sobota, 28 grudnia 2013


Rozdział 27
 
              Jared i Markus większość drogi pokonali w milczeniu. Chłopak dużo myślał o tym, co powiedział czarownik. Nie chciał wiedzieć nic więcej na temat śmierci swojej matki – to, co usłyszał w zupełności mu wystarczyło. Jednak była jedna rzecz, która nie dawała spokoju młodemu wampirowi.
- Możesz mi powiedzieć, - przerwał panującą ciszę – dlaczego Shannon się tak zachowuje, kiedy traci nad sobą kontrolę?
              Markus zastanowił się nad odpowiedzią.
- Sam długo nie mogłem rozwiązać tej zagadki. – powiedział zatrzymując się. Jared też się zatrzymał. – Jednak dowiedziałem się, co jest powodem jego zachowania.
              Jared uniósł brwi w pytającym geście, czekając na to, co powie Markus.
- Twój brat widział śmierć matki.
- Jak to? – zapytał. – Przecież mówiłeś, że w tym czasie byliśmy poza domem.
- Tak mi się wydawało. – odparł czarownik. – Później, po wielu latach dowiedziałem się, że Jenna przyjechała na zamek z jakąś pilną sprawą. Nie miała was z kim zostawić, więc zabrała was ze sobą. Shannon uciekł jej, żeby zobaczyć rodziców. Przez uchylone drzwi do jadalni obserwował całe zajście.
- Więc dlaczego nigdy mi o tym nie powiedział?
- Być może wyparł się tego, co tam zobaczył. Był tylko małym dzieckiem. Może nawet w ogóle tego nie pamięta, a obraz ten jest ukryty gdzieś głęboko w jego świadomości.
- Myślisz, że coś mu pomoże? Myślisz, że jest jakiś sposób na to, żeby wyciągnąć go z tego i żeby już nigdy nie wrócił do tej postaci?
- Ty możesz mu pomóc, Jared. Jesteście braćmi i mimo tego, że się nienawidzicie i tak się kochacie. – odparł Markus. – I być może Vicky. – dodał po chwili namysłu. – Zależy mu na niej.
- I pomyśleć, że chciałem ją zabić, żeby zemścić się na bracie. – westchnął chłopak. – Wychodzi na to, że ta dziewczyna jest naszym jedynym sojusznikiem.
              Markus skinął głową.
- Cała zabawa polega  teraz na tym, żeby skłonić ją do współpracy. – powiedział.
- Jest tylko jeden, maleńki problem. – zauważył Jared.
- Jaki? – Markus wydawał się zaskoczony.
- Vicky się mnie boi, a Shannon może ją zabić. Być może nawet Diego zaczepił mu w umyśle ten pomysł. – odparł wampir.
- Dlaczego Diego miałby to zrobić? – czarownik nie nadążał za Jaredem.
- Dopóki Shannon nie uciekł, Diego miał wszystko pod kontrolą. – wyjaśnił chłopak. – A teraz, kiedy o wszystkim mi opowiedziałeś będzie obawiał się zemsty z mojej strony. Vicky jest jedyną osobą, która może go zniszczyć.
              Markus pokręcił głową.
- Nie pomyślałem o tym. – powiedział. – Musimy ją znaleźć zanim Shannon to zrobi. Na szczęście ja też jeszcze się bawię. – Markus uśmiechnął się do chłopaka.
              Jared odwzajemnił uśmiech.
- Więc znajdźmy Vicky, a Shannon sam do nas przyjdzie. – powiedział.
- Ale gdzie ona może teraz być? – zastanawiał się czarownik. – Jej rodzice już wiedzą, że Diego się o nią upomina. Na pewno gdzieś się ukryli.
- Domek nad jeziorem. – odpowiedział Jared bez zastanowienia, po czym nie czekając na reakcję Markusa ruszył przed siebie.

