niedziela, 4 maja 2014


Rozdział 2

            Shannon nie miał siły wstać. Wiedział, że niebawem umrze, ale zanim to nastąpi będzie musiał cierpieć. Kołek wystrzelony przez ojca Vicky nie przebił jego serca – utkwił niedaleko, przy każdym ruchu przesuwając się coraz bliżej. Ból był nie do wytrzymania, rozchodził się po całym jego ciele, paląc żywym ogniem.
            Wśród gorączki, która ogarnęła jego udręczony umysł, przebijały się strzępy rozmów. Nic z nich nie rozumiał, nawet nie chciał zrozumieć. Rozmowy przeplatały się z jego wspomnieniami – najbardziej z tymi pięknymi chwilami, które przeżył z Vicky. Nagle usłyszał stanowczy krzyk Markusa, skierowany w stronę jego brata i na chwilę odzyskał jasność umysłu.
- Jared…? – odezwał się, stanowczo zbyt cicho. Już myślał, że brat go nie usłyszał, ale Jared pojawił się przy nim kilka sekund później.
- Jestem. – padła odpowiedź.
            Chłopak z wysiłkiem otworzył oczy. Znów ogarniała go ciemność. Walczył.
- Vicky… - powiedział. – Ona… Nie wróciła…? – zadał to pytanie, ale w głębi obolałego serca znał już odpowiedź.
- Nie, Shann, nie wróciła. – potwierdził Jared.
- Może… się… odnajdziemy… - uśmiechnął się słabo, po czym zamknął oczy. Wypowiedzenie tych kilku słów kosztowało go mnóstwo wysiłku.
            Pogrążył się w ciemności, ale nie umarł.
            Jeszcze nie teraz.
            Marzył, żeby jeszcze raz, ostatni raz zobaczyć Vicky.



piątek, 21 marca 2014


Rozdział 1

              Zewsząd otaczała ją ciemność, z której dochodziły przerażające odgłosy. Czuła się zagubiona. Bała się, ale nie tego, co czyha na nią w mroku. Bała się samotności.
              Teraz, jak nigdy wcześniej brakowało jej bliskich. Tęskniła za swoim życiem i za tym, kim była.
„ Czy tak wygląda śmierć?” zastanawiała się, rozglądając się wkoło i próbując przeniknąć ciemność.
„Nie twoja.” dobiegł ją cichy głos.
              W Vicky zaczynała rodzić się nadzieja. Ten głos nie był jej znany, ale niósł ukojenie. Rozejrzała się jeszcze raz, bardziej wytężając wzrok i zobaczyła to. Jasne, delikatnie pulsujące światło na lewo od niej. Bez zastanowienia, powoli ruszyła w jego stronę. Była pewna, że to właśnie stamtąd dochodził tajemniczy głos. Czuła wokół siebie czyjąś obecność. Coś jej towarzyszyło. Coś, co nie było zadowolone z jej przybycia, ale bało się jej. Wyczuła ten lęk, wyczuła, że owe „coś” rozstępuje się przed nią, robiąc jej przejście. Do jej uszu dochodziły gardłowe pomruki, ale ona się nie bała.
              Światło przed nią zaczęło świecić coraz jaśniej. Vicky przyspieszyła, chcąc jak najszybciej znaleźć się w jego wnętrzu. Po chwili zaczynała już rozróżniać poszczególne kształty. Wszędzie widziała drzewa. Była w lesie, a za chwilę miała wyjść na odsłoniętą polankę, na której końcu lśniły ogromne wrota. Dziewczyna uświadomiła sobie, że to właśnie one są źródłem światła. Nieświadomie, ze wzrokiem utkwionym we wrota,  zrobiła jeszcze kilka niepewnych kroków, po czym zatrzymała się wśród wysokiej, miękkiej trawy. Nagle poczuła się niepewnie. Dopadły ją wątpliwości. A co jeśli to tylko wytwór jej wyobraźni? Nie wiedziała co dalej robić. Odwróciła się w stronę lasu i to, co w nim zobaczyła, zadecydowało za nią. Pomiędzy drzewami majaczyły zniekształcone sylwetki demonów, w których oczach odbijało się światło padające z wrót.
              Były prawdziwe.
              Pospiesznie przeszła przez polankę, nie oglądając się za siebie. Wcale nie była ciekawa, czy stwory idą za nią, ale cały czas czuła na plecach ich palące spojrzenie. Podeszła do wrót, podziwiając jej piękno. Były rzeźbione, ozdobione przeróżnymi kwiatami i pnączami, które nie były w stanie stłumić ich blasku. Vicky doszła do wniosku, że została na nich spisana historia kobiety, której głos słyszała w lesie, ale nie było jej dane dłużej się nad tym zastanawiać – wrota zaczęły niespiesznie się otwierać, wypuszczając jeszcze więcej światła. Dziewczyna oślepiona uniosła dłoń do oczu chcąc je osłonić. Gdy oswoiła się ze światłem ujrzała kobietę, która wyciągała do niej dłoń i uśmiechała się zachęcająco.
- Podejdź. – poleciła tym samym spokojnym głosem, który Vicky słyszała już wcześniej.
              Dziewczyna zrobiła jeden niepewny krok w stronę kobiety.  Poczuła ciepło na skórze, kiedy spadł na nią promień światła. To dodało jej odwagi.
              Drugi krok. Pewniejszy.
              Jeszcze jeden.
              Po czwartym wyciągnęła rękę i ujęła dłoń stojącej przed nią kobiety.
              Vicky przekroczyła bramę do innego świata.

