sobota, 15 lutego 2014


Rozdział 32

              Tom obudził się i gwałtownie usiadł na łóżku. Obudziło go silne uczucie, którego nie umiał nazwać. Kiedy całkiem się rozbudził już wiedział, co to było za uczucie. Strach. Zdecydowanie strach. Ale o co? Odwrócił się w stronę Kate i natychmiast uświadomił sobie, o co się boi. Kate nie było obok niego. Zniknęła. Zerwał się na równe nogi i prowadzony przeczuciem pobiegł do pokoju Vicky. Jej też nie było.
              Obudzony hałasem Chris wyszedł na korytarz.
- Co się stało? – zapytał zaspany.
- Vicky i twoja matka zniknęły.
- Jak to: zniknęły? – chłopak złapał ojca za ramiona i potrząsał nim, jakby to dało mu odpowiedź.
- Nie wiem, po prostu zniknęły. – w Tomie zaczęła narastać panika.
- Sprawdzałeś na dole? – Chris próbował opanować nerwy.
- Nie, nie sprawdzałem. – odpowiedział Tom. – Ale gdyby tam były, to by się odezwały. Nie ma ich!
- Okey, tato uspokój się. – chłopak widząc ojca w rozsypce odzyskał zimną krew. – Ubierzmy się i chodźmy je poszukać.
              Tom bez słowa skinął głową i wszedł do sypialni. Nie zastanawiając się nad tym, co robi, zaczął wkładać na siebie ubranie. Po kilku minutach był gotowy do wyjścia. Udał się w jeszcze jedno miejsce, o którym wiedział tylko on i Kate.
              Tymczasem Chris ubrany i z latarkami w rękach, czekał na ojca przy drzwiach. Minuty ciągły się niemiłosiernie. Po chwili usłyszał dźwięk zamykanych drzwi i u szczytu schodów pojawił się Tom. Niósł plecak.
- Gotowy? – zapytał Tom, nieco spokojniej.
              Chris skinął potakująco głową. Nie umiał wydobyć z siebie słowa. Zaczynał się bać. Plecak, który niósł jego ojciec napawał go przerażeniem. Doskonale wiedział, co może się w nim kryć.
- Chodźmy. – rzucił Tom i poklepał syna po plecach, dodając mu otuchy. Zarzucił plecak na plecy. Miał nadzieję, że nigdy nie będą musieli użyć jego zawartości. Niestety tak się nie stało. Ledwo go założył już czuł jego nieprzyjemny ciężar.
              Wyszli na zewnątrz i zatrzymali się nie wiedząc, w którą stronę się udać. Chris już miał się odezwać i zapytać o to ojca, kiedy z oddali dobiegł ich mrożący krew w żyłach odgłos.
              Wycie wilków.
- Tam. – wskazał Tom, tym samym odpowiadając na niezadane pytanie.
              Ruszyli bez słowa w stronę wzgórza, nie wiedząc, co ich czeka.