Rozdział 26
 
              Nadeszła sobotnia noc. Shannon był w swoim żywiole. Uwielbiał ten czas, kiedy budziła się w nim zwierzęca natura. Wtedy nikt ani nic nie było w stanie go powstrzymać. Teraz czuł się tak silny, jak jeszcze nigdy w życiu.
              Stał przed klubem, do którego chodziły tylko nadziane dzieciaki. Był głodny. Chciał jak najszybciej tam wejść i zwabić jakąś dziewczynę w ustronne miejscem na przykład do ciemnej alejki za klubem. Marzył o tym, żeby poczuć smak świeżej krwi na języku.
              Planowanie przerwał mu cichy szelest tuż za nim. Shannon stał spokojnie na swoim miejscu, nie dając po sobie poznać, że cokolwiek usłyszał. Był gotowy do walki i pewny, że zmiażdży przeciwnika w kilka sekund, co będzie ogromną frajdą. Stali w milczeniu.
- Wiedziałem, że cię tu znajdę. – odezwał się intruz po dłuższej chwili.
              Shannon odwrócił się leniwie, poznając gościa po głosie. Przybysz uśmiechał się promiennie.
- A ja się tu ciebie nie spodziewałem, Damien. – odpowiedział chłopak, odwzajemniając uśmiech.  - Czego tu szukasz? Kolacji?
             Shannon na wzmiankę o kolacji zauważył błysk w oczach przyjaciela.
- Czytasz mi w myślach. – odparł wampir. – Ale kolacja może zaczekać. – Szukam ciebie, Shann.
- Mnie? – Shannon udawał zaskoczonego. – Czyżby znudziło ci się samotne imprezowanie?
- Po części. – Damien ponownie się uśmiechnął na wspomnienie wspólnych, krwawych imprez. – Właściwie to nie tylko ja cię szukam. Wszyscy cię szukają. Łącznie z Diegiem.
- Diego opuścił swój zamek? - Shannon roześmiał się. – To faktycznie musi być sytuacja kryzysowa.
- Taaaak… - Damien zastanowił się przez chwilę. – Powinienem cię teraz odstawić do zamku, tak jak kazał Diego.
- Zamierzasz go posłuchać, Damien? – Shannon przyglądał mu się leniwie.
             Wampir prychnął z rozbawienia.
- Ja? – roześmiał się. – Nie miałem najmniejszego zamiaru go słuchać. Chciałem cię znaleźć bo mi się nudzi i przydałoby mi się towarzystwo. A imprezowanie z tobą to czysta przyjemność. – Damien uśmiechał się od ucha do ucha.
              Shannon również się uśmiechnął. Brakowało mu towarzystwa przyjaciela. Damien był okrutny i lubił torturować swoje ofiary, a on osobiście nie miał nic przeciwko.  We dwóch zawsze było weselej.
- W takim razie, czas na imprezę. – chłopak odwrócił się i ruszył w stronę klubu.
              Damien po krótkiej chwili ruszył za nim. Przyjaciele bez problemu dostali się do środka, używając swojej mocy.
              Zaczęło się polowanie.

poniedziałek, 9 grudnia 2013


Rozdział 25


Rok 1400
Sycylia, posiadłość Diega

 
              Gerard szybkim krokiem przemierzał korytarz pod drzwiami do komnaty żony. Amanda od dłuższego czasu nie dawała znaku życia. Pocieszał się faktem, że nie jest sama, jej brat czuwa nad nią. Kątem oka zauważył, że zbliża się do niego Diego.
- Wiesz już coś?
- Jeszcze nie. – odparł zdenerwowany Gerard. – Od pół godziny nikt stamtąd nie wychodził.
- Spokojnie. – Diego w uspokajającym geście położył dłoń na ramieniu brata. – Wszystko będzie dobrze. – dodał. W głębi duszy miał jednak nadzieję, że wiedźma w końcu umrze. Szczerze jej nienawidził. Nigdy nie wybaczył jej tego, że stanęła między nim a Gerardem.
              Po chwili z komnaty wyszła służąca z niemowlęciem na rękach.
- Panie, masz ślicznego synka. – powiedziała, podając Gerardowi chłopca.
              Diego  zauważył, jak jego brat patrzy na dziecko i znienawidził Amandę jeszcze bardziej.
- To prawda. – powiedział. – Śliczny chłopak. Jak się czuje Amanda? – zapytał służącą.
- Z panią jest coraz lepiej. – odparła dziewczyna. – Brat jej pomaga.
- Cudownie. – Diego klasnął w dłonie. – Muszę już iść. Jeszcze raz gratuluję drugiego syna. – powiedział i odszedł nie czekając na odpowiedź brata.
 