***
 
              Zmysły Vicky zostały gwałtownie zaatakowane przez widoki, zapachy i dźwięki. Puściła dłoń kobiety i jak zaczarowana wpatrywała się w otaczający ją świat. Po minucie zamknęła oczy i upajała się ciepłem rozchodzącym się po jej ciele i leczącym udręczoną duszę. Stała tak przez chwilę, po czym otworzyła oczy i  odwróciła się do nieznajomej.
- Gdzie jestem? – zapytała lekko schrypniętym głosem. Nadal nie mogła uwierzyć w to, co widzi.
              Kobieta uśmiechnęła się łagodnie. Vicky zauważyła w tym uśmiechu smutek.
- Jesteś w miejscu, do którego trafiają dusze osób takich, jak ty. – odpowiedziała.
              Vicky zrobiła zdziwioną minę. Nie miała pojęcia, o jakich ludziach mówiła kobieta. Nieznajoma dostrzegła wyraz twarzy Vicky.
- A więc jeszcze nie wiesz... – powiedziała. – Jesteś czarownicą.
              Oczy Vicky rozszerzyły się ze zdziwienia. Nie wiedziała co powiedzieć.
- Czarownicą? – była w szoku. – Myślałam, że jestem wampirem. – powiedziała cicho.
              Kobieta posłała jej kolejny uśmiech.
- To też. – powiedziała. – Chodź ze mną, wszystko ci opowiem. Niestety nie mamy zbyt dużo czasu, więc dużo rzeczy będziesz musiała się domyślać. – ujęła dłoń dziewczyny i poprowadziła ją alejką między drzewami.
              Vicky próbowała przygotować się na to, co zaraz usłyszy ale nie była w stanie się skupić. Wszystko dookoła ją rozpraszało. Była zachwycona widokiem, więc postanowiła skupić się na otaczającym ją świecie. Mijane drzewa miały srebrną korę i rozłożyste gałęzie z jasnozielonymi liśćmi, przez które przeświecały promienie słońca. Wokół rosły nieznane krzewy i kwiaty, których nigdy w życiu nie widziała. Trawa była soczyście zielona i bujna – dziewczyna najchętniej przeszłaby się po niej na boso. W oddali dostrzegła miasteczko z niskimi domkami, a przy niedalekim wodospadzie krzątała się grupka osób. Wszyscy byli ubrani tak samo: kobiety w białych, zwiewnych tunikach związanych w pasie cienkimi, złotymi sznurkami , mężczyźni w białych płóciennych spodniach i takich samych luźnych koszulach. Odwrócili się w stronę Vicky i pomachali jej, uśmiechając się radośnie. Dziewczyna odmachała im. Była tutaj kilka minut a czuła się tak, jakby wróciła do domu.
              Przeszły jeszcze kilka metrów i nieznajoma skierowała się w stronę ławki stojącej w cieniu.
- Usiądźmy tutaj. – powiedziała. Vicky spełniła jej polecenie. Kobieta mówiła dalej. – Jestem Helena. To ja jako pierwsza odkryłam więź z naturą. Jestem Matką. Wszyscy ludzie, których tutaj widziałaś pochodzą ode mnie. Ale ty jesteś wyjątkowa. Jesteś moją Córką, pochodzisz w prostej linii ode mnie. Twoja matka też jest czarownicą, ale o tym nie wie. Jak już wcześniej wspomniałam – ciągnęła – nie mamy zbyt wiele czasu, więc skupmy się na tobie. Z racji tego, iż jesteś moją Córką, Diego wymyślił, że stworzy z ciebie hybrydę i będzie mógł posługiwać się tobą jako bronią. Z chwilą, gdy stałaś się wampirem masz podwójną moc. Jesteś jedyną, która może zniszczyć Pierwszego wampira. Jesteś Wybranką. Jedną z niewielu czarownic, które wpadły w Sidła Nieśmiertelności.
