piątek, 31 maja 2013


Rozdział 7

              Był już środek dnia. Kate odkąd przyjechała do szpitala miała pełne ręce roboty. Nie miała czasu myśleć o swojej rodzinie, którą parę godzin temu pożegnała. Teraz, mając chwilę przerwy wyszła tylnymi drzwiami na podwórko za szpitalem, by odetchnąć świeżym powietrzem i uspokoić nerwy.
- Kate? Kate! – za Kate biegnie jej przyjaciółka Mary.
„No to chwilę ciszy szlag trafił.” Pomyślała poirytowana Kate odwracając się w stronę Mary.
- Słucham?
- Przed chwilą dzwonił Tom. – kobieta próbuje złapać oddech. – Pytał czy jesteś w pracy, bo nie może się do ciebie dodzwonić.
- Dzwonił? – Kate pospiesznie wyciąga telefon. – Faktycznie, mam kilka nieodebranych połączeń. Mówił coś konkretnego?
- Nie, prosił tylko żebyś jak najszybciej oddzwoniła. – Mary przypatruje się przyjaciółce. – Wszystko w porządku Katie? – pyta zatroskana.
- W jak najlepszym. – Kate udało się uśmiechnąć. – Dziękuję za fatygę.
              Kate trzęsącymi się rękoma wybiera numer do męża i dzwoni.
Pierwszy sygnał…
Drugi…
„Tom odbierz!” krzyczy w duchu.
Trzeci…
„Coś musiało się stać…” rozmyślania Kate przerywa głos męża:
- Tom? Co się stało? Co? Nie! Nie możesz! Tom, nie! Posłuchaj… Co? Vicky? Tom, nie wracaj. Jedź dalej. Co? Nie obchodzi mnie to! Musisz jechać dalej. Tom? Tom! – Kate patrzy z niedowierzeniem na telefon – Rozłączył się! – wściekła rzuca telefonem o ziemię.
              Mary jest wytrącona z równowagi. Nigdy jeszcze nie widziała przyjaciółki w takim stanie.
- Co się stało? Tom wyjechał? Wszystko między wami w porządku?
              Kate próbowała się uspokoić. Denerwowało ją to, że Mary zadaje pytania w tempie karabinu maszynowego.
- Wszystko w porządku. Dzieci mają wolne od szkoły, chciały spędzić trochę czasu z ojcem. – Kate kłamała jak z nut.
- A co z Vicky? Wydajesz się przerażona. – Mary nie dawała za wygraną. Wiedziała, że dzieje się coś poważnego, znała Kate nie od dziś i wiele razem przeszły.
- Tom mówił, że muszą wracać, bo Vicky zapomniała laptopa. – Kate modli się w duchu, żeby to przesłuchanie w końcu się skończyło i żeby jej odpowiedzi usatysfakcjonowały Mary. Kate dobrze znała przyjaciółkę i wiedziała, że Mary tak łatwo się nie poddaje. – No nic kochanie, wracajmy do pracy. Pacjenci czekają. – Kate ucina rozmowę.
- Ehh, masz rację. – Mary wydaje się zmęczona. – Mam jeszcze mnóstwo pacjentów. A ty?
- Ja również. Mam nadzieję, że nie będę tu dziś nocować. – Kate żartuje przytrzymując przyjaciółce drzwi.
              Kiedy Kate wchodziła do szpitala miała dziwne uczucie, że ktoś je obserwował. Jednak szybko o tym zapomniała rzucając się w wir pracy.
              Nie była świadoma, że w lesie za szpitalem czaiło się prawdziwe niebezpieczeństwo.

środa, 29 maja 2013

Rozdział 6

            Tom stara się znaleźć stację, na której nie nadawali by wiadomości. Po nieudanych próbach przeklina w duchu i szybko wyłącza radio.
- Tato? – Chris przerywa ciszę. – O jakich ofiarach oni mówili w wiadomościach? Wiesz coś o tym?
- Co? Ach, to… - Tom intensywnie myśli. – To… To pewnie jacyś zwykli bandyci, porachunki gangów… - skłamał.
- Gangów? – pyta zdziwiona Vicky. – Gangów? Tato oni było pozbawieni krwi! Bez żadnych obrażeń…
- Vicks, przestań, niedobrze mi… - Chris przerywa siostrze.
- Chris to nie żarty. – ofuknęła brata. – Tato o co chodzi? I co ma z tym wspólnego mama? – Vicky nie daje za wygraną.
- Okey, powiem wam. – Tom się poddaje. – Wasza mama od jakiegoś czasu ma koszmary, których nie pamięta… - Tom przerywa.
- I? – pyta Vicky.
- I? – wtóruje jej Chris.
- Dotyczą ludzi, którzy zostają bestialsko zamordowani przez tajemnicze stworzenia. Potwory rodem z horroru…
- Skąd wiesz? – Vicky przerywa ojcu.
- Po prostu wiem. – ucina Tom.
            W samochodzie długo panuje cisza. Chris nie wytrzymuje napięcia:
- I co dalej? Jakie potwory?
- Co? Ach, tak. Chodzi o… wampiry. – Tom się rumieni.
- Wampiry? To jakiś żart? Jeśli tak to nie śmieszny. – Chris ledwo powstrzymuje się wygłoszenia długiej opinii.
- Nie, to nie żart. Mówię poważnie. – Tom czuje się głupio mówiąc o tym dzieciom.
- Po czym tak wnioskujesz? – pyta Vicky.
- Kochanie uspokój się… - Tom próbuje załagodzić sytuację.
- Po czym?! – Vicky nie daje za wygraną.
- Okey… Chcesz wiedzieć? Proszę bardzo! – Tom jest zły. – Sny waszej matki to odzwierciedlenie tego co było lub tego co się dopiero wydarzy… Widzi w nich mężczyznę o zębach jak u drapieżnika i czarnych oczach…
- Tato, chyba sam w to nie wierzysz. – Przerywa mu Chris.
- Ja… Ja wierzę… - szepcze Vicky.
- Co?! – pytają chórem Tom i Chris.
- Ja wierzę. – powtarza głośniej Vicky.
- Vicks, żartujesz?! – pyta siostrę – Wierzysz w te bajki?
- To nie bajki… - Vicky przerywa.
- Vicky, skarbie, o co chodzi? – pyta łagodnie Tom.
- On… On był u mnie… - łka dziewczyna.
- Kto?! – pyta przerażony Tom.
- Nie wiem… Miał zęby… Czarne oczy… Wszedł przez okno - głos jej się załamuje – On coś powiedział… - przerywa.
- Co powiedział? – Tom zbladł.
- Powiedział… Powiedział: „Ty będziesz jedną nas.” – odpowiada dziewczyna.
            W samochodzie na długo zaległa cisza.

wtorek, 28 maja 2013


Rozdział 5
 
              Kate załamana wraca do domu. Pozwala sobie na chwilę słabości przeklinając w duchu, że pozwolili wkroczyć Diegowi w ich życie. Patrząc na zdjęcia na kominku wie, że najprawdopodobniej nie zobaczy już więcej swojej rodziny. Nie spodziewając się, że wrócą szybciej niż myśli, pada na kolana i modli się. Dziwnie się z tym czuje, bo przez ostatnie lata nie czuła w pobliżu obecności Boga. Po chwili znajduje siłę by wstać, zabiera swoje rzeczy i wychodzi z domu. Wie, że jest tu po raz ostatni i zastanawia się, czy Tom dobrze odczytał jej spojrzenie, w którym próbowała mu przekazać trzy proste słowa: „Żegnaj. Kocham cię"

Rozdział 4
 
              Dzień zapowiadał się pięknie. Świeciło słońce, wiał ciepły wietrzyk. Nad Los Angeles nadchodziła wiosna. Kate w kuchni przygotowywała śniadanie, Chris i Vicky siedzieli przy stole czekając na ulubione naleśniki, Tom schodził po schodach zawiązując krawat. Nic nie wskazywało na to, że nadciąga niebezpieczeństwo. Nagle wszyscy usłyszeli brzęk tłuczonego szkła.
- Mamo? – chórem zawołali Chris i Vicky wstając z krzeseł.
- Kate? – Tom podbiega do żony. – Co się stało kochanie?
- Nic, nic. Tylko zrobiło mi się słabo. – Kate patrzy mężowi w oczy.
- Dzieci siadajcie do stołu, zaraz przyniosę śniadanie. – mówi stanowczo Tom.
- Na pewno nic ci nie jest mamo? – jeszcze raz pyta Vicky.
- Nic, kochanie, już mi przeszło. – Kate stara się uśmiechnąć do córki. – Dołącz do brata.
              Vicky odchodzi i siada koło Chrisa podejmując przerwaną walkę na najlepszy dowcip dnia.
              Kate odwraca się do Toma i z przejęciem opowiada co się stało:
- Tom, przypomniałam sobie sen. Pamiętasz Diega?
- Diega? Takiej twarzy się nie zapomina…  - mruczy Tom. – Co on ma z tym wspólnego?
- Te sny… Nie pamiętam żadnego słowa, pamiętam obrazy. Tom, Diego idzie po naszą córkę! – Kate o mało nie krzyczy.
-Ciszej, dzieci usłyszą. – strofuje żonę. – Katie to niemożliwe. Powiedział, że wcześniej będziemy wiedzieć kiedy to nastąpi. Miały być jakieś znaki… - Tom przerywa.
- Mamo! Tato! Widzieliście wiadomości? – Chris wchodzi do kuchni.
- Podobno znaleźli jakieś ciała pozbawione krwi. – dodaje Vicky stając koło brata.
              Kate znacząco patrzy na męża. Ten z niedowierzeniem kręci głową.
- No to mamy znaki. – mówi do siebie wychodząc z kuchni.
Kate podąża za mężem.
- Tom co robisz?
- Jadę do pracy. Wezmę urlop. Tobie radzę to samo. Zabierzemy dzieci na wakacje.
- Tom nie mogę teraz wziąć wolnego. – Kate nie wierzy własnym uszom. – To bez sensu. Diego i tak nas znajdzie.
- W takim razie co chcesz zrobić?! – Tom nie wytrzymuje.
- Zabierz dzieci. Jedź. Ja zostanę. Wtedy nie będzie was szukał… - Kate odwraca się i woła dzieci. – Idźcie się spakować. Pojedziecie na wakacje z tatą.
- A ty? – pyta Vicky.
- Ja dołączę jak załatwię parę dni wolnego. No już! Pakujcie się.
              Gdy Vicky i Chris zniknęli na górze Tom bierze dłoń żony i mówi:
- Kate to zły pomysł.
- Lepszego nie mam. Twoja walizka jest w bagażniku? – Kate zmienia temat, wiedząc, że Tom miał dziś jechać w delegację.
- Tak… - Tom przerywa. – Kate…
- Nic nie mów. Dzieci idą. - Kate mu przerywa.
- Chodźmy. – rzuca Tom.
- Wycieczka! – cieszy się Chris.
              Kate odprowadza rodzinę do samochodu. Gdy wszyscy już siedzą w środku, nachyla się do okna męża, całuje go w usta i patrząc mu prosto w oczy mów:
- Tom, zobaczymy się za kilka dni. Odnajdę was. – szeptem dodaje – Nie dzwoń.
Tom ma wątpliwości, ale mówi:
- W porządku. Będziemy czekać. – uśmiecha się – Będzie fajna zabawa. Kocham cię.
- Ja ciebie też. – Kate ma łzy w oczach.
              Przez chwilę spoglądają sobie w oczy zdając sobie sprawę z tego, że być może już się nie zobaczą. Po chwili Kate odwraca się do dzieci, posyła im całusy i mówi:
- Bądźcie grzeczni. Słuchajcie się taty. Niedługo się zobaczymy. Kocham was.
- My też cię kochamy mamo. – odpowiadają chórem. – Uważaj na siebie.
- Obiecuję. Ruszaj Tom. – Kate nie może powstrzymać łez, widząc, że Tom również ma z tym trudności.
              Tom odjeżdża zostawiając żonę na podjeździe ich domu, do którego już nie wrócą.
Rozdział 3
 
Nocną ciszę przerwał przeraźliwy krzyk:
- Nie! Nie! Przestań! Zostaw ją!
- Katie! Obudź się do cholery! – Tom krzyczy szarpiąc żonę.
- Co? Ja? Dlaczego mnie budzisz? Hę…? – pyta rozespana kobieta.
- Znowu krzyczałaś przez sen. Musisz koniecznie umówić się na wizytę u Mary. Mam tego dość.
- Kochanie, zapominasz, że sama jestem lekarzem. A poza tym to niemożliwe, że krzyczałam. – mówi uparcie Katie. – Pamiętałabym o tym. – dodaje.
              Drzwi sypialni otwierają się powoli.
- Tato? Co się stało? – do pokoju wchodzą Vicky i Chris.
- Nic takiego. Mama miała zły sen. – uspokaja dzieci Tom. – Wracajcie do łóżek, jest środek nocy.
- Okey, dobranoc. – odpowiada Chris. – Chodź Vicks.
              Bliźniaki zamykają drzwi. Tom czeka aż na korytarzu ucichną kroki po czym zwraca się do żony:
- Widzisz? Obudziłaś dzieci. Zrób coś z tym bo oni się boją. Ja też się boję. O ciebie.
- Dobrze, dobrze. Pójdę zapisać się z samego rana. Teraz śpij. Dobranoc. – zdenerwowana Kate obróciła się do męża plecami udając, że śpi.
- Dobranoc kochanie. – Tom całuje żonę w ramię. – Dobranoc.
              Tom gasi światło nie zauważając, że za oknem czai się roześmiana ciemna postać.

poniedziałek, 27 maja 2013

Rozdział 2
 
              Nadchodził wieczór. Vicky była szczęśliwa, że spędzi go z Shannonem. Tylko Chris chodził jak struty i cały czas prosił ją, żeby pierwszy wieczór wakacji spędzili w domu tak jak zawsze. Po kilku odmowach siostry w końcu dał za wygraną i zamknął się w swoim pokoju. Dziewczyna była podekscytowana i miała nadzieję, że dziś wydarzy się to, o czym zawsze marzyła – Shannon pocałuje ją jak dziewczynę a nie przyjaciółkę. Pół godziny przed umówionym spotkaniem wzięła prysznic, ubrała się w najlepsze ciuchy, umalowała i spięła włosy w koński ogon. Przyjrzała sięsobie krytycznie w lustrze.
- Jeśli spotykasz się z Shannonem to radzę ci, rozpuść włosy. Tak będziesz bardziej atrakcyjnie. – Kate przyglądała się córce z uśmiechem. Wiedziała, że Vicky jest w nim zakochana.
- Dzięki mamo. – Vicky poszła za radą matki i rozpuściła włosy. – Tak lepiej?
- O niebo lepiej. Jesteś śliczna.
Tom wszedł do pokoju, spojrzał na córkę i powiedział:
- Po kimś to ma.
Rozmowę przerwał dzwonek do drzwi.
- O to pewnie on! – krzyknęła Vicky. – Dobra, lecę. Miłego wieczoru! – pocałowała matkę i ojca w policzek na pożegnanie po czym zbiegła po schodach.
- Nie wróć za późno! – krzyknęła za nią Kate.
- W porządku! – odkrzyknęła matce Vicky po czym otworzyła drzwi. – Cześć. – rzuciła z niepewnym uśmiechem widząc Shannona za drzwiami.
              Shannon westchnął na widok przyjaciółki. Przez dłuższą chwilę stał jak sparaliżowany patrząc na Vicky. Nie potrafił wykrztusić z siebie słowa. Wiedział, że dziewczyna jest ładna ale nie spodziewał się tego co zobaczył. Vicky przestraszyła się widząc minę chłopaka.
- Shan? Coś nie tak?
Shannon zamrugał parę razy, odchrząknął i w końcu się odezwał:
- Nie, wszystko w jak najlepszym porządku. – uśmiechnął się czarująco. Vicky uwielbiała ten uśmiech. – Ślicznie wyglądasz.
- Dziękuję. – dziewczyna się zarumieniła. Shannon zawsze potrafił sprawić, że rumieniła się z byle powodu.
- Idziemy? – zagadnął podając jej rękę.
- Oczywiście. Nie możemy się spóźnić na film. – Vicky pewnie chwyciła wyciągniętą dłoń, marząc o tym, żeby jednak się spóźnili. Gdy dotknęła jego ręki poczuła przyjemne mrowienie. Chłopak również to odczuł i uśmiechnął się z satysfakcją.
              Shannon poprowadził ją do samochodu i pomógł jej wsiąść po czym zajął miejsce za kierownicą. Do kina jechali w milczeniu. Wszelkie słowa były zbędne i oboje dobrze o tym wiedzieli. Po 15 minutach zatrzymali się na parkingu i wysiedli z samochodu.
- Mamy minutę zanim zamkną salę. – odezwał się Shannon przerywając ciszę. – Pospieszmy się! – po raz kolejny złapał Vicky za rękę i pobiegli w stronę wejścia. Kupili bilety i w ostatniej chwili zdążyli wejść na salę.
              Po półtoragodzinnym seansie wyszli z kina.
- Na co teraz masz ochotę? – chłopak zwrócił się do Vicky kierując się w stronę samochodu – Może pójdziemy do wesołego miasteczka?
- Ciekawy pomysł, ale chyba już będzie zamknięte. – Vicky zwolniła szukając telefonu w torebce. Shannon stał przy samochodzie i czekał na nią.
- Auć!- krzyknęła zaskoczona. Jakiś chłopak potrącił ją łokciem.
              Shannon odwrócił się spięty i gotowy do ataku.
- Popatrz Claire, kogo my tu mamy! – krzyknął rozradowany Ben do swojej towarzyszki.
              Vicky ścierpła skóra. Nie znosiła tej dwójki. Być w ich towarzystwie zawsze oznaczało dla niej kłopoty. Claire uśmiechnęła się złowrogo.
- No, no, no. – powiedziała. – Czyż to nie nasza słodka Vicky?
- Odczep się ode mnie. – powiedziała Vicky z podniesioną głową.
- Nie mam zamiaru. – Claire popchnęła dziewczynę. Vicky zatoczyła się upadłaby gdyby nie silne ręce Shannona. Chłopak pomógł Vicky złapać równowagę po czym odezwał się lodowatym tonem, od którego Vicky przebiegł dreszcz po plecach:
- Przeproś ją.
              Claire patrzyła na niego  z niedowierzeniem.
- Słucham? – odezwała się. – Nie zamierzam jej przepraszać.
- Koleś, odczep się. – dodał Ben. – To nie twoja sprawa.
- Ben ma rację. – powiedziała Claire. – Nie radzę ci go denerwować. Może cię uszkodzić. A szkoda by było takiego przystojniaka. – puściła oczko do Shannona.
              Chłopak nie wytrzymał, stracił kontrolę nad sobą i zaczął się przemieniać. Odwrócił się gwałtownie do Bena. Chwycił go i z całych sił rzucił nim o pobliskie drzewo. Vicky wstrzymała oddech. Chciała krzyknąć ale głos uwiązł jej w gardle. Natomiast Claire widząc twarz Shannona zaczęła potwornie krzyczeć. Chłopak ruszył w stronę Bena z zamiarem wykończenia go na miejscu jednak do jego uszu doszedł głos Vicky:
- Shannon, nie… - wyszeptała.
              Shannon oprzytomniał. Przypomniał sobie gdzie i z kim jest i momentalnie wypaliła się w nim żądza mordu, która przed chwilą go ogarnęła. Stanął i odwrócił się do Vicky. Dziewczyna stała sparaliżowana ze strachu. Patrzyła na potworną maskę, która była twarzą jej ukochanego. Shannon znienawidził się za to, że była świadkiem tego zajścia. Podszedł do niej, jednak dziewczyna zaczęła się cofać przed nim.
- Vicky, proszę… - zaczął wyciągając do niej ręce. Chciał ją wziąć w objęcia jak jeszcze nigdy wcześniej – Nie bój się mnie.
              Vicky stanęła i pod wpływem jego słow. Patrzyła na niego jak urzeczona mając przed oczami jego nadal zmienioną twarz. Podeszła do niego i przywarła całym ciałem, tonąc w jego objęciach. Już się nie bała. Całe zajście zaczęło zacierać się w jej pamięci.
              Shannon wykorzystał swoją moc i wymazał z pamięci trójki ludzi co się przed chwilą wydarzyło. Obejmował Vicky z całych sił. Dziewczyna czuła się ospała i pozwoliła by Shannon usadowił ją w samochodzie. Jak przez mgłę widziała, że chłopak wrócił się do pozostałej dwójki, pochylił się nad Benem przyciskając mu nadgarstek do ust i to, że mówił coś do Claire, która siedziała jak w transie patrząc na niego swoimi dużymi oczami. Po chwili Shannon pomógł jej się położyć na trawie, zostawiając ich pogrążonych we śnie. Wrócił do samochodu i ruszył do domu Vicky. Pod domem jego towarzyszka oprzytomniała.
- Już jesteśmy w domu? – zapytała sennie.
- Tak, śliczna. – odparł chłopak patrząc jej prosto w oczy. Przy niej zapominał o wszystkich złych rzeczach, które miały miejsce przed chwilą.
- No cóż… - powiedziała Vicky speszona, że tak się w nią wpatrywał. – Ten wieczór był wspaniały i… - przerwała gdy Shannon położył jej palec na ustach.
- Ciii… - szepnął po czym pochylił się i pocałował ją długo i namiętnie.
              Vicky zaskoczył ten pocałunek jednak poddała się przyjemności odwzajemniając go. Po chwili z wielkim trudem oderwała się od jego ust i przytuliła do niego. Gest ten kosztował ją bardzo wiele wysiłku. Shannon gładził jej plecy leniwymi ruchami. Świadomi tego, że ta chwila nie może trwać wiecznie odsunęli się od siebie. Vicky nie chcąc psuć nastroju, bez słowa pocałowała go jeszcze raz, wysiadła z samochodu i ruszyła do domu nie oglądając się za siebie. Shannon patrzył aż dziewczyna zniknie w domu po czym ruszył przeklinając się w duchu za to, co się dzisiaj stało.
              Vicky po cichu weszła do domu. Wszyscy już spali. Przynajmniej tak jej się wydawało. W jej pokoju czekał Chris.
- Chris? – Vicky była zaskoczona obecnością brata w jej pokoju. – Dlaczego nie śpisz?
- Chciałem się upewnić, że wrócisz cała i zdrowa. – odpowiedział brat.
- Jak widać, nic mi nie jest. – powiedziała rozdrażniona. – Idź spać. Dobranoc.
              Chris wstał z fotela, zatrzymał się w drzwiach i powiedział:
- Vicks, uważaj na siebie. Dobranoc. – wyszedł z jej pokoju udając się do siebie.
              Vicky przez chwilę patrzyła w zamknięte drzwi, za którymi zniknął jej brat po czym poszła do łazienki wziąć prysznic. Przebrała się w piżamę i położyła do łóżka. Cały czas rozmyślała o tym, dlaczego nie pamięta niczego co się wydarzyło po wyjściu z kina oraz o tym, co się wydarzyło w samochodzie pod jej domem. Zastanawiała się czy przypadkiem jej brat nie ma jakiegoś szóstego zmysłu. Zasnęła jak tylko przyłożyła głowę do poduszki.

niedziela, 26 maja 2013


Rozdział 1

Ostatni dzień szkoły zapowiadał się wspaniale. Chris i Vicky odebrali swoje świadectwa, po czym jak najprędzej chcieli pojechać do domu i pochwalić się swoimi ocenami.
              Vicky i Chris są nastoletnimi bliźniakami. Oboje mają blond włosy, szczupłą sylwetkę i całkiem odmienne charaktery. Na pierwszy rzut oka są tacy sami, jednak już po chwili można zauważyć, że dziewczyna nieświadomie roztacza wokół siebie aurę tajemniczości. Nikogo nie dziwi również fakt, że Vicky ma intensywnie błękitne oczy niespotykane wśród ludzi, podczas gdy jej brat ma oczy koloru szmaragdów.
              Długo czekali na parkingu na Shannona, który obiecał, że po nich przyjedzie.
- Vicks, zadzwoń do niego. Jestem głodny. – Chris powoli zaczynał tracić cierpliwość. – Mogłem zabrać swój samochód.
- Nie przesadzaj. -  ofuknęła go Vicky. – Zobacz, już jedzie.
              Vicky uśmiechnęła się na myśl, że znów zobaczy tego niezwykłego chłopaka. Zaczynało jej na nim poważnie zależeć i wydawało jej się, że z wzajemnością. Chris przypatrywał się siostrze i zastanawiał się, co takiego niezwykłego w nim widzi.
              Shannon podjechał swoim czarnym ferrari pod szkołę, czym wzbudził zazdrość u chłopaków. Chłopak wysiadł z samochodu i ruszył w stronę bliźniaków. Dziewczyny od razu zauważyły jego niecodzienną urodę i zaczęły gorączkowo szeptać między sobą.
              Chłopak poniekąd był podobny do Vicky. Miał równie niebieskie oczy, szlachetne rysy twarzy, był blady i oszałamiająco przystojny. Vicky z nikim nie czuła się tak  dobrze i swobodnie, oczywiście nie licząc Chrisa.
              Wiedziała, że wszystkie dziewczyny w szkole jej zazdroszczą. Najbardziej cieszyło ją to, że jej odwieczny wróg, którym była Claire nie ma żadnego wpływu na Shannona. Chłopak nie widział nikogo innego poza Vicky, dlatego też była w pełni usatysfakcjonowana gdy Shannon podszedł do niej i na oczach wszystkich zebranych mocno ją uściskał.
- Dzień dobry śliczna. – przywitał się. – Jak tam mija dzień?
- Teraz o niebo lepiej przystojniaku. – rzuciła z uśmiechem do przyjaciela.
              Shannon odwrócił się do Chrisa przywitał się z nim skinieniem głowy. Chris niechętnie odwzajemnił ruch. Nie darzył zbytnią sympatią tego chłopaka, który niewiadomo skąd się wziął w tym miasteczku rok temu. W jego towarzystwie nie czuł się najlepiej i z początku jego znajomości z Vicky starał się ograniczać ich kontakt. Dał za wygraną kiedy siostra zrobiła mu szczerą awanturę po kolacji po wyjściu Shannona. Rodzice również byli zniesmaczeni zachowaniem Chrisa gdy ten w niegrzeczny sposób dał gościowi do zrozumienia, że go nie lubi podając mu sałatkę z czosnkiem, na którą chłopak był rzekomo uczulony. Tłumaczył się później, że o tym zapomniał czym doprowadził Vicky do szewskiej pasji. Pogodził się z przegraną i nie utrudniał im kontaktu. Próbował nawet polubić chłopaka, jednak nie było to łatwe.
- Jedziemy? – rzucił do Shannona. – Spieszy nam się.
- Oczywiście. Obiecałem waszym rodzicom, że odstawie dzieci na czas do domu. – puścił oczko do Vicky. Dziewczyna zachichotała. Vicky uwielbiała gdy chłopak żartował z jej brata.
- Ha ha. Bardzo zabawne. – Chris wsiadł do samochodu i nie odezwał się aż do samego domu.
- Masz jakieś plany na wieczór? – Vicky zwróciła się do Shannona.
- A co proponujesz? – chłopak nie odrywał wzroku od drogi.
- Moglibyśmy pójść do kina. Grają nowy film o wampirach.
              Shannon uśmiechnął się pod nosem. Wiedział jak Vicky uwielbia filmy o wampirach.
- W takim razie jesteśmy umówieni. – powiedział. – Przyjadę po ciebie pod wieczór. Może wyskoczymy przy okazji na lody… - urwał. – Możesz zabrać brata jeśli chce. – powiedział patrząc we wsteczne lusterko.
              Chris nie zareagował na zaczepkę usilnie wpatrując się w okno. Po 10 minutach byli już pod domem. Chłopak wysiadł z samochodu i poszedł do domu nawet się nie odwracając. Shannon odprowadził go wzrokiem.
- Dlaczego twój brat aż tak mnie nie lubi? – zapytał urażonym głosem.
              Vicky szczerze się roześmiała na widok miny chłopaka. Chłopak jej zawtórował.
- Nie mam pojęcia. – powiedziała. – Wydaje mi się, że jest o ciebie zazdrosny…
- Zazdrosny? O mnie? – Shannon popatrzył na Vicky z ciekawością. – Niby dlaczego?
- No wiesz, zawsze spędzaliśmy ze sobą każdą wolną chwilę… - Vicky przerwała. – Teraz spędzam dużo czasu s tobą. Dlatego jest zazdrosny.
- Chyba masz rację. No coż, czas się zbierać. Mam jeszcze parę spraw do załatwienia. – objął Vicky i pocałował ją w nos na do widzenia. – Cieszę się, że się zobaczymy wieczorem.
- Ja też się cieszę. – Vicky się uśmiechnęła. – Do zobaczenia.
- Do zobaczenia śliczna. -  Shannon wsiadł do samochodu i odjechał.
              Vicky przez chwilę patrzyła za odjeżdżającym samochodem, po czym zabrała swój plecak i szczęśliwa wbiegła po frontowych schodach do domu.