Rozdział 2
Nadchodził wieczór. Vicky była
szczęśliwa, że spędzi go z Shannonem. Tylko Chris chodził jak struty i cały
czas prosił ją, żeby pierwszy wieczór wakacji spędzili w domu tak jak zawsze.
Po kilku odmowach siostry w końcu dał za wygraną i zamknął się w swoim pokoju.
Dziewczyna była podekscytowana i miała nadzieję, że dziś wydarzy się to, o czym
zawsze marzyła – Shannon pocałuje ją jak dziewczynę a nie przyjaciółkę. Pół godziny
przed umówionym spotkaniem wzięła prysznic, ubrała się w najlepsze ciuchy,
umalowała i spięła włosy w koński ogon. Przyjrzała sięsobie krytycznie w
lustrze.
- Jeśli spotykasz
się z Shannonem to radzę ci, rozpuść włosy. Tak będziesz bardziej atrakcyjnie.
– Kate przyglądała się córce z uśmiechem. Wiedziała, że Vicky jest w nim
zakochana.
- Dzięki mamo. –
Vicky poszła za radą matki i rozpuściła włosy. – Tak lepiej?
- O niebo lepiej.
Jesteś śliczna.
Tom wszedł do
pokoju, spojrzał na córkę i powiedział:
- Po kimś to ma.
Rozmowę przerwał
dzwonek do drzwi.
- O to pewnie on!
– krzyknęła Vicky. – Dobra, lecę. Miłego wieczoru! – pocałowała matkę i ojca w
policzek na pożegnanie po czym zbiegła po schodach.
- Nie wróć za
późno! – krzyknęła za nią Kate.
- W porządku! –
odkrzyknęła matce Vicky po czym otworzyła drzwi. – Cześć. – rzuciła z niepewnym
uśmiechem widząc Shannona za drzwiami.
Shannon westchnął na widok
przyjaciółki. Przez dłuższą chwilę stał jak sparaliżowany patrząc na Vicky. Nie
potrafił wykrztusić z siebie słowa. Wiedział, że dziewczyna jest ładna ale nie
spodziewał się tego co zobaczył. Vicky przestraszyła się widząc minę chłopaka.
- Shan? Coś nie
tak?
Shannon zamrugał
parę razy, odchrząknął i w końcu się odezwał:
- Nie, wszystko w
jak najlepszym porządku. – uśmiechnął się czarująco. Vicky uwielbiała ten
uśmiech. – Ślicznie wyglądasz.
- Dziękuję. –
dziewczyna się zarumieniła. Shannon zawsze potrafił sprawić, że rumieniła się z
byle powodu.
- Idziemy? –
zagadnął podając jej rękę.
- Oczywiście. Nie
możemy się spóźnić na film. – Vicky pewnie chwyciła wyciągniętą dłoń, marząc o
tym, żeby jednak się spóźnili. Gdy dotknęła jego ręki poczuła przyjemne
mrowienie. Chłopak również to odczuł i uśmiechnął się z satysfakcją.
Shannon poprowadził ją do samochodu
i pomógł jej wsiąść po czym zajął miejsce za kierownicą. Do kina jechali w
milczeniu. Wszelkie słowa były zbędne i oboje dobrze o tym wiedzieli. Po 15
minutach zatrzymali się na parkingu i wysiedli z samochodu.
- Mamy minutę
zanim zamkną salę. – odezwał się Shannon przerywając ciszę. – Pospieszmy się! –
po raz kolejny złapał Vicky za rękę i pobiegli w stronę wejścia. Kupili bilety
i w ostatniej chwili zdążyli wejść na salę.
Po półtoragodzinnym seansie wyszli
z kina.
- Na co teraz masz
ochotę? – chłopak zwrócił się do Vicky kierując się w stronę samochodu – Może
pójdziemy do wesołego miasteczka?
- Ciekawy pomysł,
ale chyba już będzie zamknięte. – Vicky zwolniła szukając telefonu w torebce.
Shannon stał przy samochodzie i czekał na nią.
- Auć!- krzyknęła zaskoczona.
Jakiś chłopak potrącił ją łokciem.
Shannon odwrócił się spięty i
gotowy do ataku.
- Popatrz Claire,
kogo my tu mamy! – krzyknął rozradowany Ben do swojej towarzyszki.
Vicky ścierpła skóra. Nie znosiła
tej dwójki. Być w ich towarzystwie zawsze oznaczało dla niej kłopoty. Claire
uśmiechnęła się złowrogo.
- No, no, no. –
powiedziała. – Czyż to nie nasza słodka Vicky?
- Odczep się ode
mnie. – powiedziała Vicky z podniesioną głową.
- Nie mam zamiaru.
– Claire popchnęła dziewczynę. Vicky zatoczyła się upadłaby gdyby nie silne
ręce Shannona. Chłopak pomógł Vicky złapać równowagę po czym odezwał się
lodowatym tonem, od którego Vicky przebiegł dreszcz po plecach:
- Przeproś ją.
Claire patrzyła na niego z niedowierzeniem.
- Słucham? –
odezwała się. – Nie zamierzam jej przepraszać.
