Rozdział
14
Shannon siedział w jednym z lochów
nadal osłabiony po zastrzyku. Był zły na samego siebie za to, że da się tak
podejść. Kiedy wyszedł z komnaty Diega chciał natychmiast wracać do Vicky. Z
zamiarem przeistoczenia się w swoje zwierzęce ciało udał się do ogrodu na
tyłach domu.
Ogród ten to jedyne miejsce na ziemi gdzie każdy wampir korzystając z
podziemnego źródła mocy mógł zmienić się w dowolne, nieokreślone przez samego
siebie zwierzę.Podszedł do ogromnego głazu na środku zadbanego trawnika, zamknął oczy i już miał zaczerpnąć mocy z ziemi kiedy usłyszał zbliżające się kroki. Odwrócił się poirytowany i uśmiechnął się mimowolnie gdy zobaczył kto idzie.
- Ingrid? Ty nadal tutaj?
Ingrid była jego najlepszą przyjaciółką i starszą od niego o kilkaset lat wampirzycą a jednocześnie najmłodszą osobą, która została przemieniona – miała wtedy zaledwie 17 lat. Po tym jak Shannon stał się wampirem i pierwszy raz stracił całkowitą kontrolę nad tym co robi tylko ona miała na tyle odwagi by pomóc mu wrócić z otchłani szaleństwa. Nie było to miłe.
Dziewczyna miękko podeszła do niego i z trudem odwzajemniła uśmiech. Nic nie odpowiedziała tylko jak zawsze przytuliła go na powitanie. Usłyszał w myślach słabe „przepraszam” i zanim zdołał zareagować poczuł ukłucie i zawładnęła nim ciemność.
Obudził się w lochu.
I jak zawsze w momentach kiedy był sam powracało do niego to wspomnienie.
Las.
Jego brat.
Palący głód.
Dziewczyna.
I niekończąca się rozpacz.
Zamknął oczy chcąc pozbyć się tego wspomnienia ale było za późno.
***
Rok 1418,
Sycylia,
posiadłość DiegaCisza. Żadnej reakcji. Ogarnął go strach.
Shannon powoli, unikając słońca ruszył w stronę brata. Gdy był już blisko dochodzi do niego słaby zapach krwi. Zignorował dziwną reakcję ciała na ten zapach. Podszedł bliżej.
- Jared?
Jared odwraca się gwałtownie i Shannon nie może uwierzyć w to co widzi. Przed nim stał jego brat cały we krwi z zębami jak u dzikiego zwierzęcia i czerwonymi, dzikimi oczami. Chłopak mimowolnie cofa się o krok. Zauważył, że już się nie boi. Był zafascynowany.
Jared powoli wraca do swojej ludzkiej postaci. Shannon widzi jak oczy brata zmieniają kolor na intensywnie niebieski a zęby leniwie się chowają.
- Witaj braciszku. – Jared uśmiecha się do brata. – Długo spałeś. Na pewno jesteś głodny. – odsunął się by zrobić bratu miejsce. – Częstuj się.
Dopiero teraz Shannon zauważa nad czym pochylał się jego brat. Pod drzewem leżała piękna, młoda dziewczyna z półprzymkniętymi oczami. Jednak uwagę chłopaka przykuła szyja dziewczyny. Krew. Leniwie cieknąca z dwóch maleńkich ranek.
- No dalej Shann. – zachęca brata Jared. – Smakuje wyśmienicie.
Shannon powoli podszedł do dziewczyny wpatrzony w jej szyję jak zahipnotyzowany. Dopiero teraz poczuł jak palą go żyły. Urosły mu zęby. Zapach krwi jest tak intensywny, że chłopak przestaje nad sobą panować i rzuca się dziewczynie do gardła. Pije łapczywie smakując każdą kroplę, chcąc ugasić pragnienie. Po chwili zostaje oderwany od dziewczyny. Czyjeś ręce mocno trzymają go za ramiona. Odwraca wzrok od jej szyi i patrzy na brata,
- Wystarczy braciszku. Ona już się nie nadaje. Znajdziemy inną. – Jared odwrócił się i powoli ruszył przed siebie.
Shannon przybrał swoją ludzką postać i ponownie spojrzał na dziewczynę. Przyjrzał się jej twarzy i uświadomił sobie, że wydaje mu się znajoma. Po chwili dotarło do niego skąd ją zna.
-Ana… - udało mu się wyszeptać jej imię przez ściśnięte gardło.
Dziewczyna lekko drgnęła. Z trudem otworzyła swoje ogromne szare oczy, w które tak uwielbiał się wpatrywać wieczorami. Zamrugała i spojrzała na niego.
- Shanny… - po raz ostatni wyszeptała jego imię.
Umarła.
Shannon zabił swoją ukochaną. Zerwał się na równe nogi, wściekły i zrozpaczony jednocześnie. Pobiegł za bratem.
Ten dzień na zawsze odmienił jego życie.