***
 
              Minęło kilka lat. Amanda i Gerard tworzyli wspaniałą królewską rodzinę. Ich synowie, Shannon i Jared, rozwijali się prawidłowo, jak przystało na mieszańców. Po uzyskaniu pełnoletniości, chłopcy mieli sami zdecydować kim chcą być – czarodziejami czy wampirami. Jednak Diego zdecydował za nich dużo wcześniej. Wezwał do siebie Markusa.
- Planuję od dawna wygnanie mojego brata. – Diego bez zbędnych wstępów przeszedł do konkretów.
              Markus słuchał z niedowierzeniem. Znał Diega i wiedział, do czego jest zdolny, ale tego się nie spodziewał. A miało być jeszcze gorzej.
- Zawdzięczasz mi życie. – ciągnął wampir. – Zgodnie z naturą do końca życia musisz robić to, co ci każę. I zamierzam to wykorzystać. – dodał z niepokojącym uśmiechem.
- Co mam zrobić? – zapytał czarownik, bojąc się odpowiedzi.
- Zabierz moich bratanków daleko stąd. Oddaj ich pod opiekę Jenny. Niech się nimi zajmie dopóki po nich nie przyślę. Potem wracaj jak najszybciej. - poinstruował sługę.
- Tak jest, panie.
              Markus wyszedł. Spełnił prośbę Diega, tłumacząc siostrze, że Jenny nauczy ich kilku przydatnych rzeczy. Amanda z niechęcią oddała chłopców pod opiekę kuzynki. W ten sam dzień Diego wyprawił ucztę na cześć brata i jego żony. Amanda nigdy nie ufała Diegowi, wiedziała, że coś się wydarzy i dlatego Diego kazał odprawić chłopców. Jednak była szczęśliwa, że nie będzie ich w zamku, kiedy to się stanie. A była pewna, że coś się stanie. W końcu była czarownicą. Prosiła Gerarda, żeby nie szedł na tą ucztę jednak Gerard był głuchy na jej prośby. W pełni ufał bratu i pomimo sprzeciwu żony udali się do sali jadalnej.
              Po skończonej uczcie Diego dał Markusowi znak. Sługa zablokował swój umysł przed badawczym umysłem siostry i w myślach zaczął powtarzać zaklęcia.
- Wspaniały wieczór, prawda? – odezwał się Diego, wstając od stołu i powolnym krokiem zbliżając się do okna.
- Prawda, bracie. – odparł Gerard. – Nikt nie potrafi wyprawiać takich kolacji jak ty.
              Diego czekał, aż odezwie się Amanda, lecz ta uparcie milczała.
- Miło mi to słyszeć. – Diego uśmiechnął się, odwracając w stronę brata. – Wiesz, wydaje mi się, że długo nie będziemy mieć okazji spotkać się w tym gronie.
              Amanda od dłuższego czasu skupiała się na tym, dlaczego Markus zamknął przed nią swój umysł. Nie podobało jej się to. Po ostatnich słowach Diega nagle zrozumiała.
- To pułapka! – krzyknęła zrywając się z krzesła.
              Markus raz po raz powtarzał paraliżujące zaklęcia, z początku tylko w myślach a później zdławionym szeptem. Całą swoją uwagę skupiał na Gerardzie tak, jak rozkazał mu Diego. Nie chciał nawet patrzeć na swoją siostrę, bał się tego, co mógłby zobaczyć w jej oczach.
              Diego korzystając z tego, iż jego brat nie może się poruszyć, dopadł Amandę i ciągnąc ją za włosy, wyprowadził na środek tak, żeby Gerard mógł wszystko widzieć. Był w pełni usatysfakcjonowany wyrazem twarzy brata.
- Tyle lat czekałem na ten moment. – powiedział. – Musiałem się odpowiednio do tego przygotować. Całe dnie spędzałem na planowaniu tego wieczora. I wreszcie on nadszedł. Wieczór twojej śmierci, wiedźmo. – dodał przebijając dłonią jej klatkę piersiową i chwytając w garść jej serce. Amanda krzyknęła z zaskoczenia i bólu. – Marzyłem o tej chwili. – ciągnął. – Chciałem widzieć, jak ucieka z ciebie życie. Chciałem być ostatnią osobą, którą zobaczysz przed śmiercią. – uśmiechnął się triumfalnie.
- Nie! – Gerard szaleńczo próbował oswobodzić się z zaklęcia. – Diego, proszę, nie rób tego! – krzyczał, jednak Diego wcale go nie słyszał.
              Amandzie zaczynało brakować tchu. Spojrzała na Gerarda, po czym utkwiła wzrok w oczach Diega.
- Dlaczego to robisz? – zapytała głosem pełnym bólu.
- Dlaczego? – zaśmiał się. – Jeszcze pytasz? Rozdzieliłaś mnie z moim bratem. Stanęłaś między nami. Zniszczyłaś nasze plany. Przeklinam dzień, w którym cię tu sprowadziłem! – krzyknął.
- Nigdy ci go nie odebrałam… - szepnęła. – Sam to zrobiłeś. Swoją zazdrością.
- Sama nie wierzysz w to, co mówisz. – wycedził przez zęby.
              Amanda pokręciła głową z rezygnacją. Spojrzała na brata. Widziała jak cierpi. Widziała łzy płynące z jego oczu. Nie miała do niego żalu. Wiedziała, że musiał to zrobić.
- Zaopiekuj się chłopcami. – zwróciła się do niego. – Powtarzaj im, jak bardzo ich kochałam… - nic więcej nie zdążyła powiedzieć, Diego jej przerwał.
- Zajmę się nimi. A teraz… żegnaj. – z tymi słowami wyrwał jej serce.
              Amanda osunęła się bezwładnie patrząc na swoje serce ciągle bijące w dłoni Diega. Gerard krzyczał i szarpał się jak opętany, ale Diego nie zwracając na niego uwagi zwrócił się do reszty czarowników:
- Zabierzcie Gerarda na dół i poczekajcie na mnie. A ją… spalcie.
              Czarownicy zabrali Gerarda jak kazał Diego. Markus podszedł do ciała siostry, upadł na kolana i patrząc w jej gasnące oczy płakał. Diego nie chcąc dłużej na to patrzeć wyszedł do ogrodu i udał się z Gerardem w jego ostatnią podróż. Po powrocie kazał Markusowi sprowadzić swoich bratanków i od tamtej pory był dla nich ojcem. Zmienił ich w wampiry nie dając szansy wyboru.

