poniedziałek, 2 czerwca 2014


Rozdział 8

            Po kilku godzinach snu Vicky się obudziła. Shannona nie było obok. Przerażona gwałtownie usiadła na łóżku.
- Dzień dobry, spiąca królewno. – doszedł ją znajomy głos.
            Odwróciła się w kierunku, z którego dochodził i zobaczyła uśmiechniętego chłopaka.
- Dzień dobry. – odpowiedziała, po czym podeszła do niego i mocno się przytuliła.
            Shannon mógłby tak ją tulić godzinami, ale nie mieli na to czasu. Niechętnie odsunął ją od siebie.
- Wszyscy już są na dole. – powiedział. – Czekają na ciebie.
            Vicky westchnęła z rezygnacją. Nie miała ochoty stąd wychodzić.
- To jeszcze poczekają. – oznajmiła, po czym poszła do łazienki. Wzięła szybki prysznic, rozczesała mokre włosy i owinięta tylko w ręcznik weszła do sypialni. Podeszła do szafy, wyciągnęła z niej swój ulubiony dres i zaczęła się ubierać. Shannon śledził każdy jej ruch, a ona nie przejmowała się tym, że widzi ją nago.
- Teraz jestem gotowa. – powiedziała po związaniu włosów w luźny kok. Uśmiechnęła się na widok miny chłopaka. Shannon wrócił do rzeczywistości. Zauważyła w jego oczach smutek. Domyśliła się, o co chodzi, ale powstrzymała się od przytulenia go i zapewnienia, że niedługo znów będzie wśród żywych. Lepeiej, żeby dowiedział się o tym na dole, kiedy nie będzie sama. W przeciwnym razie, mógłby ją związać, zakneblować i wywieźć tam, gdzie nikt jej nie znajdzie. Uśmiechnęła się na samą myśl o tym. Już sobie wyobrażała jego złość i wyrzuty, które będzie jej robił.
- Idziemy? – zapytała nadal się uśmiechając.
- Tak. – odpowiedział.
            Zeszli na dół. Tak jak mówił, wszyscy byli już w salonie – dziewięcioosobowa grupa. Kiedy zeszła ze schodów i stanęła w drzwiach, wszyscy obecni zamikli i skierowali na nią wzrok. Poczuła się dziwnie.
- Dzień dobry. – powiedziała, lekko się uśmiechając.
- Dzień dobry, śpiochu! – krzyknął Jared, co wywołało falę śmiechu. Te trzy słowa rozładowały napięcie gromadzące się od zeszłej nocy.
            Tom i Kate podeszli do niej. Tom objął ją i pocałował w policzek.
- Wyspałaś się? – zapytał z troską w głosie.
- Tak. – odpowiedziała. Spojrzała na matkę.
            Kate westchnęła.
- Przepraszam. – powiedziała. – Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Zachowałam się okropnie. – przerwała. – Wybaczysz mi? – zapytała z nadzieją w głosie.
- Oczywiście, mamo. – Vicky przytuliła Kate.
- Dziękuję córeczko. – po jej policzkach spływały łzy ulgi. Znów byli rodziną.
- Pora na śniadanie! – powiedziała Kate odsuwając się od Vicky. Zniknęła w kuchni. Mikey, Ray i Tomo poszli jej pomóc.
            Jared skinął na Vicky. Dziewczyna usiadła między nim a Chrisem.
- Gerard powiedział mi, co zamierzacie zrobić. – powiedział. – Jesteś pewna? – zapytał.
- O co chodzi? – wtrącił się Tom.
            Vicky spojrzała na wampira karcącym wzrokiem. Miała ochotę go udusić.
- O to, że Vicky chce iść do Miasta Umarłych i przyprowadzić Shannona. – dobiegł ich obcy głos od strony drzwi frontowych. – A ja zamierzam jej pomóc. – przybysz uśmiechnął się diabolicznie.
            Za nim stał Markus.

3 komentarze:

  1. AAAAAAAAA Jak ja za tym tęskniłam. Kocham tego blogaaaaaaa♡♥♡♥♡♥♡♥ Już nie moge sie doczekać następnego rozdziału. ♡♥♡♥♡♥♡

    OdpowiedzUsuń