sobota, 1 lutego 2014


Rozdział 31

              Shannon upadł na ziemię wijąc się z bólu. Miał wrażenie, że zaraz eksploduje mu głowa. Jego umysł stał w płomieniach, każda myśl była udręką, chciał tylko, żeby to się skończyło. Ból był nie do wytrzymania. Po chwili, która zdawała się trwać wieki, usłyszał znajomy głos:
- Markus wystarczy! Zabijesz go!
              Jared.
              I nagle wszystko minęło, cały ból przerodził się w uczucie ulgi i spokoju. Shannon leżał na ziemi zdezorientowany, nie wiedział gdzie jest ani co tu robił. Docierały do niego ściszone głosy – Jared rozmawiał z Markusem – ale nie potrafił skupić się na słowach. Jakaś kobieta się awanturowała, krzyczała. Ale on był za słaby. W przypływie świadomości wyczuł obecność obcej osoby. Wypuścił w noc falę mocy, jednocześnie blokując swój umysł przed atakiem, który nie nadszedł. Chłopak nie miał siły się odezwać, żeby ostrzec towarzyszy przed intruzem. Czekał.
- Zajmijcie się Vicky. – odezwał się ktoś po jego prawej stronie. Chłopak przypisał ten głos Markusowi. – Ja się zajmę Shannonem.
              Shannon nadal leżał bez ruchu, dla odmiany skupiając się na imieniu dziewczyny. Próbował zgadnąć, co się stało i kim jest Vicky. Myślenie szło mu opornie, nadal bolała go głowa. Jego myśli uparcie krążyły wokół tajemniczej dziewczyny. I nagle wszystko ułożyło się w całość – przed oczami stanęła mu jej twarz. Vicky. Polana. Wzgórze. Dotarło do niego, co zrobił. Chciał zabić Vicky, swoją ukochaną Vicky, jedyny powód jego istnienia. Dziewczynę, która była dla niego światełkiem, którą kochał całym sercem. Zerwał się gwałtownie z ziemi, chciał do niej pobiec, ale kiedy ją zobaczył nie mógł zrobić kroku. Leżała w trawie, cała we krwi. Patrzyła na niego swoimi niesamowicie błękitnymi oczami. Widział, jak powoli gaśnie w nich życie. Oddychała z trudem, walcząc ze śmiercią. Jared i Kate klęczeli po obu jej stronach, ale ona nie zwracała na nich uwagi, uparcie wpatrywała się w Shannona. Jared podążył za jej wzrokiem i zaniemówił. Jeszcze nigdy nie widział brata w takim stanie. Przeraził go ogrom bólu w oczach chłopaka. Przywołał go gestem, by do nich podszedł. Shannon ruszył w ich stronę na miękkich nogach. Ciszę przerwał krzyk Kate:
-Nie! Zabierzcie go od niej!
              Shannon przystanął. Nie wiedział, jak ma się zachować. Tak bardzo chciał objąć Vicky choćby ten ostatni raz.
- Spokojnie Kate. – odezwał się cicho Markus, obejmując zrozpaczoną kobietę. – Już nic jej nie grozi.
- Moja córka umiera a ty mówisz, że nic jej nie grozi?! – krzyczała. Zdała sobie sprawę z tego, że wpadła w histerię. Szarpała się w uścisku czarownika. Chciała dosięgnąć kołka ukrytego w bucie i zabić ich wszystkich.
              Shannon widząc, że nic mu nie grozi ze strony Kate podszedł do Vicky i uklęknął koło Jareda. Dziewczyna otworzyła oczy i wyszeptała bezgłośnie dwa słowa: „wybaczam ci”, po czym zamknęła oczy. Straciła przytomność.
- Uspokój się. – powtórzył cierpliwie Markus, ani trochę nie zwalniając uścisku. - Oni jej pomogą… - przerwał. – Ciii, ktoś nadchodzi.
              Kate przestała się szarpać. Próbowała uspokoić oddech. Ogarnął ją jeszcze większy strach. Bała się, że odnalazł ich Diego. Kiedy zobaczyła bladą postać odcinającą się w mroku o mało nie zemdlała.
              Jared był tak zajęty Vicky, że w ogóle nie zwracał uwagi na zachowanie Kate. Nie zauważył też przybycia obcego. Jednak Shannon podniósł się i rozpoznał intruza. Był to ten sam człowiek, którego wyczuł po tym, jak ustąpił ból wywołany przez Markusa.
- Kim jesteś? – warknął w stronę obcego. W tym samym czasie zdał sobie sprawę, że są otoczeni przez wilki, jednak obcy nim nie był.
              Mężczyzna nie odpowiedział. Rozpoznał głos chłopaka, głos, który zapamiętał przed laty. W milczeniu ruszył w ich kierunku.
- Kim jesteś? – powtórzył Shannon. Zauważył, że Jared stoi po jego prawej stronie. Razem odgradzali Vicky od obcego. Po chwili po jego lewej stronie stanął Markus i Kate. Kobieta była uzbrojona w kołek. Wszyscy byli gotowi bronić dziewczyny za wszelką cenę.
- Kim jestem? – zapytał nieznajomy, zatrzymując się kilka kroków od grupy. W jego dźwięcznym głosie można było wyczuć setki lat tęsknoty i radości. – A więc nie wiecie… - przerwał i zastanowił się przez chwilę. Pokręcił przecząco głową, jakby czemuś zaprzeczał. – Markus, nie powiedziałeś im? – zapytał, ściągając z głowy kaptur.
              Markus uśmiechnął się. Wiedział, że jeszcze kiedyś się spotkają, jednak nie sądził, że w takich okolicznościach.
 
***

              Vicky odkąd upadła nie miała siły wstać. Myślała o rodzicach, którym nie wybaczyła. Myślała o Chrisie, o tym jak sobie bez niej poradzi. Myślała o Shannonie, którego nadal kochała. Myślała o wszystkim i o niczym. Rzeczywistość mieszała się ze snem. Przed oczami przelatywało jej całe życie – czuła się tak, jakby ktoś włączył film, którego ona jest główną bohaterką. Wspomnienia z dzieciństwa, wspólne zabawy i wygłupy z Chrisem. Zdała sobie sprawę z tego, że po policzkach płyną jej łzy. Czuła jak z każdym kolejnym uderzeniem serca ucieka z niej życie. Nie tak wyobrażała sobie śmierć. Jedyne czego teraz żałowała to tego, że nie było jej dane pożegnać się z bliskimi. Poczuła jak ktoś delikatnie unosi jej głowę. Z trudem otworzyła oczy i zobaczyła niezwykle przystojnego młodzieńca, który pochylał się nad nią. Słyszała w głowie jego głos, jednak on w ogóle nie poruszał ustami. Zignorowała go i przeniosła wzrok na osobę stojącą za nim. W jego oczach wyczytała bezgraniczny ból i rozpacz. Shannon. W tym momencie zrozumiała, że gdy ją zaatakował nie był sobą. Ostatkiem sił, patrząc mu prosto w oczy, bezgłośnie wyszeptała: „wybaczam ci”, po czym poddała się fali słabości ogarniającej jej ciało i umysł i pochłonęła ją ciemność.

