Rozdział
10
Tom długo zastanawiał się czy
pojechać do domu czy od razu do szpitala. Chciał mieć już to wszystko za sobą.
Bał się jak zareaguje Vicky na to, co mają jej do powiedzenia.
- Możemy się zatrzymać?
– odezwał się Chris. – Jestem głodny. Jedziemy już pół dnia. - Zgadzam się z Chrisem. – poparła brata Vicky. – Przydałoby się trochę rozruszać. Kości mi się zastały.
- W porządku. – Tom po krótkim namyśle zgodził się z dziećmi. – Może być tutaj? – wskazał palcem na małą restauracyjkę na poboczu.
- Jak najbardziej. – odpowiedział Chris.
Tom skręcił na pusty parking przed budynkiem. Nie spodobało mu się tutaj. Vicky wysiadła z samochodu i westchnęła z ulgą. Wreszcie mogła rozprostować nogi. Chris natomiast ociągał się z wyjściem z samochodu. Miał złe przeczucia.
- Wyjdziesz w końcu czy zamierzasz tam tak siedzieć? – Vicky nachyliła się do okna od strony brata.
- Już idę. – odburknął Chris i wygramolił się z samochodu.
Tom stał na środku parkingu i bacznie się rozglądał. Wstrzymał oddech widząc jakiś ruch wśród drzew za stacją benzynową po drugiej stronie ulicy. Postać poruszyła się kiedy usłyszała głos Vicky jednak zaraz natychmiast zniknęła.
- Dobra dzieciaki, nie mamy całego dnia. – odezwał się podenerwowany. – Nie chcę tu siedzieć dłużej niż to konieczne. Pospieszcie się. – poganiał dzieci.
Chris wszedł do budynku pierwszy. Wiedziony przeczuciem zajął stolik w kącie. Vicky jeszcze przez chwilę stała przed drzwiami. Doszło do niej, że są w niezbyt ciekawym miejscu. Wszędzie dookoła był sam las. Przeszedł ją dreszcz. Tom wydał zniecierpliwione chrząknięcie przytrzymując córce drzwi.
- Co się stało? – zapytał.
- Miałam wrażenie, że ktoś jest po drugiej stronie ulicy. – odpowiedziała. – Nieważne. – dodała i weszła do środka.
Zajęła miejsce obok brata podczas gdy Tom podszedł do lady zamówić hamburgery. Czekając aż właściciel wyda mu resztę jeszcze raz spojrzał na zewnątrz. O mało nie upuścił pieniędzy widząc przed stacją zakapturzoną postać. Nagle do jego umysłu spłynęły uspokajające myśli: „Nie panikuj. Nic wam nie grozi. Czuwam nad wami.” Postać nagle zniknęła podobnie jak głos w jego głowie. Tom się rozluźnił. Nie wiedział skąd zna ten głos ale był pewien, że już kiedyś go słyszał. Był spokojny wiedząc, że mają anioła stróża. Dosiadł się do stolika i uśmiechnął do dzieci.
- Cóż, wydaje mi się, że nic nam nie grozi. – powiedział.
- Skąd ta pewność? – Chris nie był przekonany. – Mam złe przeczucia. Niepotrzebnie się zatrzymywaliśmy.
- Chris nie dramatyzuj. – ofuknęła go Vicky. – Ja nie czuję niebezpieczeństwa. – odwróciła się do ojca. – Skąd wiesz, że nic nam nie grozi?
- Mamy anioła stróża. – odparł Tom.
Dzieci popatrzyły na niego jakby był niespełna rozumu.
- Anioła stróża? O czym ty mówisz? – Chris wydawał się bardziej zdenerwowany niż przed chwilą.
- Nieważne. – powiedział Tom. – Zaufajcie mi. Wszystko jest w jak najlepszym porządku.
Kelner przyniósł hamburgery i postawił na stole po czym odszedł pospiesznie. Nie polubił tych obcych ludzi. Miał przeczucie, że ciągnie się za nimi śmierć.
Tom i dzieci jedli nie odzywając się do siebie ani słowem. Chris co chwilę niespokojnie wyglądał przez okno po drugiej stronie baru. Ciszę przerwał Tom:
- Czas na nas. Jesteśmy już niedaleko miasta. Jedziemy do domu czy od razu do szpitala?
- Do szpitala. – zdecydowali jednogłośnie.
- Jak dobrze, że jesteście bliźniakami. – westchnął z rozbawieniem Tom.
Zabrali swoje rzeczy i bez słowa wyszli na zewnątrz. Chris nadal był ponury. Uczucie niepokoju nie chciało się od niego odczepić. Wiedział, że ten dzień się źle skończy ale nie wiedział dokładnie w jaki sposób. Wsiedli do samochodu i ruszyli bez pośpiechu. Vicky również się nie odzywała zatopiona we własnych myślach. Zauważyła, że coś się z nią dzieje. Miała lepszy wzrok i słuch. Zastanawiała się też kim był chłopak w jej pokoju. Miała też dziwne wrażenie, że w to wszystko zamieszany jest Shannon. Czuła, że jakieś wspomnienie błądzi jej po umyśle ale jak już prawie była blisko przywołania go - natychmiast umykało. Zdecydowała, że zajmie się tym później.