              Vicky zakręciło się w głowie od nadmiaru informacji. Ona Wybranką? Hybrydą? Sidła Nieśmiertelności?
- Co to Sidła Nieśmiertelności? – zapytała.
- To pułapka czasu, w którą wpadają pół wampiry, pół czarownice. Nigdy nie umierają. Było niewiele takich osób.
-Wampiry też nie umierają. – zauważyła Vicky.
- To co innego. – powiedziała kobieta. – Wampiry szybko zapominają o swoim ludzkim życiu – czarownicy nie. Na zawsze pozostaje w nich tęsknota za życiem. To bardzo trudny etap do przejścia. – dodała.
              Na chwilę zapanowała cisza. Vicky próbowała to sobie wszystko poukładać i zrozumieć.
- Wiem, że to za dużo jak na jeden raz, ale posłuchaj mnie uważnie. – mówiła dalej Helena. – Musisz wrócić i zniszczyć Diega. Masz mało czasu. Musisz nauczyć się używać swojej mocy. Zwłaszcza tej. – kobieta wskazała palcem na naszyjnik dziewczyny.
              Vicky chciała o coś zapytać, ale Helena nie pozwoliła jej dojść do głosu.
- W tym naszyjniku zamknęłam całą swoją moc.  Święty Ogień. Jedyna broń, która może zabić Diega. Naucz się Go przywoływać a On będzie wiedział, co zrobić. – wstała. Vicky zrobiła to samo. – Czas na ciebie. – uśmiechnęła się pocieszająco.
              Vicky odpowiedziała uśmiechem. Wszystko było dla niej jasne. Wracała do domu z misją do wypełnienia. Była pewna, że nie będzie z tym sama – bliscy jej pomogą.
              W milczeniu ruszyły w powrotną drogę do bramy. Ciszę przerwała Vicky.
- Umarłam naprawdę? – zapytała.
              Helena zastanowiła się nad odpowiedzią.
- Umarłaś jako człowiek. – przytaknęła. – Ale masz w sobie moc wampirów i czarownic. Twoje serce już nigdy nie będzie biło, ale będziesz jak najbardziej żywa.
              Vicky skinęła głową. Już prawie doszły do bramy.
- Jeszcze jedno. – odezwała się Helena. – Przekaż Markusowi, że jego misja jeszcze się nie skończyła. Będzie wiedział, o co chodzi. – uśmiechnęła się. – Tutaj się rozstaniemy. – powiedziała. – Nie bój się tego, co cię czeka. Jesteś odważna i silna. I przede wszystkim nie jesteś samotna.
              Oczy dziewczyny wypełniły się łzami. Chciała tu zostać, pokochała to miejsce, ale z drugiej strony chciała wrócić do domu. Była rozdarta.
- Vicky, zaczekaj! – obie odwróciły się w stronę biegnącej kobiety. – Jestem Amanda. – przedstawiła się. – Możesz coś dla mnie zrobić? – zapytała.
- Oczywiście. – dziewczyna zgodziła się bez zastanowienia.
              Amanda odpowiedziała jej uśmiechem.
- Powiedz Jaredowi i Shannonowi, że ich kocham. – powiedziała. – Jestem ich matką. I przekaż Gerardowi, że za nim tęsknię.
              Vicky zaniemówiła. Skinęła tylko głową i odwróciła się w stronę otwierającej się bramy. Wyszła w ciemność. Odwróciła się, żeby jeszcze raz spojrzeć na obie kobiety i dotarło do niej, że Helena coś jeszcze mówi. Z tej odległości nie mogła usłyszeć jej słów, dlatego otworzyła umysł. Usłyszała coś, co ją przeraziło: „Spiesz się. Shannon umiera. Wiesz co robić.”
              Przerażona wracała do domu.