środa, 22 stycznia 2014


Rozdział 30

              Gerard długo czekał na wiadomość od Franka. Wilki zawarły chwilowy rozejm z wampirem pod warunkiem, że to Frank poszuka dziewczyny, a Gerard zostanie w jego domu pod obserwacją reszty stada. Z początku wampir nie chciał się zgodzić na taki układ, jednak Frank nie ustąpił. W końcu po kilkudniowym oczekiwaniu rozdzwoniła się komórka Ray’a – Frank znalazł dziewczynę. Wszyscy zebrali się w ekspresowym tempie odpowiadając na wezwanie  przywódcy. Gerard chciał, żeby przyprowadzili dziewczynę do domu, gdzie byłaby bezpieczna, jednak zmienił zdanie. Miał złe przeczucia, które przywiodły go do tego lasu.
              Stał wśród drzew i nasłuchiwał. Odkąd opuścił dom Franka ze stadem wilków miał wrażenie, że dla Vicky jest już za późno. Nie chciał dopuścić do siebie tych myśli, jednak coraz częściej zaczęły go nękać wizje zabitej dziewczyny. Wraz z jej śmiercią straciłby szansę na odzyskanie tego, co zabrał mu przed laty jego brat. Odcinając się od hałasu, jakiego narobili jego towarzysze, wyostrzył zmysły i pozwolił swojej mocy płynąć w noc. Wyczuł krew, świeżą ludzką krew. I coś jeszcze. Strach. I ból.
              Z bezruchu wyrwało go wilcze wycie. Odwrócił się i napotkał wzrok swoich towarzyszy, wpatrujących się w niego swoimi hipnotyzującymi wilczymi ślepiami.
- Co jest Frank? – uśmiechnął się. Próbował ukryć zdenerwowanie. – Zwietrzyłeś świeże mięsko?
              Ogromny czarny wilk zastrzygł uszami. Przesłał Gerardowi swoje myśli.
- Tak, masz rację. – wampir przestał się uśmiechać. – Od początku wątpiłem w to, że uda nam się uratować dziewczynę. Ale może jeszcze nie jest za późno. Ona jeszcze żyję. Czuję to.
              Frank odwrócił się do pozostałych trzech wilków. Przez krótką chwilę zwierzęta nie zwracały uwagi na stojącego obok wampira. Gerard domyślił się, że rozmawiają na swoim „prywatnym” kanale. Pewnie nie chciały, żeby podsłuchiwał. Był świadomy tego, że nie ufają mu aż tak bardzo i wcale nie miał do nich o to żalu – wręcz przeciwnie, podziwiał ich za ostrożność. Słysząc za sobą pomruki wilków ponownie otworzył swój umysł na obce dźwięki. Wyczuł coś, co wcześniej mu umknęło: obcą nadnaturalną moc. Coraz bardziej się niecierpliwił. Skupił się na owej mocy chcąc rozgryźć do kogo należy, ale nie potrafił. Najwyraźniej był na to za słaby. Po chwili zdał sobie sprawę z ciszy panującej wokół. Zirytowany swoją porażką odwrócił się w stronę towarzyszy. Byli w ludzkiej postaci i czekali ze zniecierpliwieniem, aż Gerard wróci do rzeczywistości.
- Są blisko. – odezwał się wampir.
              Frank skinął głową. Wiedział o tym. Wyczuwał krew równie mocno jak Gerard.
- Na tamtym wzgórzu. – wskazał na lewo od nich. Gerard podążył wzrokiem we wskazanym kierunku. – Tam jest Vicky i Kate. I wampiry. Dziewczyna jest ranna. Musimy powstrzymać tych krwiopijców. – Frank był wściekły, jednak nie ruszył się z miejsca. Czekał na reakcję Gerarda.
              Wampir odwrócił się i bez słowa ruszył w stronę wzgórza. Reszta uznała to za znak i pośpiesznie podążyła za nim, przemieniając się na powrót w wilki.

