Rozdział
25
Rok 1400
Sycylia,
posiadłość Diega
Gerard szybkim krokiem przemierzał
korytarz pod drzwiami do komnaty żony. Amanda od dłuższego czasu nie dawała
znaku życia. Pocieszał się faktem, że nie jest sama, jej brat czuwa nad nią.
Kątem oka zauważył, że zbliża się do niego Diego.
- Wiesz
już coś?
- Jeszcze
nie. – odparł zdenerwowany Gerard. – Od pół godziny nikt stamtąd nie wychodził.
- Spokojnie. – Diego w uspokajającym geście położył dłoń na ramieniu brata. – Wszystko będzie dobrze. – dodał. W głębi duszy miał jednak nadzieję, że wiedźma w końcu umrze. Szczerze jej nienawidził. Nigdy nie wybaczył jej tego, że stanęła między nim a Gerardem.
Po chwili z komnaty wyszła służąca z niemowlęciem na rękach.
- Panie, masz ślicznego synka. – powiedziała, podając Gerardowi chłopca.
Diego zauważył, jak jego brat patrzy na dziecko i znienawidził Amandę jeszcze bardziej.
- To prawda. – powiedział. – Śliczny chłopak. Jak się czuje Amanda? – zapytał służącą.
- Z panią jest coraz lepiej. – odparła dziewczyna. – Brat jej pomaga.
- Cudownie. – Diego klasnął w dłonie. – Muszę już iść. Jeszcze raz gratuluję drugiego syna. – powiedział i odszedł nie czekając na odpowiedź brata.
***
Minęło kilka lat. Amanda i Gerard tworzyli wspaniałą królewską rodzinę. Ich synowie, Shannon i Jared, rozwijali się prawidłowo, jak przystało na mieszańców. Po uzyskaniu pełnoletniości, chłopcy mieli sami zdecydować kim chcą być – czarodziejami czy wampirami. Jednak Diego zdecydował za nich dużo wcześniej. Wezwał do siebie Markusa.
- Planuję od dawna wygnanie mojego brata. – Diego bez zbędnych wstępów przeszedł do konkretów.
Markus słuchał z niedowierzeniem. Znał Diega i wiedział, do czego jest zdolny, ale tego się nie spodziewał. A miało być jeszcze gorzej.
- Zawdzięczasz mi życie. – ciągnął wampir. – Zgodnie z naturą do końca życia musisz robić to, co ci każę. I zamierzam to wykorzystać. – dodał z niepokojącym uśmiechem.
- Co mam zrobić? – zapytał czarownik, bojąc się odpowiedzi.
- Zabierz moich bratanków daleko stąd. Oddaj ich pod opiekę Jenny. Niech się nimi zajmie dopóki po nich nie przyślę. Potem wracaj jak najszybciej. - poinstruował sługę.
- Tak jest, panie.
Markus wyszedł. Spełnił prośbę Diega, tłumacząc siostrze, że Jenny nauczy ich kilku przydatnych rzeczy. Amanda z niechęcią oddała chłopców pod opiekę kuzynki. W ten sam dzień Diego wyprawił ucztę na cześć brata i jego żony. Amanda nigdy nie ufała Diegowi, wiedziała, że coś się wydarzy i dlatego Diego kazał odprawić chłopców. Jednak była szczęśliwa, że nie będzie ich w zamku, kiedy to się stanie. A była pewna, że coś się stanie. W końcu była czarownicą. Prosiła Gerarda, żeby nie szedł na tą ucztę jednak Gerard był głuchy na jej prośby. W pełni ufał bratu i pomimo sprzeciwu żony udali się do sali jadalnej.
Po skończonej uczcie Diego dał Markusowi znak. Sługa zablokował swój umysł przed badawczym umysłem siostry i w myślach zaczął powtarzać zaklęcia.
- Wspaniały wieczór, prawda? – odezwał się Diego, wstając od stołu i powolnym krokiem zbliżając się do okna.
- Prawda, bracie. – odparł Gerard. – Nikt nie potrafi wyprawiać takich kolacji jak ty.
Diego czekał, aż odezwie się Amanda, lecz ta uparcie milczała.
- Miło mi to słyszeć. – Diego uśmiechnął się, odwracając w stronę brata. – Wiesz, wydaje mi się, że długo nie będziemy mieć okazji spotkać się w tym gronie.
Amanda od dłuższego czasu skupiała się na tym, dlaczego Markus zamknął przed nią swój umysł. Nie podobało jej się to. Po ostatnich słowach Diega nagle zrozumiała.
- To pułapka! – krzyknęła zrywając się z krzesła.
Markus raz po raz powtarzał paraliżujące zaklęcia, z początku tylko w myślach a później zdławionym szeptem. Całą swoją uwagę skupiał na Gerardzie tak, jak rozkazał mu Diego. Nie chciał nawet patrzeć na swoją siostrę, bał się tego, co mógłby zobaczyć w jej oczach.
Diego korzystając z tego, iż jego brat nie może się poruszyć, dopadł Amandę i ciągnąc ją za włosy, wyprowadził na środek tak, żeby Gerard mógł wszystko widzieć. Był w pełni usatysfakcjonowany wyrazem twarzy brata.
- Tyle lat czekałem na ten moment. – powiedział. – Musiałem się odpowiednio do tego przygotować. Całe dnie spędzałem na planowaniu tego wieczora. I wreszcie on nadszedł. Wieczór twojej śmierci, wiedźmo. – dodał przebijając dłonią jej klatkę piersiową i chwytając w garść jej serce. Amanda krzyknęła z zaskoczenia i bólu. – Marzyłem o tej chwili. – ciągnął. – Chciałem widzieć, jak ucieka z ciebie życie. Chciałem być ostatnią osobą, którą zobaczysz przed śmiercią. – uśmiechnął się triumfalnie.
