Rozdział
1
Zewsząd otaczała ją ciemność, z
której dochodziły przerażające odgłosy. Czuła się zagubiona. Bała się, ale nie
tego, co czyha na nią w mroku. Bała się samotności.
Teraz, jak nigdy wcześniej brakowało jej bliskich. Tęskniła za
swoim życiem i za tym, kim była.„ Czy tak wygląda śmierć?” zastanawiała się, rozglądając się wkoło i próbując przeniknąć ciemność.
„Nie twoja.” dobiegł ją cichy głos.
W Vicky zaczynała rodzić się nadzieja. Ten głos nie był jej znany, ale niósł ukojenie. Rozejrzała się jeszcze raz, bardziej wytężając wzrok i zobaczyła to. Jasne, delikatnie pulsujące światło na lewo od niej. Bez zastanowienia, powoli ruszyła w jego stronę. Była pewna, że to właśnie stamtąd dochodził tajemniczy głos. Czuła wokół siebie czyjąś obecność. Coś jej towarzyszyło. Coś, co nie było zadowolone z jej przybycia, ale bało się jej. Wyczuła ten lęk, wyczuła, że owe „coś” rozstępuje się przed nią, robiąc jej przejście. Do jej uszu dochodziły gardłowe pomruki, ale ona się nie bała.
Światło przed nią zaczęło świecić coraz jaśniej. Vicky przyspieszyła, chcąc jak najszybciej znaleźć się w jego wnętrzu. Po chwili zaczynała już rozróżniać poszczególne kształty. Wszędzie widziała drzewa. Była w lesie, a za chwilę miała wyjść na odsłoniętą polankę, na której końcu lśniły ogromne wrota. Dziewczyna uświadomiła sobie, że to właśnie one są źródłem światła. Nieświadomie, ze wzrokiem utkwionym we wrota, zrobiła jeszcze kilka niepewnych kroków, po czym zatrzymała się wśród wysokiej, miękkiej trawy. Nagle poczuła się niepewnie. Dopadły ją wątpliwości. A co jeśli to tylko wytwór jej wyobraźni? Nie wiedziała co dalej robić. Odwróciła się w stronę lasu i to, co w nim zobaczyła, zadecydowało za nią. Pomiędzy drzewami majaczyły zniekształcone sylwetki demonów, w których oczach odbijało się światło padające z wrót.
Były prawdziwe.
Pospiesznie przeszła przez polankę, nie oglądając się za siebie. Wcale nie była ciekawa, czy stwory idą za nią, ale cały czas czuła na plecach ich palące spojrzenie. Podeszła do wrót, podziwiając jej piękno. Były rzeźbione, ozdobione przeróżnymi kwiatami i pnączami, które nie były w stanie stłumić ich blasku. Vicky doszła do wniosku, że została na nich spisana historia kobiety, której głos słyszała w lesie, ale nie było jej dane dłużej się nad tym zastanawiać – wrota zaczęły niespiesznie się otwierać, wypuszczając jeszcze więcej światła. Dziewczyna oślepiona uniosła dłoń do oczu chcąc je osłonić. Gdy oswoiła się ze światłem ujrzała kobietę, która wyciągała do niej dłoń i uśmiechała się zachęcająco.
- Podejdź. – poleciła tym samym spokojnym głosem, który Vicky słyszała już wcześniej.
Dziewczyna zrobiła jeden niepewny krok w stronę kobiety. Poczuła ciepło na skórze, kiedy spadł na nią promień światła. To dodało jej odwagi.
Drugi krok. Pewniejszy.
Jeszcze jeden.
Po czwartym wyciągnęła rękę i ujęła dłoń stojącej przed nią kobiety.
Vicky przekroczyła bramę do innego świata.
***
- Gdzie jestem? – zapytała lekko schrypniętym głosem. Nadal nie mogła uwierzyć w to, co widzi.
Kobieta uśmiechnęła się łagodnie. Vicky zauważyła w tym uśmiechu smutek.
- Jesteś w miejscu, do którego trafiają dusze osób takich, jak ty. – odpowiedziała.
Vicky zrobiła zdziwioną minę. Nie miała pojęcia, o jakich ludziach mówiła kobieta. Nieznajoma dostrzegła wyraz twarzy Vicky.
- A więc jeszcze nie wiesz... – powiedziała. – Jesteś czarownicą.
Oczy Vicky rozszerzyły się ze zdziwienia. Nie wiedziała co powiedzieć.
- Czarownicą? – była w szoku. – Myślałam, że jestem wampirem. – powiedziała cicho.
Kobieta posłała jej kolejny uśmiech.
- To też. – powiedziała. – Chodź ze mną, wszystko ci opowiem. Niestety nie mamy zbyt dużo czasu, więc dużo rzeczy będziesz musiała się domyślać. – ujęła dłoń dziewczyny i poprowadziła ją alejką między drzewami.
Vicky próbowała przygotować się na to, co zaraz usłyszy ale nie była w stanie się skupić. Wszystko dookoła ją rozpraszało. Była zachwycona widokiem, więc postanowiła skupić się na otaczającym ją świecie. Mijane drzewa miały srebrną korę i rozłożyste gałęzie z jasnozielonymi liśćmi, przez które przeświecały promienie słońca. Wokół rosły nieznane krzewy i kwiaty, których nigdy w życiu nie widziała. Trawa była soczyście zielona i bujna – dziewczyna najchętniej przeszłaby się po niej na boso. W oddali dostrzegła miasteczko z niskimi domkami, a przy niedalekim wodospadzie krzątała się grupka osób. Wszyscy byli ubrani tak samo: kobiety w białych, zwiewnych tunikach związanych w pasie cienkimi, złotymi sznurkami , mężczyźni w białych płóciennych spodniach i takich samych luźnych koszulach. Odwrócili się w stronę Vicky i pomachali jej, uśmiechając się radośnie. Dziewczyna odmachała im. Była tutaj kilka minut a czuła się tak, jakby wróciła do domu.
