Rozdział
31
Shannon upadł na ziemię wijąc się
z bólu. Miał wrażenie, że zaraz eksploduje mu głowa. Jego umysł stał w
płomieniach, każda myśl była udręką, chciał tylko, żeby to się skończyło. Ból
był nie do wytrzymania. Po chwili, która zdawała się trwać wieki, usłyszał
znajomy głos:
- Markus
wystarczy! Zabijesz go!
Jared.
I nagle wszystko minęło, cały ból
przerodził się w uczucie ulgi i spokoju. Shannon leżał na ziemi zdezorientowany,
nie wiedział gdzie jest ani co tu robił. Docierały do niego ściszone głosy –
Jared rozmawiał z Markusem – ale nie potrafił skupić się na słowach. Jakaś
kobieta się awanturowała, krzyczała. Ale on był za słaby. W przypływie
świadomości wyczuł obecność obcej osoby. Wypuścił w noc falę mocy, jednocześnie
blokując swój umysł przed atakiem, który nie nadszedł. Chłopak nie miał siły
się odezwać, żeby ostrzec towarzyszy przed intruzem. Czekał.
- Zajmijcie
się Vicky. – odezwał się ktoś po jego prawej stronie. Chłopak przypisał ten
głos Markusowi. – Ja się zajmę Shannonem.
Shannon nadal leżał bez ruchu, dla
odmiany skupiając się na imieniu dziewczyny. Próbował zgadnąć, co się stało i
kim jest Vicky. Myślenie szło mu opornie, nadal bolała go głowa. Jego myśli
uparcie krążyły wokół tajemniczej dziewczyny. I nagle wszystko ułożyło się w
całość – przed oczami stanęła mu jej twarz. Vicky. Polana. Wzgórze. Dotarło do
niego, co zrobił. Chciał zabić Vicky, swoją ukochaną Vicky, jedyny powód jego
istnienia. Dziewczynę, która była dla niego światełkiem, którą kochał całym
sercem. Zerwał się gwałtownie z ziemi, chciał do niej pobiec, ale kiedy ją
zobaczył nie mógł zrobić kroku. Leżała w trawie, cała we krwi. Patrzyła na
niego swoimi niesamowicie błękitnymi oczami. Widział, jak powoli gaśnie w nich
życie. Oddychała z trudem, walcząc ze śmiercią. Jared i Kate klęczeli po obu
jej stronach, ale ona nie zwracała na nich uwagi, uparcie wpatrywała się w
Shannona. Jared podążył za jej wzrokiem i zaniemówił. Jeszcze nigdy nie widział
brata w takim stanie. Przeraził go ogrom bólu w oczach chłopaka. Przywołał go
gestem, by do nich podszedł. Shannon ruszył w ich stronę na miękkich nogach. Ciszę
przerwał krzyk Kate:
-Nie!
Zabierzcie go od niej!
Shannon przystanął. Nie wiedział,
jak ma się zachować. Tak bardzo chciał objąć Vicky choćby ten ostatni raz.
-
Spokojnie Kate. – odezwał się cicho Markus, obejmując zrozpaczoną kobietę. –
Już nic jej nie grozi.
- Moja
córka umiera a ty mówisz, że nic jej nie grozi?! – krzyczała. Zdała sobie
sprawę z tego, że wpadła w histerię. Szarpała się w uścisku czarownika. Chciała
dosięgnąć kołka ukrytego w bucie i zabić ich wszystkich.
Shannon widząc, że nic mu nie
grozi ze strony Kate podszedł do Vicky i uklęknął koło Jareda. Dziewczyna otworzyła
oczy i wyszeptała bezgłośnie dwa słowa: „wybaczam ci”, po czym zamknęła oczy.
Straciła przytomność.
- Uspokój
się. – powtórzył cierpliwie Markus, ani trochę nie zwalniając uścisku. - Oni
jej pomogą… - przerwał. – Ciii, ktoś nadchodzi.
Kate przestała się szarpać.
Próbowała uspokoić oddech. Ogarnął ją jeszcze większy strach. Bała się, że
odnalazł ich Diego. Kiedy zobaczyła bladą postać odcinającą się w mroku o mało
nie zemdlała.
Jared był tak zajęty Vicky, że w
ogóle nie zwracał uwagi na zachowanie Kate. Nie zauważył też przybycia obcego.
Jednak Shannon podniósł się i rozpoznał intruza. Był to ten sam człowiek,
którego wyczuł po tym, jak ustąpił ból wywołany przez Markusa.
- Kim
jesteś? – warknął w stronę obcego. W tym samym czasie zdał sobie sprawę, że są
otoczeni przez wilki, jednak obcy nim nie był.
Mężczyzna nie odpowiedział.
Rozpoznał głos chłopaka, głos, który zapamiętał przed laty. W milczeniu ruszył
w ich kierunku.
- Kim
jesteś? – powtórzył Shannon. Zauważył, że Jared stoi po jego prawej stronie.
Razem odgradzali Vicky od obcego. Po chwili po jego lewej stronie stanął Markus
i Kate. Kobieta była uzbrojona w kołek. Wszyscy byli gotowi bronić dziewczyny
za wszelką cenę.
- Kim jestem?
– zapytał nieznajomy, zatrzymując się kilka kroków od grupy. W jego dźwięcznym
głosie można było wyczuć setki lat tęsknoty i radości. – A więc nie wiecie… -
przerwał i zastanowił się przez chwilę. Pokręcił przecząco głową, jakby czemuś
zaprzeczał. – Markus, nie powiedziałeś im? – zapytał, ściągając z głowy kaptur.
Markus uśmiechnął się. Wiedział,
że jeszcze kiedyś się spotkają, jednak nie sądził, że w takich okolicznościach.
***
Vicky odkąd upadła nie miała siły
wstać. Myślała o rodzicach, którym nie wybaczyła. Myślała o Chrisie, o tym jak
sobie bez niej poradzi. Myślała o Shannonie, którego nadal kochała. Myślała o
wszystkim i o niczym. Rzeczywistość mieszała się ze snem. Przed oczami
przelatywało jej całe życie – czuła się tak, jakby ktoś włączył film, którego
ona jest główną bohaterką. Wspomnienia z dzieciństwa, wspólne zabawy i wygłupy
z Chrisem. Zdała sobie sprawę z tego, że po policzkach płyną jej łzy. Czuła jak
z każdym kolejnym uderzeniem serca ucieka z niej życie. Nie tak wyobrażała
sobie śmierć. Jedyne czego teraz żałowała to tego, że nie było jej dane
pożegnać się z bliskimi. Poczuła jak ktoś delikatnie unosi jej głowę. Z trudem
otworzyła oczy i zobaczyła niezwykle przystojnego młodzieńca, który pochylał
się nad nią. Słyszała w głowie jego głos, jednak on w ogóle nie poruszał
ustami. Zignorowała go i przeniosła wzrok na osobę stojącą za nim. W jego
oczach wyczytała bezgraniczny ból i rozpacz. Shannon. W tym momencie
zrozumiała, że gdy ją zaatakował nie był sobą. Ostatkiem sił, patrząc mu prosto
w oczy, bezgłośnie wyszeptała: „wybaczam ci”, po czym poddała się fali słabości
ogarniającej jej ciało i umysł i pochłonęła ją ciemność.