***

- I na tym koniec. – zakończył opowieść. – Patrzyłem bezsilnie, jak Diego zabija moją siostrę i nie mogłem nic zrobić. Chciałem umrzeć tak, jak ona, ale nie mogłem. Myślałem o was, opiekowałem się wami najlepiej jak umiałem. Próbowałem zagłuszyć ból w sercu, ale nie było mi dane zaznać spokoju. Kochałem was najbardziej na świecie, byliście dla mnie wszystkim. Codziennie widziałem jak stajecie się podobni do niej…
              Jared nie wytrzymał. Rzucił się na Markusa.
- Dosyć! Wystarczy! Nie chcę więcej tego słuchać! – krzyczał przez łzy. Opowieść Markusa przerwała blokadę. Chłopak nie mógł zatrzymać powracających wspomnień matki: jej głosu, jej dotyku, jej uśmiechu… - Zabiłeś moją matkę! Jak mogłeś?! Czego oczekujesz ode mnie?!
              Markus bez lęku patrzył w oczy siostrzeńca.
- Proszę jedynie żebyś mi wybaczył… - wyszeptał. – Tak, jak zrobiła to twoja matka. Ona rozumiała.
- Wybaczył?! Wybaczyć coś takiego? – odepchnął czarownika i otarł łzy. Nie odzywał się przez dłuższy czas, pozwalał, by wspomnienia matki zalały jego duszę. Zastanowił się, co zrobiłaby jego matka. – Wybaczam ci. – odezwał się cichym i spokojnym głosem. – Wybaczam ci, bo tego chciałaby mója matka.
              Markus odetchnął z ulgą.
- Dziękuję. – odparł równie cichym głosem. – Teraz, gdy znasz prawdę będę mógł odejść w spokoju.
- Nie możesz odejść. – odezwał się Jared głosem pełnym bólu i frustracji. – Nie możesz nas zostawić.
- Dobrze wiesz, że to może być niemożliwe. – odparł Markus. - Wiem. Dlatego się pospieszmy. Musimy znaleźć Shannona.
              Jared przywołał na twarz maskę obojętności. Jednak w głębi duszy coś w nim pękło. Jego nienawiść do brata w całości została przelana na Diega. Przysiągł sobie, że się na nim zemści: za matkę, ojca, brata i wuja.
- Jared?.
              Chłopak odwrócił się, a Markus aż westchnął na widok jego twarzy. Jared miał pustkę w oczach.
- Słucham.
- Będę z tobą najdłużej jak się da. – powiedział. – Ale obiecaj mi, że jak mnie zabraknie dokończysz to, co zaczęliśmy.
- Obiecuję. Znajdę brata i Vicky i odnajdziemy naszego ojca. Zemszczę się na Diegu za to, co zrobił. I nie będzie to przyjemne. – uśmiechnął się do Markusa. Był to okrutny uśmiech. – To będzie świetna zabawa. – dodał.
              Ruszyli przed siebie, ramię w ramię, świadomi, że rozpoczyna się nowy etap w ich życiu.
              Wkroczyli na wojenną ścieżkę.

czwartek, 14 listopada 2013


Rozdział 24

              Markus ze wszystkich sił próbował dotrzymać kroku Jaredowi. Chciał powiedzieć mu całą prawdę odnośnie Diega i Gerarda, ale nie mógł się do tego zmusić. Długo czekał na tą chwilę i nadal nie był odpowiednio przygotowany. W końcu nie wytrzymał.
- Jared, zaczekaj! – zawołał.
              Chłopak odwrócił się zaniepokojony zdenerwowanym głosem Markusa. Nie chciał czekać. Teraz liczyło się tylko odnalezienie Shannona.
- Co się stało? – zapytał.
- Muszę ci powiedzieć całą prawdę. – odparł Markus doganiając go na dziedzińcu zamku.
- Nie możesz z tym poczekać do czasu, aż odnajdziemy mojego brata? – zdenerwował się Jared.
- Mogłem. Nawet chciałem. Ale to ważne i wydaje mi się, że i tak za długo czekałem. – Markus odzyskał spokój. – Ale opowiem ci w drodze. Poszukamy go razem.

***

              Diego stał w oknie i obserwował Jareda i Markusa. Nie spodziewał się, że razem pójdą szukać Shannona, dlatego zakiełkowało w nim ziarenko niepokoju. Mimo swojej potęgi obawiał się szkód, których mógł narobić  Markus. W końcu sługa miał powód, żeby zemścić się na nim. Nie było nocy, żeby Diego nie myślał o tym, co zrobić, żeby Markus nigdy nie wyjawił prawdy jego synom. Pocieszał się faktem, że uratował Markusowi życie, więc ich więź nie pozwalała czarownikowi na zdradzenie go bez poniesienia konsekwencji.  Jeśli to zrobi – sam zginie.
              Zauważył, że Markus jakby świadomy tego, że są obserwowani, odwrócił się w jego stronę, po czym mówiąc coś ruszył z Jaredem w stronę lasu. Diego wysłał mu telepatyczną myśl: „Nie pogrywaj ze mną.”
              Wiedział, że Markus go usłyszał, jednak nie doczekał się odpowiedzi.

***

              Biegli obok siebie przez las. Żaden się nie odezwał. Markus myślał nad tym, jak zacząć, a Jared mimo zdenerwowania nie chciał go ponaglać.
- Diego nie jest waszym ojcem. – odezwał się w końcu Markus.
              Jared gwałtownie się zatrzymał. To co usłyszał brzmiało jak żart. Wcale nie śmieszny.
- O czym ty mówisz? – zapytał z niedowierzeniem.
- Diego nie jest waszym ojcem. – powtórzył cierpliwie Markus. Kolejne zdanie było trudniejsze do wypowiedzenia. – Waszym ojcem jest Gerard.
              Po tych słowach w lesie zapadła cisza. Nawet ptaki przestały śpiewać. Zdawało się, że cały las zastygł w oczekiwaniu na rozwój wypadków.
- Nie, nie, nie… Nie wierzę ci. – Jared poczuł się zagubiony i bezbronny  jak małe dziecko, którym kiedyś był. – Żartujesz sobie ze mnie, prawda? – zapytał. Czuł, że wypełnia go znajome uczucie – gniew.
- Nie, Jared. – westchnął Markus, nieświadomy tego co zaraz nastąpi. – Nie żartuję…
              Jared rzucił się na sługę. Był wściekły. Właśnie się dowiedział, że jego życie było kłamstwem, że wszyscy dookoła o tym wiedzieli, a on i jego brat żyli w nieświadomości, że ich prawdziwy ojciec został zamordowany.
- Ty potworze! – syknął odsłaniając zęby. – Wiedziałeś o wszystkim i nic nie powiedziałeś! Okłamywałeś nas! – miał ochotę rozszarpać Markusa na kawałki.
- Jared, daj mi coś powiedzieć. – odparł spokojnie Markus. Wiedział, że wystarczy jedno źle wypowiedziane słowo i zginie, a Jared nie pozna prawdy. Nie mógł do tego dopuścić. Poczuł, że Jared  zwalnia uścisk. – Już dawno próbowałem wam o tym powiedzieć. Chcę, żebyś poznał całą prawdę. – dokończył.
              Jared się zawahał. Zauważył determinację w oczach Markusa. Puścił go, mimo tego, iż miał ochotę go zabić.
- Mów. – rozkazał.
- Zanim zacznę, musisz mi coś obiecać. – Markus był świadomy tego, co się z nim stanie po skończeniu opowieści.
- Ja? Tobie? – Jared się roześmiał. – Chyba żartujesz.
- Jared, nie żartuję! – sługa zaczynał się denerwować. – Jeśli mi tego nie obiecasz, nic ci nie powiem.
- Czego chcesz?
- Obiecaj mi, że znajdziesz Shannona i Vicky i dołączycie do Gerarda. – powiedział Markus. – Musicie zniszczyć Diega.
- A ty? Chcesz uciec?
- Mnie już tu nie będzie. – odparł tajemniczo. – Diego uratował mi życie. Łączy nas więź. Jeśli go zdradzę, zginę. A to, co powiem jest zdradą. Nie wiem ile czasu mi jeszcze zostanie.
              Jared przypatrywał mu się przez chwilę. Jeszcze niedawno chciał go zabić, a teraz wcale nie chciał, żeby Markus umierał. Podjął decyzję.
- Mów.
- Jak już mówiłem, waszym ojcem jest Gerard. – zaczął Markus. – Waszą matką natomiast była moja siostra, Amanda…

