Rozdział 13
W gabinecie zapadła cisza. Cała czwórka wpatrywała się w niezwykłego przybysza. Po dłuższej chwili odezwała się Vicky:
- Czy cię
pamiętam? – roześmiała się bez cienia wesołości. – Oczywiście, że tak. To ty
byłeś w moim pokoju tamtego wieczora.
Wszyscy
zdziwili się, że dziewczyna tak śmiało i bez lęku rozmawia z wampirem. Sama
Vicky była zaskoczona, że wcale się go nie boi. Przeczuwała, że jest
niebezpieczny i chciała odciągnąć jego uwagę od pozostałych. Nie udało jej się.
- Ty
bezczelna kreaturo! – Chris rzucił się na wampira z pięściami.
Jared chwycił chłopaka w stalowy
uchwyt i syknął mu do ucha:- Nie z tobą rozmawiam nędzny człowieku. Jesteś dla mnie nikim. Najchętniej skręciłbym ci kark… - wykonał nieznaczny ruch chcąc spełnić groźbę.
- Zostaw go. – Vicky odezwała się spokojnym lecz stanowczym głosem. Patrzyła Jaredowi prosto w oczy.
Wampir zawahał się. Ze zdziwieniem patrzył na dziewczynę.
- Coś ty powiedziała? – warknął odsłaniając zęby.
- Zostaw mojego brata. – powtórzyła.
Jared poczuł wewnętrzny przymus by spełnić nakaz dziewczyny. Odepchnął Chrisa i jak zahipnotyzowany ruszył wolnym krokiem w stronę Vicky tonąc w jej spojrzeniu. Vicky stała wyprostowana i dumnie unosiła głowę. Czuła, że ma przewagę nad wampirem. Czuła jak wypełnia ją moc, czyste światło, które przeciwstawiało się mrokowi.
- Nie zbliżaj się! – Kate stanęła przed córką.
Wampir zatrzymał się zaskoczony. Kiedy jego kontakt wzrokowy z Vicky został przerwany poczuł się zdezorientowany. Zdał sobie sprawę, że z tą dziewczyną jest coś nie tak. Uświadomił sobie, że ona nie jest zwykłym człowiekiem. Nie chcąc, żeby ludzie zobaczyli go w takim stanie w jakim był głośno się roześmiał.
- Nie wiecie, z kim zadzieracie. Już niedługo zobaczymy się ponownie. – jego zęby błysnęły w uśmiechu. – Gwarantuję, że nie będzie to przyjemne spotkanie. Ciao. – rzucił na pożegnanie i zniknął jakby go nigdy nie było.
Tom pomagał synowi stanąć o własnych siłach. Rozmawiali szeptem. Chłopak próbował zaczerpnąć tchu.
- Chris, wszystko w porządku? – Vicky podbiegła do brata zostawiając matkę. Na ojca nawet nie spojrzała. Była zła. Bardzo zła.
- Tak, wszystko okey. – chłopak uśmiechnął się z trudem widząc zatroskanie na twarzy siostry.
Vicky odwróciła się do rodziców:
- Czekamy w samochodzie. – oznajmiła chłodno. – Chodź Chris. – pomogła bratu przejść przez gabinet.
- Vicky… - głos matki.
- Nie. – odpowiedziała nawet się nie odwracając. Musiała stąd wyjść. Natychmiast.
Kate odpuściła. Popatrzyła bezradnie na męża. Odwzajemnił spojrzenie jednak nic nie powiedział.
- Ona się zgodzi. – Kate nie mogła ukryć drżenia głosu.
- Nie pozwolę na to. - Tom objął zonę chcąc ją pocieszyć. – Vicky jest naszą córką. Człowiekiem. Nie będzie potworem. Nie pozwolę na to. – dodał z mocą w głosie.
- Nie oszukujmy się. Sam widziałeś. Ma moc. Można to było wyczuć na odległość.
- Nie pozwolę na to. – powtórzył. – Zostanie wampirem po moim trupie.
- Nawet tak nie żartuj! – oburzyła się Kate.
- Chodźmy. Musimy odpocząć i znaleźć jakieś wyjście. Musimy zapewnić naszym dzieciom bezpieczne schronienie. Jedźmy do domku nad jeziorem. Tam ustalimy co dalej robić.
Opuścili gabinet nie odzywając się do siebie. Nie wiedzieli, że słowa Toma niedługo się staną się prawdą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz