mi bólu, ale proszę cię po raz ostatni, zostaw Vicky w spokoju. Wiem, że jej nienawidzisz a ty wiesz, że jeśli ją zmienisz to ciebie będzie słuchać…
- Nie wiesz? – Jared był wściekły. – Czyżby? Pomyśl trochę! To nie boli. – zbliżył się do brata i patrząc mu prosto w oczy wycedził – Wiem, że będzie mnie słuchać. Każę jej cię znienawidzić, tak jak ja cię nienawidzę. A później będę stał z boku i przyglądał się jak cierpisz. Tak jak ty mi to zrobiłeś. – Jared odsunął się. – Teraz już wiesz?
- Samatha… - szepnął Shannon. – To dlatego się mścisz? Dobrze wiesz, że to nie była moja wina! Nie byłem sobą, nawet nic z tego nie pamiętam!
- Wiem. Jednak świadomość tego co z nią zrobiłeś każe mi zrobić ci to samo… Chcę, żebyś zobaczył jak to jest. Już niedługo moje marzenie się spełni.
              Jared odwrócił się i zniknął jakby go nigdy nie było.
              „Samantho… Co ja ci zrobiłem?” Shannon po raz pierwszy od kilkuset lat czuł się zbity z tropu. Jednak po chwili porzucił próby przypomnienia sobie tamtych czasów i wrócił myślami do Vicky. Myśląc o niej rozpłynął się w nicość

Rozdział 8

              Tom w skupieniu prowadził samochód. Od dłuższego czasu nikt się nie odzywał, każdy pogrążony był we własnych myślach. Nagle ciszę przerywa Chris:
- Tato, powinniśmy wrócić do domu.
- Do domu? – Vicky gwałtownie odwraca się do brata.
- Tak siostrzyczko. Mama jest w niebezpieczeństwie.
              Tom przez chwilę rozważa słowa syna. Przed oczami ma wyraz twarzy jaki Kate miała gdy się żegnali i spojrzenie pełne łez.
              „Co chciałaś mi powiedzieć kochanie?” myśli gorączkowo. „Miałaś nadzieję w oczach. A może chciałaś się pożegnać?” Nagle, jakby z oddali słyszy w głowie głos żony: „Kocham cię. Żegnaj.”
              „Nie ma mowy! Musimy walczyć o naszą córkę! Razem!” krzyczy w duchu.
- Tato? – Chris patrzy na ojca ze zniecierpliwieniem.
- Chris ma rację. – przyznaje czekając na reakcję Vicky.
              Vicky przez chwilę milczy po czym. Chris widzi jak siostra zmaga się z myślami po czym podejmuje być może najważniejszą decyzję, która może na zawsze odmienić życie ich wszystkich.
- Zgadzam się z wami. Musimy wrócić do mamy. Przetrwamy to razem. Nic mi nie grozi. Jestem prawie dorosła. Dam sobie radę.
- Tak kochanie, nic ci się  nie stanie. – Tom jest dumny ze swojej córki.
              „Czy aby na pewno TWOJEJ córki?” pyta szyderczy głos w jego głowie. Głos Diega.
              „Mojej.” ucina Tom, po czym gwałtownie zawraca.
- Obronimy cię siostrzyczko. W końcu jestem starszy. – dodaje Chris z uśmiechem.
- Tak, naprawdę, o całe 5 minut. – Vicky również się uśmiecha.
- Zadzwonię do mamy. – Tom przerywa dzieciom wymianę zdań.
- Dzwoń. – odpowiadają chórem.
              Tom przez dłuższą chwilę szuka telefonu. W końcu znajduje go pod siedzeniem pasażera i natychmiast dzwoni do żony.
              „Katie odbierz tym razem.” bezgłośnie prosi Tom. Jednak jego prośby się nie spełniają.
- Mama nie odbiera. – komunikuje dzieciom. – Spróbuję zadzwonić do Mary.
              Cierpliwie przeczekuje parę sygnałów po czym odzywa się do telefonu:
- Mary? Tak, tak to ja, Tom. Jest gdzieś w pobliżu Kate? Muszę z nią pilnie porozmawiać. Nie, nic się nie stało. Przekaż jej tylko, żeby jak najszybciej oddzwoniła. Pa.
              Nie minęło nawet 5 minut kiedy telefon Toma się odezwał. Pospiesznie odbiera widząc, że dzwoni Kate.
- Kate? Nic się nie stało. Wracamy do domu. Owszem mogę. Dzieci tego chcą. Vicky wie. Nie mogę. Uparli się. Do zobaczenia. – rozłącza się nie zważając na słowa żony.
- Tato, masz przechlapane.  – Chris szczerzy zęby w uśmiechu.
- Przestań Chris! – Vicky zanosi się śmiechem na widok miny ojca.
- Chris, masz rację. Mam przechlapane. – Tom wybucha śmiechem. – Wracamy do domu! Trzymajcie się!
              Tom przyspieszył chcąc jak najszybciej dotrzeć do miasteczka i mieć już wszystko za sobą.