Come back

Wróciłam i udało mi się napisać kolejny rozdział.
Zaczynam znów od rozdziału 1, ale jest to kontynuacja poprzedniej części (po prostu tak będzie wygodniej :) ). Ta część ma nawet tytuł - Miasto Umarłych.
Mam nadzieję, że będzie bardziej wciągająca :)
Zapraszam do czytania :)

środa, 12 marca 2014


Koniec…
 
Jak na razie to tyle :) Ostatnie dwa rozdziały szły mi opornie, dlatego z całego serca przepraszam za to, że (według mnie) nie dorównują pozostałym.
Podobało się?
Chcecie więcej? :)
Prosiłabym też o szczere opinie na temat całości, czy coś trzeba poprawić, dopisać itp.
I przepraszam za wszelkie błędy, powtórzenia i inne kłujące w oczy przewinienia :)
See you! :)

Rozdział 35

            Diego leniwie opierał się o drzewo. Postarał się, żeby nikt z obecnych na polanie nie zauważył jego obecności.
            Opuścił mury swojego zamku, żeby zemścić się na Markusie, który patrząc mu prosto w oczy, zdecydował się go zdradzić. Już od jakiegoś czasu Diego się tego spodziewał, zauważył to w zachowaniu swojego sługi, ale postanowił zaczekać. Śledził Markusa i Jareda od samego początku, trzymając się na dystans, słyszał całą historię, którą opowiadał czarownik i musiał przyznać, że jego sługa jest bardzo odważny. Diego chciał go ukarać, sprawić, żeby ostatnie chwile życia czarownika były istnym piekłem, ale postanowił, że będzie tylko przyglądał się jego śmierci, która niebawem go dosięgnie za zdradę swojego stwórcy.
            Stał teraz wśród drzew, obserwując wydarzenia rozgrywające się na polanie z szerokim uśmiechem na twarzy. Było lepiej niż przypuszczał. Był zadowolony.
            Jego brat wrócił – czego mógł się spodziewać – chociaż miał nadzieję, że pozbył się go raz na zawsze. Ktoś go musiał sprowadzić. Diego odłożył odszukanie tej osoby na później.
            Mała czarownica, która miała stać się jego hybrydą i najsilniejszą bronią nie żyła, z czego się cieszył. W połączeniu z jego bratem mogła doprowadzić do klęski Diega, a nawet jego zniszczenia. Jej śmierć była idealną karą dla Kate i Toma, którzy sprzeciwili się wampirowi.
            Shannon… No cóż, Shannon był tylko pionkiem, nie odczuje za bardzo jego straty. Śmierć chłopaka Diego potraktował jako małe zwycięstwo – Gerard będzie zrozpaczony. Na tę myśl uśmiechnął się jeszcze szerzej. Był na tyle silny, że perspektywa kolejnej walki z bratem wydawała mu się dziecinną zabawą.
            Przerwał swoje rozmyślania, reszcie grupy nie poświęcając ani sekundy. Oni się nie liczyli w tej grze.
            Rozejrzał się po polanie ostatni raz, wdychając słodki zapach krwi Vicky i upajając się nim, po czym odwrócił się i zniknął w mroku nocy.