wtorek, 12 listopada 2013


Rozdział 23
 
              Tom i Kate wrócili do domu po godzinnej nieobecności. Kate od razu zauważyła, że coś jest nie tak.
- Tom, coś mi tu nie gra. – powiedziała rozglądając się dookoła.
              Tom wyciągnął paczki z zakupami z samochodu i stanął obok żony.
- Co masz na myśli? – zapytał. Jemu też zaczął udzielać się nastrój Kate.
- Nie wiem. – odparła, kręcąc głową. – Wydaje mi się, że jest za cicho jak na środek lasu. – wstrząsnął nią dreszcz.
- Masz rację. – powiedział Tom. – Ale uważam, że tutaj nic nam nie grozi. Nikt nie wiem o tym miejscu.
- Wiem. – Kate wydawała się trochę spokojniejsza. – Wejdźmy do środka.
              Udało im się wnieść wszystkie zakupy, nie robiąc przy tym za dużego hałasu. Było już późno.
- Myślisz, że dzieci już śpią? – zapytała cicho.
- Nie śpimy. – z salonu dobiegł ich głos Chrisa. –Zrobiliśmy kolację, ale nie doczekaliśmy się na was. Jest w lodówce. – wstał i zaczął wchodzić po schodach.
- Gdzie Vicky? – zapytał Tom.
- Powiedziała, że musi odetchnąć świeżym powietrzem. – odpowiedział chłopak. – Chyba jest na dachu. – dodał z wahaniem. – Dobranoc.
- Dobranoc – odpowiedzieli chórem, po czym spojrzeli na siebie zaniepokojeni.
- Pójdę do niej. – odezwała się Kate.
- Nie. – zaprotestował Tom. – Ja do niej pójdę.
              Wspiął się po schodach, zostawiając na dole zdziwioną Kate. Skierował się w stronę balkonu, skąd łatwo można było wejść na dach, po czym się zawahał. Bał się, że Vicky nie będzie chciała z nim rozmawiać. Postanowił zaryzykować.
- Vicky? – zawołał. – Jesteś tam?
              Odpowiedziała mu cisza. Odczekał jeszcze chwilę i już miał wracać na dół, kiedy ją usłyszał.
- Jestem.
              Tom wszedł na dach i usiadł koło córki. Przez chwilę się nie odzywał, nie wiedząc, co powiedzieć.  W końcu odezwał się niepewnie onieśmielony milczeniem Vicky i tym, że nawet na niego nie spojrzała.
- Posłuchaj, wiem co czujesz. – zaczął. – Potrzebujesz czasu na to, żeby oswoić się z tą sytuacją, ale wierzę, że uda ci się przezwyciężyć nienawiść jaką darzysz mnie i matkę i nam wybaczysz.
              Vicky odwróciła się i popatrzyła na ojca. Tom zauważył łzy w oczach córki. Chciał ją objąć pocieszyć ale wiedział, że to się może źle skończyć.
- Nic nie wiesz. – powiedziała.
- Wiem, że to dla ciebie trudne. Ale nie mieliśmy innego wyjścia.
              Vicky zignorowała słowa ojca. Chciała zadać mu tylko jedno pytanie. Pytanie, które dręczyło ją, odkąd dowiedziała się, czym jest.
- Powiedz mi, o czym wtedy myśleliście? – w jej głosie Tom wyczuł żal i złość.
- O tobie, Vicky. – odpowiedział.
              Dziewczyna zaśmiała się, bo spodziewała się takiej odpowiedzi.
- Nie, tato. – powiedziała. – Nie myśleliście o mnie.
- Nie rozumiem. – Tom poczuł się zagubiony.
- Nie myśleliście o mnie. – powtórzyła. – Myśleliście o sobie.
              Po tych słowach zapadła cisza. Tom nie był przygotowany na to, że Vicky powie coś takiego. Nigdy nie myśleli o sobie.
- To nieprawda. – odpowiedział. – Chcieliśmy, żebyś żyła. Tylko to się dla nas liczyło. Myśleliśmy, że on o tobie zapomni.
- To źle myśleliście. – Vicky wstała. – I teraz ponosicie tego  konsekwencje. – dodała.
- Vicky, córeczko… - zaczął Tom. Chciał ją zatrzymać i przekonać, że nie chcieli dla niej źle.
- Nie jestem już twoją córką. – powiedziała, zatrzymując się przy drzwiach. – Wasza córka umarła siedemnaście lat temu. I to wy ją zabiliście. – tymi słowami zakończyła rozmowę i weszła do domu, zostawiając go samego.
              Tom westchnął z rezygnacją. Uświadomił sobie, że Vicky nigdy im nie wybaczy. Czuł się bezradny. Wstał i jeszcze przez chwilę patrzył w gwiazdy rozmyślając, po czym wrócił do domu.