Przeszły jeszcze kilka metrów i nieznajoma skierowała się w stronę ławki stojącej w cieniu.
- Usiądźmy tutaj. – powiedziała. Vicky spełniła jej polecenie. Kobieta mówiła dalej. – Jestem Helena. To ja jako pierwsza odkryłam więź z naturą. Jestem Matką. Wszyscy ludzie, których tutaj widziałaś pochodzą ode mnie. Ale ty jesteś wyjątkowa. Jesteś moją Córką, pochodzisz w prostej linii ode mnie. Twoja matka też jest czarownicą, ale o tym nie wie. Jak już wcześniej wspomniałam – ciągnęła – nie mamy zbyt wiele czasu, więc skupmy się na tobie. Z racji tego, iż jesteś moją Córką, Diego wymyślił, że stworzy z ciebie hybrydę i będzie mógł posługiwać się tobą jako bronią. Z chwilą, gdy stałaś się wampirem masz podwójną moc. Jesteś jedyną, która może zniszczyć Pierwszego wampira. Jesteś Wybranką. Jedną z niewielu czarownic, które wpadły w Sidła Nieśmiertelności.
Vicky zakręciło się w głowie od nadmiaru informacji. Ona Wybranką? Hybrydą? Sidła Nieśmiertelności?
- Co to Sidła Nieśmiertelności? – zapytała.
- To pułapka czasu, w którą wpadają pół wampiry, pół czarownice. Nigdy nie umierają. Było niewiele takich osób.
-Wampiry też nie umierają. – zauważyła Vicky.
- To co innego. – powiedziała kobieta. – Wampiry szybko zapominają o swoim ludzkim życiu – czarownicy nie. Na zawsze pozostaje w nich tęsknota za życiem. To bardzo trudny etap do przejścia. – dodała.
Na chwilę zapanowała cisza. Vicky próbowała to sobie wszystko poukładać i zrozumieć.
- Wiem, że to za dużo jak na jeden raz, ale posłuchaj mnie uważnie. – mówiła dalej Helena. – Musisz wrócić i zniszczyć Diega. Masz mało czasu. Musisz nauczyć się używać swojej mocy. Zwłaszcza tej. – kobieta wskazała palcem na naszyjnik dziewczyny.
Vicky chciała o coś zapytać, ale Helena nie pozwoliła jej dojść do głosu.
- W tym naszyjniku zamknęłam całą swoją moc. Święty Ogień. Jedyna broń, która może zabić Diega. Naucz się Go przywoływać a On będzie wiedział, co zrobić. – wstała. Vicky zrobiła to samo. – Czas na ciebie. – uśmiechnęła się pocieszająco.
Vicky odpowiedziała uśmiechem. Wszystko było dla niej jasne. Wracała do domu z misją do wypełnienia. Była pewna, że nie będzie z tym sama – bliscy jej pomogą.
W milczeniu ruszyły w powrotną drogę do bramy. Ciszę przerwała Vicky.
- Umarłam naprawdę? – zapytała.
Helena zastanowiła się nad odpowiedzią.
- Umarłaś jako człowiek. – przytaknęła. – Ale masz w sobie moc wampirów i czarownic. Twoje serce już nigdy nie będzie biło, ale będziesz jak najbardziej żywa.
Vicky skinęła głową. Już prawie doszły do bramy.
- Jeszcze jedno. – odezwała się Helena. – Przekaż Markusowi, że jego misja jeszcze się nie skończyła. Będzie wiedział, o co chodzi. – uśmiechnęła się. – Tutaj się rozstaniemy. – powiedziała. – Nie bój się tego, co cię czeka. Jesteś odważna i silna. I przede wszystkim nie jesteś samotna.
Oczy dziewczyny wypełniły się łzami. Chciała tu zostać, pokochała to miejsce, ale z drugiej strony chciała wrócić do domu. Była rozdarta.
- Vicky, zaczekaj! – obie odwróciły się w stronę biegnącej kobiety. – Jestem Amanda. – przedstawiła się. – Możesz coś dla mnie zrobić? – zapytała.
- Oczywiście. – dziewczyna zgodziła się bez zastanowienia.
Amanda odpowiedziała jej uśmiechem.
- Powiedz Jaredowi i Shannonowi, że ich kocham. – powiedziała. – Jestem ich matką. I przekaż Gerardowi, że za nim tęsknię.
Vicky zaniemówiła. Skinęła tylko głową i odwróciła się w stronę otwierającej się bramy. Wyszła w ciemność. Odwróciła się, żeby jeszcze raz spojrzeć na obie kobiety i dotarło do niej, że Helena coś jeszcze mówi. Z tej odległości nie mogła usłyszeć jej słów, dlatego otworzyła umysł. Usłyszała coś, co ją przeraziło: „Spiesz się. Shannon umiera. Wiesz co robić.”
Przerażona wracała do domu.
O Boże nie moge sie doczekać następnego rozdziału. ;) Pozdrwiam ♡♥♡♥♡
OdpowiedzUsuń