wtorek, 11 marca 2014


Rozdział 34
 
            Tom i Chris byli już prawie na miejscu. Poruszali się bezszelestnie, bez latarek, drogę oświetlał im księżyc. Przed wejściem na polanę, Tom zatrzymał się, ściągnął plecak, przez chwilę czegoś w nim szukał a po chwili wyciągnął z niego jakiś przedmiot i podał synowi.
- Co to? - zapytał Chris, obracając w dłoni podłużny przedmiot.
- Kołek. – odpowiedział Tom. – Podejrzewam, że będziemy mieć do czynienia z wampirami, dlatego zabrałem kilka rzeczy. – kontynuował, wyciągając i układając zawartość plecaka na ziemi. Przykucnął i skinieniem nakazał synowi zrobić to samo.
- Skąd to masz? – chłopak mimo strachu nie potrafił opanować ciekawości.
- Spodziewaliśmy się, że kiedyś nam się przyda. – powiedział, przeszukując leżącą przed nimi broń. – Wyciągnij rękę.
              Chris posłusznie wyciągnął lewą rękę w stronę ojca, w prawej cały czas ściskając kołek. Poczuł, jak Tom zapina mu na nadgarstku opaskę, jednak nie mógł dostrzec, co w niej jest. Już miał zapytać, do czego ów przedmiot służy, ale Tom go uprzedził.
- To na wypadek, gdybyś stracił kołek. – powiedział. – Gdy będziesz wystarczająco blisko, wyceluj i naciśnij. – wskazał na mały guzik umiejscowiony w samym środku odchodzącej od opaski, dopasowanej do dłoni wkładce, po czym zapiął niewielką pętelkę na środkowym palcu. Ze swoją opaską zrobił to samo.
- Czy ty i mama…? – zaczął chłopak, nie wiedząc jak skończyć.
- Nie. – przerwał mu ojciec. Ani słowa więcej. – Poradzisz sobie?
              Chris skinął głową. Naciskanie guzika i machanie kołkiem na prawo i lewo nie powinno sprawić mu trudności.
- Chodźmy. – rzucił Tom i poklepał syna po ramieniu, dodając mu otuchy.
              Wyszli na polanę. Tom spodziewał się innego obrazu, ale nie tego, który zobaczył. Kate i wampir z gabinetu pochylali się nad ciałem leżącym w trawie. Shannon załamany stał kilka kroków od nich, a jeszcze dalej dwójka zupełnie mu obcych ludzi i wilki. Nikt nie zwracał uwagi na niego i Chrisa. Nikt się nie odezwał. Kate płakała. Chris, nie zważając na nic, pobiegł do matki ściskając w dłoni kołek, o którym zupełnie zapomniał. Tom powoli zaczął pojmować, co się dzieje. Nigdzie nie widział Vicky, więc ciało leżące w trawie… to jego córka. Nie chciał w to wierzyć, ale gdy usłyszał, co mówi Kate, nie miał już żadnych wątpliwości.
- Nie żyje… Vicky nie żyje… - szeptała.
              Chris obejmował matkę. Łzy spływały mu po twarzy. Myślał tylko o tym, że nie dotrzymał obietnicy – miał chronić siostrę. Wszyscy mieli ją chronić, a jednak ona leży tutaj, na tym wzgórzu, tak blisko domu… Czuł pustkę. Taką pustkę, jaką może czuć osoba, która straciła swą bratnią duszę.
             Wilki nadal wyły. Rozpaczliwie. Tak, jakby straciły kogoś bliskiego.
             Tom w końcu zebrał się na odwagę i podszedł do rodziny. Wampir z gabinetu podniósł się na jego widok i podszedł do Shannona. Wzrok wszystkich obecnych skierowany był na niego i jego rodzinę. Spojrzał na córkę. Była blada, miała zamknięte oczy, wokół mnóstwo krwi, ale na ustach czaił się lekki uśmiech. Tak, jakby umarła szczęśliwa. Nie mógł oderwać od niej oczu.