- Koleś, odczep
się. – dodał Ben. – To nie twoja sprawa.
- Ben ma rację. –
powiedziała Claire. – Nie radzę ci go denerwować. Może cię uszkodzić. A szkoda
by było takiego przystojniaka. – puściła oczko do Shannona.
Chłopak nie wytrzymał, stracił
kontrolę nad sobą i zaczął się przemieniać. Odwrócił się gwałtownie do Bena.
Chwycił go i z całych sił rzucił nim o pobliskie drzewo. Vicky wstrzymała
oddech. Chciała krzyknąć ale głos uwiązł jej w gardle. Natomiast Claire widząc
twarz Shannona zaczęła potwornie krzyczeć. Chłopak ruszył w stronę Bena z
zamiarem wykończenia go na miejscu jednak do jego uszu doszedł głos Vicky:
- Shannon, nie… -
wyszeptała.
Shannon oprzytomniał. Przypomniał
sobie gdzie i z kim jest i momentalnie wypaliła się w nim żądza mordu, która
przed chwilą go ogarnęła. Stanął i odwrócił się do Vicky. Dziewczyna stała
sparaliżowana ze strachu. Patrzyła na potworną maskę, która była twarzą jej
ukochanego. Shannon znienawidził się za to, że była świadkiem tego zajścia.
Podszedł do niej, jednak dziewczyna zaczęła się cofać przed nim.
- Vicky, proszę… -
zaczął wyciągając do niej ręce. Chciał ją wziąć w objęcia jak jeszcze nigdy
wcześniej – Nie bój się mnie.
Vicky stanęła i pod wpływem jego
słow. Patrzyła na niego jak urzeczona mając przed oczami jego nadal zmienioną
twarz. Podeszła do niego i przywarła całym ciałem, tonąc w jego objęciach. Już
się nie bała. Całe zajście zaczęło zacierać się w jej pamięci.
Shannon wykorzystał swoją moc i
wymazał z pamięci trójki ludzi co się przed chwilą wydarzyło. Obejmował Vicky z
całych sił. Dziewczyna czuła się ospała i pozwoliła by Shannon usadowił ją w
samochodzie. Jak przez mgłę widziała, że chłopak wrócił się do pozostałej
dwójki, pochylił się nad Benem przyciskając mu nadgarstek do ust i to, że mówił
coś do Claire, która siedziała jak w transie patrząc na niego swoimi dużymi
oczami. Po chwili Shannon pomógł jej się położyć na trawie, zostawiając ich
pogrążonych we śnie. Wrócił do samochodu i ruszył do domu Vicky. Pod domem jego
towarzyszka oprzytomniała.
- Już jesteśmy w
domu? – zapytała sennie.
- Tak, śliczna. –
odparł chłopak patrząc jej prosto w oczy. Przy niej zapominał o wszystkich
złych rzeczach, które miały miejsce przed chwilą.
- No cóż… -
powiedziała Vicky speszona, że tak się w nią wpatrywał. – Ten wieczór był
wspaniały i… - przerwała gdy Shannon położył jej palec na ustach.
- Ciii… - szepnął
po czym pochylił się i pocałował ją długo i namiętnie.
Vicky zaskoczył ten pocałunek
jednak poddała się przyjemności odwzajemniając go. Po chwili z wielkim trudem
oderwała się od jego ust i przytuliła do niego. Gest ten kosztował ją bardzo
wiele wysiłku. Shannon gładził jej plecy leniwymi ruchami. Świadomi tego, że ta
chwila nie może trwać wiecznie odsunęli się od siebie. Vicky nie chcąc psuć
nastroju, bez słowa pocałowała go jeszcze raz, wysiadła z samochodu i ruszyła
do domu nie oglądając się za siebie. Shannon patrzył aż dziewczyna zniknie w
domu po czym ruszył przeklinając się w duchu za to, co się dzisiaj stało.
Vicky po cichu weszła do domu.
Wszyscy już spali. Przynajmniej tak jej się wydawało. W jej pokoju czekał
Chris.
- Chris? – Vicky
była zaskoczona obecnością brata w jej pokoju. – Dlaczego nie śpisz?
- Chciałem się
upewnić, że wrócisz cała i zdrowa. – odpowiedział brat.
- Jak widać, nic
mi nie jest. – powiedziała rozdrażniona. – Idź spać. Dobranoc.
Chris wstał z fotela, zatrzymał
się w drzwiach i powiedział:
- Vicks, uważaj na
siebie. Dobranoc. – wyszedł z jej pokoju udając się do siebie.
Vicky przez chwilę patrzyła w
zamknięte drzwi, za którymi zniknął jej brat po czym poszła do łazienki wziąć
prysznic. Przebrała się w piżamę i położyła do łóżka. Cały czas rozmyślała o
tym, dlaczego nie pamięta niczego co się wydarzyło po wyjściu z kina oraz o
tym, co się wydarzyło w samochodzie pod jej domem. Zastanawiała się czy przypadkiem
jej brat nie ma jakiegoś szóstego zmysłu. Zasnęła jak tylko przyłożyła głowę do
poduszki.