             

poniedziałek, 20 stycznia 2014


Rozdział 29

              Vicky obudziła się i usiadła gwałtownie na łóżku. Miała okropny sen. Śniło jej się, że stoi w ciemnej alejce za nieznanym jej budynkiem, z którego wyszła para. Nie mogła rozpoznać, kim są ci ludzie, nie widziała ich twarzy, ale postać chłopaka wydawała jej się znajoma. Jednak odrzuciła tę myśl, chłopak poruszał się zupełnie inaczej niż Shannon. Stała nieruchomo obserwując. Nieznajoma dziewczyna skryła się w ciemnościach, ale z każdym krokiem nieznajomego chłopaka w Vicky budził się coraz większy niepokój. Po chwili już wiedziała dlaczego.
„Nie!” krzyknęła, jednak nikt nie zwrócił na nią uwagi. Chłopak bez wahania zatopił kły w szyi dziewczyny, ona próbowała walczyć, jednak bez rezultatu. Vicky bezradnie patrzyła, jak chłopak pozbawia życia niewinnego człowieka. Była wściekła na siebie, że nie mogła nic zrobić, żeby uratować tą dziewczynę. Wracając do rzeczywistości mimowolnie zastanowiła się, czy też stanie się takim potworem. Potrząsnęła głową chcąc pozbyć się tej myśli.
              Uznała, że po takim śnie na pewno nie będzie jej dane ponownie zasnąć, więc wstała i po cichu zeszła do kuchni, żeby napić się wody. Drżącymi wciąż rękami napełniła szklankę i stanęła przy kuchennym zlewie. Chciała się uspokoić a widok drzew zawsze działał na nią kojąco, dlatego tak bardzo lubiła to miejsce. Jednak gdy wyjrzała przez okno krzyknęła i upuściła szklankę, która rozbiła się w drobny mak. Położyła rękę na sercu, by nieco je uspokoić i klnąc pod nosem ze zdenerwowania nasłuchiwała przez chwilę, czy nikogo nie obudził hałas, którego narobiła. Po krótkiej chwili uznała, że wszyscy nadal śpią, więc podeszła do drzwi i je otworzyła.
- Shannon? Co ty tu robisz o tej porze? Wystraszyłeś mnie! – nadal trzęsła się ze zdenerwowania. Zganiła się w myślach za to, że tak się przestraszyła, ale przypisała to swojemu snowi i przemianie jaka w niej zachodzi.
- Przepraszam, nie chciałem. – odpowiedział. – Musiałem cię zobaczyć. Stęskniłem się. – dodał, uśmiechając się niewinnie.
              Vicky zrobiło się ciepło na sercu. Poczuła, że się rumieni pod jego spojrzeniem. Jednak jego pojawienie się w środku nocy nie dawało jej spokoju. Mógł ją uprzedzić.
- Ale dlaczego akurat o tej porze? Skąd wiedziałeś, że tu jestem? – dopytywała się.
- Mogę wejść? – odpowiedział pytaniem na pytanie. Zauważyła, że unikał odpowiedzi. Zastanawiała się przez chwilę, czy wpuścić go do środka. Serce podpowiadało jej, że to chłopak, którego kocha, więc nie ma się czego bać, ale w głowie nadal miała nieznajomego ze snu, tak bardzo przypominającego jej Shannona.
- Wejdź. – powiedziała z lekkim wahaniem i odsunęła się od odrzwi. – Więc? Skąd wiedziałeś, gdzie mnie szukać? – nie dawała za wygraną.
              Shannon westchnął teatralnie.
- Nie było cię w domu, więc uznałem, że znajdę cię tutaj. – odpowiedział. – Sama powiedziałaś mi o tym miejscu. – dodał. Wszedł do środka i ją objął. Udawanie, że ją zna szło mu całkiem nieźle. Od razu rozgryzł, że jest w nim zakochana i ufa mu bezgranicznie. Zamierzał to wykorzystać wywabiając ją z domu.
              Vicky wtulała się w chłopaka, szczęśliwa, że jest przy niej. Podobał jej się jego zapach. W jego ramionach czuła się bezpiecznie.
- Shann, muszę ci coś powiedzieć. – wymruczała po chwili w jego bluzę.
- Za chwilę. – powiedział i odsunął ją od siebie. – Idź się ubierz. Porywam cię na spacer. – uśmiechnął się rozbrajająco.
- Teraz? – Vicky była zdziwiona. Shannon był romantyczny, ale nigdy nie zabierał jej na spacery w środku nocy. – Przypominam, że jest późno.
- To nic. Pooglądamy gwiazdy. – mrugnął do niej zawadiacko.
- Okey… Zaraz będę. – pobiegła na górę.
              Shannon stał przy schodach, opierając się o poręcz i zastanawiał się, co go łączy z tą dziewczyną. Odkąd spojrzał na nią kilka minut temu od razu poznał, że jest wyjątkowa. W jej umyśle zobaczył ich wspólny ostatni wieczór. Pozbył się tego obrazu i skupił na przyjemności, jaka go czeka już niebawem. Nietrudno mu było udawać przy niej człowieka. Jak na razie musiał tylko ograniczyć ich kontakt wzrokowy do minimum, bo po ostatniej „kolacji” jego oczy nadal miały lekki odcień szkarłatu, co na pewno by zauważyła. Nie wiedział, skąd ta pewność, ale wiedział, że tak by się stało, a chciał uniknąć niewygodnych pytań.
              Po chwili Vicky po cichu zeszła na dół.
- Jestem gotowa.
              Chłopak otworzył jej drzwi.
- Więc chodźmy. Dziś jest piękna noc. – uśmiechnął się.