poniedziałek, 11 listopada 2013


Rozdział 22

            Diego szedł szybkim krokiem do komnaty Jareda, rozmyślając nad sytuacją, w której się znalazł. zdawał sobie sprawę z tego, że jak żyje, jeszcze nigdy nie miał takich kłopotów. Po raz pierwszy w życiu miał wyrzuty sumienia. Nie żałował ludzi, których mógł zabić Shannon. Żałował, że doprowadził syna do tego stanu przez swoje głupie podejrzenia odnośnie Gerarda. Doniesiono mu, że kilka razy widziano jego brata w różnych zakątkach kraju i Europy ale nie mógł w to uwierzyć, bo widział jego śmierć. Przecież sam go zabił więc to niemożliwe, żeby Gerard żył.
              Nie przerywając swoich rozmyślań, wszedł do komnaty syna i zamknął za sobą drzwi. Markus już tam był.
- Mamy poważny problem. – odezwał się. – Shannon zniknął.
              Markus się nie odezwał, Jared był wściekły jak jeszcze nigdy w życiu.
- Jak mogłeś na to pozwolić?! – krzyknął na ojca. – Dobrze wiedziałeś, do czego to doprowadzi! Mało ci było ostatnim razem?! – wampir nie potrafił opanować złości.
- Nie krzycz na mnie! – oczy Diega pociemniały. – Dobrze wiedziałem, co robię!
- Czyżby? – Jared się zaśmiał. – Właśnie widzę. Zdajesz sobie sprawę, że sprowadziłeś szalonego potwora o wiele bardziej niezrównoważonego niż ostatnio? Jak mogłeś zrobić to własnemu synowi?!
              Diego stracił panowanie nad sobą. Nie mógł dłużej znieść wyrzutów Jareda, bo wiedział, że ma rację. Rzucił się na syna, odsłaniając zęby.
- Nie będziesz mnie pouczał. – syknął. – Nie masz najmniejszego pojęcia o tym, co się dzieje.
              Markus miał już dość tej bezsensownej kłótni. Musieli odnaleźć Shannona, zanim ten zrobi coś głupiego. Czas nie był ich sprzymierzeńcem a kłótnie tylko pogarszały sytuację.
- Nie kłóćcie się. – powiedział spokojnym tonem, stając między wampirami. Uświadomił sobie, że to dość ryzykowne posunięcie. – To nic nie da. Musimy go odszukać. Natychmiast.
              Słowa sługi ostudziły emocje obu wampirów. Diego odsunął się od Jareda, wpatrując się w niego uparcie, ale nie odezwał się ani słowem. Musiał pomyśleć.
- Masz rację. – odezwał się Jared, odwracając wzrok od ojca. Spojrzał na Markusa. – Jeśłi go nie znajdziemy, może być za późno.
- Zgadza się. – przyznał niechętnie Diego. – Nie mógł uciec daleko. – ruszył w stronę drzwi.
- Mamy jeszcze jeden problem, o którym zapewne zapomniałeś, ojcze. – odezwał się Jared lodowatym tonem.
              Diego zatrzymał się z ręką na klamce. Nie miał pojęcia, o czym mówi Jared.
- Umysł Shannona na pewno zaczął już wymazywać wspomnienia. – kontynuował chłopak. – Jeśli szybko go nie znajdziemy, stanie się bezlitosną maszyną do zabijania. Gorszą niż ostatnio.
              Markus zadrżał w duchu na wspomnienie tamtych dni. Nie chciał sobie wyobrażać, co ich czeka tym razem.
- Dlaczego tak ci na nim zależy? – zapytał Diego szeptem, nie odwracając się od drzwi. – Przecież go nienawidzisz.
              Jared patrzył na ojca, jakby widział go pierwszy raz w życiu.
- Masz rację. – przyznał. – Gdyby nie fakt, że to przez ciebie zginęła Samantha, nienawidziłbym go jeszcze bardziej. Ale to mój brat i mimo wszystko go kocham.
- Tylko to chciałem usłyszeć. – odpowiedział Diego. – Teraz wiem, że nie pozwolisz na to, żeby Shannon zrobił coś głupiego. – dodał i wyszedł z komnaty.
              Jared przypomniał mu o zdolności Shannona do wymazywania wspomnień, więc zaczął wysyłać synowi nakaz zabicia Vicky w nadziei, że chłopak to zrobi. Tymczasem musi upewnić się, że Gerard żyje i opracować nowy plan pozbycia się go raz na zawsze.