             Przestał myśleć.
             Pozwolił, by uczucie gniewu go wypełniło.
             Odwrócił się.    
             Wśród rozpaczliwego wycia wilków, dało się słyszeć jeden dźwięk – dźwięk naciąganej i uwalnianej cięciwy kuszy.
             Nim ktokolwiek zorientował się, co się dzieje, Jared poczuł ostry ból. Zaskoczony spojrzał w dół i zobaczył kołek tkwiący w jego boku. Wyciągnął go i przeniósł wzrok na Toma. Shannon odwrócił się zdezorientowany w stronę brata.
- Jared…? – zaczął, ale przerwał, czując ból rozchodzący się po klatce piersiowej. Chłopak ze zdziwieniem popatrzył na kołek sterczący mu z piersi. Osunął się na ziemię, walcząc ze śmiercią.
              Jared w ostatniej chwili złapał upadającego brata i widząc, że umiera, położył go na trawie. Ogarnięty furią, rzucił się w stronę Toma. Nie dane mu było dosięgnąć mężczyzny, gdyż Markus w porę zatrzymał go silnym uderzeniem mocy.
- Dosyć! – krzyknął czarownik.
              Wampir zatrzymał się kilka kroków od Toma, ale jego złość była na tyle duża, że zwalczył nakaz Markusa. Wolnym krokiem ruszył w stronę Toma. Jego twarz była wykrzywiona złością, zęby odsłonięte, oczy pałające nienawiścią.  Przerażony Tom stał jak skamieniały, z kuszą gotową do strzału, który nigdy nie padnie.
- Jared…? – cichy głos brata przywołał Jareda do rzeczywistości. Zapominając o tym, co jeszcze chwilę temu chciał zrobić, wrócił do Shannona.
- Jestem. – powiedział.
              Shannon z wysiłkiem otworzył oczy.
- Vicky… - zaczął. – Ona… Nie wróciła…?
- Nie, Shann, nie wróciła.
- Może… się… odnajdziemy… - uśmiechnął się słabo, po czym zamknął oczy.
              Jared już się nie odezwał. Poczuł się samotny. Od lat nienawidził brata, ale jednocześnie go kochał. Chciał, żeby zniknął, a teraz, kiedy już go nie ma, poczuł się samotny.
              Tom poczuł się lepiej widząc, jak Shannon umiera. Był pewny, że to on zabił Vicky. Jednak zdał sobie sprawę z tego, że śmierć  wampira nie wróci życia jego córce.
              Vicky nie żyje.
              Opuściła go chęć walki. Gniew ustąpił miejsca rozpaczy. Zawiódł ją, zawiódł swoją córkę.
- To nie może się tak skończyć. – szepnął w noc.
              Kate podeszła do męża i objęła go. Stali tak dłuższą chwilę, nie odzywając się, czerpiąc pociechę z siebie nawzajem.
             Chris nadal siedział przy siostrze, zatopiony we wspomnieniach. Otaczały ich wilki.
             Jared, podobnie jak Chris, siedział przy bracie i powtarzał w kółko:
- Shann nie umieraj…
              Markus, wpadł w trans, próbując odnaleźć Shannona, ale nigdzie go nie znalazł, co wydało mu się dziwne.
              Gerard stał obok Jareda, oswajając się z myślą, że stracił syna.
              Nikt nie zauważył, że są obserwowani przez postać czającą się wśród drzew.