              Wyszli na zewnątrz. W Vicky uderzył nagły podmuch wiatru. Zadrżała. Shannon złapał ją za rękę i splótł palce z jej palcami. Kierowali się na wzgórze. Dziewczyna czuła, że coś z nim jest nie tak.
- Dlaczego się tak dziwnie zachowujesz? – zapytała.
- Co masz na myśli? – chłopak speszył się.
- No nie wiem… Ale czuję, że coś jest z tobą nie tak.
              Shannon roześmiał się. Vicky przeszedł dreszcz i po raz kolejny zaczęła się zastanawiać, czy nie lepiej było zostać w domu.
- Wydaje ci się. – rzucił. – Wszystko jest w jak najlepszym porządku. – zapewnił, posyłając jej kolejny rozbrajający uśmiech.
              Przed jej oczami ponownie zagościł obraz nieznajomego chłopaka ze snu i jego podobieństwo do Shannona i ponownie odpędziła od siebie tę myśł, potrząsając głową.
- Dlaczego idziemy na wzgórze? – zapytała.
- Jak już wspomniałem, idziemy pooglądać gwiazdy. – odparł ze zniecierpliwieniem. – Na wzgórzu będzie najlepszy widok.
- Okey, nie denerwuj się. – Vicky poczuła się nieswojo. Shannon nigdy się na nią nie denerwował.
              Resztę drogi pokonali w milczeniu. Chłopak chciał jak najszybciej zakończyć swoją misję. Pogrywanie z dziewczynami było dla niego najlepszą zabawą, jednak przy Vicky czuł się niepewnie. Wspięli się na górze. Vicky usiadła na trawie.
- Piękny widok. – szepnęła. Nigdy jeszcze nie widziała tak rozgwieżdżonego nieba.
- Owszem. – odpowiedział chłopak, siadając za nią. Objął ją rękami a ona oparła się o niego, czując się znacznie pewniej niż przed chwilą. – Co chciałaś mi powiedzieć? – zapytał. Jego oddech łaskotał ją w ucho.
- Nic takiego. – roześmiała się. – Innym razem.
- Okey… - Vicky poczuła na karku delikatne muśnięcie warg. Przymknęła oczy, oddając się przyjemności. Shannon wędrował wargami po jej skórze, powoli zbliżając się do miejsca, gdzie pod skórą czuł przepływającą tętnicą krew. Bez zastanowienia, poddając się instynktowi wysunął kły i zaatakował.  Z rany popłynęła krew. W jego głowie zaczęło kotłować się mnóstwo myśli. Tysiące obrazów, na których była ona. Tysiące wspomnień. Wspólne wygłupy, jej śmiech, jej oczy kiedy się uśmiechała. Jej głos krzyczący w jego głowie był tak głośny, że Shannon zwolnił uścisk. Jeszcze nigdy nie przeżył czegoś takiego.
              Vicky krzycząc z bólu i przerażenia skorzystała z okazji, że chłopak zwolnił uścisk i zerwała się na równe nogi. Odwróciła się do niego trzymając się za szyję. Między palcami sączyła się krew. Teraz zrozumiała swój sen. To Shannon, jej Shannon, jej ukochany zabił tamtą dziewczynę, a teraz próbował zabić ją. Na samą myśl do oczu napłynęły jej łzy.
- Jesteś potworem! – krzyknęła. Zakręciło jej się w głowie.
              Shannon podniósł się z ziemi. Nadal zalewała go fala wspomnień. Przez każde z nich przebijała się miłość, jaką żywił do niej. Zdał sobie sprawę, jak puste byłoby jego życie, gdyby zabił stojącą przed nim dziewczynę.
- Vicky… - wyszeptał. – Vicky, posłuchaj, to nie tak, jak myślisz…
- A jak? – Vicky nie panowała nad sobą. Coraz bardziej kręciło jej się w głowie. – No jak? Zabiłeś tą dziewczynę! – cofając się potknęła się o kępkę trawy.
              Shannon skoczył i złapał ją, chroniąc od upadku. Czuł jak traci siły. Nie mogła zatamować krwawienia. Spojrzała mu w twarz i przypomniała sobie coś jeszcze. Nie mógł znieść wyrzutu w jej oczach.
- To ty… - szepnęła. – Zaatakowałeś Bena i Claire przed kinem… - po policzkach płynęły jej łzy. Nie mógł dłużej na to patrzeć. Czuł, że zaraz oszaleje jeśli nadal będzie wpatrywał się w jej oczy. Vicky z niedowierzeniem kręciła głową. – A ja cię kochałam! – krzyknęła i resztką sił odepchnęła go od siebie.
- Vicky, pozwól sobie pomóc! – błagał chłopak. – Nie zrobię ci krzywdy. – zdał sobie sprawę z tego, jak absurdalnie to brzmi. Przecież przed chwilą o mało jej nie zabił. Tym razem to on pokręcił głową z rezygnacją.
- Odejdź! – jej krzyk był coraz cichszy. – Nie zbliżaj się do mnie! – tym razem upadła. Była coraz bardziej osłabiona, świat wirował wokół niej. Upadek pozbawił ją tchu.
- Vicky! – dziewczyna nie wierzyła w to co słyszy. Głos jej matki. Bardzo blisko. „Nie, to niemożliwe.” Pomyślała, „Mama jest w domu, bezpieczna…” Odpłynęła w ciemności a ostatnią rzeczą, jaką zobaczyła była pochylona nad nią twarz Kate.
- Vicky… - chłopak osunął się na ziemię, czując potworny ból w głowie. Taki ból potrafił wywołać tylko czarownik.
„Przestań!” krzyknął w myślach padając na ziemię.
- Zostaw ją. – spokojnie powiedział Markus.
              Obok czarownika stał Jared.

Rozdział 28

               Shannon lubił polować sam, więc zaraz po wejściu do klubu zostawił Damiena, udał się w stronę baru, gdzie zauważył śliczną dziewczynę z burzą rudych loków i zajął miejsce obok niej.
- Co taka śliczna dziewczyna robi sama w klubie? – zagadnął.
              Dziewczyna odwróciła się w jego stronę zaskoczona. Nie zauważyła, że ktoś usiadł koło niej. Roześmiała się zakłopotana. Shannon zarejestrował, że ma bardzo ładny, dźwięczny śmiech.
- Czekam na znajomą. – odparła z uśmiechem.
- Ciekawe… - mruknął.
- Słucham? – zapytała, nie przestając się uśmiechać.  Zauważył , że ma uroczy uśmiech.
- Pytałem, czy mogę postawić ci drinka. – odpowiedział nieco głośniej.
              Dziewczyna skinęła głową. Nie mogła oderwać wzroku od chłopaka. Shannon uśmiechnął się widząc, jak na niego patrzy. Zamówił martini, które barman po kilku sekundach postawił przed nimi.
- Jak ci na imię? – zapytał.
- Trish. – odpowiedziała upijając łyk z kieliszka. – A ty? Jesteś sam? Pierwszy raz cię tutaj widzę.
- Niedawno się przeprowadziłem. Słyszałem, że to najlepszy klub w mieście, więc przyszedłem z kolegą, który  gdzieś się zawieruszył. – powiedział, rozglądając się dookoła w poszukiwaniu Damiena.  – Ale z chęcią zamienię go na ciebie. – mrugnął do niej uśmiechając się.
              Dziewczyna ponownie się roześmiała po czym spojrzała na niego lekko zarumieniona. Dawny Shannon mógłby utonąć w jej zielonych oczach, ale potwór drzemiący w nim od kilku dni domagał się tylko jej krwi.
- A kolega nie będzie zły? – zapytała. Chłopak zauważył iskierki radości tańczące w jej oczach.
- Nawet nie zauważy. – powiedział. – Może wyjdziemy? – zaproponował. – Tutaj nie da się rozmawiać, a ja chętnie poznałbym cię bliżej. – musnął przelotnym gestem jej dłoń, na co zarumieniła się jeszcze bardziej.
- Dobry pomysł. – odparła. – Chodź. – wzięła go za rękę i poprowadziła ciemnym korytarzem na tyły budynku.
              Shannon nie spodziewał się, że pójdzie tak łatwo. Uśmiechnął się w duchu na czekającą go ucztę. Był bardzo ciekawy, jak smakuje ta dziewczyna. Z wielkim trudem udało mu się zapanować nad wydłużającymi się kłami, jednak nic nie mógł poradzić na to, że jego oczy zmieniły barwę na szkarłatną. Miał tylko nadzieję, że tam, gdzie prowadzi go Trish będzie ciemno.
              Wyszli na zewnątrz. Trish wyswobodziła dłoń z jego uścisku i zeszła po schodkach. Shannon podążył za nią.
- Nadal nie powiedziałeś jak masz na imię. – powiedziała odwracając się ale nie zwalniając kroku.
- Shannon. – powiedział idąc za nią wolnym krokiem.
- Shannon…? – powtórzyła. Zatrzymała się w ciemności z daleka od lampy. – Ładnie. – uśmiechnęła się.
              Chłopak podszedł do niej, jednak ona zaczęła się cofać w stronę ściany. Zaczęła się z nim bawić. Coraz bardziej mu się to podobało. Stała oparta o ścianę, czekając na jego ruch. Shannon wiedział jak ma postąpić. Robił to już wiele razy. Zbliżył się do niej.
- Naprawdę tego chcesz? – szepnął jej do ucha.
- Bardzo. – odpowiedziała szeptem. Zadrżała czując ciepło jego rąk na swojej skórze.
              Shannon wodził dłońmi po jej talii. Czuł, jak drży w oczekiwaniu. Pocałował ją w usta. Odwzajemniła pocałunek, a on przypomniał sobie, że nie tak dawno w ten sposób całował kogoś, kogo kochał, jednak nie mógł sobie przypomnieć jej twarzy ani imienia. Dał za wygraną i skupił się na dziewczynie, którą miał przed sobą. Powędrował wargami do jej szyi, całując delikatnie każdy centymetr skóry. Czuł jej przyspieszone bicie serca wszystkimi zmysłami. Dziewczyna objęła do rękami za szyję. Shannon nie mogąc już dłużej wytrzymać wysunął kły i ugryzł ją, przebijając tętnicę. Zalała go fala krwi, którą zaczął łapczywie pić. Dziewczyna szarpała się i jęczała z bólu, jednak nie mogła nic zrobić, bo chłopak trzymał ją w stalowym uścisku. Czuł jak z każdą sekundą gaśnie w niej wola walki, a serce powoli przestaje bić. Odsunął się od niej i patrzył jak osuwa się na ziemię. Jej dłoń powędrowała do rany na szyi, między palcami sączyła się reszta krwi. Spojrzała z niedowierzeniem na swoją zakrwawioną dłoń, po czym przeniosła wzrok na Shannona. Chłopak uśmiechał się patrząc, jak w jej pięknych oczach gaśnie życie. Po krótkiej chwili zauważył, że jej oczy zaszły mgłą, więc odwrócił się i ocierając usta z krwi wszedł do klubu.
              W jego głowie pojawił się obraz innej dziewczyny, a obcy głos rozkazał: „zabij ją.”
               Z uśmiechem na ustach ruszył na poszukiwania.