***

               Jared został sam z Markusem. Nadal był wściekły na Diega, ale wiedział, że nie pomoże mu to w odnalezieniu brata.
- Masz jakiś pomysł? – zapytał sługę. – Cokolwiek?
- Wysłałem kilku magów na poszukiwania. Mają sondować okolicę i szukać jakichkolwiek śladów. – odparł Markus. – Jared, nie ufam już twojemu ojcu.
              Wampir popatrzył na sługę. Nie mógł uwierzyć, że słyszy te słowa z ust najwierniejszego sługi ojca. Był ciekaw, o co dokładnie chodzi.
- Nie ufasz mu? – zapytał. – Dlaczego?
              Markus zastanowił się przez chwilę. Wiedział o obsesji  Diega na temat jego brata, chociaż wydawało mu się to śmieszne, bo Gerard nie żył. Słyszał o plotkach, że był widziany w kilku miejscach i pomimo nadziei rodzącej się w jego sercu – nie mógł w to uwierzyć. Postanowił, że najwyższy czas o wszystkim powiedzieć Jaredowi.
- Wiem, dlaczego Diego kazał twojemu bratu się zmienić.
              Jared nie wierzył własnym uszom. Markus o wszystkim wiedział i nic mu nie powiedział! Poczuł, że wzbiera w nim kolejna fala złości.
- Dlaczego? – zapytał ostro.
              Markus wahał się jeszcze przez chwilę. Nie wiedział, od czego zacząć.
- Chodzi o Gerarda, jego brata. – odpowiedział. – Diego myśli, że Gerard żyje i będzie chciał się zemścić, dlatego zmienił Shannona i dlatego potrzebuje Vicky.
- A co ma z tym wspólnego ta dziewczyna? – Jared czuł się coraz bardziej zagubiony. Nie wiedział, że Diego miał brata.
              Markus westchnął zrezygnowany. Zdawał sobie sprawę, że czas nagli ale musiał to wszystko wyjaśnić Jaredowi.
- Vicky jest pół wampirem, pół czarownicą. Jej matka o tym nie wie, ale pochodzi w czystej linii od Matki czarownic, Heleny. Tylko Vicky ma moc zniszczenia Najstarszego. Dlatego Diego zadał sobie tyle trudu, żeby odnaleźć Kate i uratować jej małą córeczkę, dzieląc się z nią krwią. – odetchnął głęboko i kontynuował. – Diego chce ją mieć po swojej stronie w razie, gdyby plotki na temat Gerarda były prawdziwe. Boi się, że jego brat, o ile faktycznie żyje, może wykorzystać dziewczynę przeciw niemu.
              Jared zaniemówił. Nie spodziewał się czegoś takiego. Przez chwilę nie mógł wykrztusić ani słowa. Analizował wszystkie informacje z prędkością światła.
- Czyli twierdzisz, że ojciec sam ukręcił sobie stryczek? – zapytał z powątpiewaniem.
- Można tak powiedzieć. – odparł Markus. – Chce, żebyście to wy zmienili Vicky. Wtedy będzie po jego stronie.
- Rozumiem… Czyli nie możemy dopuścić do tego, żeby znalazł ją ktoś od Gerarda, o ile ten żyje.
- Zgadza się. – przytaknął Markus.
- A jeśli to wszystko prawda i Gerard nas ubiegnie? – chciał wiedzieć Jared.
- Wtedy możesz zacząć się bać, chociaż wątpię, żeby tobie i Shannonowi coś groziło ze strony Gerarda. Niemniej Vicky nas zniszczy, bo tego chciałby Gerard. Dlatego musimy chronić dziewczynę. Odłóż na bok nienawiść do brata. Tylko wy dwaj możecie ją chronić. I siebie nawzajem. Dlatego Diego pytał, co naprawdę czujesz do brata.
- Okey, teraz nie rozumiem. – Jared się pogubił. – Co ma do rzeczy to, co czuję do Shannona?
              Markus westchnął zniecierpliwiony. Nie spodziewał się, że tak długo to potrwa.
- Jeśli nadal darzycie się braterską miłością, choćby nikłym uczuciem, wasza więź jest nierozerwalna. We dwójkę możecie zdziałać wszystko.
- Skąd pewność, że Shannon również darzy mnie, jak to ująłeś, „braterską miłością”?
- Diego zadał mu to samo pytanie co tobie, a on odpowiedział podobnie jak ty. Jesteście związani Magicznym Słowem.
- Jak to - Magicznym Słowem? – Jared plątał się w wyjaśnieniach Markusa.
- Wasze deklaracje zostały wypowiedziane przy mnie, czarowniku. To wiele znaczy.
              Jaredowi głowa pękała od nadmiaru informacji.
„Za dużo tego wszystkiego jak na jeden dzień.” pomyślał.
- Czego oczekujesz ode mnie? – zapytał. – Dlaczego mówisz mi to wszystko właśnie teraz?
- Bo ty możesz temu wszystkiemu zapobiec. – odpowiedział Markus. – Twój ojciec ma obsesję na punkcie Gerarda. A ja chcę zakończyć to szaleństwo. – dodał po chwili.
- Chcesz zdradzić Diega? – zapytał z niedowierzeniem Jared.
- Można to ująć w ten sposób.
- Dlaczego?
- Jared, nie mamy czasu na tę część historii. – odpowiedział coraz bardziej zniecierpliwiony Markus. – Opowiem ci po drodze.
-  W takim razie znajdźmy Shannona i Vicky zanim rzekomo zrobi to Gerard. – Jared wyszedł.
              Markus podążył za wampirem. Miał nadzieję, że nie jest za późno. Ufał Jaredowi i swojemu osądowi.
              Bał się jak Jared zareaguje na pozostałą część historii.