- Nie! – Gerard szaleńczo próbował oswobodzić się z zaklęcia. – Diego, proszę, nie rób tego! – krzyczał, jednak Diego wcale go nie słyszał.
Amandzie zaczynało brakować tchu. Spojrzała na Gerarda, po czym utkwiła wzrok w oczach Diega.
- Dlaczego to robisz? – zapytała głosem pełnym bólu.
- Dlaczego? – zaśmiał się. – Jeszcze pytasz? Rozdzieliłaś mnie z moim bratem. Stanęłaś między nami. Zniszczyłaś nasze plany. Przeklinam dzień, w którym cię tu sprowadziłem! – krzyknął.
- Nigdy ci go nie odebrałam… - szepnęła. – Sam to zrobiłeś. Swoją zazdrością.
- Sama nie wierzysz w to, co mówisz. – wycedził przez zęby.
Amanda pokręciła głową z rezygnacją. Spojrzała na brata. Widziała jak cierpi. Widziała łzy płynące z jego oczu. Nie miała do niego żalu. Wiedziała, że musiał to zrobić.
- Zaopiekuj się chłopcami. – zwróciła się do niego. – Powtarzaj im, jak bardzo ich kochałam… - nic więcej nie zdążyła powiedzieć, Diego jej przerwał.
- Zajmę się nimi. A teraz… żegnaj. – z tymi słowami wyrwał jej serce.
Amanda osunęła się bezwładnie patrząc na swoje serce ciągle bijące w dłoni Diega. Gerard krzyczał i szarpał się jak opętany, ale Diego nie zwracając na niego uwagi zwrócił się do reszty czarowników:
- Zabierzcie Gerarda na dół i poczekajcie na mnie. A ją… spalcie.
Czarownicy zabrali Gerarda jak kazał Diego. Markus podszedł do ciała siostry, upadł na kolana i patrząc w jej gasnące oczy płakał. Diego nie chcąc dłużej na to patrzeć wyszedł do ogrodu i udał się z Gerardem w jego ostatnią podróż. Po powrocie kazał Markusowi sprowadzić swoich bratanków i od tamtej pory był dla nich ojcem. Zmienił ich w wampiry nie dając szansy wyboru.
***
- I na tym
koniec. – zakończył opowieść. – Patrzyłem bezsilnie, jak Diego zabija moją
siostrę i nie mogłem nic zrobić. Chciałem umrzeć tak, jak ona, ale nie mogłem.
Myślałem o was, opiekowałem się wami najlepiej jak umiałem. Próbowałem
zagłuszyć ból w sercu, ale nie było mi dane zaznać spokoju. Kochałem was
najbardziej na świecie, byliście dla mnie wszystkim. Codziennie widziałem jak
stajecie się podobni do niej…
Jared nie wytrzymał. Rzucił się na
Markusa.- Dosyć! Wystarczy! Nie chcę więcej tego słuchać! – krzyczał przez łzy. Opowieść Markusa przerwała blokadę. Chłopak nie mógł zatrzymać powracających wspomnień matki: jej głosu, jej dotyku, jej uśmiechu… - Zabiłeś moją matkę! Jak mogłeś?! Czego oczekujesz ode mnie?!
Markus bez lęku patrzył w oczy siostrzeńca.
- Proszę jedynie żebyś mi wybaczył… - wyszeptał. – Tak, jak zrobiła to twoja matka. Ona rozumiała.
- Wybaczył?! Wybaczyć coś takiego? – odepchnął czarownika i otarł łzy. Nie odzywał się przez dłuższy czas, pozwalał, by wspomnienia matki zalały jego duszę. Zastanowił się, co zrobiłaby jego matka. – Wybaczam ci. – odezwał się cichym i spokojnym głosem. – Wybaczam ci, bo tego chciałaby mója matka.
Markus odetchnął z ulgą.
- Dziękuję. – odparł równie cichym głosem. – Teraz, gdy znasz prawdę będę mógł odejść w spokoju.
- Nie możesz odejść. – odezwał się Jared głosem pełnym bólu i frustracji. – Nie możesz nas zostawić.
- Dobrze wiesz, że to może być niemożliwe. – odparł Markus. - Wiem. Dlatego się pospieszmy. Musimy znaleźć Shannona.
Jared przywołał na twarz maskę obojętności. Jednak w głębi duszy coś w nim pękło. Jego nienawiść do brata w całości została przelana na Diega. Przysiągł sobie, że się na nim zemści: za matkę, ojca, brata i wuja.
- Jared?.
Chłopak odwrócił się, a Markus aż westchnął na widok jego twarzy. Jared miał pustkę w oczach.
- Słucham.
- Będę z tobą najdłużej jak się da. – powiedział. – Ale obiecaj mi, że jak mnie zabraknie dokończysz to, co zaczęliśmy.
- Obiecuję. Znajdę brata i Vicky i odnajdziemy naszego ojca. Zemszczę się na Diegu za to, co zrobił. I nie będzie to przyjemne. – uśmiechnął się do Markusa. Był to okrutny uśmiech. – To będzie świetna zabawa. – dodał.
Ruszyli przed siebie, ramię w ramię, świadomi, że rozpoczyna się nowy etap w ich życiu.
Wkroczyli na wojenną ścieżkę.