sobota, 28 grudnia 2013


Rozdział 27
 
              Jared i Markus większość drogi pokonali w milczeniu. Chłopak dużo myślał o tym, co powiedział czarownik. Nie chciał wiedzieć nic więcej na temat śmierci swojej matki – to, co usłyszał w zupełności mu wystarczyło. Jednak była jedna rzecz, która nie dawała spokoju młodemu wampirowi.
- Możesz mi powiedzieć, - przerwał panującą ciszę – dlaczego Shannon się tak zachowuje, kiedy traci nad sobą kontrolę?
              Markus zastanowił się nad odpowiedzią.
- Sam długo nie mogłem rozwiązać tej zagadki. – powiedział zatrzymując się. Jared też się zatrzymał. – Jednak dowiedziałem się, co jest powodem jego zachowania.
              Jared uniósł brwi w pytającym geście, czekając na to, co powie Markus.
- Twój brat widział śmierć matki.
- Jak to? – zapytał. – Przecież mówiłeś, że w tym czasie byliśmy poza domem.
- Tak mi się wydawało. – odparł czarownik. – Później, po wielu latach dowiedziałem się, że Jenna przyjechała na zamek z jakąś pilną sprawą. Nie miała was z kim zostawić, więc zabrała was ze sobą. Shannon uciekł jej, żeby zobaczyć rodziców. Przez uchylone drzwi do jadalni obserwował całe zajście.
- Więc dlaczego nigdy mi o tym nie powiedział?
- Być może wyparł się tego, co tam zobaczył. Był tylko małym dzieckiem. Może nawet w ogóle tego nie pamięta, a obraz ten jest ukryty gdzieś głęboko w jego świadomości.
- Myślisz, że coś mu pomoże? Myślisz, że jest jakiś sposób na to, żeby wyciągnąć go z tego i żeby już nigdy nie wrócił do tej postaci?
- Ty możesz mu pomóc, Jared. Jesteście braćmi i mimo tego, że się nienawidzicie i tak się kochacie. – odparł Markus. – I być może Vicky. – dodał po chwili namysłu. – Zależy mu na niej.
- I pomyśleć, że chciałem ją zabić, żeby zemścić się na bracie. – westchnął chłopak. – Wychodzi na to, że ta dziewczyna jest naszym jedynym sojusznikiem.
              Markus skinął głową.
- Cała zabawa polega  teraz na tym, żeby skłonić ją do współpracy. – powiedział.
- Jest tylko jeden, maleńki problem. – zauważył Jared.
- Jaki? – Markus wydawał się zaskoczony.
- Vicky się mnie boi, a Shannon może ją zabić. Być może nawet Diego zaczepił mu w umyśle ten pomysł. – odparł wampir.
- Dlaczego Diego miałby to zrobić? – czarownik nie nadążał za Jaredem.
- Dopóki Shannon nie uciekł, Diego miał wszystko pod kontrolą. – wyjaśnił chłopak. – A teraz, kiedy o wszystkim mi opowiedziałeś będzie obawiał się zemsty z mojej strony. Vicky jest jedyną osobą, która może go zniszczyć.
              Markus pokręcił głową.
- Nie pomyślałem o tym. – powiedział. – Musimy ją znaleźć zanim Shannon to zrobi. Na szczęście ja też jeszcze się bawię. – Markus uśmiechnął się do chłopaka.
              Jared odwzajemnił uśmiech.
- Więc znajdźmy Vicky, a Shannon sam do nas przyjdzie. – powiedział.
- Ale gdzie ona może teraz być? – zastanawiał się czarownik. – Jej rodzice już wiedzą, że Diego się o nią upomina. Na pewno gdzieś się ukryli.
- Domek nad jeziorem. – odpowiedział Jared bez zastanowienia, po czym nie czekając na reakcję Markusa ruszył przed siebie.

