Rozdział
9
Vicky nie spodziewała się takiego
obrotu spraw. Gerard nic nie wspominał o żadnej pomocy z zewnątrz. Uparcie
wpatrywała się w chłopaka, który dopiero co wszedł do domu. Wolała patrzeć na
niego niż na wściekłego Shannona, który zapewne teraz miał ochotę ją
zamordować. Chciała wszystkim na spokojnie wyjaśnić co zamierza, ale teraz nie
miała już takiej możliwości. Chłopak stojący na środku salonu zrobił to za nią.
I to bardzo efektywnie.
-
Nic nie powiesz? – zapytał Damien z udawanym zawodem.- Ty powiedziałeś już za dużo. – odgryzła się. Nie znała go ale przeczuwała, że będą z nim same kłopoty.
- Co to za Miasto Umarłych? – zapytała Kate wychodząc z kuchni. Po reakcji Franka domyśliła się, że to nic dobrego.
Vicky westchnęła z rezygnacją. Nadal starała się nie patrzeć na Shannona, chociaż było to trudne.
- Skoro już zacząłeś to może łaskawie wyjaśnij wszystkim, co to za miejsce. – powiedziała.
Damien wyszczerzył zęby w uśmiechu.
- To takie miejsce, w którym nadprzyrodzone dusze cierpią w niewyobrażalnych męczarniach a ból jest nie do zniesienia… - zaczął. Vicky mogłaby przysiąc, że dostrzegła w jego oczach czerwony blask, tak, jakby odbijał się w nich ogień.
- Damien chciał powiedzieć – przerwał mu Markus – że tam trafiają nadprzyrodzone istoty po śmierci. – zgromił demona wzrokiem.
Vicky zbladła. Shannon ani słowem nie wspomniał, że to boli. Przeniosła wzrok na chłopaka. Tym razem on unikał jej wzroku.
- Shannon… szepnęła. Chciała, żeby na nią spojrzał. Chciała zobaczeć, co kryje się w jego oczach. Shannon w końcu podniósł wzrok. To, co zobaczyła było nie do zniesienia. Wstała i bez słowa pobiegła na górę.
Shannon poszedł za nią. Przez chwilę nikt się nie odezwał.
- Co musi zrobić, żeby się tam dostać? – Tom zadał pytanie, które chodziło mu po głowie.
- Musi umrzeć. – powiedział Gerard lodowatym tonem.
Tom otworzył usta chcąc zaprotestować i powiedzieć, że Vicky nigdzie nie pójdzie, ale Kate powstrzymała go, kładąc dłoń ja jego ramieniu. Odwrócił się by na nią spojrzeć. Była blada, ale kręcił powoli głową. Tom doskonale zrozumial ten gest. Nic nie mógł poradzić, Vicky i tak zrobi, co zechce. Zrezygnowany opuścił głowę.
***
Vicky trzasnęła drzwiami do pokoju.
Spojrzała na ciało Shannona leżące na jej łózku i do oczu napłynęły jej łzy.
Usiadła na ziemi, oparła się o łóżko i się rozpłakała. Wszystkie emocje
nagromadzone w ciągu ostatnich kilkunastu godzin znalazło ujście we łzach
spływających jej po policzkach.
Strach. Żal. Rozpacz. Złość.
Bezradność.Nie mogła przestać płakać. Schowała twarz w dłoniach i siedziała tak przez dłuższą chwile, próbując uporać się z uczuciami.
- Vicky… - Shannon podszedł do niej i uklęknął obok. Żadnej reakcji. – Vi… - szepnął, gładząc ją po włosach.
- Zostaw mnie! – krzyknęła, zrywając się na równe nogi.
- Dlaczego? – zapytał łagodnym głosem.
- Jeszcze pytasz?! Jak mogłeś mnie okłamać w tak ważnej sprawie?! – krzyczała.
- Okłamać? – zapytał. – Nie okłamałem cię… Nie powiedziałem ci tylko całej prawdy…
- Tylko?! Wiesz jak ja się czuję?! Próbowałeś namówić mnie do zostawienia cię w tamtym miejscu! Dlaczego? – zapytała. Zdała sobie sprawę, że krzyczy jak histeryczka.
- Vicky, proszę cię, uspokój się i porozmawiajmy… - próbował ją uspokoić. Chciał ją przytulić, ale wyrywała się.
- Dlaczego? – powtórzyła pytanie, próbując uwolnić się spod jego dotyku.
- Bo cię kocham! – powiedział głośniej niż zamierzał.
Vicky zaniemówiła. Po raz pierwszy odkąd się znali powiedział na głos, co do niej czuje. Uspokoiła się. Podeszła do niego i wtuliła się w jego ramiona.
- Ja ciebie tez. – szepnęła. – Dlatego zrobię wszystko, żeby sprowadzić cię do domu.
Shannon pogodził się z przegraną. Wiedział, że nic jej nie powstrzyma przed tą szaloną wyprawą.
- Zdaje się, że okłamaliśmy się nawzajem. – powiedział.
- Więc jesteśmy kwita. – odpowiedziała. - Bardzo boli? – zapytała odsuwając się na odległość ramion.
- Przy tobie prawie w ogóle. – odpowiedział z uśmiechem na ustach.
Skinęła głową. Popatrzyła mu głęboko w oczy, chcąc się upewnić, czy znów jej nie okłamuje.
- Więc czekaj na mnie i nie próbuj znikać. – powiedziała z pełną powagą.
- Nigdzie się nie wybieram.
- Masz szczęście. – uśmiechnęła się. – Chodźmy na dół. Mamy jeszcze mnóstwo rzeczy do omówienia. Chcę jak najszybciej znaleźć się… tam. – powiedziała.
Wyszli z pokoju i udali się do salonu, który stawał się miejscem obrad.