sobota, 15 lutego 2014


Rozdział 33 

              Kate poczuła, że nic im nie zagraża ze strony intruza, więc uklękła obok nieprzytomnej córki. Zamarła z przerażenia. Dopiero teraz, w świetle księżyca zobaczyła wciąż powiększającą się ciemną plamę wokół głowy Vicky. Krew. Mnóstwo krwi. Jej córka umierała. Nie zwracając uwagi na to, że otaczają ją sami mężczyźni, oddarła kawałek swojej koszuli i w desperackim geście przycisnęła ją do rany na szyi dziewczyny. Jakiś uparty, niedający się zwalczyć głos w jej głowie podpowiadał jej, że to na nic. Jednak zignorowała go i próbowała coś wymyślić. Nie chciała się poddać, ale kawałek koszuli przy ranie jej córki już cały był nasiąknięty krwią. Nie odwracając się, nie wiedząc właściwie do kogo się zwraca, nieświadoma obecności innych wokół niej szepnęła bezradnie:
- Ona umiera…
              Jared i Shannon odwrócili się jak na komendę, natychmiast zapominając o przybyszu. Oboje uklękli przy dziewczynie – Shannon obok Kate, Jared po przeciwnej stronie. Markus trzymał się na uboczu, bliżej obcego wampira.
- Musicie ją przemienić. – odezwał się spokojnym i cichym głosem obcy. – Inaczej umrze.
              Bracia popatrzyli na wampira, później na siebie. Skinęli głowami na znak, że zgadzają się z przybyszem. Jednak decyzja nie należała do nich.
- Kate? – odezwał się Shannon. Cicho. Łagodnie.
              Kate zacisnęła usta w wąską linię. Przez chwilę milczała. Zalała ją fala wspomnień – całe życie Vicky, jej narodziny, pierwszy krok, pierwsze słowo… Tak bardzo chciała ją chronić, zapobiec właśnie tej chwili, która stała się rzeczywistością. Czy będzie potrafiła kochać swoją córkę – wampirzycę - tak, jak wcześniej? Czy nie lepiej pozwolić jej umrzeć niż cierpieć całą wieczność? Czy decyzja należy do niej?
- Kate? – tym razem Jared. Nagląco.
              Kate świadoma swoich wątpliwości bez słowa skinęła głową.
- Pospiesz się. – rzucił po cichu do Shannona.
              Chłopak zawahał się. Po tym wszystkim co zrobił miał ją zmienić? Pogodzić się z tym, że jego ukochana Vicky nie będzie już słodką, bezbronną ludzką dziewczyną i to przez niego? Pokręcił przecząco głową.
- Nie, ja nie mogę tego zrobić. – wstał.
- Jesteś pewny? – Jared nie wierzył w to, co usłyszał. Przecież Shannon był świadomy co się stanie, jeśli Vicky przemieni ktoś inny. Może go znienawidzić. Czy aż tak bardzo czuje się winny tego, co zrobił?
              Shannon skinął głową. Wiedział, że odkąd Vicky obudzi się w swojej nowej postaci nie będzie nic do niego czuła. Będzie kochała Jareda. Jednak nie mógł tego zrobić. Odwrócił się. Nie mógł na to patrzeć.
              Jared wiedział, jak ciężko musi być jego bratu, ale nie mógł pozwolić na to, by Vicky umarła. Nie zastanawiając się dłużej, ugryzł się w nadgarstek i przystawił rękę do ust dziewczyny.
- Pij Vicky, proszę. – szeptał, gładząc dziewczynę po włosach.
              Wszyscy wstrzymali oddech. Nic się nie działo. Krew Jareda spływała po bokach jej twarzy. Nie piła. Mijały sekundy. Żadnej reakcji.
- Za późno… - odezwał się obcy wampir. – Ona nie żyje…
              Wszyscy usłyszeli ile bólu było w tych słowach, które wyszły z jego ust.
              Wszystkie wilki zawyły.