Rozdział 26
 
              Nadeszła sobotnia noc. Shannon był w swoim żywiole. Uwielbiał ten czas, kiedy budziła się w nim zwierzęca natura. Wtedy nikt ani nic nie było w stanie go powstrzymać. Teraz czuł się tak silny, jak jeszcze nigdy w życiu.
              Stał przed klubem, do którego chodziły tylko nadziane dzieciaki. Był głodny. Chciał jak najszybciej tam wejść i zwabić jakąś dziewczynę w ustronne miejscem na przykład do ciemnej alejki za klubem. Marzył o tym, żeby poczuć smak świeżej krwi na języku.
              Planowanie przerwał mu cichy szelest tuż za nim. Shannon stał spokojnie na swoim miejscu, nie dając po sobie poznać, że cokolwiek usłyszał. Był gotowy do walki i pewny, że zmiażdży przeciwnika w kilka sekund, co będzie ogromną frajdą. Stali w milczeniu.
- Wiedziałem, że cię tu znajdę. – odezwał się intruz po dłuższej chwili.
              Shannon odwrócił się leniwie, poznając gościa po głosie. Przybysz uśmiechał się promiennie.
- A ja się tu ciebie nie spodziewałem, Damien. – odpowiedział chłopak, odwzajemniając uśmiech.  - Czego tu szukasz? Kolacji?
             Shannon na wzmiankę o kolacji zauważył błysk w oczach przyjaciela.
- Czytasz mi w myślach. – odparł wampir. – Ale kolacja może zaczekać. – Szukam ciebie, Shann.
- Mnie? – Shannon udawał zaskoczonego. – Czyżby znudziło ci się samotne imprezowanie?
- Po części. – Damien ponownie się uśmiechnął na wspomnienie wspólnych, krwawych imprez. – Właściwie to nie tylko ja cię szukam. Wszyscy cię szukają. Łącznie z Diegiem.
- Diego opuścił swój zamek? - Shannon roześmiał się. – To faktycznie musi być sytuacja kryzysowa.
- Taaaak… - Damien zastanowił się przez chwilę. – Powinienem cię teraz odstawić do zamku, tak jak kazał Diego.
- Zamierzasz go posłuchać, Damien? – Shannon przyglądał mu się leniwie.
             Wampir prychnął z rozbawienia.
- Ja? – roześmiał się. – Nie miałem najmniejszego zamiaru go słuchać. Chciałem cię znaleźć bo mi się nudzi i przydałoby mi się towarzystwo. A imprezowanie z tobą to czysta przyjemność. – Damien uśmiechał się od ucha do ucha.
              Shannon również się uśmiechnął. Brakowało mu towarzystwa przyjaciela. Damien był okrutny i lubił torturować swoje ofiary, a on osobiście nie miał nic przeciwko.  We dwóch zawsze było weselej.
- W takim razie, czas na imprezę. – chłopak odwrócił się i ruszył w stronę klubu.
              Damien po krótkiej chwili ruszył za nim. Przyjaciele bez problemu dostali się do środka, używając swojej mocy.
              Zaczęło się polowanie.