niedziela, 2 czerwca 2013


Rozdział 11

              Kate nie mogła usiedzieć w miejscu. Po raz kolejny okrążyła swój gabinet. Odkąd Tom się rozłączył, po głowie tłukły jej się jego dwa słowa: „Vicky wie.” Co powiedział jej Tom? Czy dziewczyna wie o ich umowie z Diegiem? Jej rozmyślania przerwał trzask zamykanych drzwi samochodu. Od tamtego dnia Kate miała wyostrzone zmysły więc bez trudu rozpoznała głosy dzieci. Podeszła do okna i zobaczyła jak cała trójka znika w budynku. Po chwili Tom, Chris i Vicky weszli do jej gabinetu. Kate odwróciła się, podeszła do dzieci i mocno je przytuliła.
- Nie było was parę godzin a ja już się za wami stęskniłam. – powiedziała.
- My też, mamo. – odparła Vicky. – Jestem strasznie zmęczona. To słońce tak okropnie razi. – dziewczyna zasłoniła rolety i usiadła na sofie.
              Kate rzuciła mężowi zaniepokojone spojrzenie. Odpowiedział jej tym samym.
- Przecież słońce prawie nie świeci, Vicks. – zwrócił się do siostry Chris. – Zrobiło się pochmurno. Zaraz będzie padać. – jakby tylko pogoda czekała na te słowa, z nieba lunął deszcz.
- Nieważne. – powiedziała dziewczyna. – Czy ten deszcz musi tak głośno padać? Głowa mnie już boli.
- Okey, okey. Vicky, musimy porozmawiać. – przerwał córce Tom. – Dobrze się składa, że jesteśmy tu wszyscy razem.
 - W takim razie słucham. – powiedziała Vicky. – Tylko proszę was, bez żadnych tajemnic. Zasługujemy naprawdę.
- Vicky ma rację. – dodał Chris. – Najwyższy czas, żebyście powiedzieli nam o co w tym wszystkim chodzi.
- Mamy taki zamiar. – powiedziała Kate i wstała. Wyszła na korytarz, chwilę porozmawiała z recepcjonistką i wróciła zamykając za sobą drzwi. – Mieliśmy przed wami pewien sekret. – zaczęła. – Jednak z racji tego iż w naszym mieście zaczęły dziać się dziwne rzeczy musimy wam o tym powiedzieć.
- Mieliśmy nadzieję, że to wszystko to był tylko niesmaczny żart ale patrząc na ciebie Vicky, uświadomiliśmy sobie, że to już się zaczęło. – dodał Tom.
              Chris stanął za siostrą. Vicky patrzyła na rodziców nic nie rozumiejąc. Przełknęła ślinę i odezwała się:
- Zaczęło co? – wypowiadając te słowa zdała sobie sprawę, że jednak już wcale nie chce znać odpowiedzi. Miała ochotę stąd wybiec i wrócić do domu.
- Twoja przemiana. – powiedział Tom. – Jesteś w połowie wampirem.
              W gabinecie zapadła cisza. Słychać było miarowe tykanie zegara i odgłos kropel deszczu uderzających o parapet. Vicky czuła, że ziemia usuwa jej się spod nóg. W jednym momencie zrozumiała wszystko – skąd te wyostrzone zmysły, dobry refleks, nieziemski wygląd i w końcu to, dlaczego tak różniła się od brata mimo, że byli bliźniakami. Przybrała obojętny wyraz twarzy i zdziwiła się, że przyszło jej to tak łatwo.
- Jak to się stało? – zapytała patrząc w swoje splecione dłonie.
- Wszystko zaczęło się przy waszych urodzinach. – zaczęła Kate. – Wasz tata był przy mnie. W takich okolicznościach pozwolono mu wejść na salę.
- Jakich okolicznościach? – spytał Chris.
- Wasza matka umierała. – powiedział Tom. – Po twoich narodzinach zaczęły się komplikacje. Wtedy pielęgniarka wyszła do mnie i powiedziała, że nic nie idzie zgodnie z planem i wasza matka umiera. Powiedziała, że nie ma szans na przeżycie. Drugie dziecko też… - przerwał by po chwili kontynuować. – Powiedziała, że mogę wejść na salę i się pożegnać.
- I co zrobiłeś? – Chris usiadł na biurku i zadał to pytanie drżącym głosem.
- Poszedłem tam. Chciałem być blisko żony. – powiedział Tom. – Lekarze wyszli, została tylko jedna pielęgniarka. Wasza matka powiedziała, że nie ma już siły, że zawiodła nas wszystkich a najbardziej ciebie, Vicky. Nie miałyście żadnych szans na przeżycie. Pielęgniarka cały czas była przy nas. W pewnym momencie oparła się o ścianę i osunęła bezwładnie na ziemię. Patrzyłem na to jak zaczarowany. Chciałem krzyknąć do niej ale poczułem lodowate zimno. Za drzwiami zobaczyliśmy ciemną postać, która zaraz potem weszła na salę. Wasza matka, dotąd półprzytomna nagle się ocknęła. Nie mogliśmy wykrztusić ani jednego słowa. Postać podeszła do nas i powiedziała, że może was uratować jeśli tylko coś mu obiecamy.
- Obiecacie co? – zapytała Vicky.
- Że mu cię oddamy gdy będziesz gotowa. – powiedziała Kate.
              Po tych słowach temperatura w gabinecie jakby spadła do zera. Vicky podniosła głowę i wpatrzyła się w matkę oczami bez wyrazu.
- Zgodziliście się z tego co widzę. – powiedziała obojętnym tonem.
- Nie mieliśmy wyjścia… - zaczął Tom. – Chcieliśmy, żebyś żyła…
- I co było dalej? – przerwała mu dziewczyna.
- Gdy złożyliśmy mu obietnicę, on podszedł do waszej matki i dał jej swojej krwi po czym rozpłynął się w powietrzu. Pielęgniarka się obudziła i widząc, że wszystko jest w porządku pobiegła po lekarza. I dzięki temu jesteś z nami. – skończył Tom.
- To dlatego jestem pół wampirem? Mam tę krew w sobie?
- Tak. Dlatego też różnisz się od brata. Jesteś zupełnie inna mimo, ż jesteście tacy sami.
- I co teraz zrobimy? – zapytał Chris. – Z tego wszystkiego wynika, że ten koleś chce ją zabrać. Chcecie mu ją oddać?
- Nigdy w życiu! – Kate zerwała się z miejsca. – Nie oddam jej bez walki.
- Czyżby? – odezwał się głos za nimi. Nikt nie zauważył stojącego w kącie wampira. – Poznajesz mnie ślicznotko? – zwrócił się do Vicky z szerokim uśmiechem.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz