środa, 22 stycznia 2014


Rozdział 30

              Gerard długo czekał na wiadomość od Franka. Wilki zawarły chwilowy rozejm z wampirem pod warunkiem, że to Frank poszuka dziewczyny, a Gerard zostanie w jego domu pod obserwacją reszty stada. Z początku wampir nie chciał się zgodzić na taki układ, jednak Frank nie ustąpił. W końcu po kilkudniowym oczekiwaniu rozdzwoniła się komórka Ray’a – Frank znalazł dziewczynę. Wszyscy zebrali się w ekspresowym tempie odpowiadając na wezwanie  przywódcy. Gerard chciał, żeby przyprowadzili dziewczynę do domu, gdzie byłaby bezpieczna, jednak zmienił zdanie. Miał złe przeczucia, które przywiodły go do tego lasu.
              Stał wśród drzew i nasłuchiwał. Odkąd opuścił dom Franka ze stadem wilków miał wrażenie, że dla Vicky jest już za późno. Nie chciał dopuścić do siebie tych myśli, jednak coraz częściej zaczęły go nękać wizje zabitej dziewczyny. Wraz z jej śmiercią straciłby szansę na odzyskanie tego, co zabrał mu przed laty jego brat. Odcinając się od hałasu, jakiego narobili jego towarzysze, wyostrzył zmysły i pozwolił swojej mocy płynąć w noc. Wyczuł krew, świeżą ludzką krew. I coś jeszcze. Strach. I ból.
              Z bezruchu wyrwało go wilcze wycie. Odwrócił się i napotkał wzrok swoich towarzyszy, wpatrujących się w niego swoimi hipnotyzującymi wilczymi ślepiami.
- Co jest Frank? – uśmiechnął się. Próbował ukryć zdenerwowanie. – Zwietrzyłeś świeże mięsko?
              Ogromny czarny wilk zastrzygł uszami. Przesłał Gerardowi swoje myśli.
- Tak, masz rację. – wampir przestał się uśmiechać. – Od początku wątpiłem w to, że uda nam się uratować dziewczynę. Ale może jeszcze nie jest za późno. Ona jeszcze żyję. Czuję to.
              Frank odwrócił się do pozostałych trzech wilków. Przez krótką chwilę zwierzęta nie zwracały uwagi na stojącego obok wampira. Gerard domyślił się, że rozmawiają na swoim „prywatnym” kanale. Pewnie nie chciały, żeby podsłuchiwał. Był świadomy tego, że nie ufają mu aż tak bardzo i wcale nie miał do nich o to żalu – wręcz przeciwnie, podziwiał ich za ostrożność. Słysząc za sobą pomruki wilków ponownie otworzył swój umysł na obce dźwięki. Wyczuł coś, co wcześniej mu umknęło: obcą nadnaturalną moc. Coraz bardziej się niecierpliwił. Skupił się na owej mocy chcąc rozgryźć do kogo należy, ale nie potrafił. Najwyraźniej był na to za słaby. Po chwili zdał sobie sprawę z ciszy panującej wokół. Zirytowany swoją porażką odwrócił się w stronę towarzyszy. Byli w ludzkiej postaci i czekali ze zniecierpliwieniem, aż Gerard wróci do rzeczywistości.
- Są blisko. – odezwał się wampir.
              Frank skinął głową. Wiedział o tym. Wyczuwał krew równie mocno jak Gerard.
- Na tamtym wzgórzu. – wskazał na lewo od nich. Gerard podążył wzrokiem we wskazanym kierunku. – Tam jest Vicky i Kate. I wampiry. Dziewczyna jest ranna. Musimy powstrzymać tych krwiopijców. – Frank był wściekły, jednak nie ruszył się z miejsca. Czekał na reakcję Gerarda.
              Wampir odwrócił się i bez słowa ruszył w stronę wzgórza. Reszta uznała to za znak i pośpiesznie podążyła za nim, przemieniając się na powrót w wilki.

             

poniedziałek, 20 stycznia 2014


Rozdział 29

              Vicky obudziła się i usiadła gwałtownie na łóżku. Miała okropny sen. Śniło jej się, że stoi w ciemnej alejce za nieznanym jej budynkiem, z którego wyszła para. Nie mogła rozpoznać, kim są ci ludzie, nie widziała ich twarzy, ale postać chłopaka wydawała jej się znajoma. Jednak odrzuciła tę myśl, chłopak poruszał się zupełnie inaczej niż Shannon. Stała nieruchomo obserwując. Nieznajoma dziewczyna skryła się w ciemnościach, ale z każdym krokiem nieznajomego chłopaka w Vicky budził się coraz większy niepokój. Po chwili już wiedziała dlaczego.
„Nie!” krzyknęła, jednak nikt nie zwrócił na nią uwagi. Chłopak bez wahania zatopił kły w szyi dziewczyny, ona próbowała walczyć, jednak bez rezultatu. Vicky bezradnie patrzyła, jak chłopak pozbawia życia niewinnego człowieka. Była wściekła na siebie, że nie mogła nic zrobić, żeby uratować tą dziewczynę. Wracając do rzeczywistości mimowolnie zastanowiła się, czy też stanie się takim potworem. Potrząsnęła głową chcąc pozbyć się tej myśli.
              Uznała, że po takim śnie na pewno nie będzie jej dane ponownie zasnąć, więc wstała i po cichu zeszła do kuchni, żeby napić się wody. Drżącymi wciąż rękami napełniła szklankę i stanęła przy kuchennym zlewie. Chciała się uspokoić a widok drzew zawsze działał na nią kojąco, dlatego tak bardzo lubiła to miejsce. Jednak gdy wyjrzała przez okno krzyknęła i upuściła szklankę, która rozbiła się w drobny mak. Położyła rękę na sercu, by nieco je uspokoić i klnąc pod nosem ze zdenerwowania nasłuchiwała przez chwilę, czy nikogo nie obudził hałas, którego narobiła. Po krótkiej chwili uznała, że wszyscy nadal śpią, więc podeszła do drzwi i je otworzyła.
- Shannon? Co ty tu robisz o tej porze? Wystraszyłeś mnie! – nadal trzęsła się ze zdenerwowania. Zganiła się w myślach za to, że tak się przestraszyła, ale przypisała to swojemu snowi i przemianie jaka w niej zachodzi.
- Przepraszam, nie chciałem. – odpowiedział. – Musiałem cię zobaczyć. Stęskniłem się. – dodał, uśmiechając się niewinnie.
              Vicky zrobiło się ciepło na sercu. Poczuła, że się rumieni pod jego spojrzeniem. Jednak jego pojawienie się w środku nocy nie dawało jej spokoju. Mógł ją uprzedzić.
- Ale dlaczego akurat o tej porze? Skąd wiedziałeś, że tu jestem? – dopytywała się.
- Mogę wejść? – odpowiedział pytaniem na pytanie. Zauważyła, że unikał odpowiedzi. Zastanawiała się przez chwilę, czy wpuścić go do środka. Serce podpowiadało jej, że to chłopak, którego kocha, więc nie ma się czego bać, ale w głowie nadal miała nieznajomego ze snu, tak bardzo przypominającego jej Shannona.
- Wejdź. – powiedziała z lekkim wahaniem i odsunęła się od odrzwi. – Więc? Skąd wiedziałeś, gdzie mnie szukać? – nie dawała za wygraną.
              Shannon westchnął teatralnie.
- Nie było cię w domu, więc uznałem, że znajdę cię tutaj. – odpowiedział. – Sama powiedziałaś mi o tym miejscu. – dodał. Wszedł do środka i ją objął. Udawanie, że ją zna szło mu całkiem nieźle. Od razu rozgryzł, że jest w nim zakochana i ufa mu bezgranicznie. Zamierzał to wykorzystać wywabiając ją z domu.
              Vicky wtulała się w chłopaka, szczęśliwa, że jest przy niej. Podobał jej się jego zapach. W jego ramionach czuła się bezpiecznie.
- Shann, muszę ci coś powiedzieć. – wymruczała po chwili w jego bluzę.
- Za chwilę. – powiedział i odsunął ją od siebie. – Idź się ubierz. Porywam cię na spacer. – uśmiechnął się rozbrajająco.
- Teraz? – Vicky była zdziwiona. Shannon był romantyczny, ale nigdy nie zabierał jej na spacery w środku nocy. – Przypominam, że jest późno.
- To nic. Pooglądamy gwiazdy. – mrugnął do niej zawadiacko.
- Okey… Zaraz będę. – pobiegła na górę.
              Shannon stał przy schodach, opierając się o poręcz i zastanawiał się, co go łączy z tą dziewczyną. Odkąd spojrzał na nią kilka minut temu od razu poznał, że jest wyjątkowa. W jej umyśle zobaczył ich wspólny ostatni wieczór. Pozbył się tego obrazu i skupił na przyjemności, jaka go czeka już niebawem. Nietrudno mu było udawać przy niej człowieka. Jak na razie musiał tylko ograniczyć ich kontakt wzrokowy do minimum, bo po ostatniej „kolacji” jego oczy nadal miały lekki odcień szkarłatu, co na pewno by zauważyła. Nie wiedział, skąd ta pewność, ale wiedział, że tak by się stało, a chciał uniknąć niewygodnych pytań.
              Po chwili Vicky po cichu zeszła na dół.
- Jestem gotowa.
              Chłopak otworzył jej drzwi.
- Więc chodźmy. Dziś jest piękna noc. – uśmiechnął się.
              Wyszli na zewnątrz. W Vicky uderzył nagły podmuch wiatru. Zadrżała. Shannon złapał ją za rękę i splótł palce z jej palcami. Kierowali się na wzgórze. Dziewczyna czuła, że coś z nim jest nie tak.
- Dlaczego się tak dziwnie zachowujesz? – zapytała.
- Co masz na myśli? – chłopak speszył się.
- No nie wiem… Ale czuję, że coś jest z tobą nie tak.
              Shannon roześmiał się. Vicky przeszedł dreszcz i po raz kolejny zaczęła się zastanawiać, czy nie lepiej było zostać w domu.
- Wydaje ci się. – rzucił. – Wszystko jest w jak najlepszym porządku. – zapewnił, posyłając jej kolejny rozbrajający uśmiech.
              Przed jej oczami ponownie zagościł obraz nieznajomego chłopaka ze snu i jego podobieństwo do Shannona i ponownie odpędziła od siebie tę myśł, potrząsając głową.
- Dlaczego idziemy na wzgórze? – zapytała.
- Jak już wspomniałem, idziemy pooglądać gwiazdy. – odparł ze zniecierpliwieniem. – Na wzgórzu będzie najlepszy widok.
- Okey, nie denerwuj się. – Vicky poczuła się nieswojo. Shannon nigdy się na nią nie denerwował.
              Resztę drogi pokonali w milczeniu. Chłopak chciał jak najszybciej zakończyć swoją misję. Pogrywanie z dziewczynami było dla niego najlepszą zabawą, jednak przy Vicky czuł się niepewnie. Wspięli się na górze. Vicky usiadła na trawie.
- Piękny widok. – szepnęła. Nigdy jeszcze nie widziała tak rozgwieżdżonego nieba.
- Owszem. – odpowiedział chłopak, siadając za nią. Objął ją rękami a ona oparła się o niego, czując się znacznie pewniej niż przed chwilą. – Co chciałaś mi powiedzieć? – zapytał. Jego oddech łaskotał ją w ucho.
- Nic takiego. – roześmiała się. – Innym razem.
- Okey… - Vicky poczuła na karku delikatne muśnięcie warg. Przymknęła oczy, oddając się przyjemności. Shannon wędrował wargami po jej skórze, powoli zbliżając się do miejsca, gdzie pod skórą czuł przepływającą tętnicą krew. Bez zastanowienia, poddając się instynktowi wysunął kły i zaatakował.  Z rany popłynęła krew. W jego głowie zaczęło kotłować się mnóstwo myśli. Tysiące obrazów, na których była ona. Tysiące wspomnień. Wspólne wygłupy, jej śmiech, jej oczy kiedy się uśmiechała. Jej głos krzyczący w jego głowie był tak głośny, że Shannon zwolnił uścisk. Jeszcze nigdy nie przeżył czegoś takiego.
              Vicky krzycząc z bólu i przerażenia skorzystała z okazji, że chłopak zwolnił uścisk i zerwała się na równe nogi. Odwróciła się do niego trzymając się za szyję. Między palcami sączyła się krew. Teraz zrozumiała swój sen. To Shannon, jej Shannon, jej ukochany zabił tamtą dziewczynę, a teraz próbował zabić ją. Na samą myśl do oczu napłynęły jej łzy.
- Jesteś potworem! – krzyknęła. Zakręciło jej się w głowie.
              Shannon podniósł się z ziemi. Nadal zalewała go fala wspomnień. Przez każde z nich przebijała się miłość, jaką żywił do niej. Zdał sobie sprawę, jak puste byłoby jego życie, gdyby zabił stojącą przed nim dziewczynę.
- Vicky… - wyszeptał. – Vicky, posłuchaj, to nie tak, jak myślisz…
- A jak? – Vicky nie panowała nad sobą. Coraz bardziej kręciło jej się w głowie. – No jak? Zabiłeś tą dziewczynę! – cofając się potknęła się o kępkę trawy.
              Shannon skoczył i złapał ją, chroniąc od upadku. Czuł jak traci siły. Nie mogła zatamować krwawienia. Spojrzała mu w twarz i przypomniała sobie coś jeszcze. Nie mógł znieść wyrzutu w jej oczach.
- To ty… - szepnęła. – Zaatakowałeś Bena i Claire przed kinem… - po policzkach płynęły jej łzy. Nie mógł dłużej na to patrzeć. Czuł, że zaraz oszaleje jeśli nadal będzie wpatrywał się w jej oczy. Vicky z niedowierzeniem kręciła głową. – A ja cię kochałam! – krzyknęła i resztką sił odepchnęła go od siebie.
- Vicky, pozwól sobie pomóc! – błagał chłopak. – Nie zrobię ci krzywdy. – zdał sobie sprawę z tego, jak absurdalnie to brzmi. Przecież przed chwilą o mało jej nie zabił. Tym razem to on pokręcił głową z rezygnacją.
- Odejdź! – jej krzyk był coraz cichszy. – Nie zbliżaj się do mnie! – tym razem upadła. Była coraz bardziej osłabiona, świat wirował wokół niej. Upadek pozbawił ją tchu.
- Vicky! – dziewczyna nie wierzyła w to co słyszy. Głos jej matki. Bardzo blisko. „Nie, to niemożliwe.” Pomyślała, „Mama jest w domu, bezpieczna…” Odpłynęła w ciemności a ostatnią rzeczą, jaką zobaczyła była pochylona nad nią twarz Kate.
- Vicky… - chłopak osunął się na ziemię, czując potworny ból w głowie. Taki ból potrafił wywołać tylko czarownik.
„Przestań!” krzyknął w myślach padając na ziemię.
- Zostaw ją. – spokojnie powiedział Markus.
              Obok czarownika stał Jared.

Rozdział 28

               Shannon lubił polować sam, więc zaraz po wejściu do klubu zostawił Damiena, udał się w stronę baru, gdzie zauważył śliczną dziewczynę z burzą rudych loków i zajął miejsce obok niej.
- Co taka śliczna dziewczyna robi sama w klubie? – zagadnął.
              Dziewczyna odwróciła się w jego stronę zaskoczona. Nie zauważyła, że ktoś usiadł koło niej. Roześmiała się zakłopotana. Shannon zarejestrował, że ma bardzo ładny, dźwięczny śmiech.
- Czekam na znajomą. – odparła z uśmiechem.
- Ciekawe… - mruknął.
- Słucham? – zapytała, nie przestając się uśmiechać.  Zauważył , że ma uroczy uśmiech.
- Pytałem, czy mogę postawić ci drinka. – odpowiedział nieco głośniej.
              Dziewczyna skinęła głową. Nie mogła oderwać wzroku od chłopaka. Shannon uśmiechnął się widząc, jak na niego patrzy. Zamówił martini, które barman po kilku sekundach postawił przed nimi.
- Jak ci na imię? – zapytał.
- Trish. – odpowiedziała upijając łyk z kieliszka. – A ty? Jesteś sam? Pierwszy raz cię tutaj widzę.
- Niedawno się przeprowadziłem. Słyszałem, że to najlepszy klub w mieście, więc przyszedłem z kolegą, który  gdzieś się zawieruszył. – powiedział, rozglądając się dookoła w poszukiwaniu Damiena.  – Ale z chęcią zamienię go na ciebie. – mrugnął do niej uśmiechając się.
              Dziewczyna ponownie się roześmiała po czym spojrzała na niego lekko zarumieniona. Dawny Shannon mógłby utonąć w jej zielonych oczach, ale potwór drzemiący w nim od kilku dni domagał się tylko jej krwi.
- A kolega nie będzie zły? – zapytała. Chłopak zauważył iskierki radości tańczące w jej oczach.
- Nawet nie zauważy. – powiedział. – Może wyjdziemy? – zaproponował. – Tutaj nie da się rozmawiać, a ja chętnie poznałbym cię bliżej. – musnął przelotnym gestem jej dłoń, na co zarumieniła się jeszcze bardziej.
- Dobry pomysł. – odparła. – Chodź. – wzięła go za rękę i poprowadziła ciemnym korytarzem na tyły budynku.
              Shannon nie spodziewał się, że pójdzie tak łatwo. Uśmiechnął się w duchu na czekającą go ucztę. Był bardzo ciekawy, jak smakuje ta dziewczyna. Z wielkim trudem udało mu się zapanować nad wydłużającymi się kłami, jednak nic nie mógł poradzić na to, że jego oczy zmieniły barwę na szkarłatną. Miał tylko nadzieję, że tam, gdzie prowadzi go Trish będzie ciemno.
              Wyszli na zewnątrz. Trish wyswobodziła dłoń z jego uścisku i zeszła po schodkach. Shannon podążył za nią.
- Nadal nie powiedziałeś jak masz na imię. – powiedziała odwracając się ale nie zwalniając kroku.
- Shannon. – powiedział idąc za nią wolnym krokiem.
- Shannon…? – powtórzyła. Zatrzymała się w ciemności z daleka od lampy. – Ładnie. – uśmiechnęła się.
              Chłopak podszedł do niej, jednak ona zaczęła się cofać w stronę ściany. Zaczęła się z nim bawić. Coraz bardziej mu się to podobało. Stała oparta o ścianę, czekając na jego ruch. Shannon wiedział jak ma postąpić. Robił to już wiele razy. Zbliżył się do niej.
- Naprawdę tego chcesz? – szepnął jej do ucha.
- Bardzo. – odpowiedziała szeptem. Zadrżała czując ciepło jego rąk na swojej skórze.
              Shannon wodził dłońmi po jej talii. Czuł, jak drży w oczekiwaniu. Pocałował ją w usta. Odwzajemniła pocałunek, a on przypomniał sobie, że nie tak dawno w ten sposób całował kogoś, kogo kochał, jednak nie mógł sobie przypomnieć jej twarzy ani imienia. Dał za wygraną i skupił się na dziewczynie, którą miał przed sobą. Powędrował wargami do jej szyi, całując delikatnie każdy centymetr skóry. Czuł jej przyspieszone bicie serca wszystkimi zmysłami. Dziewczyna objęła do rękami za szyję. Shannon nie mogąc już dłużej wytrzymać wysunął kły i ugryzł ją, przebijając tętnicę. Zalała go fala krwi, którą zaczął łapczywie pić. Dziewczyna szarpała się i jęczała z bólu, jednak nie mogła nic zrobić, bo chłopak trzymał ją w stalowym uścisku. Czuł jak z każdą sekundą gaśnie w niej wola walki, a serce powoli przestaje bić. Odsunął się od niej i patrzył jak osuwa się na ziemię. Jej dłoń powędrowała do rany na szyi, między palcami sączyła się reszta krwi. Spojrzała z niedowierzeniem na swoją zakrwawioną dłoń, po czym przeniosła wzrok na Shannona. Chłopak uśmiechał się patrząc, jak w jej pięknych oczach gaśnie życie. Po krótkiej chwili zauważył, że jej oczy zaszły mgłą, więc odwrócił się i ocierając usta z krwi wszedł do klubu.
              W jego głowie pojawił się obraz innej dziewczyny, a obcy głos rozkazał: „zabij ją.”
               Z uśmiechem na ustach ruszył na poszukiwania.


sobota, 28 grudnia 2013


Rozdział 27
 
              Jared i Markus większość drogi pokonali w milczeniu. Chłopak dużo myślał o tym, co powiedział czarownik. Nie chciał wiedzieć nic więcej na temat śmierci swojej matki – to, co usłyszał w zupełności mu wystarczyło. Jednak była jedna rzecz, która nie dawała spokoju młodemu wampirowi.
- Możesz mi powiedzieć, - przerwał panującą ciszę – dlaczego Shannon się tak zachowuje, kiedy traci nad sobą kontrolę?
              Markus zastanowił się nad odpowiedzią.
- Sam długo nie mogłem rozwiązać tej zagadki. – powiedział zatrzymując się. Jared też się zatrzymał. – Jednak dowiedziałem się, co jest powodem jego zachowania.
              Jared uniósł brwi w pytającym geście, czekając na to, co powie Markus.
- Twój brat widział śmierć matki.
- Jak to? – zapytał. – Przecież mówiłeś, że w tym czasie byliśmy poza domem.
- Tak mi się wydawało. – odparł czarownik. – Później, po wielu latach dowiedziałem się, że Jenna przyjechała na zamek z jakąś pilną sprawą. Nie miała was z kim zostawić, więc zabrała was ze sobą. Shannon uciekł jej, żeby zobaczyć rodziców. Przez uchylone drzwi do jadalni obserwował całe zajście.
- Więc dlaczego nigdy mi o tym nie powiedział?
- Być może wyparł się tego, co tam zobaczył. Był tylko małym dzieckiem. Może nawet w ogóle tego nie pamięta, a obraz ten jest ukryty gdzieś głęboko w jego świadomości.
- Myślisz, że coś mu pomoże? Myślisz, że jest jakiś sposób na to, żeby wyciągnąć go z tego i żeby już nigdy nie wrócił do tej postaci?
- Ty możesz mu pomóc, Jared. Jesteście braćmi i mimo tego, że się nienawidzicie i tak się kochacie. – odparł Markus. – I być może Vicky. – dodał po chwili namysłu. – Zależy mu na niej.
- I pomyśleć, że chciałem ją zabić, żeby zemścić się na bracie. – westchnął chłopak. – Wychodzi na to, że ta dziewczyna jest naszym jedynym sojusznikiem.
              Markus skinął głową.
- Cała zabawa polega  teraz na tym, żeby skłonić ją do współpracy. – powiedział.
- Jest tylko jeden, maleńki problem. – zauważył Jared.
- Jaki? – Markus wydawał się zaskoczony.
- Vicky się mnie boi, a Shannon może ją zabić. Być może nawet Diego zaczepił mu w umyśle ten pomysł. – odparł wampir.
- Dlaczego Diego miałby to zrobić? – czarownik nie nadążał za Jaredem.
- Dopóki Shannon nie uciekł, Diego miał wszystko pod kontrolą. – wyjaśnił chłopak. – A teraz, kiedy o wszystkim mi opowiedziałeś będzie obawiał się zemsty z mojej strony. Vicky jest jedyną osobą, która może go zniszczyć.
              Markus pokręcił głową.
- Nie pomyślałem o tym. – powiedział. – Musimy ją znaleźć zanim Shannon to zrobi. Na szczęście ja też jeszcze się bawię. – Markus uśmiechnął się do chłopaka.
              Jared odwzajemnił uśmiech.
- Więc znajdźmy Vicky, a Shannon sam do nas przyjdzie. – powiedział.
- Ale gdzie ona może teraz być? – zastanawiał się czarownik. – Jej rodzice już wiedzą, że Diego się o nią upomina. Na pewno gdzieś się ukryli.
- Domek nad jeziorem. – odpowiedział Jared bez zastanowienia, po czym nie czekając na reakcję Markusa ruszył przed siebie.

Rozdział 26
 
              Nadeszła sobotnia noc. Shannon był w swoim żywiole. Uwielbiał ten czas, kiedy budziła się w nim zwierzęca natura. Wtedy nikt ani nic nie było w stanie go powstrzymać. Teraz czuł się tak silny, jak jeszcze nigdy w życiu.
              Stał przed klubem, do którego chodziły tylko nadziane dzieciaki. Był głodny. Chciał jak najszybciej tam wejść i zwabić jakąś dziewczynę w ustronne miejscem na przykład do ciemnej alejki za klubem. Marzył o tym, żeby poczuć smak świeżej krwi na języku.
              Planowanie przerwał mu cichy szelest tuż za nim. Shannon stał spokojnie na swoim miejscu, nie dając po sobie poznać, że cokolwiek usłyszał. Był gotowy do walki i pewny, że zmiażdży przeciwnika w kilka sekund, co będzie ogromną frajdą. Stali w milczeniu.
- Wiedziałem, że cię tu znajdę. – odezwał się intruz po dłuższej chwili.
              Shannon odwrócił się leniwie, poznając gościa po głosie. Przybysz uśmiechał się promiennie.
- A ja się tu ciebie nie spodziewałem, Damien. – odpowiedział chłopak, odwzajemniając uśmiech.  - Czego tu szukasz? Kolacji?
             Shannon na wzmiankę o kolacji zauważył błysk w oczach przyjaciela.
- Czytasz mi w myślach. – odparł wampir. – Ale kolacja może zaczekać. – Szukam ciebie, Shann.
- Mnie? – Shannon udawał zaskoczonego. – Czyżby znudziło ci się samotne imprezowanie?
- Po części. – Damien ponownie się uśmiechnął na wspomnienie wspólnych, krwawych imprez. – Właściwie to nie tylko ja cię szukam. Wszyscy cię szukają. Łącznie z Diegiem.
- Diego opuścił swój zamek? - Shannon roześmiał się. – To faktycznie musi być sytuacja kryzysowa.
- Taaaak… - Damien zastanowił się przez chwilę. – Powinienem cię teraz odstawić do zamku, tak jak kazał Diego.
- Zamierzasz go posłuchać, Damien? – Shannon przyglądał mu się leniwie.
             Wampir prychnął z rozbawienia.
- Ja? – roześmiał się. – Nie miałem najmniejszego zamiaru go słuchać. Chciałem cię znaleźć bo mi się nudzi i przydałoby mi się towarzystwo. A imprezowanie z tobą to czysta przyjemność. – Damien uśmiechał się od ucha do ucha.
              Shannon również się uśmiechnął. Brakowało mu towarzystwa przyjaciela. Damien był okrutny i lubił torturować swoje ofiary, a on osobiście nie miał nic przeciwko.  We dwóch zawsze było weselej.
- W takim razie, czas na imprezę. – chłopak odwrócił się i ruszył w stronę klubu.
              Damien po krótkiej chwili ruszył za nim. Przyjaciele bez problemu dostali się do środka, używając swojej mocy.
              Zaczęło się polowanie.

poniedziałek, 9 grudnia 2013


Rozdział 25


Rok 1400
Sycylia, posiadłość Diega

 
              Gerard szybkim krokiem przemierzał korytarz pod drzwiami do komnaty żony. Amanda od dłuższego czasu nie dawała znaku życia. Pocieszał się faktem, że nie jest sama, jej brat czuwa nad nią. Kątem oka zauważył, że zbliża się do niego Diego.
- Wiesz już coś?
- Jeszcze nie. – odparł zdenerwowany Gerard. – Od pół godziny nikt stamtąd nie wychodził.
- Spokojnie. – Diego w uspokajającym geście położył dłoń na ramieniu brata. – Wszystko będzie dobrze. – dodał. W głębi duszy miał jednak nadzieję, że wiedźma w końcu umrze. Szczerze jej nienawidził. Nigdy nie wybaczył jej tego, że stanęła między nim a Gerardem.
              Po chwili z komnaty wyszła służąca z niemowlęciem na rękach.
- Panie, masz ślicznego synka. – powiedziała, podając Gerardowi chłopca.
              Diego  zauważył, jak jego brat patrzy na dziecko i znienawidził Amandę jeszcze bardziej.
- To prawda. – powiedział. – Śliczny chłopak. Jak się czuje Amanda? – zapytał służącą.
- Z panią jest coraz lepiej. – odparła dziewczyna. – Brat jej pomaga.
- Cudownie. – Diego klasnął w dłonie. – Muszę już iść. Jeszcze raz gratuluję drugiego syna. – powiedział i odszedł nie czekając na odpowiedź brata.
 
***
 
              Minęło kilka lat. Amanda i Gerard tworzyli wspaniałą królewską rodzinę. Ich synowie, Shannon i Jared, rozwijali się prawidłowo, jak przystało na mieszańców. Po uzyskaniu pełnoletniości, chłopcy mieli sami zdecydować kim chcą być – czarodziejami czy wampirami. Jednak Diego zdecydował za nich dużo wcześniej. Wezwał do siebie Markusa.
- Planuję od dawna wygnanie mojego brata. – Diego bez zbędnych wstępów przeszedł do konkretów.
              Markus słuchał z niedowierzeniem. Znał Diega i wiedział, do czego jest zdolny, ale tego się nie spodziewał. A miało być jeszcze gorzej.
- Zawdzięczasz mi życie. – ciągnął wampir. – Zgodnie z naturą do końca życia musisz robić to, co ci każę. I zamierzam to wykorzystać. – dodał z niepokojącym uśmiechem.
- Co mam zrobić? – zapytał czarownik, bojąc się odpowiedzi.
- Zabierz moich bratanków daleko stąd. Oddaj ich pod opiekę Jenny. Niech się nimi zajmie dopóki po nich nie przyślę. Potem wracaj jak najszybciej. - poinstruował sługę.
- Tak jest, panie.
              Markus wyszedł. Spełnił prośbę Diega, tłumacząc siostrze, że Jenny nauczy ich kilku przydatnych rzeczy. Amanda z niechęcią oddała chłopców pod opiekę kuzynki. W ten sam dzień Diego wyprawił ucztę na cześć brata i jego żony. Amanda nigdy nie ufała Diegowi, wiedziała, że coś się wydarzy i dlatego Diego kazał odprawić chłopców. Jednak była szczęśliwa, że nie będzie ich w zamku, kiedy to się stanie. A była pewna, że coś się stanie. W końcu była czarownicą. Prosiła Gerarda, żeby nie szedł na tą ucztę jednak Gerard był głuchy na jej prośby. W pełni ufał bratu i pomimo sprzeciwu żony udali się do sali jadalnej.
              Po skończonej uczcie Diego dał Markusowi znak. Sługa zablokował swój umysł przed badawczym umysłem siostry i w myślach zaczął powtarzać zaklęcia.
- Wspaniały wieczór, prawda? – odezwał się Diego, wstając od stołu i powolnym krokiem zbliżając się do okna.
- Prawda, bracie. – odparł Gerard. – Nikt nie potrafi wyprawiać takich kolacji jak ty.
              Diego czekał, aż odezwie się Amanda, lecz ta uparcie milczała.
- Miło mi to słyszeć. – Diego uśmiechnął się, odwracając w stronę brata. – Wiesz, wydaje mi się, że długo nie będziemy mieć okazji spotkać się w tym gronie.
              Amanda od dłuższego czasu skupiała się na tym, dlaczego Markus zamknął przed nią swój umysł. Nie podobało jej się to. Po ostatnich słowach Diega nagle zrozumiała.
- To pułapka! – krzyknęła zrywając się z krzesła.
              Markus raz po raz powtarzał paraliżujące zaklęcia, z początku tylko w myślach a później zdławionym szeptem. Całą swoją uwagę skupiał na Gerardzie tak, jak rozkazał mu Diego. Nie chciał nawet patrzeć na swoją siostrę, bał się tego, co mógłby zobaczyć w jej oczach.
              Diego korzystając z tego, iż jego brat nie może się poruszyć, dopadł Amandę i ciągnąc ją za włosy, wyprowadził na środek tak, żeby Gerard mógł wszystko widzieć. Był w pełni usatysfakcjonowany wyrazem twarzy brata.
- Tyle lat czekałem na ten moment. – powiedział. – Musiałem się odpowiednio do tego przygotować. Całe dnie spędzałem na planowaniu tego wieczora. I wreszcie on nadszedł. Wieczór twojej śmierci, wiedźmo. – dodał przebijając dłonią jej klatkę piersiową i chwytając w garść jej serce. Amanda krzyknęła z zaskoczenia i bólu. – Marzyłem o tej chwili. – ciągnął. – Chciałem widzieć, jak ucieka z ciebie życie. Chciałem być ostatnią osobą, którą zobaczysz przed śmiercią. – uśmiechnął się triumfalnie.
- Nie! – Gerard szaleńczo próbował oswobodzić się z zaklęcia. – Diego, proszę, nie rób tego! – krzyczał, jednak Diego wcale go nie słyszał.
              Amandzie zaczynało brakować tchu. Spojrzała na Gerarda, po czym utkwiła wzrok w oczach Diega.
- Dlaczego to robisz? – zapytała głosem pełnym bólu.
- Dlaczego? – zaśmiał się. – Jeszcze pytasz? Rozdzieliłaś mnie z moim bratem. Stanęłaś między nami. Zniszczyłaś nasze plany. Przeklinam dzień, w którym cię tu sprowadziłem! – krzyknął.
- Nigdy ci go nie odebrałam… - szepnęła. – Sam to zrobiłeś. Swoją zazdrością.
- Sama nie wierzysz w to, co mówisz. – wycedził przez zęby.
              Amanda pokręciła głową z rezygnacją. Spojrzała na brata. Widziała jak cierpi. Widziała łzy płynące z jego oczu. Nie miała do niego żalu. Wiedziała, że musiał to zrobić.
- Zaopiekuj się chłopcami. – zwróciła się do niego. – Powtarzaj im, jak bardzo ich kochałam… - nic więcej nie zdążyła powiedzieć, Diego jej przerwał.
- Zajmę się nimi. A teraz… żegnaj. – z tymi słowami wyrwał jej serce.
              Amanda osunęła się bezwładnie patrząc na swoje serce ciągle bijące w dłoni Diega. Gerard krzyczał i szarpał się jak opętany, ale Diego nie zwracając na niego uwagi zwrócił się do reszty czarowników:
- Zabierzcie Gerarda na dół i poczekajcie na mnie. A ją… spalcie.
              Czarownicy zabrali Gerarda jak kazał Diego. Markus podszedł do ciała siostry, upadł na kolana i patrząc w jej gasnące oczy płakał. Diego nie chcąc dłużej na to patrzeć wyszedł do ogrodu i udał się z Gerardem w jego ostatnią podróż. Po powrocie kazał Markusowi sprowadzić swoich bratanków i od tamtej pory był dla nich ojcem. Zmienił ich w wampiry nie dając szansy wyboru.

***

- I na tym koniec. – zakończył opowieść. – Patrzyłem bezsilnie, jak Diego zabija moją siostrę i nie mogłem nic zrobić. Chciałem umrzeć tak, jak ona, ale nie mogłem. Myślałem o was, opiekowałem się wami najlepiej jak umiałem. Próbowałem zagłuszyć ból w sercu, ale nie było mi dane zaznać spokoju. Kochałem was najbardziej na świecie, byliście dla mnie wszystkim. Codziennie widziałem jak stajecie się podobni do niej…
              Jared nie wytrzymał. Rzucił się na Markusa.
- Dosyć! Wystarczy! Nie chcę więcej tego słuchać! – krzyczał przez łzy. Opowieść Markusa przerwała blokadę. Chłopak nie mógł zatrzymać powracających wspomnień matki: jej głosu, jej dotyku, jej uśmiechu… - Zabiłeś moją matkę! Jak mogłeś?! Czego oczekujesz ode mnie?!
              Markus bez lęku patrzył w oczy siostrzeńca.
- Proszę jedynie żebyś mi wybaczył… - wyszeptał. – Tak, jak zrobiła to twoja matka. Ona rozumiała.
- Wybaczył?! Wybaczyć coś takiego? – odepchnął czarownika i otarł łzy. Nie odzywał się przez dłuższy czas, pozwalał, by wspomnienia matki zalały jego duszę. Zastanowił się, co zrobiłaby jego matka. – Wybaczam ci. – odezwał się cichym i spokojnym głosem. – Wybaczam ci, bo tego chciałaby mója matka.
              Markus odetchnął z ulgą.
- Dziękuję. – odparł równie cichym głosem. – Teraz, gdy znasz prawdę będę mógł odejść w spokoju.
- Nie możesz odejść. – odezwał się Jared głosem pełnym bólu i frustracji. – Nie możesz nas zostawić.
- Dobrze wiesz, że to może być niemożliwe. – odparł Markus. - Wiem. Dlatego się pospieszmy. Musimy znaleźć Shannona.
              Jared przywołał na twarz maskę obojętności. Jednak w głębi duszy coś w nim pękło. Jego nienawiść do brata w całości została przelana na Diega. Przysiągł sobie, że się na nim zemści: za matkę, ojca, brata i wuja.
- Jared?.
              Chłopak odwrócił się, a Markus aż westchnął na widok jego twarzy. Jared miał pustkę w oczach.
- Słucham.
- Będę z tobą najdłużej jak się da. – powiedział. – Ale obiecaj mi, że jak mnie zabraknie dokończysz to, co zaczęliśmy.
- Obiecuję. Znajdę brata i Vicky i odnajdziemy naszego ojca. Zemszczę się na Diegu za to, co zrobił. I nie będzie to przyjemne. – uśmiechnął się do Markusa. Był to okrutny uśmiech. – To będzie świetna zabawa. – dodał.
              Ruszyli przed siebie, ramię w ramię, świadomi, że rozpoczyna się nowy etap w ich życiu.
              Wkroczyli na wojenną ścieżkę.

czwartek, 14 listopada 2013


Rozdział 24

              Markus ze wszystkich sił próbował dotrzymać kroku Jaredowi. Chciał powiedzieć mu całą prawdę odnośnie Diega i Gerarda, ale nie mógł się do tego zmusić. Długo czekał na tą chwilę i nadal nie był odpowiednio przygotowany. W końcu nie wytrzymał.
- Jared, zaczekaj! – zawołał.
              Chłopak odwrócił się zaniepokojony zdenerwowanym głosem Markusa. Nie chciał czekać. Teraz liczyło się tylko odnalezienie Shannona.
- Co się stało? – zapytał.
- Muszę ci powiedzieć całą prawdę. – odparł Markus doganiając go na dziedzińcu zamku.
- Nie możesz z tym poczekać do czasu, aż odnajdziemy mojego brata? – zdenerwował się Jared.
- Mogłem. Nawet chciałem. Ale to ważne i wydaje mi się, że i tak za długo czekałem. – Markus odzyskał spokój. – Ale opowiem ci w drodze. Poszukamy go razem.

***

              Diego stał w oknie i obserwował Jareda i Markusa. Nie spodziewał się, że razem pójdą szukać Shannona, dlatego zakiełkowało w nim ziarenko niepokoju. Mimo swojej potęgi obawiał się szkód, których mógł narobić  Markus. W końcu sługa miał powód, żeby zemścić się na nim. Nie było nocy, żeby Diego nie myślał o tym, co zrobić, żeby Markus nigdy nie wyjawił prawdy jego synom. Pocieszał się faktem, że uratował Markusowi życie, więc ich więź nie pozwalała czarownikowi na zdradzenie go bez poniesienia konsekwencji.  Jeśli to zrobi – sam zginie.
              Zauważył, że Markus jakby świadomy tego, że są obserwowani, odwrócił się w jego stronę, po czym mówiąc coś ruszył z Jaredem w stronę lasu. Diego wysłał mu telepatyczną myśl: „Nie pogrywaj ze mną.”
              Wiedział, że Markus go usłyszał, jednak nie doczekał się odpowiedzi.

***

              Biegli obok siebie przez las. Żaden się nie odezwał. Markus myślał nad tym, jak zacząć, a Jared mimo zdenerwowania nie chciał go ponaglać.
- Diego nie jest waszym ojcem. – odezwał się w końcu Markus.
              Jared gwałtownie się zatrzymał. To co usłyszał brzmiało jak żart. Wcale nie śmieszny.
- O czym ty mówisz? – zapytał z niedowierzeniem.
- Diego nie jest waszym ojcem. – powtórzył cierpliwie Markus. Kolejne zdanie było trudniejsze do wypowiedzenia. – Waszym ojcem jest Gerard.
              Po tych słowach w lesie zapadła cisza. Nawet ptaki przestały śpiewać. Zdawało się, że cały las zastygł w oczekiwaniu na rozwój wypadków.
- Nie, nie, nie… Nie wierzę ci. – Jared poczuł się zagubiony i bezbronny  jak małe dziecko, którym kiedyś był. – Żartujesz sobie ze mnie, prawda? – zapytał. Czuł, że wypełnia go znajome uczucie – gniew.
- Nie, Jared. – westchnął Markus, nieświadomy tego co zaraz nastąpi. – Nie żartuję…
              Jared rzucił się na sługę. Był wściekły. Właśnie się dowiedział, że jego życie było kłamstwem, że wszyscy dookoła o tym wiedzieli, a on i jego brat żyli w nieświadomości, że ich prawdziwy ojciec został zamordowany.
- Ty potworze! – syknął odsłaniając zęby. – Wiedziałeś o wszystkim i nic nie powiedziałeś! Okłamywałeś nas! – miał ochotę rozszarpać Markusa na kawałki.
- Jared, daj mi coś powiedzieć. – odparł spokojnie Markus. Wiedział, że wystarczy jedno źle wypowiedziane słowo i zginie, a Jared nie pozna prawdy. Nie mógł do tego dopuścić. Poczuł, że Jared  zwalnia uścisk. – Już dawno próbowałem wam o tym powiedzieć. Chcę, żebyś poznał całą prawdę. – dokończył.
              Jared się zawahał. Zauważył determinację w oczach Markusa. Puścił go, mimo tego, iż miał ochotę go zabić.
- Mów. – rozkazał.
- Zanim zacznę, musisz mi coś obiecać. – Markus był świadomy tego, co się z nim stanie po skończeniu opowieści.
- Ja? Tobie? – Jared się roześmiał. – Chyba żartujesz.
- Jared, nie żartuję! – sługa zaczynał się denerwować. – Jeśli mi tego nie obiecasz, nic ci nie powiem.
- Czego chcesz?
- Obiecaj mi, że znajdziesz Shannona i Vicky i dołączycie do Gerarda. – powiedział Markus. – Musicie zniszczyć Diega.
- A ty? Chcesz uciec?
- Mnie już tu nie będzie. – odparł tajemniczo. – Diego uratował mi życie. Łączy nas więź. Jeśli go zdradzę, zginę. A to, co powiem jest zdradą. Nie wiem ile czasu mi jeszcze zostanie.
              Jared przypatrywał mu się przez chwilę. Jeszcze niedawno chciał go zabić, a teraz wcale nie chciał, żeby Markus umierał. Podjął decyzję.
- Mów.
- Jak już mówiłem, waszym ojcem jest Gerard. – zaczął Markus. – Waszą matką natomiast była moja siostra, Amanda…